บทที่ 9.1 ราตรีที่ 2 สัญชาตญาณดิบเถื่อน

เมื่อดวงจันทร์ลอยเด่นเหนือยอดเขาเหมยสวรรค์ บรรยากาศในตำหนักเพียวเสวี่ยกงก็กลับมาหนาวเหน็บและหนักอึ้งอีกครั้ง พิษอสูรฝันกลืนจิตที่ถูกระงับไว้ในตอนกลางวัน เริ่มปะทุขึ้นมาตามวัฏจักรของมัน

เสี่ยวเถาในชุดสีชมพูตัวเก่งที่ซักจนสะอาดสะอ้าน ก้าวเดินเข้ามาในห้องบรรทมอย่างเงียบเชียบ นางลอบมองใบหน้าหล่อเหลาของมหาเทพเฉิงหลันที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงหยก คิ้วเข้มของเขาขมวดแน่น เหงื่อเย็นเยียบผุดซึมเต็มหน้าผาก เส้นเลือดสีดำเริ่มลามขึ้นมาตามลำคออีกครั้ง

"กลางวันหน้าตึงใส่ข้า กลางคืนกลับมานอนหมดสภาพ ท่านนี่มันภาระของธุลีท้อจริงๆ เลยนะเจ้าคะ" นางพึมพำเบาๆ พลางถอนหายใจ

แม้ปากจะบ่น แต่มือน้อยๆ กลับเอื้อมไปหยิบผ้าชุบน้ำอุ่นมาซับหน้าให้เขาอย่างเบามือ ทว่าทันทีที่ปลายนิ้วของนางสัมผัสโดนผิวแก้มที่เย็นเฉียบ ร่างสูงใหญ่ก็กระตุกเกร็ง พลังเวทสีดำเริ่มแผ่ซ่านออกมาจนอากาศในห้องบิดเบี้ยว

"เวลาหมดแล้วสินะ..." เสี่ยวเถากลืนน้ำลาย รวบรวมความกล้าแล้วปีนขึ้นไปบนเตียงหยก

นางพยายามขยับแขนขวาที่ยังคงปวดหนึบจากรอยอักขระเส้นแรกอย่างระมัดระวัง สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกพลังจากหัวใจบรรพกาล ทาบสองมือลงบนแผ่นอกกว้าง แล้วร่ายอาคมเชื่อมจิตทันที

เพียงพริบตาเดียว ร่างของเสี่ยวเถาก็ถูกดูดกลืนเข้ามาในโลกจำลอง... ทว่าคืนนี้นางไม่ได้ยืนอยู่กลางป่าเหมยเหมือนคืนก่อน แต่นางกลับร่วงหล่นลงมาบนเตียงน้ำแข็งขนาดใหญ่กลางพายุหิมะ!

ยังไม่ทันที่นางจะยันตัวลุกขึ้น ร่างสูงใหญ่ของเฉิงหลันก็ทาบทับลงมาดั่งราชสีห์ตะครุบเหยื่อ!

"อ๊ะ! มะ... มหาเทพ!"

เสี่ยวเถาร้องเสียงหลง ทว่าเสียงของนางกลับถูกกลืนกินหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวบดขยี้ลงมาอย่างดุดันและหิวกระหายยิ่งกว่าคืนแรก!

เฉิงหลันในค่ำคืนนี้ไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะโดยสิ้นเชิง ดวงตาของเขาแดงก่ำดั่งโลหิต พิษร้ายที่ลุกลามทำให้เขากลายเป็นเพียงอสูรที่โหยหารสหวานจากโอสถตรงหน้า เขาไม่ได้มองนางในฐานะม้าดีดกะโหลก หรือเทพฝึกหัดที่น่ารังเกียจ เขารู้เพียงแค่ว่า สตรีใต้ร่างนี้คือน้ำทิพย์ชโลมใจที่เขาขาดไม่ได้

"อื้อออ!" เสี่ยวเถาประท้วงในลำคอ พยายามเบือนหน้าหนีเพื่อกอบโกยอากาศหายใจ ทว่ามือหนากลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของนางตรึงไว้เหนือศีรษะอย่างง่ายดายด้วยมือเพียงข้างเดียว

จุมพิตของเขาเปลี่ยนจากริมฝีปาก เลื่อนต่ำลงมาที่ซอกคอขาวผ่อง ปลายลิ้นร้อนชื้นลากไล้ไปตามแนวชีพจร ทำเอาเสี่ยวเถาสะท้านเฮือก ร่างกายอ่อนระทวยราวกับขี้ผึ้งลนไฟ

"หวาน...เจ้าช่างหอมหวานเหลือเกิน" เสียงทุ้มแหบพร่าครางกระหึ่มในลำคอราวกับสัตว์ป่าที่กำลังหลงใหลในรสชาติเหยื่อ

"ปล่อย... ข้าเจ็บ..." นางครางเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้า

แต่คำขอร้องของนางไม่อาจส่งไปถึงจิตสำนึกของเขา เฉิงหลันฝังคมเขี้ยวลงบนลาดไหล่ขวาของนางอย่างแรง!

