บทที่ 37: เกียร์ดวงเดิม... กับหัวใจดวงใหม่

แสงอาทิตย์ยามเย็นทาบทับไปทั่วลานเกียร์อันศักดิ์สิทธิ์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ หลังจากพายุเรื่องเอกและพิมมาดาซาลงด้วยการจัดการของภีมและความฉลาดของนลิน บรรยากาศในรั้วมหาวิทยาลัยก็เริ่มกลับมาเป็นปกติ ทว่าสิ่งที่ 'ไม่ปกติ' คือร่างสูงโปร่งของ เตโช ที่บัดนี้ไม่ได้อยู่ในชุดเฮดว้ากผู้น่าเกรงขาม แต่เขากลับยืนรอใครบางคนอยู่ข้างรถยุโรปคันหรูในฐานะ "พนักงานขับรถส่วนตัว" (ที่ยังเรียนไม่จบปี 4)

[POV: เตโช – รุ่นพี่ปี 4 ในคราบคนขับรถ]

เตโชพรูลมหายใจออกมาเบาๆ เขาจัดเสื้อเชิ้ตพนักงานขับรถให้เข้าที่ แม้เขาจะยังมีตารางเรียนปี 4 ที่หนักหน่วง แต่เขาก็ยืนยันกับภีมว่าจะทำงานนี้ควบคู่ไปกับการเรียนเพื่อชดใช้หนี้และพิสูจน์ตัวเอง

"การเรียนให้จบพร้อมกับรับใช้นลิน... คือบททดสอบที่หนักที่สุดในชีวิต แต่มันก็น่าภูมิใจที่สุด" เขายิ้มกับตัวเองเมื่อเห็นร่างเล็กของนลินเดินออกมาจากตึกเรียนพร้อมกับกลุ่มเพื่อนปี 1

"อ้าว! พี่เตโช... วันนี้มารอรับ 'เจ้านาย' เร็วรัดจังนะ" เสียงแซวจากเพื่อนร่วมรุ่นปี 4 ที่เดินผ่านไปทำให้เตโชหน้าแดงนิดๆ แต่เขาก็ไม่ได้ยี่หระ

---

[POV: นลิน – เฟรชชี่ปี 1 กับองครักษ์ส่วนตัว]

สายตาของเธอเหลือบไปเห็นร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพนักงานขับรถสีดำที่ยืนพิงรถรออยู่อย่างอดทน เตโช รุ่นพี่ปี 4 ที่บัดนี้ลดสถานะตัวเองลงมาเป็น "ผู้รับใช้กิตติมศักดิ์" เพื่อชดใช้หนี้แค้นและหนี้รัก เธอเห็นความพยายามของเขา เห็นความอดทนที่เขายอมลดอีโก้ของเฮดว้ากมาคอยแบกกระเป๋าและขับรถให้เธอทุกเช้าเย็น

"พี่เตคะ... วันนี้เรียนเหนื่อยไหม? ลินบอกแล้วไงว่าถ้ามีแล็บดึก ไม่ต้องมารับก็ได้ ลินกลับกับพี่ภีมได้ค่ะ" นลินบอกด้วยความเป็นห่วง ขณะที่เตโชรีบก้าวมาเปิดประตูรถให้เธออย่างนอบน้อม

"ไม่เหนื่อยครับ... หน้าที่ของพี่คือดูแลลิน และหน้าที่ของ 'ลูกหนี้' คือต้องขยัน" เตโชตอบพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ "อีกอย่าง... พี่อยากเห็นหน้าเฟรชชี่คนสวยก่อนกลับไปปั่นโปรเจกต์จบนี่นา"

[ความทรงจำที่เคยแหลกสลาย]

นลินหยุดเดินชั่วครู่ ภาพในวันที่พี่ภีมบุกไปรับเธอที่คอนโดของเตโชผุดขึ้นมาในหัว วันนั้นเธอเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก เธอจำได้ดีว่ามือสั่นเทาของเธอขยับไปถอดสร้อยเกียร์ที่เขาเคยยัดเยียดให้ แล้วโยนมันทิ้งลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงต่อหน้าเขา

"ในเมื่อลินเป็นแค่สินค้าขัดดอก... เกียร์ตัวนี้ก็ไม่มีค่าอะไรสำหรับลินเหมือนกัน!" คำพูดวันนั้นยังกรีดแทงใจเธอจนทุกวันนี้

"ลิน... พี่เตเขารอนานแล้วนะ ไปเถอะ" มีนากระซิบสะกิดเบาๆ

นลินสูดลมหายใจลึก ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยตามแบบฉบับเจ้านายผู้ถือไพ่เหนือกว่า แล้วเดินตรงไปหาชายหนุ่มที่ยืนส่งยิ้มบางๆ มาให้

[ความอ่อนน้อมของพยัคฆ์หนุ่ม]

เตโชรีบก้าวเข้ามาเปิดประตูรถให้นลินอย่างนอบน้อม แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้เหลือเพียงความถ่อมตัวและเทิดทูน เขาเห็นนลินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยอมก้าวขึ้นไปนั่งเบาะหลัง

"คุณหนูครับ... ก่อนจะกลับบ้าน ผมมีที่หนึ่งอยากพาคุณไป" เตโชเอ่ยผ่านกระจกกั้น "ในฐานะรุ่นพี่ปี 4... ไม่ใช่คนขับรถ"

นลินขมวดคิ้ว "พี่เตจะไปไหนคะ? ลินมีอ่านหนังสือสอบนะ"

