ตอนที่ 43 : ความเหงากับสิ่งเร้าที่เย้ายวน

แสงแดดแผดเผายามเที่ยงวันของจังหวัดภูเก็ตดูจะร้อนแรงกว่าที่กรุงเทพฯ หลายเท่าตัว ไอร้อนระอุพุ่งขึ้นจากพื้นถนนลูกรังภายในไซต์งาน "Phuket Smart City" จนมองเห็นภาพสั่นไหวระยิบระยับ เตโช ยืนอยู่บนเนินดินสูง มือหนึ่งถือแบบแปลนแผ่นใหญ่ที่กางออกสู้กับลมทะเลที่พัดกรรโชก ใบหน้าคมคายที่เคยเนียนละเอียดบัดนี้เริ่มมีรอยคล้ำแดดและหยดเหงื่อที่ไหลซึมตามไรผมลงมาถึงคาง

เขาขมวดคิ้วแน่นเมื่อจ้องมองไปยังหลุมฐานรากอาคาร A ที่ถูกทิ้งร้างไว้ตั้งแต่วันที่เขามาถึง เครื่องจักรราคาแพงหลายเครื่องจอดสงบนิ่งราวกับเศษเหล็กไร้ค่า ท่ามกลางเสียงบ่นพึมพำของคนงานที่ยังคงจับกลุ่มประท้วงอยู่ลึกๆ แม้เขาจะสำรองจ่ายค่าแรงไปแล้วบางส่วนก็ตาม

[พยัคฆ์หนุ่มกลางสมรภูมิวิศวะ]

เตโชพรูลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหืด เขาไม่ได้นอนมาเกือบสองคืนเต็มเพื่อไล่ตรวจเช็ครายการพัสดุที่ถูกเบิกออกไปแต่ไม่เคยมาถึงไซต์งานจริง เขาพบรอยรั่วขนาดใหญ่ในระบบจัดซื้อที่เจ้าสัวประจักษ์ "จงใจ" ทิ้งไว้ให้เขาแก้ปัญหา

"คุณลุงไม่ได้แค่ทดสอบความรู้... แต่ท่านกำลังทดสอบว่าผมจะทนแรงกดดันจากคนเลวรอบข้างได้แค่ไหน" เตโชกระชับ 'เกียร์สีทอง' ของนลินที่คล้องอยู่ที่คอผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตยีนส์หนา สัมผัสเย็นเยียบของมันคือสิ่งเดียวที่ทำให้เขายังรักษาสติไว้ได้ในยามที่อยากจะระเบิดอารมณ์ใส่คนงานที่เกียจคร้านเหล่านั้น

"คุณเตโชคะ... ดื่มน้ำเย็นๆ ก่อนไหมคะ เดี๋ยวจะเป็นลมแดดไปเสียก่อน" เสียงหวานละมุนที่ฟังดูนุ่มนวลผิดกับบรรยากาศที่แห้งแล้งดังขึ้นจากทางด้านหลัง

เตโชหันไปมอง และนั่นคือครั้งแรกที่เขาได้พบกับ 'ลดา' ผู้หญิงที่เจ้าสัวประจักษ์ส่งมาในฐานะ "เลขาคู่ออกหน้างาน" เพื่อช่วยอำนวยความสะดวกให้เขา

---

[ลดา – เลขาสาวหมากตัวใหม่]

ลดาเดินกางร่มสีมุกเข้ามาหาเขา เธอสวมชุดทำงานกึ่งลำลองสีขาวสะอาดตาที่ดู "แพง" และ "เน้นสัดส่วน" จนดูไม่เข้ากับไซต์งานก่อสร้างที่เต็มไปด้วยฝุ่น ใบหน้าของเธอถูกตกแต่งอย่างประณีต ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อคลี่ริ้มที่ดูใสซื่อทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยความเย้ายวน

"ลดาเตรียมเอกสารรายงานความคืบหน้าของซัพพลายเออร์รายใหม่มาให้แล้วค่ะ พี่เต... เอ่อ ขอโทษค่ะ คุณเตโช" เธอจงใจเรียกชื่อเล่นด้วยน้ำเสียงสนิทสนมก่อนจะเปลี่ยนเป็นทางการ "คุณลุงประจักษ์กำชับลดามาว่า ให้ดูแลคุณเตโชให้ 'ดีที่สุด' ในทุกๆ เรื่องค่ะ"

เตโชรับขวดน้ำมาแต่ไม่ได้ดื่ม เขาปรายสายตามองเลขาคนใหม่ด้วยความระแวดระวัง "ขอบคุณครับคุณลดา แต่เรื่องงานผมจัดการเองได้ คุณแค่ช่วยสรุปยอดบัญชีที่หายไปให้ผมภายในเย็นนี้ก็พอ"

