บทที่ 33: แผนการร้ายและพันธสัญญาไร้ใจ 

ภายในเลาจน์วีไอพีชั้นบนสุดของโรงแรมห้าดาวใจกลางกรุงเทพฯ แสงนีออนสีม่วงอมชมพูสาดส่องลงบนกระจกบานใหญ่ มองเห็นเมืองที่ระยิบระยับราวกับอัญมณีในความมืด กลิ่นน้ำหอมชั้นดีผสานกลิ่นบุหรี่มวนพิเศษลอยอบอวล พิมมาดานั่งไขว่ห้างบนโซฟาหนังสีดำสนิท แก้วค็อกเทลสีเลือดสดในมือเรียวถูกยกขึ้นจิบช้า ๆ ลิ้นแตะขอบแก้วเบา ๆ แววตาจับจ้องประตูที่กำลังถูกผลักออก

[POV: พิมมาดา – หงส์ผู้หิวกระหาย]

เอกก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่ามั่นใจเต็มเปี่ยม เชิ้ตสีดำสนิทปลดกระดุมลงมาถึงกลางอก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่ตึงแน่นและรอยสักเล็ก ๆ ที่ซ่อนความดิบ รอยยิ้มมุมปากของเขาทำให้พิมมาดารู้สึกร้อนวูบวาบลึก ๆ ในท้องน้อย

“ในเมื่อเตโชไม่เล่นด้วย… ผู้ชายคนนี้ก็เพียงพอที่จะดับกระหายได้” เธอคิดพลางเลียริมฝีปากช้า ๆ จนมันชุ่มวาว

“มาเร็วกว่าที่คิดนะคะ คุณเอก” เสียงเธอพร่า ต่ำนุ่ม ชวนให้ขนลุกซู่

“ผมบอกแล้วไง… ว่าผมไม่เคยปล่อยให้ผู้หญิงระดับคุณต้องรอนาน” เอกเดินตรงมาหยุดด้านหน้า ไม่นั่งข้าง แต่โน้มตัวลงจนจมูกเกือบแตะกัน กลิ่นน้ำหอมไม้จันทน์ผสมเหล้าของเขาพุ่งเข้าจมูกเธอ “กลิ่นกายคุณมันชวนให้อยากครอบครองมากกว่าที่ผมจินตนาการไว้ตอนกลางวันเสียอีก”

[POV: เอก – เพลย์บอยที่เจอคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อ]

เอกกวาดสายตาลูบไล้ร่างกายเธอตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า หน้าอกที่ยกกระชับใต้เดรสผ้าซาตินสีดำ สะโพกโค้งมนที่เขาอยากบีบแน่น และขาที่ยาวเรียวที่ไขว่ห้างอยู่ตรงหน้า เขาผ่านผู้หญิงมานับไม่ถ้วน แต่พิมมาดามี “รสชาติ” ที่ต่างออกไป—ความร้ายกาจที่ห่อหุ้มด้วยความไฮโซ และนั่นจุดไฟลึก ๆ ในตัวเขาให้ลุกโชน

“ไวน์ชั้นดี บรรยากาศสุดหรู… และผู้หญิงที่เต็มเปี่ยมด้วยความแค้น” เขาหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำ “รู้ไหมพิม ความแค้นมันทำให้ทุกสัมผัสเข้มข้นขึ้นหลายเท่า ทำให้อยากปลดปล่อยกันจนหมดแรง”

“งั้นลองชิมรสความแค้นของฉันสิ” พิมมาดาเอื้อมมือคว้าคอเสื้อเขา ดึงแรงจนเอกเสียหลักลงมาประกบปากทันที

[ฉากปะทะร่างกายดุเดือด]

จูบแรกมันรุนแรง ดิบเถื่อน ไม่มีที่ให้ความอ่อนโยน มีเพียงริมฝีปากที่บดขยี้กัน ลิ้นที่พันรัดกันอย่างหิวกระหาย เอกจูบเธอราวกับจะกลืนกิน ขณะที่มือหนาลูบไล้ลงมาตามลำคอ ลงไปบีบหน้าอกแน่นจนพิมมาดาครางออกมาในลำคอ

เธอตอบโต้ด้วยการขย้ำไหล่เขา ดึงเชิ้ตจนกระดุมหลุดกระเด็น มือเรียวลูบไล้แผงอกแข็งแรง ลงไปปลดเข็มขัด ปลดซิปกางเกงอย่างไม่ลังเล

“คุณ… น่าประทับใจกว่าที่คิดนะเอก” เธอพูดหอบ ๆ ขณะใช้นิ้วลูบไล้ส่วนที่แข็งขึงของเขาผ่านเนื้อผ้า

เอกยิ้มเยาะ ก้มลงกัดเบา ๆ ที่ลำคอเธอจนเกิดรอยแดงจาง ๆ “ผมยังมีอะไรเซอร์ไพรส์คุณอีกเพียบ ทั้งบนเตียง… และในแผนการทำลายยัยนลินนั่น”