"โอ๊ย!!"

ความเจ็บปวดราวกับถูกฟ้าผ่าแล่นปราดไปทั่วร่างเสี่ยวเถา! รอยอักขระอสูรเส้นที่สองกำลังสลักลึกลงไปบนผิวเนื้อขาวเนียน ซ้อนทับกับรอยเดิม พลังธาตุไม้ในตัวนางถูกสูบออกไปเพื่อชำระล้างพิษสีดำที่กำลังหลั่งไหลเข้ามาแทนที่

เสี่ยวเถากัดริมฝีปากตนเองจนห้อเลือดเพื่อกลั้นเสียงร้องไห้ ร่างเล็กสั่นเทาอย่างรุนแรงภายใต้การเกาะกุมของบุรุษผู้แข็งแกร่ง เขาโอบกอดนางไว้แน่น กอดรัดราวกับจะบดขยี้กระดูกนางให้แหลกเหลวแล้วกลืนกินเข้าไปทั้งตัว

ในโลกความจริง เขาคือเกล็ดหิมะที่ผลักไสนางให้ห่างไกล แต่ในความฝันนี้... เขาคือเปลวเพลิงที่พันธนาการนางไว้ด้วยความปรารถนาอันบ้าคลั่ง!

เสี่ยวเถาหลับตาลงปล่อยให้น้ำตาหยดใสไหลรินอาบแก้ม นางต้องทนรับรสจูบที่เร่าร้อนและการกัดกินที่แสนเจ็บปวดนี้ไปจนกว่าพิษของราตรีที่สองจะถูกถ่ายเทจนหมด

...ท่านจำอะไรไม่ได้เลยมหาเทพ ท่านเห็นข้าเป็นแค่ยาวิเศษที่รองรับสัญชาตญาณดิบของท่าน แล้วเมื่อใดเล่า ที่ยี่สิบสองราตรีนี้จะสิ้นสุดลงเสียที คำตัดพ้อดังก้องอยู่ในใจของธุลีท้อผู้น่าสงสาร ก่อนที่สติของนางจะดับวูบไปพร้อมกับพายุหิมะในห้วงฝันที่ค่อยๆ สงบลง

***************

เมื่อรุ่งอรุณมาเยือน แสงสีทองประกายเจิดจ้าก็ทาบทับลงบนยอดหลังคาศิลาของวังหิมะโปรย

มหาเทพเฉิงหลันลืมตาขึ้นช้าๆ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอและทรงพลังยิ่งกว่าเมื่อวาน พิษอสูรฝันที่เคยแผดเผาชีพจรสงบราบคาบราวกับถูกน้ำแข็งพันปีสะกดไว้ ทว่าสิ่งที่ทำให้คิ้วเข้มต้องขมวดเข้าหากัน คือความรู้สึกโหว่งเหวงข้างกาย... และ 'กลิ่นหอมหวาน' ของดอกท้อที่ยังคงอวลฝังลึกอยู่ในลมหายใจ

เขายันตัวลุกขึ้นนั่ง กวาดสายตามองไปรอบห้องบรรทมที่กว้างขวาง

ว่างเปล่า... ไม่มีเงาของสตรีร่างเล็กที่ชอบทำตัวเป็นม้าดีดกะโหลก ไม่มีเสียงเจื้อยแจ้วที่น่ารำคาญ มีเพียงรอยยับย่นจางๆ บนผ้าปูเตียงหยก และ 'กลีบท้อสีชมพู' กลีบหนึ่งที่ร่วงหล่นอยู่หมิ่นเหม่

เฉิงหลันหยิบกลีบดอกไม้นั้นขึ้นมา นัยน์ตาสีรัตติกาลหรี่ลง... ในห้วงฝันที่เลือนราง เขารับรู้เพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อนและความหิวกระหายที่ถูกเติมเต็ม รสชาติหวานล้ำที่เขากลืนกินอย่างตะกละตะกลามนั้นยังคงตราตรึงอยู่ที่ปลายลิ้น

"นางไปไหน?" มหาเทพเอ่ยถามเสียงเรียบ เมื่อเซียนรับใช้ยกอ่างล้างหน้าเข้ามา

"เรียนมหาเทพ แม่นางเสี่ยวเถาตื่นตั้งแต่ก่อนฟ้าสางแล้วพ่ะย่ะค่ะ เห็นว่ามีท่าทีรีบร้อนและเดินกะเผลกเล็กน้อย... พอพวกข้าน้อยจะเข้าไปประคอง นางก็บอกเพียงว่าปวดเมื่อยจากการนอนผิดท่า แล้วก็รีบกลับป่าเหมยไปเลยพ่ะย่ะค่ะ"

เฉิงหลันนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ท่าทางหลบๆ ซ่อนๆ ของนางยิ่งทำให้ความหงุดหงิดระคนสงสัยตีตื้นขึ้นมาในอก... นางบอกเองมิใช่หรือว่าด่านเคราะห์ของนางคือข้า? แล้วเหตุใดพอเช้าขึ้นมาถึงได้หนีหน้าไปเสียทุกครั้ง?