บทที่ 6 : หุบเหวกลืนดารา

เขามองปลายนิ้วตัวเองด้วยความสับสน...เหตุใดสัมผัสจากธุลีท้อนางนี้ ถึงมีอิทธิพลต่อจิตวิญญาณของเขาถึงเพียงนี้

ทว่ายังไม่ทันที่มหาเทพจะได้หาคำตอบให้หัวใจตนเอง ท้องฟ้าเหนือตำหนักเพียวเสวี่ยกงพลันปรากฏแสงสีชาดสาดส่อง ระฆังสวรรค์ดังกังวานสิบสองกริ่ง สัญญาณแห่งวิกฤตการณ์ขั้นสูงสุด!

มหาเทพเฉิงหลันผุดลุกขึ้น แววตาสับสนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความดุดันและเด็ดขาดแห่งเทพสงครามทันที

"เกิดเรื่องอันใดขึ้น!" เขาตวาดถามเซียนรับใช้ที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

"เรียนมหาเทพ! ผนึกที่ 'แดนหุบเหวกลืนดารา' แตกออกแล้วพ่ะย่ะค่ะ! ราชันย์อสูรบรรพกาลกำลังนำทัพทะลวงขึ้นมา มหาเทพองค์อื่นๆ ขอให้ท่านรีบนำทัพสวรรค์ไปยับยั้งด่วนที่สุด!"

หุบเหวกลืนดารา... สถานที่ที่มืดมิดและเต็มไปด้วยมลพิษอสูรที่ร้ายกาจที่สุดในสามภพ!

เฉิงหลันสะบัดชายเสื้อ เกราะสงครามสีเงินยวงปรากฏขึ้นทาบทับสรีระสูงใหญ่ เขากลายร่างเป็นแสงสีขาวพุ่งทะยานขึ้นสู่ห้วงเวหา หายลับไปในความมืดมิดของรัตติกาลทันที โดยทิ้งกล่องขนมที่ว่างเปล่าไว้บนโต๊ะหยก

****************

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ วังหิมะโปรย

"เมื่อวานข้าอาจจะเล่นผิดบทไปหน่อย วันนี้ข้าจะกลับมาเป็นตัวเองแล้ว! กำแพงน้ำแข็งของท่าน ข้าจะพังมันด้วยวิธีของข้าเอง!"

เสี่ยวเถาก้าวฉับๆ เข้ามาในเขตตำหนักด้วยสีหน้ามุ่งมั่น นางสลัดชุดกุลสตรีทิ้งไปแล้ว กลับมาสวมชุดสีชมพูพองลมทะมัดทะแมงเช่นเดิม ในมือถือไม้กวาดเซียนตั้งใจจะมากวาดลานหิมะเอาหน้าเสียหน่อย

ทว่าเมื่อมาถึงหน้าประตู นางกลับพบเพียงเซียนรับใช้ที่ยืนหน้าดำคร่ำเครียด

"อ้าว ท่านปิงอวี๋ มหาเทพหน้าหิน...เอ้ย มหาเทพเฉิงหลันเล่าเจ้าคะ ข้ามาทำภารกิจด่านเคราะห์!" เสี่ยวเถาชะโงกหน้ามองหา

"กลับไปเถิดแม่นางเสี่ยวเถา มหาเทพไม่อยู่แล้ว" เซียนรับใช้ถอนหายใจ "เมื่อคืนเกิดเหตุร้ายที่หุบเหวกลืนดารา มหาเทพเร่งนำทัพออกไปปราบมารตั้งแต่ยามจื่อ  การศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก กว่าจะเสด็จกลับคงอีกหลายราตรี"

"หุบเหวกลืนดารา?" เสี่ยวเถาขมวดคิ้ว แม้นางจะไม่ค่อยตั้งใจเรียน แต่นางก็รู้ว่าสถานที่นั้นอันตรายเพียงใด ท้องร่องที่กลืนกินแสงสว่างและตบะเซียน จู่ๆ หัวใจดวงน้อยก็กระตุกวูบด้วยความกังวลอย่างประหลาด

นางเดินไหล่ลู่เข้าไปในศาลาเหมยชมจันทร์อย่างเหม่อลอย สายตาพลันสะดุดเข้ากับ 'กล่องไม้หอม' ของตนเองที่วางอยู่มุมโต๊ะ

เสี่ยวเถาเดินเข้าไปใกล้เพื่อจะเก็บมันกลับ ทว่าเมื่อเปิดฝาออก... ดวงตากลมโตก็เบิกกว้าง

ว่างเปล่า...ขนมกุยช่ายสวรรค์ไส้กลีบท้อของนาง... หายไปหมดเกลี้ยง!

ตาหน้าหินที่บอกว่าเกลียดของหวาน...แอบกินขนมของข้าจนหมดเลยงั้นหรือ?!