"แหม... ดุจังเลยนะคะ" ลดาขยับเข้าไปใกล้จนกลิ่นน้ำหอมกุหลาบป่าฟุ้งกระจายกลบกลิ่นเหงื่อและไอแดด เธอแกล้งทำเป็นเซสะดุดรอยล้อรถเครนจนตัวโถมเข้าหาอกแกร่งของเตโช

เตโชรีบคว้าต้นแขนเธอไว้เพื่อพยุงตามสัญชาตญาณ แต่ก็รีบปล่อยออกทันทีเมื่อสติกลับมา "ระวังหน่อยครับ ไซต์งานมันอันตราย ไม่ใช่รันเวย์"

ลดายิ้มหวาน แววตาของเธอจ้องมองไปที่รอยนูนของสร้อยเกียร์ใต้เสื้อของเขาด้วยความสนใจ "เกียร์ของเด็กนั่นสินะ... คอยดูเถอะ ฉันจะทำให้คุณถอดมันทิ้งเองกับมือ"

---

[การแก้ปมวิศวกรรม และการลองใจ]

ตลอดทั้งบ่าย เตโชต้องเผชิญกับปัญหา "คอนกรีตไม่เข้าสเปก" ที่บริษัทรับเหมาช่วงพยายามจะยัดไส้เอาวัสดุเกรดต่ำมาใช้ เขาต้องเดินลงไปในหลุมฐานรากด้วยตัวเอง ท่ามกลางสายตาดูแคลนของคนงานเก่าแก่ที่คิดว่าเขาเป็นแค่คุณหนูจากกรุงเทพฯ

"หยุดเทเดี๋ยวนี้!" เตโชตะโกนก้อง เสียงของเขาดูทรงอำนาจจนรถโม่ปูนต้องชะงัก "ค่า Slump ของปูนเหลวเกินไป ถ้าเทลงไปฐานรากจะทรุด ใครเป็นคนตรวจรับของ!"

หัวหน้าคนงานคนหนึ่งเดินเข้ามาเถียงอย่างไม่ลดละ "มันก็ใช้ได้เหมือนกันแหละน้า อย่าเรื่องมากเลยคุณ งานจะได้เดิน"

เตโชไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาหยิบกระบอกตวงมาตรฐานขึ้นมาสาธิตการทดสอบหน้างานด้วยความรวดเร็วและแม่นยำจนทุกคนต้องอึ้ง "ผมจบวิศวะมาเพื่อสร้างสิ่งที่มั่นคง ไม่ใช่สร้างสุสานไว้ฝังคนงาน! ถ้าปูนไม่ได้มาตรฐาน ผมจะไม่ให้เทแม้แต่หยดเดียว และค่าเสียหายทั้งหมด บริษัทรับเหมาต้องรับผิดชอบ!"

ท่ามกลางสถานการณ์ที่ตึงเครียด ลดาที่ยืนดูอยู่บนเนินกลับไม่ได้รู้สึกหงุดหงิด เธอชื่นชมในความเด็ดเดี่ยวและความดุดันของเตโช ผู้ชายที่ทำงานหนักและจริงจังแบบนี้แหละ... ที่เธอ "อยากงาบ" ที่สุด

---

[ความคิดถึงท่ามกลางตำราเรียน]

ที่กรุงเทพฯ ภายในห้องสมุดคณะวิศวะ นลินนั่งจ้องหน้าจอไอแพดที่โชว์รูปถ่ายที่เตโชแอบส่งมาให้ดูเมื่อเช้า เป็นรูปเท้าของเขาที่เปื้อนโคลนพร้อมข้อความสั้นๆ ว่า 'เหนื่อยจัง... ขอกำลังใจหน่อย'

เธอยกมือกุม 'เกียร์สีเงิน' ของเตโชที่คล้องอยู่ที่คอ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความสงสารคนรัก เธอรู้ดีว่าเขาต้องเจออะไรบ้าง

"พี่เต... ลินเชื่อใจพี่นะคะ อย่าให้ใครมารังแกพี่ได้นะ" เธอพึมพำเบาๆ

ทันใดนั้น เสียงเตือนจากแอปพลิเคชันหนึ่งก็ดังขึ้น เป็นการแจ้งเตือนจาก "สายสืบ" (เพื่อนในกลุ่มวิศวะที่แอบติดตามไอจีของลดา) ที่ส่งรูปถ่ายหนึ่งมาให้ดู เป็นรูปของลดาที่ยืนอยู่ข้างๆ เตโชในไซต์งาน แม้จะเป็นรูปที่ดูเหมือนคุยงานปกติ แต่ท่าทางของลดาที่เอียงคอซบไหล่เล็กน้อยมันส่อพิรุธจนนลินใจหายวูบ

---

[แผนนารีพิฆาตกลางดึก]