เขาดันเธอลงนอนบนโซฟา เดรสถูกดึงขึ้นถึงเอว ชุดชั้นในลูกไม้สีดำถูกเลื่อนลงอย่างไม่ปราณี เอกคุกเข่าลงระหว่างขาเธอ ปากร้อนชื้นเล้าโลมตั้งแต่ต้นขาด้านในขึ้นไปจนถึงจุดที่เปียกชุ่มที่สุด พิมมาดาสะดุ้ง หลังแอ่น มือจิกผมเขาแน่น

“เข้ามาในตัวฉันสิ… เร็ว ๆ เข้า” เธอสั่งเสียงสั่น

เอกไม่รอช้า เขาดึงกางเกงลง ส่วนที่แข็งขึงถูกจ่อที่รอยแยก แล้วดันเข้าไปเต็มแรงในครั้งเดียว พิมมาดาร้องออกมาด้วยความเสียวซ่านปนเจ็บ เขาเริ่มขยับสะโพกแรงและเร็ว ไม่มีจังหวะอ่อนโยน มีเพียงการครอบครองและการปลดปล่อย

ทั้งคู่ครางผสมกัน เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องในห้อง เอกจับขาเธอพาดบ่า ดันลึกเข้าไปจนสุด ทุกครั้งที่เคลื่อนไหว พิมมาดาจะเกร็งตัว ครางชื่อเขาด้วยเสียงแตกพร่า

“ชอบไหม… พิม… ชอบให้ผมครอบครองคุณแรง ๆ แบบนี้ใช่ไหม”

“ชอบ… อ๊า… เร็วอีก… ทำให้ฉันถึงจุดสุดยอดเลย”

หลังจากเปลี่ยนท่าหลายครั้ง—จากโซฟาไปที่กระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมือง เธอถูกกดหน้าติดกระจก เอกเคลื่อนไหวจากด้านหลัง มือหนึ่งโอบคอเธอเบา ๆ อีกมือบีบหน้าอกจนแดงระเรื่อ ทั้งคู่มองเงาสะท้อนของตัวเองที่กำลังหลอมรวมกันอย่างดุเดือด

สุดท้ายทั้งคู่ถึงจุดสูงสุดพร้อมกัน เอกปล่อยความร้อนลึกเข้าไปในตัวเธอ ขณะที่พิมมาดาสั่นสะท้าน เกร็งตัวแน่น

[หลังพายุ]

ทั้งคู่นอนกองกันบนเตียงคิงไซส์ ตัวเปียกเหงื่อและกลิ่นแห่งความปรารถนา พิมมาดาพิงอกเขา นิ้วเรียววนไปมาที่รอยข่วนที่เธอทำไว้

“ฉันต้องการให้นลินเสียชื่อเสียง… ให้วรโชติโภคินอับอายจนไม่มีที่ยืนในสังคม” เสียงเธอเย็นเฉียบ “ส่วนเตโช… ฉันจะให้เขาเห็นภาพผู้หญิงที่เขารักถูกครอบครองโดยคนอื่น โดยที่เขาทำอะไรไม่ได้”

เอกหัวเราะเบา ๆ มือลูบสะโพกกลมกลึงของเธอ “ใจร้ายดี… แต่ผมชอบผู้หญิงแบบนี้”

“ผมมีเพื่อนที่เก่งเรื่องแฮ็กกล้องวงจรปิด และรู้ตารางทุกอย่างของนลิน คืนนี้ที่ผับเดิม ผมจะให้คนล่อเธอออกมา ส่วนคุณ… เตรียมกล้องกับนักข่าวสายฉาวไว้”

“ดีค่ะ ฉันจะตอบแทนคุณอย่างงาม”

เอกโน้มลงมาจูบที่ไหล่เปื้อนเหงื่อ “ผมไม่ต้องการเงินพิม ผมต้องการแต่ความสุขแบบนี้… และชัยชนะเหนือไอ้ภีม ไอ้เตโชก็พอ”

ในขณะที่คู่ร้ายกำลังเสพสุขและวางแผนชั่วร้าย ท่ามกลางแสงไฟเมืองที่ส่องเข้ามา บนยอดตึกคฤหาสน์วรโชติโภคินยังคงเงียบสงบ เตโชเพิ่งจอดรถเสร็จ เดินขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้า สายตาจ้องไปที่หน้าต่างห้องนอนของนลินที่ยังสว่างอยู่

เขาไม่รู้เลยว่า พายุแห่งความแค้นจาก “หงส์ไฮโซกับอสรพิษเพลย์บอย” กำลังจะพัดถล่ม และความสัมพันธ์ทางกายที่ไร้พันธะของทั้งคู่ จะกลายเป็นอาวุธที่ร้ายกาจที่สุดที่เขาและนลินเคยเผชิญ