บทที่ 48: คลื่นลมที่แปรปรวน

แสงอาทิตย์ยามเช้าทอแสงสีทองสว่างไสวเหนือผืนน้ำอันดามันที่ดูสงบเงียบจนน่าประหลาด เสียงนกนางนวลร้องระงมคลอไปกับเสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้าหากราบเรือยอร์ชลำหรูอย่างแผ่วเบา ภายในห้องสวีทส่วนตัวที่เพิ่งผ่านพายุรักอันเร่าร้อนมาตลอดทั้งคืน บรรยากาศยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเทียนหอมที่มอดดับไปแล้ว และกลิ่นอายความเสน่หาที่ยังไม่จางหาย

นลิน ค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ ความรู้สึกหนักอึ้งที่ช่วงเอวทำให้เธอรู้ว่ายังคงอยู่ในอ้อมกอดแกร่งของ เตโช เธอขยับตัวเล็กน้อยแต่ก็ต้องครางออกมาเบาๆ เมื่อความเจ็บแปลบแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ร่องรอยสีกุหลาบจางๆ ที่ประดับอยู่ตามลาดไหล่และเนินอกที่โผล่พ้นขอบผ้าห่ม เป็นหลักฐานชั้นดีถึง "บทลงโทษ" ที่พยัคฆ์หนุ่มมอบให้เธออย่างดุดันเมื่อคืนนี้

---

[POV: นลิน – ความหวานที่ปนความเข็ดหลาบ]

นลินลอบมองใบหน้าคมคายของเตโชยามหลับใหล ยามนี้เขาดูไม่มีพิษสงเหมือนเฮดว้ากจอมโหดหรือพยัคฆ์ขี้หึงคนเมื่อคืนเลย ขนตาหนาเป็นแพและลมหายใจที่เข้าออกสม่ำเสมอทำให้เขามีเสน่ห์จนเธอเผลอเอื้อมมือไปลูบแก้มสากระคายของเขาเบาๆ

"พี่เตนะพี่เต... หวงโหดขนาดนี้ ลินจะกล้าใส่ชุดทูพีชอีกได้ยังไง" นลินคิดพลางอมยิ้มแก้มตุ่ย เธอเขย่งตัวขึ้นจูบปลายคางเขาหนึ่งครั้งแทนคำทักทายยามเช้า

แต่ทว่า... ทันทีที่เธอจะผละออก มือหนาที่เคยพาดอยู่ที่เอวกลับรวบกอดเธอแน่นขึ้น พร้อมกับดวงตาคมกริบที่ลืมขึ้นมาจ้องมองเธอด้วยแววตาพราวระยับ

"ตื่นเช้าจังนะครับ... หรือว่า 'บทลงโทษ' เมื่อคืนยังไม่พอ?" เสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าเพราะเพิ่งตื่นนอนของเตโช ทำให้นลินหน้าแดงก่ำไปถึงใบหู

"พอแล้วค่ะ! ลินจะลุกไม่ไหวอยู่แล้วนะพี่เต" นลินรีบประท้วงพลางเอาหมอนมาปิดหน้า "ไปอาบน้ำเลยค่ะ พี่ภีมกับพี่มีนาคงรอกินมื้อเช้าอยู่"

---

[ฉากมื้อเช้า: คำแซวจากพี่ชายจอมกวน]

บนโต๊ะอาหารเช้าบริเวณท้ายเรือที่มองเห็นวิวน้ำใสราวกระจก ภีม และ มีนา นั่งรออยู่ก่อนแล้ว ภีมอยู่ในชุดลำลองสบายๆ จิบกาแฟดำพลางอ่านข่าวในแท็บเล็ต ส่วนมีนากำลังเลือกผลไม้เมืองร้อนอย่างเพลิดเพลิน

ทันทีที่เตโชเดินจูงมือนลินออกมา ภีมก็เลิกคิ้วสูงพลางกระตุกยิ้มที่มุมปาก สายตาคมกริบของคนเป็นพี่กวาดมองรอยแดงจางๆ ที่ซ่อนไม่มิดตรงลำคอของน้องสาว ก่อนจะหันไปสบตากับเตโชที่ทำหน้าตายแต่แววตากลับดูผู้ชนะอย่างปิดไม่มิด

