บทที่ 46: พายุหึงกลางอันดามัน

แสงแดดจ้าของเช้าวันใหม่สาดส่องลงบนพื้นผิวน้ำทะเลอันดามันจนดูเหมือนเศษกระจกที่แตกกระจายระยิบระยับ แม้บรรยากาศจะดูผ่อนคลายในสายตานักท่องเที่ยวทั่วไป แต่ที่ไซต์งาน "Phuket Smart City" กลับคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียด เตโช ยืนกอดอกมองกลุ่มคนงานที่ยังคงยืนกรานประท้วงเรื่องระบบความปลอดภัยและค่าแรงที่ยังไม่โปร่งใสจากกลุ่มอิทธิพลเก่า

"ถ้าวันนี้ปั้นจั่นไม่เดินเครื่อง เราจะเสียเวลาไปอีกอาทิตย์หนึ่งเต็มๆ" เตโชสบถเบาๆ ใบหน้าคมคายเคร่งเครียดจนเห็นเส้นเลือดที่ขมับ

"เอาน่าไอ้เต... มึงลืมไปแล้วเหรอว่าวันนี้มึงมี 'ตัวช่วย' ระดับพระกาฬ" เสียงทุ้มเข้มของ ภีม ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่ก้าวลงจากรถโฟร์วีล ภีมอยู่ในชุดเสื้อช็อปวิศวะแขนสั้นสีน้ำเงินเข้มที่ดูทะมัดทะแมง ผิดกับมาดนักธุรกิจจอมวางแผนที่กรุงเทพฯ

---

[POV: ภีม – เมื่อพยัคฆ์พี่ชายลงสนาม]

ภีมกวาดสายตามองไปรอบไซต์งานด้วยสัญชาตญาณของวิศวกรและนักบริหารที่เจนโลก เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อมาเดินเล่น แต่เขามาเพื่อ "จบเกม" ที่เจ้าสัวประจักษ์ทิ้งปมไว้ให้รุ่นน้องอย่างเตโช

"เต... มึงไปจัดการเรื่องเอกสารตรวจสอบบัญชีที่มึงเจอมา ส่วนเรื่อง 'คน' และ 'หน้างาน' ตรงนี้... กูจัดการเอง" ภีมตบไหล่เตโชแรงๆ หนึ่งครั้ง

ภีมเดินตรงเข้าไปหาแกนนำคนงานด้วยท่าทางที่ดูนิ่งสงบทว่าทรงอำนาจ เขาไม่ได้ใช้วิธีตะโกนด่าทอ แต่เขาเลือกที่จะนั่งลงคุยกับพวกเขาบนกองเหล็กเส้น พร้อมกับกางแผนผังประกันสังคมและสวัสดิการใหม่ที่เขาแอบร่างมาให้เตโชตลอดทั้งคืน

"พวกพี่ฟังผมนะ... ผมชื่อภีม วรโชติโภคิน ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อบังคับใคร แต่ผมมาเพื่อบอกว่า... ใครที่ทำงานกับเราอย่างซื่อสัตย์ ผมมีโบนัสพิเศษและประกันอุบัติเหตุกลุ่มที่ครอบคลุมถึงครอบครัวพวกพี่ด้วย" ภีมเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบแต่จริงใจ "แต่ใครที่รับเงิน 'เสี่ยอำนาจ' มาเพื่อป่วนงาน... ผมมีรายชื่อพวกคุณทุกคนอยู่ในมือแล้ว และผมจะไม่ใจดีเหมือนคุณเตโชแน่"

สายตาคมกริบของภีมที่จ้องมองไปที่แกนนำทำให้หลายคนเริ่มก้มหน้าหลบ ความเกรงขามในชื่อตระกูลวรโชติโภคินบวกกับข้อเสนอที่ "ได้ใจ" คนทำงานจริงๆ เริ่มทำให้กำแพงที่ขวางกั้นพังทลายลง

---

[งานช่างที่สอดประสาน และความคิดถึงที่ทำงาน]

ตลอดทั้งบ่าย สองหนุ่มระดับหัวกะทิแท็กทีมกันแก้ปัญหาหน้างานอย่างบ้าคลั่ง เตโชที่เชี่ยวชาญเรื่องการคำนวณโครงสร้างเข้าไปคุมงานเทคอนกรีตฐานรากด้วยตัวเองเพื่อให้ได้สเปกที่ถูกต้อง ส่วนภีมใช้ไหวพริบจัดการระบบโลจิสติกส์และการขนส่งวัสดุที่เคยติดขัดให้กลับมาไหลลื่น

