บทที่ 23: บทเรียนของพยัคฆ์สิ้นลาย

คฤหาสน์ตระกูลวรโชติโภคินตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสวนสวยที่ถูกจัดแต่งอย่างวิจิตรบรรจง พื้นที่หลายสิบไร่ถูกล้อมรอบด้วยรั้วอัลลอยด์สีดำทองที่ดูสูงชันและแน่นหนา ระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุดทำให้ที่นี่เปรียบเสมือนป้อมปราการที่ตัดขาดโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง แสงไฟสนามสีสลัวส่องกระทบตัวอาคารสถาปัตยกรรมยุโรปที่ดูโอ่อ่า ยิ่งตอกย้ำความมั่งคั่งที่สั่งสมมาหลายทศวรรษ

ภายในห้องรับแขกที่ประดับด้วยโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับ นลินในชุดเดรสสีครีมดูอ่อนหวานทว่าสง่างามผิดจากสาวน้อยในชุดนักศึกษาที่เคยถูกกักขัง เธอนั่งอยู่เคียงข้าง เจ้าสัวประจักษ์ ชายผู้ทรงอิทธิพลที่บัดนี้จ้องมองหลานสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักปนความรู้สึกผิดที่ปล่อยให้เธอต้องตกระกำลำบากมานานกว่ายี่สิบปี

[POV: นลิน – การตื่นจากฝันร้ายสู่โลกที่แปลกตา]

นลินมองดูปลายนิ้วตัวเองที่สะอาดสะอ้าน ร่องรอยความหยาบกระด้างจากการทำงานหนักเริ่มจางหายไปภายใต้การดูแลอย่างดีเพียงไม่กี่วันในคฤหาสน์แห่งนี้ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังสวมหัวใจดวงใหม่ หัวใจที่ไม่ต้องคอยหวาดระแวงเสียงฝีเท้าของใครบางคนในตอนกลางคืนอีกต่อไป

ทว่าลึกๆ ในใจ เธอยังคงรู้สึกถึงรอยร้าวที่เตโชฝากไว้ รอยตบบนใบหน้าอาจจางไปแล้ว แต่คำดูถูกที่ว่าเธอเป็นเพียง 'สินค้า' ยังคงดังก้องอยู่อย่างน่ารังเกียจ

"วันนี้ลินไม่ใช่สินค้าของพี่อีกต่อไปแล้วนะพี่เต... ลินคือคนที่พี่ไม่มีวันจะได้แตะต้องอีกแล้ว" นลินคิดพลางจิบน้ำชาในถ้วยเซรามิกราคาแพง แววตาที่เคยสั่นไหวบัดนี้เริ่มมีความนิ่งสงบและเด็ดเดี่ยวมากขึ้น

---

[หน้าประตูคฤหาสน์: การอ้อนวอนของพยัคฆ์บาดเจ็บ]

ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาบางเบา รถสปอร์ตสีดำที่เคยดูทรงพลังบัดนี้จอดนิ่งสนิทอยู่หน้าประตูรั้วขนาดใหญ่ เตโช ในชุดนักศึกษาที่หลุดลุ่ยและเปียกปอน ใบหน้าคมเข้มมีรอยฟกช้ำและคราบเลือดแห้งกรังจากการถูกบอดี้การ์ดสกัดกั้นในตอนแรก เขายืนกอดอกตัวสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เพราะความหวาดกลัวที่กำลังกัดกินใจเขา... กลัวว่านลินจะหายไปจากชีวิตเขาตลอดกาล

"นลิน! พี่ขอโทษ! ออกมาคุยกับพี่ก่อนนลิน!" เสียงตะโกนของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ

เขายืนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน จ้องมองลอดซี่รั้วเข้าไปในตัวบ้านที่หรูหราเกินกว่าที่ธุรกิจทวงหนี้ของครอบครัวเขาจะเทียบติด

ภีม ในชุดสูทลำลองเดินออกมาที่หน้ามุขคฤหาสน์ช้าๆ ท่าทางของเขาสงบนิ่งทว่าแฝงไปด้วยอำนาจที่กดข่มเตโชจนมิด เขาปรายสายตามองเพื่อนร่วมรุ่นด้วยความสมเพช

"มึงยังกล้าเอาหน้าด้านๆ มาที่นี่อีกเหรอไอ้เตโช?" ภีมเอ่ยเสียงเรียบแต่กังวานไปทั่วบริเวณ "มึงคิดว่าความผิดที่มึงทำกับน้องสาวกู มันจะลบล้างได้ด้วยคำขอโทษโง่ๆ ของมึงงั้นเหรอ?"