"ไง... ไอ้เต! ท่าทางเมื่อคืนจะ 'ทำงานหนัก' กว่าที่ไซต์งานอีกนะ" ภีมเอ่ยแซวเสียงเรียบแต่ทำเอาคนฟังแทบสำลักน้ำส้ม

"พี่ภีม!" นลินดุพี่ชายเสียงหลง พลางรีบดึงคอเสื้อเดรสให้ปิดมิดชิดขึ้น

"อะไรกันลิน พี่ก็แค่หมายถึง... ไอ้เตมันคงเครียดเรื่องงาน เลยหาทางผ่อนคลายเยอะไปหน่อย" ภีมหัวเราะร่าพลางหันไปพยักพยืดกับมีนา "จริงไหมมีนา? เมื่อคืนพี่ว่าพี่ได้ยินเสียง 'คลื่น' ดังแปลกๆ นะ ว่าไหม?"

มีนาตีแขนภีมเบาๆ "พี่ภีมก็... อย่าไปแกล้งน้องสิคะ ดูสิ! ลินหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกแล้ว" แต่เธอก็แอบหันมาขยิบตาให้นลินอย่างรู้กัน "แต่ลินจ๊ะ... คราวหน้าจะใส่ทูพีช ต้องเช็กอารมณ์วิศวกรหนุ่มข้างตัวก่อนนะ ท่าทางเขาจะหวงแรงระดับสิบริกเตอร์เลยล่ะ"

เตโชหัวเราะเบาๆ พลางรวบมือนลินมากุมไว้บนโต๊ะอย่างเปิดเผย "ก็ใครใช้ให้เมียพี่สวยขนาดนั้นล่ะครับ... ถ้าพี่ไม่ทำโทษไว้บ้าง เดี๋ยวก็มีแมลงหวี่แมลงวันมาตอมไม่หยุด"

---

[บทบรรยาย: สายด่วนจากไซต์งาน – พายุที่แท้จริงเริ่มต้น]

ท่ามกลางเสียงหัวเราะและบรรยากาศที่แสนจะขี้เล่น เสียงโทรศัพท์เครื่องส่วนตัวของเตโชที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นรัวราวกระสุนปืนกล พร้อมกับชื่อ 'สมยศ' หัวหน้าคนงานที่ปรากฏบนหน้าจอ

เตโชรับสายทันที แววตาที่เคยขี้เล่นเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและเย็นเยียบภายในเสี้ยววินาที

"ว่าไงพี่สมยศ... อะไรนะ!?" เตโชอุทานออกมา เสียงของเขาทำให้ทุกคนบนโต๊ะเงียบกริบ "เครื่องจักรตัวหลักถูกทำลาย? แล้วระบบหล่อเย็นของฐานรากอาคาร A ล่ะ!?"

ปลายสายรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า มีมือมืดแอบลอบเข้าไปในไซต์งานตอนรุ่งสาง ตัดสายเคเบิลควบคุมของเครื่องปั้นจั่นและทำลายแผงวงจรควบคุมความร้อนของคอนกรีตฐานรากที่เพิ่งเทไปเมื่อวาน หากไม่รีบแก้ไข คอนกรีตจะเกิดรอยร้าวภายใน (Thermal Cracking) จนโครงสร้างทั้งหมดเสียหายมหาศาล

"ผมจะไปเดี๋ยวนี้!" เตโชวางสายพลางหันไปมองภีม "พี่ภีม... พวกมันเริ่มเล่นสกปรกแล้วครับ"

---

[POV: เตโช – ความรับผิดชอบเหนืออารมณ์รัก]

เตโชรีบลุกขึ้น แววตาพยัคฆ์กลับมาฉายแสงความดุดันอีกครั้ง เขาหันไปหานลินที่ยืนขึ้นด้วยความตกใจ เขาประคองใบหน้าเธอไว้แล้วจูบที่หน้าผากหนักๆ หนึ่งครั้ง

