ตอนที่ 5 จุดดำในชีวิตตลอดกาล...

8 ปีต่อมา...

          @ โรงแรมอินเตอร์ โอเรียนเต็ล เรสซิเดนซ์…

          “เชฟ (Chef) คือผู้ที่คอยบริหารจัดการงานในห้องครัว คิดค้น ออกแบบ สร้างสรรค์สูตรอาหารใหม่ ๆ คัดเลือกวัตถุดิบที่ต้องใช้ คิดคำนวณต้นทุนกำไร ออกแบบการตกแต่งจาน ตลอดจนวางแผนและแจกจ่ายงานให้กับสมาชิกคนอื่นในทีมครัว การที่พวกเธอจะขึ้นมาถึงจุดนี้ได้ จะต้องอดทน ใส่ใจต่อทุกสิ่งทุกอย่าง...แล้วนี่มันคืออะไร!!!! อธิบายฉันที!”

เสียงอันเกรี้ยวกราดแสบแก้วหูของหญิงสาววัย 36 ปีที่มีดีกรีเป็นหัวหน้าเชฟที่ดีที่สุดของโรงแรมอินเตอร์ โอเรียนเต็ล เรสซิ-เดนซ์ สายตาอันแหลมคมกวาดมองลูกน้องที่อยู่ในสังกัดราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ!

          “ขอโทษค่ะเจ้...ก็ท็อปน่ะสิคะ เดียร์บอกแล้วห้ามมันแล้วก็ไม่ฟัง...มันยืนยันที่จะใส่นมจืดแทนนมข้นจืดอยู่นั่นแหละ...”

          “แกคิดแบบนั้นได้ไงห๊า!...ท๊อป! ไหนบอกเจ้มาซิ!”

เสียงเกรี้ยวกราดยังคงดังต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน ความโมโหระดับสิบของเธอไม่อาจจบลงได้

          “ขอโทษครับเจ้...ผมคิดว่าถ้าใส่นมจืดไป รสชาติมันก็จะคล้ายกับนมข้นจืดแหละครับ จริงๆ แล้วมันก็ทดแทนกันได้นี่ครับ”

          “โอ้ย! ฉันจะบ้าตายเพราะแกสองคน! นี่พวกแกอยู่ที่นี่มาตั้งปีแล้ว ยังไม่คิดที่จะเรียนรู้บ้างเลยเหรอ...ว่านี่มันคืออาหารฝรั่งเศส ไม่ใช่อาหารบ้านๆ ที่พวกแกกินนะ ถึงแม้แขกจะไม่รู้ แต่!!ฉันรู้!! และฉันก็รับไม่ได้ในฐานะที่เป็นหัวหน้าพวกเธอ! หัวจะปวดอกจะแตกดับ! ฉันรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งที่มีลูกน้องอย่างพวกแก”

          “โห่เจ้...โทษท็อปคนเดียวสิคะ มาโทษเดียร์ได้ไง เดียร์ห้ามมันไปแล้ว แต่มันดันไม่ฟังเอง...ด่าแบบนี้ไม่แฟร์เลยนะคะ”

          “เฮ้ย! อะไรวะเดียร์...แกจะเอาตัวรอดแบบนี้ได้ยังไง ถ้าแกจริงจังที่จะห้ามฉันล่ะก็ ฉันคงไม่ใส่ไปหรอกไอ่นมข้นหวานข้นจืดอะไรนั่น”

          “อ่าว! ท็อป...แกนี่มันจริงๆ เลย แกก็เป็นเชฟนะ ทำผิดแล้วจะมาโยนให้คนอื่นทำไม”

          “เอ๊า!...ก็แล้วแก...”

