บทที่ 24: รัศมีที่เอื้อมไม่ถึง

แสงแดดจัดจ้าในยามเช้าสาดส่องลงบนพื้นถนนยางมะตอยหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ บรรยากาศที่เคยดูธรรมดาในทุกวันจันทร์กลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อขบวนรถยุโรปคันหรูสีดำขลับประทับตราโลโก้สีทองอันเป็นเอกลักษณ์ของตระกูล วรโชติโภคิน เลี้ยวเข้ามาจอดนิ่งสนิทหน้าอาคารเรียน นิสิตหลายร้อยคนที่กำลังเดินเข้าตึกต่างหยุดชะงัก สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังชายฉกรรจ์ในชุดสูทสากลสีดำสี่คนที่ก้าวลงมาประจำตำแหน่งรอบตัวรถอย่างรวดเร็วและเป็นระเบียบ

ทันทีที่ประตูรถถูกเปิดออก ร่างระหงของ นลิน ก้าวลงมาพร้อมกับ ภีม พี่ชายที่แต่งกายด้วยชุดนักศึกษาเนี้ยบกริบทว่าแผ่ซ่านไปด้วยรังสีความดุดันและปกป้อง นลินในวันนี้ดูเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ผิวพรรณที่เคยซีดเซียวบัดนี้ดูผุดผ่องไร้ที่ติภายใต้การดูแลอย่างดี เธอสวมชุดนักศึกษาที่ตัดเย็บด้วยเนื้อผ้าชั้นดี เครื่องประดับเพชรเม็ดเล็กบนใบหูส่งประกายวับวาวล้อแสงแดด และที่สำคัญที่สุดคือ "แววตา" ของเธอที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือเศร้าสร้อยหลงเหลืออยู่เลย

---

[POV: เตโช]

ห่างออกไปหลังเสาต้นใหญ่หน้าคณะ เตโช ยืนกำหมัดแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ สภาพของอดีตเฮดว้ากปี 4 ผู้ยิ่งใหญ่ในตอนนี้ดูทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ขอบตาที่ดำคล้ำจากการไม่ได้พักผ่อนและรอยฟกช้ำบนใบหน้าที่ยังไม่จางหาย ยิ่งทำให้เขาดูเหมือนชายหนุ่มที่สูญเสียทุกอย่างในชีวิต

หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความประหม่าเมื่อเห็นนลินเดินเข้ามาใกล้ เขาเตรียมคำขอโทษไว้เป็นหมื่นคำ เตรียมที่จะคุกเข่าอ้อนวอนขอให้เธอให้อภัยต่อหน้าทุกคน แต่ทว่า... ทันทีที่เขาก้าวเท้าออกไปเพื่อจะข้ามถนนไปยังจุดที่เธอยืนอยู่ บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนก็เดินเข้ามาขวางหน้าเขาไว้ทันที

"หลบไป! กูจะคุยกับเมียกู!" เตโชคำรามเสียงต่ำ แววตาดุดันพยายามข่มขวัญ

"คุณหนูนลินไม่ต้องการพบคุณครับ คุณเตโช" บอดี้การ์ดเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยแรงกดดัน "และหากคุณก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว เราได้รับคำสั่งให้จัดการคุณขั้นเด็ดขาด"

เตโชตัวสั่นเทาด้วยความโกรธปนสมเพชตัวเอง เขาจ้องมองข้ามไหล่บอดี้การ์ดไปเห็นนลินที่กำลังหัวเราะต่อกระซิกกับภีม เธอเดินผ่านจุดที่เขาอยู่ไปราวกับเขาเป็นเพียงฝุ่นละอองที่ไม่มีตัวตน ไม่มีความโกรธแค้นในดวงตาคู่นั้น... มีเพียงความ "ว่างเปล่า" ที่กรีดใจเขาจนแหลกละเอียด

---

[พายุที่สงบลงกลางสวน]

ช่วงพักกลางวัน นลินเลือกที่จะมานั่งพักผ่อนที่ม้านั่งใต้ต้นจามจุรีใหญ่หลังคณะ พื้นที่รอบข้างถูกกันไว้โดยบอดี้การ์ดทำให้ไม่มีใครกล้าเข้ามารบกวน จนกระทั่งร่างของหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาด้วยท่าทางสั่นเทา มีนา เดินเข้ามาหยุดอยู่ต่อหน้านลิน ใบหน้าของเพื่อนรักที่เคยสดใสบัดนี้ทรุดโทรมและเต็มไปด้วยรอยคราบน้ำตา

มีนาไม่พูดอะไร เธอทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นหญ้าต่อหน้านลินทันที ท่ามกลางสายตาของนิสิตคนอื่นที่แอบมองอยู่ไกลๆ