"ลินครับ... พี่ต้องไปทำงาน พี่ภีมพาลินกับพี่มีนาไปพักผ่อนที่หาดส่วนตัวนะ อย่าตามพี่ไปที่ไซต์งานเด็ดขาด มันอันตราย" เตโชสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดแต่แฝงความห่วงใย

"แต่พี่เต... ลินอยากช่วย พี่เตไปคนเดียวลินไม่สบายใจ" นลินบอกเสียงสั่น

"ไม่ต้องห่วงลิน ไอ้เตมันไม่ได้ไปคนเดียว" ภีมลุกขึ้นยืนพลางถอดเสื้อเชิ้ตลายฮาวายออก เผยให้เห็นเสื้อยืดสีดำรัดรูปที่ดูขรึมขลัง "กูพาน้องสาวมึงมาส่งแล้ว ต่อไปคืองานของรุ่นพี่วิศวะ... กูจะไปดูด้วยตาตัวเองว่าใครมันกล้าลองดีกับวรโชติโภคิน"

ภีมยันมือลงบนบ่าเตโช "เต... มึงไปจัดการเรื่องวิศวกรรม ส่วนกูจะไปจัดการเรื่อง 'หมาหมู่' หลังไซต์งานเอง"

---

[ฉากการต่อสู้หน้างาน: ไหวพริบพยัคฆ์และบารมีราชสีห์]

เมื่อไปถึงไซต์งาน สภาพที่เห็นทำเอาเตโชแทบคลั่ง สายเคเบิลถูกตัดขาดกระจุยกระจาย และความร้อนของคอนกรีตเริ่มพุ่งสูงเกินขีดจำกัด เตโชไม่รอช้า เขาถอดชุดกึ่งลำลองออกเหลือเพียงเสื้อกล้ามและสวมเสื้อช็อปยีนส์ทับ เขาคว้าเครื่องมือวัดอุณหภูมิแล้วกระโดดลงไปในหลุมฐานรากทันที

"ทุกคนฟังผม! ใครที่ยังอยากทำงานที่นี่ ให้ไปลากสายยางและน้ำแข็งมาเดี๋ยวนี้! เราต้องลดอุณหภูมิคอนกรีตด่วน!" เตโชออกคำสั่งเสียงก้องไซต์งาน

ในขณะที่เตโชกำลังแก้ปัญหาทางเทคนิค ภีมเดินตรงไปยังกลุ่มชายฉกรรจ์แปลกหน้าที่ยืนคุมเชิงอยู่ชายป่าข้างไซต์งาน เขาไม่ได้พกอาวุธ แต่รัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาทำให้คนเหล่านั้นต้องชะงัก

"ไปบอกเจ้านายพวกแก... ว่าถ้าอยากเล่นเกมนี้ต่อ ให้ส่งคนที่มีฝีมือกว่านี้มา" ภีมเอ่ยเสียงเย็น "เพราะถ้าขืนยังทำตัวเป็นหนูสกปรกแบบนี้... ฉันจะทำให้ภูเก็ตไม่มีที่ให้พวกแกยืนอีกต่อไป!"

---

[บทสรุปส่งท้ายบท: รอยจารึกแห่งความเชื่อใจ]

จนกระทั่งเย็นย่ำ เตโชปีนขึ้นมาจากหลุมฐานรากด้วยสภาพเปียกโชกและเปื้อนโคลนไปทั้งตัว แต่ใบหน้าเขากลับมีรอยยิ้มจางๆ เพราะเขาสามารถเซฟโครงสร้างสำคัญไว้ได้ทันเวลา เขาหยิบ 'เกียร์สีทอง' ของนลินที่คล้องอยู่ที่คอขึ้นมาจูบเบาๆ

"ขอบคุณนะลิน... ที่เป็นกำลังใจให้พี่"

ในขณะที่กรุงเทพฯ เจ้าสัวประจักษ์ได้รับรายงานความคืบหน้าพร้อมรูปถ่ายเตโชที่ทำงานงกๆ อยู่ในโคลน ท่านลอบยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจใน 'ว่าที่หลานเขย' คนนี้มากขึ้นทุกที