          “พอ! หยุด! Stop! ทั้งสองคน เจ้ไม่ไหวแล้ว...เจ้ทำงานที่นี่มา 13 ปีไม่เคยเจอลูกน้องที่ปวดหัวแบบนี้มาก่อน และแก! ท็อปแกทำผิดครั้งนี้เป็นครั้งที่สองแล้ว...และอีกครั้งแกต้องเจอใบเตือนแน่ๆ ลองดู”

          “โห...เจ้...ครั้งนี้ไม่นับไม่ได้เหรอครับ ผมมักง่ายเพราะความเคยชินไงเจ้ บ้านผมรับจัดโต๊ะจีนทำอาหารที่บ้านบ่อย ก็เลยคิดอะไรแบบง่ายๆ แบบนั้นไป ใจจริงผมไม่ได้เจตนานะครับ ต่อไปผมจะไม่ทำอีกแล้วครับ ยกโทษให้ผมเถอะ เจ้ทำโทษแค่ให้ไปท่องกฎเหล็กของเชฟที่ดีก็ได้นี่ครับ อย่าทำขนาดนี้เลยนะครับเจ้...นะครับเจ้คนสวย...นะครับ...นะ”

          “เออๆ...ก็ได้...พรุ่งนี้มาท่องกฎให้เจ้ฟัง 20 รอบ”

          “ขอบคุณครับ เจ้ใจดีจังเลยครับ น่ารักจริงๆ ครับ”

          “เออ รีบไปทำงานต่อเถอะ”

          แปะ! แปะ! เสียงปรบมือดังขึ้น

          “เก่งนี่...”

          “อ๋อ อยู่แล้ว แกคุยอยู่กับใครรู้หรือเปล่า...เดียร์”

          “แกนี่มันโม้สุดๆ เจ้เอมก็ยังหลงไปกับแก เชื่อจริงๆ”

          “เชื่อ นายธนวันต์ ชวกร หรือ นายท็อปสุดหล่อ คนนี้เถอะ รับรองต่อให้สิบเจ้ก็เอาอยู่ ชิลล์ๆ อยู่แล้ว”

          “จ้า พ่อเชฟสุดหล่อ...แต่ฉันว่าแกเอาตัวรอดแบบโง่ๆ ว่ะ จริงๆ แล้วที่แกทำมันผิดมากๆ เลยนะ การจะเป็นเชฟที่ดีอย่างที่เจ้บอกน่ะ มันก็จะต้องจริงจังและใส่ใจนะ วัตถุดิบบางอย่างที่เราคิดว่าจะทดแทนกันได้ นั่นมันเอาไว้ใช้ในชีวิตการกินของเรา แต่ที่นี่เป็นโรงแรมหรูระดับห้าดาว อีกทั้งยังมีภัตตาคารชั้นเยี่ยมอีก แกคิดดูก็คงจะสมกับที่เจ้เขาต้องจริงจังแล้วนะท็อป”

          “อือ...ก็คงจะจริงอย่างที่แกบอก ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ฉันจะจริงจังกับสิ่งนี้ การเป็นเชฟที่ดีคือความฝันของฉัน เหลือเวลาอีกสองปีฉันต้องฝึกฝนให้หนักกว่านี้ เพื่อสานฝันต่อที่ออสเตรเลียกับแกไงเดียร์...ดีมั้ย”

ฝันของธนวันต์และเปมิกานั้นคือใบประกอบวิชาชีพ หรือใบรับรองฝีมือเชฟเพื่อใช้ในการยื่นสมัครงาน หรือยื่นขอวีซ่าเพื่อไปทำงานเป็นเชฟในต่างประเทศนั่นเอง

          “นี่เป็นครั้งที่เก้าแล้ว...ที่แกพูดแบบนี้ แต่พอแกลืมเรื่องนี้ไป แกก็ทำตัวเหมือนเดิมท็อป นี่ถ้าไม่ติดที่แกเป็นเพื่อนฉันตั้งแต่เด็กนะ ฉันคงเลิกคบแกไปแล้ว”

เปมิกาใช้สายตากวาดมองเพื่อนสมัยเด็กของเธอพร้อมกับถอนหายใจเฮือกหนึ่งไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาอธิบายอย่างไรดี เพื่อนตัวร้ายของเธอจะเลิกนิสัยแบบนี้เสียที

          “แกเลิกคบฉันไม่ได้หรอกเดียร์...”

