บทที่ 25: แรงเหวี่ยงของความเฉยชา

บรรยากาศที่ลานเกียร์ในบ่ายวันอังคารดูจะระอุไปด้วยไอร้อนของแดดเมืองไทย ทว่าความร้อนนั้นกลับเทียบไม่ได้กับความอึดอัดที่แผ่ซ่านอยู่รอบโต๊ะหินอ่อนประจำกลุ่มวิศวะโยธา นลินในลุคคุณหนูที่ดูสะอาดสะอ้านนั่งทบทวนบทเรียนอยู่ข้างๆ มีนา โดยมีบอดี้การ์ดร่างยักษ์ยืนคุมเชิงอยู่ห่างๆ พอประมาณเพื่อไม่ให้รบกวนความเป็นส่วนตัว แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ใครบางคนไม่สามารถบุกจู่โจมเข้ามาได้ง่ายๆ

มีนาก้มหน้าจดเลคเชอร์ด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ เธอไม่ได้เหลือบมองนาฬิกาเพื่อรอเวลาที่ ภีม จะเดินผ่านเหมือนที่เคยทำมาตลอดมา ความเจ็บปวดจากการถูกปัดมือทิ้งในวันนั้น และความละอายใจที่เกือบจะทำลายเพื่อนรักเพราะความหลงผิด มันกลายเป็นบทเรียนราคาแพงที่ซึมลึกเข้าสู่กระดูกดำ

'ถ้าการรักพี่มันทำให้ฉันกลายเป็นคนเลว... ฉันก็ควรเลิกรัก' มีนาคิดพลางเม้มปากแน่น เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของใครบางคนที่จ้องมองมาจากทางเดินตึก แต่เธอก็เลือกที่จะไม่เงยหน้าขึ้นไปมอง เพราะรู้ดีว่าถ้าสบตาเพียงนิด กำแพงความเข้มแข็งที่พยายามสร้างขึ้นอาจพังทลายลง

---

[POV: ภีม – ช่องว่างที่ตะโกนก้อง]

ภีมยืนกำสายกระเป๋าเป้อยู่ตรงหัวมุมตึก สายตาของเขาจดจ้องไปที่ร่างเล็กของมีนาที่นั่งนิ่งผิดปกติ ปกติแล้วแค่เขาเดินเข้าใกล้ในระยะสิบเมตร มีนาจะต้องเป็นคนแรกที่เงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้างและเรียกชื่อเขาด้วยเสียงใสๆ แต่ในวันนี้... เธอกลับทำเหมือนเขาเป็นเพียงธาตุอากาศ

เขารู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆ จุกอยู่ที่ลำคอ ความเคยชินที่ถูก "ไล่ตาม" มาตลอดถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง เมื่อ 'ของตาย' ที่เขาเคยละเลยกลับมีชีวิตเป็นของตัวเองและเลือกที่จะเดินจากไป

"ทำไมถึงไม่มองมาทางนี้บ้างวะ..." ภีมพึมพำกับตัวเองด้วยความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้ เขาแกล้งเดินเข้าไปที่โต๊ะเพื่อจะคุยกับนลิน แต่เป้าหมายลึกๆ คืออยากจะเห็นปฏิกิริยาของคนข้างๆ

"นลิน... เย็นนี้กลับพร้อมพี่ไหม?" ภีมเอ่ยพลางปัดฝุ่นที่โต๊ะอย่างประหม่า

"ลินมีนัดกับมีนาต่อค่ะพี่ภีม พี่ภีมกลับก่อนเลยนะคะ" นลินตอบรอยยิ้มบางๆ โดยที่สายตาแอบชำเลืองมองเพื่อนสนิท

ภีมพยักหน้าเก้อๆ เขารอให้มีนาทักทายหรือเอ่ยถามอะไรสักอย่างตามมารยาท แต่มีนากลับทำเพียงแค่พยักหน้าให้เขาเล็กน้อยเป็นการทำความเคารพรุ่นพี่ แล้วก้มลงจดงานต่อโดยไม่พูดอะไรสักคำ ความเงียบนั้นทำเอาประธานรุ่นโยธาผู้เคร่งขรึมถึงกับไปไม่เป็น

---

[POV: เตโช – หมาโบ้ที่ตามง้อเมีย]

