บทที่ 47: บทลงโทษของพยัคฆ์ขี้หึง

เสียงประตูห้องสวีทบนเรือยอร์ชถูกปิดลงพร้อมเสียงล็อกที่ดังคลิกทว่าหนักแน่นราวกับเสียงปิดกรงขัง เตโช ยังคงไม่ยอมปล่อยมือจากต้นแขนเรียวบางของ นลิน เขาจูง (หรือแทบจะลาก) เธอเข้ามากลางห้องด้วยใบหน้าที่ถมึงทึง รังสีความโกรธและความหึงหวงแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องที่เปิดแอร์ฉ่ำกลับดูร้อนระอุขึ้นมาในพริบตา

"พี่เต... ลินเจ็บนะคะ ปล่อยก่อน" นลินอุทานเบาๆ พยายามแกะมือหนาที่กำรอบแขนเธอออก แต่ทว่ายิ่งเธอดิ้น เขากลับยิ่งกระชับแรงบีบมากขึ้น

[POV: เตโช – เมื่อพยัคฆ์หนุ่มตบะแตกเพราะความหวง]

เตโชหยุดกะทันหันแล้วหันมาจ้องหน้าหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่ลุกโชนราวกับมีไฟสุมอยู่ข้างใน ภาพร่างบางในชุดทูพีชสีขาวที่อวดส่วนโค้งเว้าเย้ายวนกลางหาดทราย ท่ามกลางสายตาโลมเลียของพวกผู้ชายแถวนั้นยังคงติดตาเขาจนสติแทบขาดผึ่ง

"เจ็บเหรอ? แล้วลินรู้ไหมว่าพี่ 'เจ็บ' กว่าที่ต้องยืนดูเมียตัวเองโชว์เนื้อหนังให้ไอ้พวกหน้าหม้อพวกนั้นดู!" เสียงทุ้มต่ำคำรามลอดไรฟัน "ลินคิดอะไรอยู่? อยากลองใจพี่ หรืออยากจะประกาศให้โลกรู้ว่านลิน วรโชติโภคิน มีของดีแค่ไหน!"

นลินเม้มปากแน่น แววตาซุกซนในตอนแรกเริ่มเปลี่ยนเป็นความประหม่าเมื่อเห็นว่าพยัคฆ์ตรงหน้าไม่ได้แค่ "งอน" แต่มันคือ "พายุ" ของจริง "ลินก็แค่... อยากให้พี่เตสนใจลินบ้าง พี่เตเอาแต่ทำงาน ลินเลยอยากรู้ว่าพี่เตยังหวงลินอยู่ไหม"

"หวงไหมงั้นเหรอ?" เตโชหัวเราะในลำคออย่างน่ากลัว เขาขยับก้าวเข้าหาจนนลินต้องถอยกรูดไปจนหลังชนกับขอบเตียงกว้าง "งั้นพี่จะทำให้ลินรู้... ว่าเวลาที่พี่หวงจนคลั่ง มันเป็นยังไง!"

---

[บทบรรยาย: บทลงโทษที่ไร้ซึ่งความปรานี]

เตโชไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว เขารวบเอวบางแล้วเหวี่ยงร่างเล็กลงบนที่นอนหนานุ่มอย่างรวดเร็วแต่ทว่าระมัดระวังไม่ให้เธอเจ็บตัวจนเกินไป ก่อนจะพุ่งเข้าคร่อมร่างเธอไว้ทันที นลินพยายามจะประท้วงแต่ริมฝีปากอิ่มกลับถูกปิดกั้นด้วยจูบที่ดุดันและเอาแต่ใจ

มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง แต่มันคือจูบที่เต็มไปด้วยความแสดงความเป็นเจ้าของ เตโชบดขยี้ริมฝีปากหวานอย่างโหยหาและรุนแรง ราวกับต้องการจะลบสัมผัสทางสายตาของชายอื่นที่เคยจ้องมองเธอให้หมดสิ้นไป นลินครางประท้วงในลำคอ มือเล็กพยายามผลักดันอกแกร่ง แต่สุดท้ายเธอก็พ่ายแพ้ต่อรสสัมผัสที่แสนเร่าร้อนนั้น

"พี่จะลงโทษลิน... ให้ลินจำไปจนวันตายว่า 'ร่างกายนี้' เป็นของพี่คนเดียว" เตโชกระซิบเสียงพร่าชิดใบหูที่แดงซ่าน

มือหนาเลื่อนลงไปกระชากผ้าลูกไม้ที่ทับทูพีชสีขาวออกอย่างไม่ใยดี แสงจันทร์ที่สอดประสานผ่านหน้าต่างเรือส่องกระทบผิวกายเนียนละเอียดของนลินจนดูเหมือนรูปสลักหินอ่อนที่งดงามที่สุด เตโชจ้องมองเรือนร่างที่เขาเทิดทูนด้วยสายตาที่กระหาย