          ธนวันต์มองเพื่อนสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า เปมิกามีความสวยชนิดหาตัวจับยาก ด้วยความสูงของเธอ ใบหน้าเรียวสวย ผิวเนียนใสออร่า ความสวยของเธอเปล่งประกายตลอดเวลา บรรดาพนักงานที่นี่ต่างอิจฉาเขากันทั้งนั้น แต่สำหรับธนวันต์แล้ว เปมิกาคือเพื่อนที่สนิทที่สุดคนหนึ่งเท่านั้น

          “อุ้ย! แกนี่มันหลงตัวเองอย่างที่สุดนะท็อป มั่นหน้ามาก”

          “ฉันไม่ได้มั่นหน้าโว้ย...ถ้าคนอย่างฉันไม่คบแก แล้วใครจะคบแกวะเดียร์ แกมีใครนอกจากฉัน เพื่อนสมัยเรียนของแก เป็นไงทำแกเจ็บช้ำจนถึงทุกวันนี้และทิ้งแกไปไม่เห็นหัวสักคน!”

          “แก...ไอ้ท็อป”

แววตาที่สุกใสแดงเรื่อขึ้นมาทันที เมื่อเจอประโยคแทงใจดำของเธออย่างจัง ความเจ็บปวดพลันโถมสู่กลางใจของเธอราวกับคลื่นกระทบเข้าหาฝั่ง

          “เอ่อ...เดียร์...ฉันขอโทษ คือฉันปากพล่อยไปหน่อย คือว่าฉัน...ไม่ได้ตั้งใจ...แกอย่าโกรธฉันเลยนะ...เดียร์...”

ธนวันต์รู้สึกตกใจกับคำพูดของตัวเองที่โพล่งออกไปสะกิดใจของเปมิกา ปมที่อยู่ในใจของเธอไม่อาจลบไปได้ แปดปีที่ผ่านมาไม่ได้ทำให้เปมิกาลืมมันได้เลย ย้อนไปเหตุการณ์วันวาน

ธนวันต์คือคนแรกที่รับรู้เรื่องราวของเธอ วันนั้นเขาโกรธเป็นอย่างมาก ผู้ชายคนนั้น คนที่ข่มขืนเพื่อนของเขาอย่างเลือดเย็น เขาไม่สามารถที่จะไปเอาคืนกับคนพวกนั้นได้ เพราะเปมิกาขอร้องให้เก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ไม่กล้าที่จะเปิดเผยถึงเรื่องที่เกิดขึ้น...

            “ไม่เป็นไร...คราวหลังแกก็หัดคิดก่อนพูดบ้างแล้วกัน จะโทษแกก็คงไม่ถูกหรอก ฉันเองต่างหากที่ยังไม่ลืมเหตุการณ์บ้าบอวันนั้นอีก”

ความเจ็บปวดที่อยู่ภายในใจของเปมิกามันยากที่จะลบเลือนออกไปได้ กว่าเธอจะผ่านช่วงนั้นมาได้ เธอก็แทบใช้ชีวิตต่อไม่ได้ถ้าไม่มีป้าอร และพี่ธามที่คอยให้กำลังใจเปมิกามาตลอด โดยที่พวกเขาไม่เคยรู้ถึงสาเหตุของเธอเลย ว่าเป็นเพราะอะไรที่ทำให้เธอเปลี่ยนผันได้ขนาดนี้

จากเด็กเรียนที่ฝันอยากเป็นหมอ...กลับกลายเป็นเด็กนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา ผลการเรียนตก ทำให้เธอสอบหมอไม่ติด และผลสุดท้ายเธอเลยเข้าเรียนสาขาฟู้ดไซน์ (Food Science) ตามธนวันต์เพื่อนของเธอ...

.......................