บทที่ 38: รางวัลของเฮดว๊ากขี้อ้อน

บรรยากาศหน้าตึกวิศวกรรมศาสตร์ในบ่ายวันศุกร์ดูคึกคักเป็นพิเศษ แต่สำหรับ เตโช มันคือช่วงเวลาที่บีบคั้นหัวใจที่สุดในชีวิตปี 4 ร่างสูงในชุดนักศึกษาถูกระเบียบเนี๊ยบกริบยืนกำโมเดลโครงสร้างสะพานเหล็กไว้แน่น ใบหน้าคมคายดูอิดโรยจากการปั่นโปรเจกต์อดตาหลับขับตานอนมาหลายคืน

"พี่เต... สู้ๆ นะคะ ลินเชื่อว่าพี่ทำได้" เสียงหวานใสของ นลิน ดังขึ้นพร้อมกับมือนุ่มที่กุมมือหนาไว้เบาๆ

เตโชหันมามองเฟรชชี่ตัวน้อยที่อุตส่าห์โดดวิชาเลือกมานั่งเฝ้าเขาหน้าห้องสอบ แววตาที่เคยดุดันบัดนี้ทอประกายอ่อนเชื่อม "ถ้าพี่สอบผ่าน... ลินจะมีรางวัลให้พี่ไหมครับ?"

นลินอมยิ้มแก้มตุ่ย "ผ่านให้ได้ก่อนเถอะค่ะ แล้วลินจะพิจารณา"

เตโชก้มลงกระซิบชิดใบหูขาวผ่อง "งั้นเตรียมตัวไว้เลยนะ... เพราะรางวัลที่พี่จะขอ มัน 'หนัก' กว่าที่ลินคิดแน่ๆ"

---

[POV: เตโช – การพิสูจน์ตัวเองเพื่ออนาคต]

ภายในห้องสอบปากคำโปรเจกต์ เตโชนำเสนอผลงานด้วยความมั่นใจและเฉลียวฉลาด เขาตอบคำถามคณะกรรมการได้อย่างฉะฉาน ทุกลมหายใจของเขาทำเพื่อวันนี้ วันที่เขาจะเรียนจบเพื่อก้าวไปเป็นผู้ชายที่คู่ควรจะดูแลนลินและกอบกู้เกียรติยศของตระกูลคืนมา

เมื่อก้าวออกมาจากห้องสอบพร้อมกับรอยยิ้มของอาจารย์ที่ปรึกษา เตโชก็โผเข้ากอดนลินที่ยืนรออยู่ทันทีท่ามกลางสายตาอิจฉาของรุ่นน้องทั้งคณะ

"ผ่านแล้วลิน! พี่ทำได้แล้ว!"

"เก่งที่สุดเลยค่ะพี่เต" นลินกอดตอบพลางตบหลังเขาเบาๆ "งั้นเราไปฉลองกันไหมคะ?"

"ฉลองน่ะฉลองแน่ครับ... แต่พี่อยากฉลอง 'สองคน' ที่คอนโดมากกว่า" แววตาเจ้าเล่ห์ของเตโชกลับมาอีกครั้งจนนลินหน้าร้อนผ่าว

---

[ฉากรักหวานซึ้ง : รางวัลที่รอคอย]

เย็นวันนั้นที่คอนโดหรูของเตโช บรรยากาศต่างจากทุกครั้งที่นลินเคยมา ในอดีตที่นี่คือคุกที่กักขังเธอด้วยความแค้น แต่คืนนี้มันถูกเนรมิตด้วยกลีบกุหลาบและแสงเทียนหอมอ่อนๆ ที่เตโชแอบสั่งให้คนมาเตรียมไว้

เตโชเดินเข้ามากอดซ้อนหลังนลินที่กำลังยืนมองวิวเมืองอยู่ที่ระเบียง เขาซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นกายที่เขาโหยหามาตลอด

"ลินครับ... พี่เหนื่อยมาทั้งอาทิตย์เลยนะ ขอรางวัลให้พี่หายเหนื่อยหน่อยไม่ได้เหรอ?" เสียงทุ้มต่ำออดอ้อนอยู่ข้างหู

นลินหันกลับมาในอ้อมกอดเขา มือบางลูบไล้ไปตามโครงหน้าคม "แล้วพี่เตอยากได้อะไรคะ? ลินทำสเต็กให้ทานดีไหม?"