เหงื่อที่ไหลซึมจนเสื้อช็อปเปียกชุ่ม ผิวที่เริ่มแดงจากการตากแดดจัดไม่ได้ทำให้พวกเขาลดความเร็วในการทำงานลงเลย

"มึงว่าเมียพวกเราทำอะไรกันอยู่ป่านนี้วะเต?" ภีมถามพลางเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผาก ขณะที่กำลังตรวจสอบรอยเชื่อมเหล็กโครงสร้าง

เตโชยิ้มบางๆ เมื่อนึกถึงใบหน้าหวานของนลิน "คงเดินช้อปปิ้งหรือนั่งกินไอศกรีมกันอยู่มั้งครับพี่... ลินเขาบ่นว่าอยากไปเดินหาดทรายขาวๆ"

"หึ... กูว่าพวกเราต้องรีบจบงานตรงนี้ว่ะ สัญชาตญาณกูบอกว่า 'ความสงบก่อนพายุ' มันกำลังจะมา" ภีมหัวเราะเบาๆ ทว่าดวงตากลับพราวระยับ

---

[POV: นลิน – แผนการ 'เอาคืน' ของยอดขวัญวิศวะ]

ในเวลาเดียวกันที่หาดทรายส่วนตัวหน้าโรงแรมหรู นลิน และ มีนา กำลังเพลิดเพลินกับบรรยากาศทะเลสีครามที่เงียบสงบ นลินในชุด ทูพีชสีขาวบริสุทธิ์ ที่มีลูกไม้ถักบางๆ ทับไว้เพียงเล็กน้อย เผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดราวกับน้ำนมที่สะท้อนแสงแดดจนระยิบระยับ ทรวดทรงองเอวที่เคยซ่อนอยู่ใต้ชุดนิสิตบัดนี้กลับดูเย้ายวนจนหนุ่มๆ ที่เดินผ่านไปมาต้องเหลียวหลังมองจนคอแทบเคล็ด

"ลิน... มั่นใจไหมจ๊ะ? มีนาว่าถ้าพี่ภีมกับพี่เตโชมาเห็นนะ มีหวังทะเลเดือดแน่ๆ" มีนาเอ่ยเย้า เธอเองก็สวมบิกินี่สีแดงเพลิงที่ขับผิวให้ดูเด่นสไตล์สาวมั่น

นลินอมยิ้มซุกซนพลางชโลมโลชั่นลงบนเรียวขา "ก็พี่เตชอบทำแต่งานนี่นา... ปล่อยให้ลินเหงาอยู่บนเรือตั้งนาน ลินก็แค่ยาก 'ระบาย' ความเหงาด้วยการถ่ายรูปสวยๆ ลงไอจีเฉยๆ เอง"

นลินหยิบมือถือขึ้นมาโพสต์รูปตัวเองในท่าโพสนอนพิงโขดหิน เห็นแผ่นหลังเนียนสวยและรอยยิ้มขี้เล่น พร้อมแคปชั่นสั้นๆ ว่า: "Sea, Sand, and missing someone who's busy... 🌊💖 #EngineeringGirl"

---

[เมื่อวิศวะทิ้งงานมาคุมเมีย]

เพียงไม่ถึงสิบนาทีหลังจากโพสต์รูป เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของเตโชที่วางอยู่บนกองพิมพ์เขียวก็ดังรัวราวกระสุนปืนกล ภีมที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถึงกับชะงักเมื่อเห็นแจ้งเตือนจากมีนาเช่นกัน

"ไอ้เต... มึงดูไอจีลินหรือยัง?" ภีมถามเสียงต่ำ แววตาที่เคยนิ่งสงบเปลี่ยนเป็นดุดันทันที

เตโชรีบหยิบขึ้นมาดู ทันทีที่เห็นภาพนลินในชุดทูพีชที่แทบจะปิดอะไรไม่มิด (ในสายตาของเขา) ความดันในกายก็พุ่งปรี๊ดจนหน้าแดงก่ำ "นลิน! ทำไมกล้าแต่งตัวแบบนี้!"