“ลิน…” เสียงเขาสั่นพร่า “เห็นคนอื่นมองเธอแบบนั้น… พี่แทบคลั่ง อยากวิ่งเข้าไปกอดเธอไว้ตรงนั้นเลย ไม่ให้ใครเห็นแม้แต่เสี้ยววินาที”

เขาก้มลง จูบที่มุมปากเธอเบา ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นจูบลึก ดุเดือดแต่ไม่เร่งรัดจนเกินไป ลิ้นร้อนผ่าวรุกล้ำเข้าไปช้า ๆ ราวกับต้องการชิมรสทุกส่วนให้จำได้ดี

นลินครางเบาในลำคอ มือที่ถูกกดไว้พยายามเกาะไหล่เขา

“พี่เต… ลินไม่ได้—”

“ชู่ว์” เขาปิดปากเธอด้วยนิ้วโป้ง ลูบไล้ริมฝีปากเบา ๆ “ไม่ต้องพูด พี่รู้… แต่พี่ยังเจ็บอยู่ดี ทุกครั้งที่มีคนมองเธอ พี่รู้สึกเหมือนมีคนมาแย่งสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตไป”

เตโชเลื่อนริมฝีปากลงไปตามลำคอ จูบ ดูด ฝากรอยแดงจาง ๆ ทีละจุด ราวกับกำลังวาดแผนที่สิทธิ์ของตัวเองลงบนผิวเนียน เขาหยุดทุกครั้งที่นลินสะดุ้ง แล้วกระซิบข้างหู

“เจ็บตรงนี้ไหม… บอกพี่นะ พี่จะเบาลง”

แต่ทันทีที่เธอส่ายหน้า เขาก็เลื่อนมือลงต่ำ ลูบไล้ตรงจุดลับที่สุดอย่างช้า ๆ วนเบา ๆ จนเธอแอ่นตัวขึ้นรับ

“เปียกขนาดนี้… เพราะพี่ หรือเพราะรู้ว่าพี่กำลังหวงจนแทบเสียสติ?” เขาถามเสียงแหบ มือยังคงเคลื่อนไหวต่อเนื่องแต่ไม่เร่ง

“เพราะพี่เต… ลินคิดถึงพี่เตตลอดเลยค่ะ…”

คำตอบนั้นเหมือนจุดไฟในตัวเขา เตโชถอนหายใจยาว ก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปช้า ๆ ระวังไม่ให้เธอเจ็บ แต่ลึกพอที่จะทำให้เธอรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ ทั้งตัวทั้งใจ

“ดี… เพราะข้างในตรงนี้ ก็เป็นของพี่คนเดียวเหมือนกัน” เขากระซิบ ก้มลงจูบหน้าผากเธอขณะที่นิ้วยังคงขยับเข้าออกช้า ๆ แต่หนักแน่น “พี่จะทำให้ลินรู้สึกแบบนี้ทุกวัน… จนลินลืมไปเลยว่ามีใครกล้ามองเธออีก”

นลินครางชื่อเขาแผ่ว ๆ น้ำตาคลอจากความรู้สึกที่ถาโถม ทั้งเสียวซ่าน ทั้งอบอุ่น

เตโชพลิกตัวเธอให้คว่ำลงเบา ๆ ดึงสะโพกขึ้นสูง แต่ก่อนจะทำอะไรต่อ เขาก้มลงจูบแผ่นหลังเธอทั้งแผ่น จากต้นคอลงไปถึงก้น ทุกจุดที่เขาจูบ เขาจะกระซิบ

“ที่นี่ก็ของพี่… ที่นี่ก็ของพี่… ทั้งตัวลินเป็นของพี่…”

แล้วเขาก็สอดใส่เข้าไปช้า ๆ แต่ลึกจนสุด ในคราวเดียว

นลินร้องออกมาเบา ๆ มือกำผ้าปูแน่น เตโชหยุดนิ่งทันที ก้มลงกอดเธอจากด้านหลัง หน้าอกแนบหลังเธอแน่น

“เจ็บไหม… พี่ขอโทษ ถ้าแรงเกินไป บอกพี่นะ” เขาจูบต้นคอเธอซ้ำ ๆ

“ไม่เจ็บค่ะ… ลินแค่… เสียวมาก… พี่เตอยู่กับลินทั้งตัวเลย…”

คำพูดนั้นทำให้เตโชเริ่มขยับอีกครั้ง ครั้งนี้หนักแน่น ช้าแต่ลึก ทุกครั้งที่กระแทกลง เขาจะกระซิบข้างหูเธอ

“พี่รักลิน… หวงลิน… กลัวเสียลินไปตลอดเวลา… อย่าทำให้พี่ต้องกลัวแบบนี้อีกนะ…”