ในขณะเดียวกัน ที่ตึกวิศวะเครื่องกล เตโช เดินโซซัดโซเซออกมาจากห้องเรียนด้วยสภาพที่ดูไม่ได้ เสื้อช็อปที่เคยใส่ติดตัวอย่างภาคภูมิใจบัดนี้ดูหม่นหมองเหมือนเจ้าของ เขาไม่ได้สนใจเกรดหรือโปรเจกต์ที่ถูกระงับ สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวคือภาพใบหน้าเย็นชาของนลินเมื่อวาน

เขาพยายามจะเดินเข้าไปที่ลานเกียร์เพื่อขอเคลียร์ใจ แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นบอดี้การ์ดตระกูลวรโชติโภคินยืนคุมเชิงอยู่ เตโชตัดสินใจเดินอ้อมไปทางด้านหลังสวนเพื่อหาโอกาสเข้าใกล้นลินในช่วงที่เธอเดินไปเข้าห้องน้ำ

"ลิน! นลินครับ!" เตโชกระชากข้อมือเล็กไว้ได้ทันในช่วงที่เธอปลีกตัวออกมาคนเดียว

นลินสะดุ้งสุดตัว แต่เพียงเสี้ยววินาทีเธอก็กลับมานิ่งสงบ "ปล่อยค่ะพี่เตโช... ลินบอกแล้วไงคะว่าเราไม่มีอะไรต้องคุยกัน"

"พี่ขอโทษนลิน! พี่จะทำยังไงก็ได้ จะให้พี่คุกเข่ากราบเท้าเธอก็ได้ แต่อย่าทำเหมือนพี่ไม่มีตัวตนแบบนี้เลยนะ" เตโชอ้อนวอน แววตาคมกริบที่เคยดูแคลนบัดนี้เอ่อคลอไปด้วยหยดน้ำตาแห่งความสำนึกผิด "พี่รักเธอนะลิน... รักจริงๆ"

"รักเหรอคะ?" นลินแค่นยิ้มสมเพช "ความรักของพี่มันทำร้ายร่างกายและจิตใจลิน... ตอนนี้ลินเจอ 'บ้าน' ที่แท้จริงแล้ว และในบ้านหลังนั้น... ไม่มีที่ว่างสำหรับคนป่าเถื่อนอย่างพี่ค่ะ"

นลินสะบัดมือออกอย่างแรง บอดี้การ์ดที่ตามมาทันทีรีบเข้ามากันเตโชออกไป เตโชได้แต่มองตามแผ่นหลังของเธอไปอย่างคนสิ้นหวัง เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นหญ้าข้างทางเดิน... จากพยัคฆ์ร้ายแห่งเครื่องกล บัดนี้เหลือเพียงหมาโบ้ที่ทำลายความสุขของตัวเองด้วยมือของตัวเอง

---

[แรงเหวี่ยงของหัวใจ]

เย็นวันนั้น ภีมขับรถวนอยู่รอบคณะแทนที่จะกลับบ้านทันที เขาเห็นมีนากำลังยืนรอรถเมล์อยู่ที่หน้ามหาวิทยาลัยเพียงลำพัง ภีมตัดสินใจเลี้ยวรถเข้าจอดเทียบฟุตบาททันที

"มีนา... ขึ้นมาสิ พี่ไปส่ง" ภีมเปิดกระจกเรียก

มีนาหันมามองเขาด้วยสายตาที่เรียบเฉย "ไม่ต้องรบกวนพี่ภีมกรอกค่ะ มีนาอยากหัดอยู่ด้วยตัวเอง... ขอบคุณนะคะ"

"พี่บอกให้ขึ้นมาไง!" ภีมเริ่มอารมณ์เสียที่ถูกปฏิเสธซ้ำซาก

"พี่ภีมคะ..." มีนาเอ่ยเสียงนุ่มแต่หนักแน่น "ที่ผ่านมามีนารบกวนพี่มามากพอแล้ว ต่อไปนี้มีนาขอคืนความเป็นส่วนตัวให้พี่นะคะ พี่จะได้ไม่ต้องคอยลำบากใจเวลาเห็นหน้ามีนาอีก... รถเมล์มาพอดีค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ"

มีนาก้าวขึ้นรถเมล์ไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้ภีมกำพวงมาลัยแน่นจนขาวซีด ความรู้สึก "โหวง" ในอกมันชัดเจนจนเขาเริ่มหวาดกลัว... เขากลัวว่าคราวนี้มีนาจะเดินจากไปจริงๆ โดยที่เขาไม่มีโอกาสได้พูดคำว่า 'ขอโทษ' หรือคำที่ลึกซึ้งกว่านั้น