"มีนาก็พอกัน... ยืนโพสท่าอย่างกับนางแบบวิคตอเรียซีเคร็ท" ภีมสบถ "เต... กูว่างานวันนี้พอแค่นี้ก่อนว่ะ ก่อนที่เมียพวกเราจะถูกไอ้พวกฝรั่งแถวนั้นกินด้วยสายตาไปมากกว่านี้"

วิศวกรหนุ่มสองคนทิ้งพิมพ์เขียวและเครื่องมือทุกอย่างไว้กับสมยศ แล้วบึ่งรถกลับไปที่หาดโรงแรมด้วยความเร็วสูงที่สุดเท่าที่กฎหมายจะอำนวย

---

[บทลงโทษใต้ร่มไม้ริมหาด]

เมื่อไปถึงหน้าหาด เตโชเห็นนลินกำลังนั่งหัวเราะร่าเริงอยู่กับมีนา โดยมีหนุ่มนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติคนหนึ่งกำลังเดินเข้าไปทำท่าจะขอชนแก้วน้ำมะพร้าว

เตโชเดินดุ่มๆ เข้าไปทันที เขาถอดเสื้อเชิ้ตยีนส์ที่สวมทับเสื้อยืดอยู่มาคลุมไหล่นลินไว้จากทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงร่างบางเข้ามากอดแน่นจนจมอก

"กลับห้องเดี๋ยวนี้เลยลิน!" เตโชคำรามเสียงต่ำ แววตาพยัคฆ์จ้องเขม็งไปที่หนุ่มต่างชาติจนอีกฝ่ายต้องรีบถอยกรูด

นลินแกล้งทำหน้าซื่อตาใส "พี่เต... มาได้ยังไงคะ? งานเสร็จแล้วเหรอ?"

"ยังไม่เสร็จ! แต่พี่ทนเห็นลินให้คนอื่นมองแบบนี้ไม่ได้" เตโชอุ้มนลินขึ้นในท่าเจ้าสาวท่ามกลางสายตาคนทั้งหาด "กลับไปเคลียร์กับพี่ที่ห้อง... รางวัลที่ขอกันไว้เมื่อคืน พี่จะทบต้นทบดอกให้ลินจำไปจนเรียนจบเลย!"

นลินหัวเราะคิกคักพลางโอบรอบคอเขา "หึงเหรอคะพี่เต?"

"ไม่ใช่แค่หึง... แต่พี่จะบ้าตายอยู่แล้ว!"

ในขณะที่อีกฝั่ง ภีมก็กำลังลากตัวมีนาขึ้นเรือยอร์ชด้วยสีหน้าดุดันไม่แพ้กัน "มีนา... พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าทูพีชตัวนี้ให้ใส่ดูแค่ในห้องนอน! อยากโดนทำโทษใช่ไหม?"

---

[บทบรรยาย: ความละมุนท่ามกลางไฟหึง]

ภายในห้องสวีทส่วนตัว เตโชวางนลินลงบนเตียงกว้างอย่างเบามือ (แม้ในใจจะร้อนรุ่ม) เขาโน้มตัวลงไปคร่อมร่างบางไว้ แววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเป็นเจ้าของจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ

"ลินครับ... พี่รักลินนะ รักจนไม่อยากให้ใครได้เห็นแม้แต่ปลายนิ้วของลิน" เตโชกระซิบชิดใบหู "อย่าทำแบบนี้อีกนะ พี่หวงจนใจจะขาดแล้ว"

นลินยกมือขึ้นลูบแก้มที่เปื้อนฝุ่นจากการทำงานของเขา "ลินก็แค่อยากให้พี่เตพักผ่อนบ้างไงคะ... เห็นพี่เตตั้งใจทำงานเพื่อลินขนาดนี้ ลินเลยอยากให้รางวัล 'ทางสายตา' นิหน่อย"

"งั้นหลังจากนี้... รางวัลทางสายตาไม่ต้อง ให้เป็นรางวัล 'ทางกาย' เลยแล้วกัน"

เตโชประทับจูบลงบนริมฝีปากอิ่มอย่างเร่าร้อนและยาวนาน ความเหนื่อยล้าจากงานก่อสร้างมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความซาบซึ้งและแรงปรารถนาที่ส่งผ่านถึงกัน ท่ามกลางเสียงคลื่นที่ซัดสาดอยู่ภายนอก ค่ำคืนนี้ที่ภูเก็ตจึงเต็มไปด้วยความหวานชื่นที่ล้างภาพจำความเข้าใจผิดในอดีตไปจนหมดสิ้น

---