เสียงเนื้อกระทบเนื้อผสมกับเสียงครางเบา ๆ ของทั้งคู่ เตโชเปลี่ยนท่า พลิกเธอหงายกลับ ดึงขาเธอขึ้นพาดบ่า แต่สายตาที่มองลงมาเต็มไปด้วยความรักและความหวงที่ล้นออกมา

“มองตาพี่… ให้ลินเห็นว่าพี่รักเธอมากแค่ไหน… และหวงเธอมากแค่ไหน”

นลินมองตาเขา น้ำตาไหลพราก แต่ยิ้มออกมา

“ลินรู้ค่ะ… ลินเป็นของพี่เตคนเดียว… รักพี่เตที่สุดเลย…”

เตโชเร่งจังหวะขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงทะนุถนอมทุกการเคลื่อนไหว จนทั้งคู่ถึงจุดสูงสุดพร้อมกัน เขากอดเธอแน่น ขณะที่ปลดปล่อยลงในตัวเธอ ราวกับต้องการให้เธอรู้สึกว่าเขาอยู่ข้างในลึกที่สุด

หลังจากนั้น เขาไม่รีบถอนตัวออก แต่กอดเธอไว้แน่น จูบหน้าผาก ปลายจมูก ริมฝีปากเบา ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

---

[POV: นลิน – ความหฤหรรษ์ท่ามกลางความหวาดหวั่น]

นลินหายใจหอบถี่ ความรู้สึกกลัวในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามที่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย เธอรู้ดีว่าเธอ 'เล่นกับไฟ' และตอนนี้ไฟกองมหึมาที่ชื่อเตโชกำลังแผดเผาเธออย่างหนัก

ทุกล่วงสัมผัสของเตโชในค่ำคืนนี้ช่างหนักหน่วงและเด็ดขาด เขาจูบซับและฝากรอยรักสีกุหลาบไว้ตามลำคอและไหล่มน ราวกับจะตีตราจองไว้ทุกตารางนิ้ว นลินหลับตาพริ้ม โอบรอบคอเขาไว้แน่น พลางปล่อยตัวปล่อยใจไปกับพายุอารมณ์ที่เขาเป็นคนก่อ

"พี่เต... เบาๆ หน่อยค่ะ ลิน... ลินไม่ไหวแล้ว" นลินครางเสียงแผ่วเมื่อมือหนาเริ่มรุกรานไปยังจุดที่อ่อนไหวที่สุด

"ไม่เบา... ลินกล้าแหย่พี่ด้วยชุดนั้น ลินก็ต้องรับผิดชอบอารมณ์พี่ให้ถึงที่สุด" เตโชตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนา

---

[ฉากรักที่เร่าร้อน: เมื่อพยัคฆ์ขย้ำเหยื่อรัก]

ค่ำคืนนั้นบนเรือยอร์ชที่โยกคล้อยตามแรงคลื่นอันดามัน บทรักของเตโชและนลินดำเนินไปอย่างต่อเนื่องและรุนแรง เตโชปรนเปรอเธอด้วยสัญชาตญาณพยัคฆ์ที่สะกดกั้นมานาน เขาพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าความหึงหวงของผู้ชายคนหนึ่งสามารถเปลี่ยนเป็นพลังรักที่มหาศาลได้เพียงใด

เสียงครวญครางที่สอดประสานกับเสียงคลื่นกระทบกราบเรือกลายเป็นบทเพลงที่แสนเย้ายวน นลินถูกพาไปถึงจุดสูงสุดครั้งแล้วครั้งเล่า จนเธอแทบจะสิ้นแรงในอ้อมกอดของเขา แต่เตโชกลับไม่ยอมหยุดง่ายๆ เขาต้องการย้ำเตือนให้เธอรู้ว่า 'รางวัล' ของการลองดีกับเขา... มันรุนแรงและหวานล้ำเพียงใด

จนกระทั่งแสงจันทร์เริ่มคล้อยต่ำลง เตโชจึงยอมปล่อยให้นลินได้พักผ่อนในอ้อมกอดของเขา เขาก้มลงจูบหน้าผากที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อของเธออย่างรักใคร่

"จำไว้... อย่าใส่ชุดนั้นให้ใครเห็นอีกเด็ดขาด นอกจากพี่คนเดียว" เตโชกระซิบพร้อมกับกระชับอ้อมกอด

---

[บทสรุปส่งท้ายบท: สัญญาใจที่สลักด้วยหยาดเหงื่อ]

นลินซุกหน้าลงกับอกแกร่งที่ยังคงเต้นแรงไม่แพ้เธอ "ลินเข็ดแล้วค่ะพี่เต... ต่อไปลินจะใส่แค่อยู่ในห้องกับพี่เตคนเดียวพอ"

เตโชยิ้มบางๆ อย่างผู้ชนะ เขาหยิบเกียร์สีเงินของเขาที่คล้องอยู่ที่คอนลินขึ้นมาจูบ "พี่รักลินนะ... หวงมากด้วย รักจนไม่อยากให้ใครมองลินแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว"