บทที่ 36: พยัคฆ์คำราม และการโต้กลับของหงส์ขาว

แสงเงินแสงทองทาบทับขอบฟ้าเหนือท้องทะเลเงียบสงบ ลมทะเลพัดพาความเย็นเยียบเข้ามาในห้องนอนสีขาวสะอาดตา เตโช ลืมตาขึ้นช้าๆ ความรู้สึกหนักอึ้งในศีรษะเริ่มจางไป แทนที่ด้วยสัมผัสนุ่มนวลจากร่างเล็กที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขน เขากระชับอ้อมกอดนลินไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากคลายมือเพียงนิด เธอจะมลายหายไปเหมือนความฝัน

แต่ข้อความจาก ภีม ที่สั่นสะเทือนอยู่ในโทรศัพท์ข้างเตียง คือเครื่องเตือนสติว่าโลกความจริงกำลังลุกเป็นไฟ

[POV: เตโช – พยัคฆ์ที่ตื่นจากนิทราด้วยไฟแค้น]

เตโชค่อยๆ ขยับตัวลงจากเตียงอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้คนรักตื่น เขาเดินไปที่ระเบียง สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดเพื่อเรียกสติ แววตาที่เคยพร่ามัวด้วยฤทธิ์ยากลับมาคมกริบและดุดันยิ่งกว่าเดิม

"พวกมึงกล้าดียังไง... กล้าทำร้ายลิน กล้าใช้ยาโสโครกนั่นกับกู" เขาโทรกลับหาภีมทันที "ไอ้ภีม... กูพร้อมแล้ว แผนที่มึงวางไว้ เริ่มได้เลย"

"ดี... กูเตรียมเรือเร็วไว้ที่ท่าเทียบเรือส่วนตัว มึงต้องไปขวางพวกมันก่อนที่มันจะข้ามเขตน่านน้ำสากลไปได้" เสียงภีมดังก้องมาตามสาย แฝงไปด้วยความสะใจ "พิมมาดามันเตรียมโอนสินทรัพย์บริษัทพ่อมึงเข้าบัญชีนอมินีที่เกาะเคย์แมน ส่วนไอ้เอก... มันเตรียมจะหนีไปกบดานที่กัมพูชา มึงมีเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง"

[POV: นลิน – การตื่นรู้ของหงส์ที่เลิกอ่อนแอ]

"ลินจะไปด้วยค่ะ" เสียงหวานทว่าหนักแน่นดังขึ้นจากทางด้านหลัง

เตโชหันกลับไปมองและพบกับนลินที่ยืนอยู่ตรงประตูห้องนอน เธอสวมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขาที่คลุมยาวลงมาถึงต้นขา ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อยแต่ดวงตาคู่สวยกลับฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

"ลิน... มันอันตราย พี่ไม่อยากให้ลินต้องไปเสี่ยงอีก" เตโชเดินเข้าไปกุมมือเธอไว้

"พี่เตคะ... ลินไม่ใช่ตุ๊กตากระเบื้องที่พี่จะเก็บไว้ในตู้โชว์นะคะ" นลินบีบมือเขาตอบ "พิมมาดามันจ้องจะทำลายลิน เอกมันจ้องจะย่ำยีกิตติคุณของตระกูลวรโชติโภคิน ลินต้องไปเห็นกับตา... ว่าคนพวกนั้นจะได้รับผลกรรมยังไง และลินจะใช้ 'สมอง' ของลิน ช่วยพี่กับพี่ภีมปิดเกมนี้เอง"

เตโชจ้องมองใบหน้าสวยที่บัดนี้ดูทรงอำนาจไม่แพ้พี่ชายของเธอ เขาขยับยิ้มบางๆ ก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากเธอแรงๆ หนึ่งครั้ง "ก็ได้ครับ... แต่ลินต้องสัญญา ว่าจะไม่ห่างจากตัวพี่เด็ดขาด"

[ยุทธการกลางสมุทร]

ที่ท่าเรือส่วนตัวย่านพัทยา เรือเร็วสปีดโบ๊ทสองลำจอดรออยู่พร้อมบอดี้การ์ดชุดดำนับสิบ ภีมยืนสูบบุหรี่รอด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับกำลังจะไปพักผ่อน แต่ปืนพกที่เหน็บอยู่ที่เอวกลับบ่งบอกถึงความเป็นจริงที่ต่างออกไป

"มาช้าจังนะพวกมึง... ไปเติมพลังกันมานานเกินไปหรือเปล่า?" ภีมเลิกคิ้วแซวพลางมองรอยที่ซอกคอเตโช

เตโชทำหน้าตาย "หุบปากเถอะมึง... บอกพิกัดมา"

"พวกมันอยู่บนเรือยอร์ชลำใหญ่ที่พิมมาดาเช่าไว้ในนามบริษัทบังหน้า" ภีมโยนแท็บเล็ตให้ดูพิกัด GPS "แผนคือ... กูจะเข้าชาร์จทางกราบเรือซ้าย ล่อความสนใจพวกสมุน ส่วนมึง... มึงต้องลอบขึ้นไปทางท้ายเรือเพื่อไปปิดบัญชีกับไอ้เอกและอีพิมมาดา"

"แล้วลินล่ะ?" เตโชถาม

"ลินจะนั่งอยู่ในเรือสั่งการลำนี้กับพี่เอง" ภีมบอก "ลินมีหน้าที่ส่งหลักฐานการยักยอกเงินทั้งหมดเข้ากรมดีเอสไอทันทีที่ไอ้เตโชสัญญาณบอกว่า 'จับตัวได้แล้ว'"

---

[POV: พิมมาดา – หงส์ที่กำลังจะตกสวรรค์]

บนเรือยอร์ชหรูที่กำลังแล่นอยู่กลางทะเล พิมมาดานั่งจิบไวน์ราคาแพงในห้องรับรองที่ตกแต่งด้วยทองคำ เธอจ้องมองเอกสารการโอนเงินในโน้ตบุ๊กด้วยรอยยิ้มผู้ชนะ เอกนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม กำลังนับธนบัตรดอลลาร์ในกระเป๋าเดินทางใบใหญ่

"ทุกอย่างเรียบร้อยค่ะเอก... อีกสามสิบนาที เราก็จะได้เริ่มชีวิตใหม่ในที่ที่ไม่มีใครรู้จัก" พิมมาดาหัวเราะเบาๆ "น่าเสียดายนะคะ... ที่เราไม่ได้เห็นภาพนลินร้องไห้เสียใจกลางตลาดหุ้น"

"นั่นสิครับพิม... แต่การมีเงินในกระเป๋าพันล้านแบบนี้ มันก็ทำให้ลืมความเสียดายไปได้เยอะเลย" เอกกระตุกยิ้มอย่างละโมบ

ทว่า... เสียงเครื่องยนต์เรือที่ดังกระหึ่มเข้ามาใกล้กลับทำให้ทั้งคู่ต้องสะดุ้งสุดตัว!

[พยัคฆ์ทวงคืน]

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวเมื่อกลุ่มบอดี้การ์ดของภีมเริ่มโจมตีสมุนของเอกบนดาดฟ้าเรือ เตโชใช้ความชำนาญในการต่อสู้ลอบขึ้นไปจากท้ายเรือราวกับเงาพยัคฆ์ เขาจัดการลูกน้องของเอกที่ขวางทางด้วยมือเปล่าอย่างรวดเร็วและรุนแรง ความแค้นที่สั่งสมมาทำให้เขาดูเหมือนมัจจุราชที่ไม่มีความเมตตา

เขาถีบประตูห้องรับรองออกอย่างแรง จนพิมมาดาและเอกกระโดดตัวโยนด้วยความตกใจ

"เกมจบแล้ว... ไอ้เอก อีพิม!" เตโชคำราม แววตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ทั้งคู่

"เตโช! คุณมาได้ยังไง!" พิมมาดากรีดร้อง "เอาปืนยิงมันสิเอก! ยิงมัน!"

เอกรีบคว้าปืนบนโต๊ะจะเล็งใส่เตโช แต่เตโชเร็วกว่า เขาพุ่งเข้าใส่แล้วบิดข้อมือเอกจนเสียงกระดูกดัง 'กร๊อบ' ก่อนจะซัดหมัดหนักๆ เข้าที่ลิ้นปี่จนเอกล้มฟุบลงไปนอนดิ้นกับพื้น

พิมมาดาพยายามจะกดปุ่มลบไฟล์ข้อมูลในโน้ตบุ๊ก แต่ทันใดนั้นเอง... หน้าจอโน้ตบุ๊กกลับขึ้นตัวอักษรสีแดงขนาดใหญ่ว่า "ACCESS DENIED - BY WORACHOTIPOKIN"

"ไม่ต้องพยายามหรอกค่ะพี่พิม... ลินแฮ็กระบบคลาวด์ของพี่เรียบร้อยแล้ว" เสียงของนลินดังขึ้นผ่านระบบลำโพงบนเรือที่ภีมสั่งให้บอดี้การ์ดเจาะระบบไว้ "และตอนนี้... ข้อมูลทุกอย่างส่งถึงตำรวจและธนาคารแห่งประเทศไทยเรียบร้อยแล้วค่ะ"

---

[POV: นลิน – ชัยชนะของผู้ที่เหนือกว่า]

นลินนั่งอยู่บนเรืออีกลำ จ้องมองภาพจากกล้องวงจรปิดบนเรือยอร์ชผ่านหน้าจอแท็บเล็ต เธอเห็นพิมมาดาที่บัดนี้ผมเผ้ายุ่งเหยิง ร้องไห้โฮอย่างหมดท่า เห็นเอกที่ถูกเตโชเหยียบหน้าอกไว้ด้วยความชิงชัง

"จบสิ้นเสียที... ฝันร้ายที่พี่สร้างขึ้นมา" "พี่เตคะ... อย่าทำถึงตายนะคะ ลินไม่อยากให้มือพี่ต้องเปื้อนเลือดคนสกปรก" นลินกรอกเสียงผ่านวิทยุสื่อสาร "ส่งตัวพวกมันให้ตำรวจเถอะค่ะ... ให้พวกมันได้รู้ซึ้งว่าการติดคุกและสูญเสียทุกอย่าง มันทรมานยิ่งกว่าความตายหลายเท่า"

เตโชผ่อนแรงที่เท้าออกช้าๆ เขาจ้องมองเอกด้วยสายตาที่เย็นชา "มึงโชคดีนะที่เมียกูขอไว้... ไม่อย่างนั้นมึงคงไม่ได้ไปนอนในคุกหรอก แต่มึงจะได้ไปนอนก้นทะเลแทน"

[แสงสุดท้ายและจุดเริ่มต้นใหม่]

เมื่อตำรวจสากลเข้าควบคุมตัวเอกและพิมมาดาขึ้นเรือตรวจการณ์ ท้องทะเลกลับมาเงียบสงบอีกครั้งภายใต้แสงตะวันยามเย็น เตโชเดินเข้าไปโอบกอดนลินที่ยืนรออยู่ที่หัวเรือของภีม ทั้งสองมองดูภาพคู่ร้ายที่ถูกใส่กุญแจมือพาตัวไป

"ขอบคุณนะลิน... ที่ช่วยพี่" เตโชกระซิบข้างหู

"ลินทำเพื่อเราค่ะพี่เต... เพื่อเริ่มชีวิตใหม่ที่ไม่มีพันธนาการของความแค้นอีกต่อไป"

ภีมเดินเข้ามาตบบ่าเตโช "เออ... ถือว่าจบงาน แต่จำไว้นะไอ้เตโช หนี้สิบห้าล้านน่ะกูยกให้ แต่มึงยังติดหนี้หัวใจน้องสาวกูอยู่อีกมหาศาล... ถ้ามึงทำเธอเสียใจอีกแม้แต่นิดเดียว กูจะส่งมึงไปนอนแทนที่ไอ้เอกทันที!"