มุมปากที่เคยตกลงพลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกว้าง แก้มยุ้ยขึ้นสีแดงระเรื่อ ความหงอยเหงาเมื่อวานมลายหายไปสิ้น เสี่ยวเถากอดกล่องไม้เปล่าไว้แนบอก รู้สึกเหมือนกำแพงน้ำแข็งที่สูงตระหง่าน... เริ่มมีรอยร้าวเล็กๆ ให้เห็นแล้ว

"รีบกลับมานะเจ้าคะมหาเทพ... ข้าจะรอทำขนมให้ท่านกินอีก" นางพึมพำกับสายลมแผ่วเบา

แดนหุบเหวกลืนดารา ดินแดนที่ถูกลบเลือนจากแสงสว่าง ท้องฟ้าเบื้องบนถูกฉีกกระชากออกเป็นรอยแยกขนาดมหึมา พายุหมุนสีดำทมิฬดูดกลืนทุกสรรพสิ่งแม้กระทั่งดวงดาวเบื้องบน เสียงคำรามของเผ่ามารอสูรนับแสนดังกึกก้องปานจะถล่มสามภพให้ราบคาบ

ทว่า ท่ามกลางทะเลหมอกพิษและกองทัพมารที่มืดมิดดุจนรกอเวจี กลับมีแสงสว่างสีเงินยวงเพียงหนึ่งเดียวที่พุ่งทะยานลงมาดั่งดาวตก!

ตูม!!

ร่างสูงสง่าในเกราะสีเงินประทับลงบนพื้นดิน แรงกระแทกนั้นแฝงไปด้วยไอเย็นยะเยือกขั้นสุดยอด แช่แข็งอสูรนับพันที่ดาหน้าเข้ามาให้กลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งในชั่วพริบตา ก่อนจะแตกสลายกลายเป็นธุลีผงเพียงแค่เขาสะบัดชายเสื้อ

มหาเทพเฉิงหลัน ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้ารอยแยกมิติ นัยน์ตาสีรัตติกาลคมกริบไร้ซึ่งความหวาดกลัวหรือปรานีใดๆ ผมสีดำสนิทปลิวสะบัดตามแรงลมเกรี้ยวกราด ในมือขวากระชับ 'กระบี่หานเหมย' อาวุธเทวะที่แผ่รังสีสังหารจนมิติรอบข้างบิดเบี้ยว

"เฉิงหลัน! เจ้าคิดว่าจะหยุดข้าผู้นี้ได้ด้วยตัวคนเดียวงั้นรึ!"

เสียงแหบพร่าดุจฟ้าผ่าดังออกมาจากรอยแยก ราชันย์อสูรบรรพกาล ปรากฏกายขึ้น ร่างของมันสูงใหญ่ดั่งภูเขา มีหกกรและดวงตาสีเลือดสิบสองดวง ไอหมอกสีดำมืดมิดพวยพุ่งออกจากร่าง กัดกร่อนทุกสิ่งที่สัมผัส

"ต่อให้มีเจ้าอีกหมื่นตัว ข้าก็จะฝังพวกเจ้าไว้ใต้กองหิมะของข้า" น้ำเสียงของเฉิงหลันเย็นชาดุจน้ำแข็ง

ราชันย์อสูรคำรามลั่น กวัดแกว่งง้าวศิลาโลหิตฟาดฟันลงมาหมายจะผ่าร่างมหาเทพให้ขาดสะบั้น พลังทำลายล้างมหาศาลทำให้แผ่นดินแยกออกเป็นสาย

ทว่าเฉิงหลันเพียงพลิกข้อมือเบาๆ กระบี่หานเหมยก็ตวัดขึ้นรับการโจมตี

เคร้ง!!!

คลื่นกระแทกจากการปะทะกวาดล้างกองทัพมารรอบข้างจนปลิวว่อน เฉิงหลันไม่รอให้ศัตรูตั้งตัว เขากระโดดเหยียบอากาศ พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วที่ตาทิพย์ยังมองไม่ทัน

"เพลงกระบี่เหมันต์ผลาญดารา... พิรุณเยือกแข็ง!"

สิ้นคำราม พลังเวทสีขาวบริสุทธิ์ระเบิดออกจากร่างมหาเทพสงคราม ท้องฟ้าที่มืดมิดพลันแปรสภาพเป็นพายุหิมะคลั่ง เกล็ดหิมะนับล้านเกาะตัวเป็นปราณกระบี่แหลมคม พุ่งตกลงมาดั่งห่าฝนทะลวงร่างราชันย์อสูรและกองทัพมารอย่างไร้ปรานี

"อ๊ากกก!" ราชันย์อสูรกรีดร้องเมื่อปราณน้ำแข็งกรีดลึกถึงกระดูก มันรู้ตัวแล้วว่าไม่อาจต้านทานพลังระดับมหาเทพผู้ไร้พ่ายได้

ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย ดวงตาสีเลือดทั้งสิบสองดวงของมันเบิกกว้างด้วยความเคียดแค้น มันตัดสินใจเผาผลาญแกนวิญญาณของตนเอง ระเบิดพลังเฮือกสุดท้าย!

"หากข้าต้องตาย... มหาเทพสงครามอย่างเจ้า ก็ต้องตกนรกขุมเดียวกับข้า!"

*ยามจื่อ (เวลาเที่ยงคืน)