บทที่ 34: แผนลวงสีกุหลาบ

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ คณะวิศวกรรมศาสตร์ บรรยากาศดูจะปกติดีทว่ากลับมีความตึงเครียดแฝงอยู่ใต้ผิวน้ำ นลินก้าวลงจากรถยุโรปคันหรูโดยมี เตโช ในชุดพนักงานขับรถเดินตามหลังไปส่งถึงหน้าตึก แววตาของเตโชในวันนี้ดูระแวดระวังผิดปกติ เขาไม่ได้มองเพียงแค่ทางเดิน แต่มักจะกวาดสายตาไปรอบๆ ราวกับสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

"คุณหนูครับ... วันนี้ถ้าเลิกเรียนแล้ว รบกวนรอผมอยู่ที่หน้าห้องนะครับ อย่าไปไหนคนเดียวเด็ดขาด" เตโชเอ่ยเสียงต่ำขณะส่งกระเป๋าให้นลิน

นลินขมวดคิ้ว "พี่เป็นอะไรไปคะพี่เต? ลินอยู่ใกล้มือพี่ภีมขนาดนี้ ใครจะกล้าทำอะไร"

"ผมสังเกตเห็นรถแปลกๆ วนเวียนอยู่แถวบ้านตั้งแต่เมื่อคืน... เชื่อผมเถอะครับ" เตโชสบตานลินด้วยแววตาอ้อนวอน แววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยจนนลินต้องพยักหน้ายอมรับอย่างเสียไม่ได้

---

[POV: เอก – การรุกฆาตในคราบรุ่นพี่]

ช่วงพักกลางวัน ในขณะที่มีนาเดินแยกไปซื้อน้ำ เอก ก้าวเข้ามาหานลินด้วยรอยยิ้มที่ดูสุภาพที่สุดเท่าที่เขาจะปั้นแต่งได้ เขาไม่ได้แสดงท่าทีคุกคามเหมือนทุกครั้ง แต่กลับดูเร่งรีบและกังวล

"นลินครับ! แย่แล้ว... มีนาเกิดเรื่อง!" เอกเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

นลินเบิกตากว้าง "มีนาเป็นอะไรคะพี่เอก?"

"มีนาถูกรุ่นพี่ปี 4 กลุ่มหนึ่งแกล้งลากไปที่คลับใกล้ๆ มหาวิทยาลัยครับ พี่พยายามห้ามแล้วแต่พวกนั้นไม่ฟัง มันบอกว่าอยากเคลียร์เรื่องที่พี่ภีมไปทำร้ายพวกมันวันก่อน... นลินรีบไปช่วยเพื่อนเถอะครับ พี่ภีมติดต่อไม่ได้เลย!"

นลินใจหายวาบ เธอพยายามกดโทรศัพท์หาภีมแต่สัญญาณกลับถูกรบกวน (ด้วยฝีมือเครื่องตัดสัญญาณที่เอกแอบวางไว้ในพุ่มไม้) ความเป็นห่วงเพื่อนทำให้สติของเธอขาดผึ่ง เธอหลงลืมคำเตือนของเตโชไปในพริบตา

"พี่เอกพาพิมไปทีค่ะ! เร็วเข้า!"

---

[POV: เตโช – สัญชาตญาณที่กรีดร้อง]

เตโชที่ถูกภีมเรียกไปช่วยดูงานที่โกดังเก็บของหลังคณะ (ซึ่งเป็นแผนการแยกตัวของพิมมาดาที่จ้างคนมาลวงภีมไปอีกทาง) เริ่มรู้สึกผิดปกติ เมื่อเขาเห็นรถของเอกแล่นผ่านหน้าโกดังไปด้วยความเร็วสูง และที่เบาะหลัง... เขาเห็นแผ่นหลังที่แสนคุ้นเคยของนลิน

"บ้าเอ๊ย! ไอ้ภีม! นลินโดนลักพาตัว!" เตโชตะโกนก้องก่อนจะกระโดดขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ของคนงานแถวนั้นแล้วบิดคันเร่งตามไปทันที

เขารู้ทันทีว่านี่คือแผนการของเอกและพิมมาดา เพราะกลิ่นน้ำหอมและรังสีความร้ายกาจที่เขาได้สัมผัสเมื่อคืนที่คลับหรู มันชัดเจนว่าคนพวกนี้ไม่หยุดแค่การขู่แน่นอน

---

[ฉากการล่อลวงสู่กับดักนรก]

รถของเอกเลี้ยวเข้าไปจอดที่ด้านหลังคลับที่เงียบสงัดในช่วงกลางวัน นลินรีบลงจากรถโดยมีเอกเดินนำเข้าไปในโซนวีไอพีที่ปิดไฟมืดสนิท

"มีนาอยู่ไหนคะพี่เอก?" นลินถามพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ว่างเปล่า

"มีนาไม่มาหรอกครับนลิน... เพราะคนที่ต้องมาติดกับในวันนี้ คือ 'นลิน' ต่างหาก" เสียงหวานแหลมของ พิมมาดา ดังขึ้นจากเงามืด เธอเดินออกมาพร้อมกับถือกล้องวิดีโอในมือ และมีลูกน้องชายฉกรรจ์สองคนยืนคุมเชิงอยู่ข้างหลัง

นลินถอยหลังกรูดแต่กลับปะทะเข้ากับหน้าอกแกร่งของเอกที่บัดนี้ล็อคตัวเธอไว้แน่น "พี่เอก! ปล่อยนะ! พี่ทำแบบนี้ทำไม!"