ดึกสงัดภายในบ้านพักตู้คอนเทนเนอร์ที่ติดแอร์เย็นฉ่ำ เตโชนั่งฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงานท่ามกลางกองพิมพ์เขียว แสงไฟสลัวจากโคมไฟสะท้อนให้เห็นใบหน้าที่เหนื่อยล้าถึงขีดสุด เขาเพิ่งวางสายจากนลินหลังจากที่คุยกันเพียงไม่กี่คำเพราะเขายุ่งเกินกว่าจะอธิบายเรื่องงานให้เธอฟังทั้งหมด

ประตูออฟฟิศถูกเปิดออกเบาๆ ลดาเดินเข้ามาพร้อมถาดอาหารเย็นและขวดไวน์ชั้นดี เธอเปลี่ยนจากชุดทำงานมาเป็นชุดนอนผ้าไหมสายเดี่ยวสีน้ำเงินเข้มที่แหวกลึกจนแทบจะเห็นทุกอย่าง

"พี่เตคะ... ลดาเห็นพี่ไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่เย็น ลดาเลยเตรียมมื้อดึกมาให้ค่ะ" เธอเดินเข้าไปยืนซ้อนหลังเขา แล้ววางมือเรียวสวยลงบนไหล่กว้างพลางบีบนวดเบาๆ "เหนื่อยใช่ไหมคะ... ให้ลดาช่วยผ่อนคลายให้พี่เตนะ"

เตโชสะดุ้งตื่น เขารีบขยับตัวออกห่าง "คุณลดา... นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะครับ"

"ลดาอยากพัก... แต่พักกับพี่เตนะคะ" เธอไม่ยอมแพ้ ลดาเดินอ้อมมาข้างหน้าแล้วทรุดตัวลงนั่งบนโต๊ะทำงานจ้องตาเขาด้วยแววตาฉ่ำวาว "ลดาเป็นผู้หญิงนะคะพี่เต ลดาดูออกว่าพี่ต้องการอะไร... ผู้ชายวัยทำงานอย่างพี่ ห่างเมียมาไกลขนาดนี้ ร่างกายมันคง 'โหยหา' จนแทบระเบิดแล้วใช่ไหมคะ?"

เธอยื่นมือไปแตะที่กระดุมเสื้อของเขาช้าๆ "ลดาพร้อมจะเป็นที่ระบายให้พี่เตนะคะ... ไม่ต้องรักลดาหรอก แค่ใช้ร่างกายลดาบำบัดความใคร่ให้หายเหงาก็พอ ลดาไม่เรียกร้องอะไรเลยค่ะ"

เตโชจ้องมองใบหน้าที่ยั่วยวนของลดา ฤทธิ์แอลกอฮอล์จางๆ ที่เธอแอบผสมมาในน้ำดื่มที่เขาเพิ่งจิบไปเริ่มทำให้อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่าน เขาคิดถึงนลินใจจะขาด แต่ความต้องการทางกายในยามที่เหนื่อยล้าถึงที่สุดมันกลับตะโกนออกมาอย่างรุนแรง

ทว่า... ในจังหวะที่มือของลดาจะดึงสร้อยเกียร์ที่คอเขาขึ้นมา ความเย็นของฟันเฟืองเกียร์สีทองของนลินก็สัมผัสเข้ากับปลายนิ้วของเขา

"เกียร์อยู่ที่ใจ... ใจอยู่ที่เกียร์..." คำปฏิญาณวิศวะและคำสัญญาของนลินดังก้องในโสตประสาท

---

[พยัคฆ์ที่เลือกความสัตย์จริง]

เตโชคว้าข้อมือลดาไว้แน่นก่อนจะบิดออกอย่างแรงอย่างไร้เยื่อใย "พอเถอะครับคุณลดา... ผมไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่จะเอาความหงี่มานำความถูกต้อง"

"พี่เต!" ลดาอุทานด้วยความตกใจและเจ็บข้อมือ

"เกียร์ดวงนี้... เมียผมเป็นคนสวมให้ และเธอบอกว่ามันคือดวงใจของเธอ" เตโชจ้องมองลดาด้วยสายตาที่เย็นเยียบและอำมหิตราวจ้าวป่า "ผมจะไม่มีวันเอาสิ่งโสโครกที่ไหนมาแปดเปื้อนเกียร์ของเธอเด็ดขาด... เชิญคุณออกไป และพรุ่งนี้ถ้าคุณยังทำงานพลาดแบบวันนี้อีก ผมจะส่งคุณกลับกรุงเทพฯ ทันที!"

ลดาเดินสะบัดบัดสีออกจากห้องไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมที่น่ารังเกียจ เตโชทรุดตัวลงนั่งหอบหายใจ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูปนลินดูด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า

"พี่เกือบไปแล้วลิน... พี่คิดถึงลินเหลือเกิน"