"กูไม่ได้อยากหาเรื่อง! กูแค่อยากพบนลิน! กูมีเรื่องต้องบอกเธอ!" เตโชตะคอกกลับอย่างคนจนตรอก

"เรื่องอะไร? เรื่องที่มึงใช้หนี้สิบล้านบีบบังคับเธอ? หรือเรื่องที่มึงตบหน้าผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้?" ภีมแค่นยิ้มหยัน "เงินสิบล้านนั่น... กูสั่งให้ทนายโอนเข้าบัญชีพ่อมึงเรียบร้อยแล้วพร้อมดอกเบี้ย ถือซะว่าเป็นค่าเสียเวลาที่มึงช่วย 'ดูแล' น้องสาวกูแบบผิดๆ มาตลอด"

---

[POV: เตโช – ความเป็น 'หมาโบ้' ที่แท้จริง]

เตโชรู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางสาธารณชน คำว่า 'เงินสิบล้าน' ที่เขาเคยใช้เป็นโซ่ตรวนล่ามนลินไว้ บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงเศษเงินที่ตระกูลวรโชติโภคินโยนคืนมาให้เขาเหมือนโยนเศษกระดูกให้สุนัข

เขาทรุดเข่าลงบนพื้นหญ้าที่เริ่มแฉะชื้น แววตาคมกริบที่เคยจองหองบัดนี้สั่นระริกด้วยหยดน้ำตาที่เขาพยายามกลั้นไว้

"กูมันโง่เอง... กูมันเลวเองที่มองเห็นเธอเป็นแค่สิ่งของ" เขาเงยหน้าขึ้นมองที่ระเบียงชั้นสอง และในวินาทีนั้นเองที่เขาเห็น 'นลิน' เธอเดินออกมาหยุดอยู่ที่ขอบระเบียง จ้องมองลงมาที่เขาด้วยสายตาที่เฉยชาที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาในชีวิต

ไม่มีน้ำตา... ไม่มีเสียงกรีดร้อง... ไม่มีแม้แต่ความสะใจ

มีเพียงความว่างเปล่าที่บอกเขาชัดเจนว่า... สำหรับเธอแล้ว เขาได้ตายไปจากความทรงจำเรียบร้อยแล้ว

---

[บทบรรยาย: การกวาดล้างและสงครามอำนาจ]

ภายในโถงกลางบ้าน เจ้าสัวประจักษ์ วางเอกสารลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวหนา แววตาของชายสูงวัยเต็มไปด้วยความเยือกเย็น "ภีม... นอกจากการปิดบัญชีหนี้แล้ว พ่อต้องการให้บริษัทในเครือเราทั้งหมดระงับการจ้างงานหรือทำธุรกรรมใดๆ กับบริษัทของครอบครัวเตโช"

"ผมสั่งการไปแล้วครับคุณพ่อ" ภีมตอบรับ "รวมถึงเรื่องสัญญาสัมปทานโครงการวิศวกรรมที่พวกมันพยายามจะประมูลแข่งกับเรา ผมสั่งคัดค้านไปตามกฎระเบียบแล้ว ดูเหมือนตระกูลนั้นจะเริ่มระส่ำระสายหลังจากธนาคารเรียกคืนเงินกู้กะทันหัน"

นลินฟังทุกอย่างด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เธอเพิ่งรู้ว่าเพียงแค่คำสั่งเดียวของตระกูลวรโชติโภคิน สามารถดับอนาคตของใครบางคนได้ในชั่วข้ามคืน

"หลานไม่ต้องกังวลนะนลิน" เจ้าสัวประจักษ์ลูบหัวหลานสาวเบาๆ "ไม่มีใครรังแกหลานได้อีกแล้ว ต่อไปนี้หลานคือทายาทของลุง ลุงจะสอนให้หลานรู้จักวิธีใช้อำนาจเพื่อไม่ให้ใครมาดูถูกหลานได้อีก"

นลินพยักหน้าช้าๆ "ลินอยากเรียนรู้ค่ะคุณลุง... ลินไม่อยากเป็นเหยื่อของใครอีกแล้ว"

---

[POV: เตโช – จุดต่ำสุดของชีวิต]

เตโชถูกบอดี้การ์ดสี่คนลากตัวออกไปพ้นเขตประตูรั้ว เขาไม่ขัดขืนอีกต่อไป ร่างกายของเขาบอบช้ำจากแรงกระแทกแต่ใจของเขาแหลกละเอียดกว่านั้น

โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อสั่นไม่หยุด เขาหยิบขึ้นมาดูพบว่าเป็นสายจากพ่อของเขาที่โทรมาด่าทอด้วยเสียงที่คลุ้มคลั่ง

"มึงทำอะไรลงไปเตโช! วรโชติโภคินสั่งบดขยี้เราจนจะล้มละลายอยู่แล้ว! มึงไปทำอะไร!"

เตโชปิดเครื่องโทรศัพท์แล้วขว้างมันลงพื้นจนแตกกระจาย เขาเดินโซซัดโซเซไปตามถนนที่มืดมิดท่ามกลางสายฝน ในหัวมีแต่ภาพรอยยิ้มเศร้าๆ ของนลินในห้องแล็บวิศวะวันที่เขาแกล้งเธอ... วันที่เขายังมีโอกาสที่จะรักเธอได้ถูกต้อง แต่เขากลับเลือกที่จะร้ายใส่เธอ

จากเฮดว้ากปี 4 ผู้ยิ่งใหญ่... บัดนี้เขากลายเป็นเพียง 'หมาโบ้' ที่สูญเสียทั้งอำนาจ เงินทอง และผู้หญิงที่เขารักที่สุดไปเพราะทิฐิโง่ๆ ของตัวเอง

---