"ทำไมเหรอ?" เอกหัวเราะอย่างบ้าคลั่งพลางสูดดมกลิ่นหอมจากซอกคอของนลิน "เพราะความถือตัวของคุณไงนลิน... เพราะความจองหองของพี่ชายคุณ และเพราะความอยากได้ของคุณหนูพิมมาดาที่พร้อมจะจ่ายหนักเพื่อให้คุณพินาศ"

พิมมาดาเดินเข้ามาใกล้พลางใช้ปลายนิ้วเชยคางนลินขึ้นมา "วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่คุณจะได้เชิดหน้าชูตาในฐานะวรโชติโภคิน... เพราะภาพหลุดของคุณกับพี่เอกในคืนนี้ จะกระจายไปทั่วทุกสื่อจนคุณไม่มีที่ยืนในสังคม!"

---

[POV: พิมมาดา – การแก้แค้นที่แสนหวาน]

พิมมาดาสั่งให้ลูกน้องจับนลินมัดไว้บนโซฟา เธอหยิบเข็มฉีดยาที่มีของเหลวสีใสออกมา "ยาตัวนี้จะทำให้คุณ 'รุ่มร้อน' จนต้องอ้อนวอนขอความเมตตาจากพี่เอก... และฉันจะบันทึกทุกวินาทีที่น่าอดสูของคุณไว้ดูเล่น"

นลินส่ายหน้าด้วยความหวาดกลัว น้ำตาไหลอาบแก้ม "อย่า... พี่พิม ลินขอร้อง"

"ขอร้องเหรอ? ตอนที่แกขยำเงินฉันทิ้งต่อหน้าเตโช แกเคยขอร้องไหม!" พิมมาดาเงื้อมมือขึ้นจะปักเข็มลงบนแขนของนลิน ทว่า...

ปัง!

เสียงประตูไม้โอ๊คหนาถูกถีบออกอย่างแรงจนบานพับหลุดกระเด็น เตโช พุ่งเข้ามาในห้องด้วยสภาพหัวใจที่แทบจะหยุดเต้น ใบหน้าของเขามืดมนราวกับพญามัจจุราชที่หลุดมาจากขุมนรก

---

[การปกป้องด้วยชีวิตของหมาโบ้]

"ปล่อยเมียกูเดี๋ยวนี้!!!" เตโชตะโกนก้อง เสียงของเขาดังสนั่นจนพิมมาดาชะงัก

"เตโช! คุณมาได้ยังไง!" พิมมาดากรีดร้อง "ลูกน้อง! จัดการมัน!"

ชายฉกรรจ์สองคนพุ่งเข้าใส่เตโชทันที เตโชไม่ได้ใช้แค่กำลัง แต่เขาใช้ความบ้าคลั่งที่เกิดจากความรักและความรู้สึกผิด เขาถูกต่อยเข้าที่ใบหน้าจนเลือดกบปาก และถูกไม้เบสบอลฟาดเข้าที่แผ่นหลังจนทรุดลง แต่เขาก็ยังกัดฟันลุกขึ้นมาสู้ต่อ

เขากระชากไม้เบสบอลมาได้แล้วหวดเข้าที่ขาของลูกน้องคนหนึ่งจนล้มฟุบ ก่อนจะพุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อเอกที่กำลังจะใช้โอกาสนี้หนีไปพร้อมนลิน

"มึง... ไอ้เอก! มึงทำน้องกูไม่พอ มึงยังจะทำลินอีกเหรอ!" เตโชซัดหมัดหนักๆ เข้าที่หน้าเอกจนอีกฝ่ายหน้าหันเลือดกบปาก

---

[การแลกชีวิต]

ในจังหวะที่พิมมาดาเห็นท่าไม่ดี เธอตัดสินใจหยิบเข็มฉีดยาพุ่งเข้าหานลินหวังจะทำให้ทุกอย่างจบลงตามแผน แต่เตโชที่เหลือบเห็นรีบพุ่งตัวเข้าไปขวางนลินไว้ทันที

"ฉึก!"

เข็มฉีดยาปักลงบนแผ่นหลังของเตโชแทน พิมมาดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "เตโช! ไม่นะ!"

เตโชดึงเข็มออกแล้วเหวี่ยงทิ้ง แววตาของเขาเริ่มพร่ามัวจากฤทธิ์ยาที่รุนแรง แต่เขาก็ยังแข็งใจประคองนลินขึ้นมา "ลิน... หนีไป... ไปหาพี่ภีม..."

"พี่เต! พี่โดนยา! ลินไม่ทิ้งพี่!" นลินร้องไห้โฮกอดร่างที่เริ่มสั่นเทาของเตโชไว้แน่น

พิมมาดาและเอกที่ได้รับบาดเจ็บรีบหนีออกจากทางประตูด้านหลังเมื่อได้ยินเสียงไซเรนรถตำรวจที่ภีมแจ้งเหตุตามมาติดๆ

เตโชที่นอนสลบไสลอยู่ในอ้อมกอดของนลิน ฤทธิ์ยาที่เอกและพิมมาดาเตรียมไว้อย่างดาร์กเริ่มทำงานในร่างกายของเขา ความร้อนรุ่มและการสูญเสียการควบคุมกำลังจะทำให้เตโชกลายเป็นพยัคฆ์ที่คลุ้มคลั่ง และนลิน... คือคนเดียวที่ต้องเผชิญกับพายุอารมณ์นี้เพียงลำพัง