"พี่ไม่อยากกินสเต็กครับ..." เตโชช้อนตัวนลินขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรักที่คลั่งไคล้อย่างปิดไม่มิด "พี่อยาก 'กิน' ลิน... ในแบบที่ลินเต็มใจ แบบที่เป็นความรักของเราจริงๆ ไม่ใช่ความแค้นเหมือนวันนั้น"

นลินหน้าแดงก่ำแต่ไม่ได้ขัดขืนเธอยกแขนโอบรอบคอเขาไว้แน่น "ลินเป็นของพี่เตตั้งนานแล้วค่ะ... ทั้งตัวและหัวใจ"

เตโชวางนลินลงบนเตียงกว้างอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าแรงเพียงเล็กน้อยจะทำให้เธอแตกสลาย เขาคุกเข่าข้างเตียง มองเธอด้วยสายตาที่ทั้งอ่อนโยนและหิวกระหายอย่างไม่ปิดบัง

“ลิน…” เสียงเขาสั่นเล็กน้อย “พี่ขอโทษทุกอย่างที่เคยทำร้ายใจลิน พี่อยากให้คืนนี้เป็นคืนแรกที่ลินรู้สึกได้จริง ๆ ว่าพี่รักลินมากแค่ไหน”

นลินยื่นมือไปแตะแก้มเขา มือเย็นสั่นเทาเล็กน้อย “ลินไม่กลัวแล้วค่ะ… เพราะคนที่อยู่ตรงหน้าลินตอนนี้ คือพี่เตที่ลินรัก”

คำพูดนั้นเหมือนจุดไฟในอกเขา เตโชก้มลง จูบเธอช้า ๆ เริ่มจากมุมปาก ก่อนจะค่อย ๆ บดเบา ๆ แล้วลึกขึ้นเรื่อย ๆ จนลมหายใจของทั้งคู่ผสานกันเป็นหนึ่งเดียว ลิ้นร้อนของเขาสอดเข้าไปสัมผัสลิ้นอ่อนนุ่มของเธออย่างทะนุถนอมแต่แฝงความหิวโหยที่สะสมมานาน

เขาถอยออกมาเล็กน้อยเพื่อมองหน้าเธอ ปลายนิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปตามแนวกระดูกไหปลาร้าที่โผล่พ้นคอเสื้อ ผิวเธอเย็นนิด ๆ แต่ร้อนผ่าวขึ้นเรื่อย ๆ ตามสัมผัส

“บอกพี่นะถ้ามันมากเกินไป” เขากระซิบ ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนมือไปปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของเธอทีละเม็ด ทุกครั้งที่กระดุมหลุด เขาจะก้มลงจูบตรงจุดนั้นทันที ราวกับต้องการประทับรอยรักลงไปแทน

เมื่อเสื้อหลุดออก เผยให้เห็นเนินอกที่ขาวเนียนและยกกระชับ เตโชสูดหายใจเฮือกใหญ่ ราวกับเพิ่งเห็นสิ่งที่สวยงามที่สุดในชีวิต เขาก้มลงใช้ปลายลิ้นวนรอบยอดอกสีชมพูอ่อนเบา ๆ ก่อนจะอมเข้าไปเต็มปาก ดูดเบา ๆ สลับกับใช้ลิ้นตวัดจนนลินแอ่นอกขึ้นรับโดยไม่รู้ตัว เสียงครางแผ่วเบาหลุดออกมาจากลำคอเธอ

“พี่เต… อืมม์…”

“ชอบตรงนี้ใช่ไหมครับ” เขายิ้มในลำคอ ก่อนจะเลื่อนลงไปจูบตามแนวหน้าท้องแบนราบ มือใหญ่ข้างหนึ่งลูบไล้ต้นขาเรียวของเธอ ขึ้นลงช้า ๆ จนผิวหนังเกิดขนลุกซู่

นลินจิกผ้าปูที่นอนแน่นเมื่อเขาถอดกระโปรงและชั้นในสุดท้ายของเธอออกอย่างนุ่มนวล เธอรู้สึกอายแต่ก็ตื่นเต้นจนตัวสั่น เขาจับข้อเท้าทั้งสองข้างของเธอแยกออกเบา ๆ แล้วก้มลงจูบตรงต้นขาด้านใน ไล่ขึ้นไปเรื่อย ๆ จนถึงจุดที่เปียกชุ่มและร้อนผ่าวที่สุด

“ลิน… หอมจังเลย” เขากระซิบ ก่อนใช้ลิ้นเลียแผ่วเบาเป็นเส้นยาว นลินสะดุ้งสุดตัว หลังแอ่นขึ้นสูง มือทั้งสองข้างจิกผมเขาแน่น