"ลิน... ฉันขอโทษ" มีนาสะอื้นไห้โฮจนตัวโยน "ฉันมันเลวเองที่รักพี่ภีมจนยอมทำทุกอย่างตามที่พี่เตโชสั่ง ฉันเป็นคนส่งข่าวให้พี่ภีมคลั่ง ฉันเป็นคนทำให้ลินต้องเจ็บปวด... ฉันขอโทษจริงๆ นะลิน"

นลินจ้องมองเพื่อนสนิทที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาในยามที่เธอลำบาก ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศยังคงมีอยู่ แต่เมื่อเห็นสภาพที่แตกสลายของมีนา หัวใจที่อ่อนโยนของนลินก็เริ่มสั่นคลอน

นลินถอนหายใจยาว ความโกรธแค้นมันเผาผลาญใจเธอมานานพอแล้ว และตอนนี้เธอรับรู้ได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของเพื่อน

"มีนาก็เป็นเหยื่อของความรักที่บิดเบี้ยวเหมือนกับลินนั่นแหละ" เธอเอื้อมมือไปพยุงมีนาให้ลุกขึ้น มือบางที่สวมแหวนมุกเรียบหรูสัมผัสที่ไหล่เพื่อนอย่างอ่อนโยน "ลินให้อภัยมีนาค่ะ... ลินรู้ว่าพี่เตโชร้ายกาจแค่ไหน เขาใช้จุดอ่อนของทุกคนเพื่อเดินเกมของตัวเอง ลินไม่ได้โกรธมีนาเรื่องพี่ภีมหรอกนะ เพราะความรักบังคับกันไม่ได้"

มีนาเงยหน้าขึ้นมองนลินด้วยความซาบซึ้ง "จริงนะลิน? ลินยังจะคบกับฉันเป็นเพื่อนอยู่ใช่ไหม?"

"เพื่อน... ก็คือเพื่อนนะมีนา" นลินยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มแรกของวันที่ดูอบอุ่น "แต่ต่อไปนี้ มีนาต้องเข้มแข็งกว่านี้นะ อย่าให้ใครใช้ความรักมาเป็นเครื่องมือทำลายคนอื่นอีก"

ภีมที่ยืนกอดอกดูอยู่ห่างๆ เริ่มมองมีนาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความรังเกียจในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความสงสารรุ่นน้องที่ดูน่าเวทนาคนนี้โดยที่เขาไม่รู้ตัว

เตโชแอบมองเหตุการณ์ทั้งหมดจากระเบียงชั้นสอง เขารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า นลินให้อภัยได้แม้กระทั่งคนที่ทรยศเธออย่างมีนา แต่เธอกลับไม่แม้แต่จะปรายสายตามองเขา

เขาวิ่งลงมาข้างล่าง พยายามจะหาจังหวะที่บอดี้การ์ดเผลอในช่วงที่นลินกำลังจะเดินไปที่รถ

"นลิน! พี่ขอเวลาแค่สามนาที!" เตโชตะโกนก้องจนคนทั้งลานจอดรถหันมามอง "พี่ขอโทษเรื่องวันนั้น พี่ไม่ได้ตั้งใจจะตบหน้าเธอ พี่มันบ้าเอง!"

นลินหยุดชะงัก เธอค่อยๆ หันใบหน้าสวยคมกลับมาสบตาเขา แววตาที่เย็นชาและราบเรียบของเธอนั้นดูน่ากลัวกว่าพายุลูกไหนๆ

"พี่เตโชคะ..." เสียงของเธอราบเรียบแต่กังวาน "ความตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ มันไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าพี่ทำร้ายลินไปแล้ว สถานะของเราจบลงตั้งแต่วันที่พี่บอกว่าลินเป็นเพียง 'สินค้าขัดดอก' ตอนนี้ลินคือทายาทวรโชติโภคิน... และพี่เป็นแค่ 'คนแปลกหน้า' ที่ลินไม่จำเป็นต้องรู้จักอีกต่อไป"

"ลิน... อย่าพูดแบบนั้น พี่รักเธอนะ!"

"รักเหรอคะ?" นลินแค่นยิ้ม "ความรักของพี่คือการกักขังและความรุนแรง... ลินไม่ต้องการความรักแบบนั้น ลาก่อนค่ะ... หวังว่าเราคงไม่ต้องเจอกันอีก ไม่ว่าจะเป็นในฐานะอะไรก็ตาม"

นลินก้าวขึ้นรถไปพร้อมกับภีม โดยไม่หันกลับมามองเตโชที่ทรุดลงนั่งกับพื้นปูนอย่างคนหมดแรงอีกเลย เขาทำได้เพียงจ้องมองท้ายรถคันหรูที่แล่นลับสายตาไป ทิ้งให้อดีตพยัคฆ์หนุ่มอย่างเขากลายเป็นเพียง 'สุนัขจนตรอก' ที่เพิ่งรู้ซึ้งว่า... การถูกเมินเฉยจากคนที่รัก คือบทลงโทษที่ทรมานยิ่งกว่าความตายหลายเท่า

---