บทที่ 35: เปลวไฟในรอยร้าว

ภายในเซฟเฮาส์ลับริมทะเลของตระกูลวรโชติโภคิน เสียงคลื่นซัดฝั่งดังแผ่วเบาเป็นฉากหลัง ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน เตียงกว้างในห้องนอนหลักกลายเป็นที่ระบายความทุกข์ทรมานของเตโช ชายหนุ่มนอนดิ้นพล่าน ผิวพรรณแดงก่ำด้วยฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดที่พิมมาดาตั้งใจใช้ทำลายนลิน แต่กลับกลายเป็นพิษร้ายที่กัดกินเขาแทน รอยเข็มที่แผ่นหลังกว้างยังคงเจ็บแปลบ เป็นเครื่องเตือนใจว่าเขาเลือกเอาตัวเองเข้ามาขวางเพื่อปกป้องเธอ

[POV: นลิน – หัวใจที่ยอมสลายเพื่อคนรัก]

นลินนั่งข้างเตียง มือบางสั่นเทาขณะใช้ผ้าชุบน้ำเย็นเช็ดหน้าผากและลำคอที่ร้อนผ่าวของเขา น้ำตาไหลรินไม่หยุดเมื่อเห็นความเจ็บปวดที่เขาแบกรับเพื่อเธอ

“พี่เต... พี่ทำแบบนี้ทำไม ทำไมต้องเสี่ยงขนาดนี้เพื่อลิน”

“ลิน... หนีไป... อึก... อย่าใกล้พี่” เตโชพยายามผลักเธอออก เสียงแหบพร่า ดวงตาแดงก่ำด้วยตัณหาที่ถูกยาบังคับ แต่เขายังคงกำผ้าปูเตียงแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวสติ

[POV: เตโช – นรกที่ไม่อาจต้านทาน]

ร่างกายของเขาเหมือนถูกไฟลนทุกส่วน ทุกสัมผัสจากอากาศรอบตัวยังทำให้เสียวซ่าน แต่กลิ่นหอมอ่อนโยนจากตัวนลินที่อยู่ใกล้ คือสิ่งที่ทั้งเย้ายวนและทรมานที่สุด เขารวบรวมสติที่หลงเหลือเพื่อไม่ให้ทำร้ายเธอเหมือนในอดีต

“กูจะไม่ทำร้ายเธออีก... ต่อให้ต้องตายตรงนี้ กูก็จะไม่แตะต้องเธอด้วยความต้องการแบบนี้”

นลินโน้มตัวลงมากอดเขาแน่น ความอบอุ่นจากร่างเล็กกลายเป็นเชื้อเพลิงที่จุดไฟในตัวเขาให้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม

เตโชคำรามเบา ๆ ในลำคอ ก่อนพลิกตัวคร่อมร่างเธอด้วยสัญชาตญาณดิบ “ลิน... ออกไปเดี๋ยวนี้ พี่คุมตัวเองไม่ได้แล้ว... ได้โปรด อย่าให้พี่ต้องกลายเป็นปีศาจในสายตาเธออีก”

[บทบรรยาย: การยอมรับที่เกิดจากรักแท้]

นลินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่แดงก่ำของเขา เธอเห็นความเจ็บปวด ความพยายามปกป้อง และความรักที่เขาไม่เคยพูดออกมาตรง ๆ เธอรู้ดีว่าถ้าไม่ได้รับการปลดปล่อย ฤทธิ์ยานี้อาจพรากชีวิตเขาไปต่อหน้าเธอ

ความแค้นเก่า ความเป็นหนี้สิน ทุกอย่างมลายหาย เหลือเพียงความรักที่ฝังลึกในใจ

“ถ้าการช่วยพี่... คือการที่ลินต้องมอบตัวให้พี่อีกครั้ง” เธอเอ่ยเสียงสั่นแต่หนักแน่น มือบางยกขึ้นลูบแก้มคมเข้มอย่างอ่อนโยน “ลินก็ยอมค่ะ... เพราะลินรู้แล้วว่าชีวิตที่เหลือของลิน มันเป็นของพี่มาตั้งนานแล้ว”

คำพูดนั้นราวกับกุญแจที่ปลดปล่อยทุกพันธนาการ เตโชก้มลงซุกหน้าที่ซอกคอขาวผ่อง หายใจเข้าลึก ๆ ราวกับจะเก็บกลิ่นเธอไว้ในปอด รสจูบเริ่มต้นจากความรุนแรงของฤทธิ์ยา แต่ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้ง อ่อนหวาน เมื่อเขารู้สึกถึงการตอบรับที่เต็มใจจากเธอ