"แป๊บเดียวครับลิน... ที่ลานจามจุรีหน้าคณะ"

[การมอบหัวใจที่เคยถูกปฏิเสธ]

ที่ม้านั่งไม้ใต้ต้นจามจุรีใหญ่ แสงสีทองของตะวันลับขอบฟ้าทำให้บรรยากาศดูสงบจนน่าประหลาด เตโชพานลินมานั่งลงที่เดิมที่เขาเคยสารภาพรักแบบผิดๆ ในวันวาน เขาล้วงเข้าไปในอกเสื้อและหยิบ 'เกียร์' สีเงินที่หมองลงเล็กน้อยออกมา

นลินเบิกตากว้าง... เธอจำมันได้ทันที มันคือเกียร์ตัวเดิมที่เธอเคยคืนเขาไปในวันที่เธอเดินออกจากคอนโด

"ลินจำได้ไหมครับ... วันที่ลินคืนเกียร์ตัวนี้ให้พี่" เตโชเอ่ยเสียงพร่าพลางจ้องมองวัตถุในมือ "วันนั้นพี่เหมือนคนตายทั้งเป็น พี่เพิ่งรู้ว่าการที่ถูกคนที่รักปฏิเสธเกียร์... มันเจ็บยิ่งกว่าถูกไล่ออกจากมหาวิทยาลัยซะอีก"

นลินนิ่งเงียบ แววตาเริ่มสั่นไหวเมื่อเห็นรอยถลอกเล็กๆ บนผิวเกียร์ ราวกับมันผ่านร่องรอยความเจ็บปวดมาพร้อมกับเจ้าของ

"ที่ผ่านมาพี่ใช้เกียร์ตัวนี้ทำร้ายลิน... พี่ใช้มันเป็นเครื่องมือกักขังลิน" เตโชสบตานลินอย่างจริงใจ "วันนี้พี่เรียนอยู่ปี 4 พี่ใกล้จะจบแล้ว พี่อยากขอโอกาส... ให้เกียร์ตัวเดิมนี้ได้กลับไปทำหน้าที่ที่แท้จริงของมันอีกครั้ง"

เตโชค่อยๆ วางเกียร์ลงบนมือนุ่มของนลิน "พี่ไม่ได้ให้ในฐานะเจ้าหนี้... แต่พี่ให้ในฐานะ 'เตโช' ที่รักนลินสุดหัวใจ พี่ขอจองนลินไว้ด้วยเกียร์ตัวนี้ รอให้ลินผ่านปี 1 ไปด้วยกัน รอให้พี่สร้างตัวเพื่อเป็นที่พึ่งให้ลินได้จริงๆ... ลินจะยอมรับหัวใจที่พี่ตั้งใจซ่อมแซมใหม่ดวงนี้ไหมครับ?"

[การเริ่มต้นที่มั่นคงบนรอยแผลเก่า]

นลินจ้องมองเกียร์ในมือ น้ำตาแห่งความซาบซึ้งค่อยๆ เอ่อล้นออกมา เธอเห็นความอดทนของเขาในตลอดหลายวันที่ผ่านมาที่เขายอมเป็นคนขับรถตากแดดตากลมเพื่อเธอ

"ลินคืนพี่ไปครั้งหนึ่งแล้วนะ... พี่เตไม่กลัวลินจะคืนอีกเหรอคะ?" นลินแกล้งถามเย้าทั้งน้ำตา

"ถ้าลินคืนอีกร้อยครั้ง... พี่ก็จะคลานเข่ากลับมาขอให้ลินรับมันไว้อีกร้อยครั้งครับ" เตโชตอบเสียงหนักแน่น

นลินยิ้มกว้างออกมาทั้งน้ำตา เธอหยิบสายสร้อยเส้นเดิมที่เก็บไว้ในกระเป๋าออกมา แล้วร้อยเกียร์ตัวนั้นเข้าไปใหม่ "สวมให้ลินสิคะ... แล้วจำไว้ว่าครั้งนี้ลินจะไม่คืนแล้วนะ ถ้าพี่เตกล้าทำไม่ดีกับลินอีก... ลินจะเอาเกียร์นี้ไปหลอมเป็นแหวนใส่เล่นซะเลย!"

เตโชหัวเราะออกมาอย่างผ่อนคลาย เขาบรรจงสวมสร้อยเกียร์ให้นางฟ้าในใจช้าๆ สัมผัสอุ่นๆ จากนิ้วหนาที่แตะโดนลำคอทำให้นลินหน้าร้อนผ่าว

[สัญญาใจวัยเรียน]

ท่ามกลางสายลมเย็นที่พัดพาใบจามจุรีให้ร่วงหล่น อดีตเฮดว้ากสุดโหดและเฟรชชี่ปี 1 นั่งเคียงคู่กันบนม้านั่งไม้ ความรักที่เคยพังทลายบัดนี้ถูกเชื่อมต่อด้วยเกียร์ดวงเดิมที่ผ่านการพิสูจน์แล้วว่าแข็งแกร่งกว่าทองคำใดๆ

"พี่เตต้องตั้งใจเรียนนะปีสุดท้ายแล้ว... ลินไม่อยากมีแฟนเป็นรุ่นพี่ปี 5 นะคะ" นลินแกล้งแซวพลางซบหัวลงบนไหล่แกร่ง

"ครับคุณหนู... พี่จะเรียนให้จบเกียรตินิยม เพื่อให้คู่ควรกับว่าที่วิศวกรคนเก่งอย่างลิน"