“พี่เต… เสียวมากเลยค่ะ… อ๊า…”

เขายิ้ม ก่อนจะใช้ลิ้นและริมฝีปากปรนเปรอเธออย่างตั้งใจ วน จีบ ดูด สลับจังหวะจนนลินตัวเกร็ง สะโพกโยกตามสัญชาตญาณ เสียงครางของเธอค่อย ๆ ดังและหวานขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุดร่างเล็ก ๆ ก็กระตุกแรง หายใจหอบถี่ พร้อมน้ำตาแห่งความสุขไหลย้อยลงมาที่หางตา

เตโชเลื่อนตัวขึ้นมากอดเธอทันที จูบซับน้ำตาเหล่านั้น “เก่งมากเลยครับ… รักลินที่สุดเลย”

นลินหอบหายใจ มองเขาด้วยตาหยาดเยิ้ม “พี่เตยังไม่… ลินอยากให้พี่เตมีความสุขด้วยค่ะ”

เตโชจูบเธออีกครั้ง ลึกและยาว ก่อนจะค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก ร่างกายกำยำเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ตึงแน่นจากการออกกำลังกายและความเครียดที่สะสม เขาค่อย ๆ ทาบทับร่างเธอ ผิวร้อนแนบชิดกันจนเหมือนจะละลาย

“พี่จะค่อย ๆ ทำนะ… ถ้าเจ็บให้บอกทันทีเลย”

นลินพยักหน้า โอบแขนรอบคอเขาแน่น เขาค่อย ๆ ดันตัวเข้าไปช้า ๆ มาก เธอเกร็งเล็กน้อย แต่เขาหยุดทันที จูบเธอปลอบโยน กระซิบคำว่ารักซ้ำ ๆ จนเธอผ่อนคลายลง เขาค่อย ๆ เคลื่อนไหวต่อ จังหวะช้า ลึก และนุ่มนวล ทุกครั้งที่ดันเข้าไป เขาจะก้มลงจูบหน้าผาก จูบจมูก จูบปากเธอไม่ขาดสาย

ทั้งคู่เริ่มหายใจถี่ขึ้นพร้อมกัน เสียงเนื้อกระทบเนื้อเบา ๆ ผสานกับเสียงครางที่หวานหยาดเยิ้ม เตโชเร่งจังหวะขึ้นเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่านลินเริ่มโยกตามเขา มือเธอเกาะหลังเขาแน่นจนมีรอยเล็บจาง ๆ

“ลิน… พี่ใกล้แล้วครับ… รักลิน รักลินมาก…”

“ลินก็… อ๊า… พี่เต… มาด้วยกันนะคะ…”

เขากระชากตัวเข้าไปครั้งสุดท้าย ลึกที่สุด ร่างกายทั้งคู่เกร็งแน่นพร้อมกัน ความร้อนจากภายในพุ่งทะลักออกมา เตโชครางชื่อเธอเสียงสั่น ก่อนจะก้มลงกอดเธอแน่น ขณะที่นลินตัวสั่นระริกในอ้อมกอดเขา น้ำตาแห่งความสุขไหลออกมาอีกครั้ง

ทั้งคู่นอนกอดกันอยู่อย่างนั้นนานแสนนาน เสียงหัวใจเต้นรัวของเขากระทบกับหน้าอกเธอราวกับเป็นจังหวะเพลงรักที่บรรเลงเพื่อกันและกันเท่านั้น

เตโชจูบหน้าผากเธอเบา ๆ “ขอบคุณที่ให้รางวัลพี่นะครับ… รางวัลที่ดีที่สุดในชีวิตเลย”

นลินยิ้มอ่อน ซุกหน้าลงกับอกเขา “ลินก็ได้รางวัลเหมือนกันค่ะ… ได้รู้ว่าพี่เตรักลินจริง ๆ”

เขากระชับกอดแน่นขึ้น “ต่อจากนี้ พี่จะทำให้ลินได้รางวัลทุกวันเลยนะ… จนลินจะเบื่อพี่เลยก็ได้”

นลินหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “ลินไม่เบื่อหรอกค่ะ… เพราะวิศวกรคนนี้ของลิน ขี้อ้อนเก่งที่สุดแล้ว”

ทั้งคู่หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหลับไปในอ้อมกอดกัน ภายใต้แสงเทียนที่ริบหรี่ และกลิ่นกุหลาบที่ยังลอยอบอวล