[การเยียวยาที่หวานซึ้งและเร่าร้อน]

ค่ำคืนนั้น เซฟเฮาส์ริมทะเลกลายเป็นพยานของบทรักที่เกิดจากความรักแท้ ไม่ใช่การบังคับเหมือนอดีต แต่เป็นการมอบกายและใจเพื่อเยียวยากันและกัน

เตโชพยายามควบคุมทุกสัมผัส แม้ร่างกายจะรุ่มร้อนจนแทบระเบิด เขาจูบซับน้ำตาที่แก้มเธอเบา ๆ ราวกับขอโทษทุกความผิดพลาดในอดีต “ลิน... พี่ขอโทษ... พี่รักเธอ... รักมากจนเจ็บ”

มือหนาลูบไล้แผ่นหลังเธออย่างทะนุถนอม ไล่ลงมาตามส่วนโค้งเว้าที่เขาจำได้ดี เขาถอดเสื้อผ้าของเธอช้า ๆ ราวกับกลัวว่าจะทำร้าย ริมฝีปากร้อนผ่าวจูบไล้ลงตามลำคอ ไหล่ ลงไปยังเนินอกที่ยกกระชับ เขาใช้ลิ้นวนรอบยอดอกสีชมพูอ่อน จนเธอครางเบา ๆ มือเล็กจิกไหล่เขาแน่น

“พี่เต... ลินไม่เจ็บ... ลินอยากให้พี่...”

นลินโอบกอดเขาไว้แน่น ยอมรับทุกสัมผัสทั้งอ่อนโยนและดุเดือด เธอรู้สึกถึงความรักที่เขาเทออกมาในทุกการเคลื่อนไหว เขาดึงเธอให้แนบชิด จนร่างกายทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว เขาเข้าสู่ตัวเธอช้า ๆ อย่างระมัดระวัง แม้ความต้องการจะแผดเผา แต่เขายังคงกระซิบชื่อเธอซ้ำ ๆ “นลิน... นลินของพี่...”

จังหวะการเคลื่อนไหวเริ่มจากช้าและลึกซึ้ง ราวกับต้องการให้เธอรู้สึกถึงทุกส่วนของเขา จากนั้นค่อยเร็วและแรงขึ้นตามความต้องการที่ทั้งคู่ปลดปล่อย นลินโค้งตัวรับเขา ครางชื่อเขาด้วยเสียงหวานปนน้ำตา “พี่เต... ลินรักพี่... รักมาก”

ทั้งคู่ถึงจุดสูงสุดพร้อมกัน ท่ามกลางเสียงคลื่นและลมหายใจที่ผสานกัน เตโชกอดเธอแน่น ปล่อยความร้อนลึกเข้าไปในตัวเธอ ขณะที่นลินสั่นสะท้านในอ้อมกอด เขาจูบหน้าผากเธอเบา ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ขอบคุณนะลิน... ที่ไม่ทิ้งพี่... ที่ให้โอกาสคนเลวอย่างพี่ได้รักเธออย่างถูกต้อง”

[หลังพายุ]

รุ่งเช้า แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องผ่านม่านบาง เตโชลืมตาขึ้น ฤทธิ์ยาจางหาย เหลือเพียงความปวดร้าวตามร่างกายและความทรงจำที่แจ่มชัด เขามองร่างเล็กที่นอนหลับสนิทในอ้อมแขน ใบหน้านลินมีคราบน้ำตาจาง ๆ แต่แฝงด้วยความสงบและความไว้วางใจที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

เขาก้มลงจูบหน้าผากเธออย่างแผ่วเบา “พี่จะปกป้องเธอ... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

แต่ความสุขนั้นอยู่ได้ไม่นาน เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ข้อความจากภีมพร้อมรูปถ่ายสำคัญ

ภีม: “ไอ้เอกกับพิมมาดากำลังหนีออกนอกประเทศ และพวกมันทิ้ง ‘ระเบิดลูกสุดท้าย’ ไว้ที่บริษัทพ่อมึง รีบตื่นมาจัดการซะ ถ้าไม่อยากให้ตระกูลมึงหายไปจากแผนที่”

เตโชกระชับอ้อมกอดนลินแน่นขึ้น แววตากลับมาดุดัน แต่มันไม่ใช่เพื่อการล่าเพื่อตัวเองอีกต่อไป... เขาจะล่าเพื่อปกป้อง “ครอบครัว” ที่แท้จริงของเขา