บทที่ 8.1 ราตรีแรก พันธนาการในห้วงฝัน

"มหาเทพ! ท่านอยู่ที่ใด!" นางตะโกนฝ่าพายุ ทว่าเสียงกลับกลืนหายไปในอากาศ

ทันใดนั้นเอง เงาร่างสูงใหญ่ก็พุ่งทะยานลงมาจากกิ่งเหมยบรรพกาล ความเร็วนั้นเหนือชั้นจนเสี่ยวเถาตั้งตัวไม่ติด ร่างบอบบางของนางถูกกระชากอย่างแรงจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่!

"อ๊ะ!"

นางครางด้วยความจุก ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้น สองตาก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง

บุรุษที่ตรึงร่างนางไว้กับต้นไม้คือ เฉิงหลัน ทว่าเขาไม่ใช่เทพสงครามผู้เคร่งขรึมเจ้าระเบียบอีกต่อไป อาภรณ์สีขาวหลุดลุ่ยเผยให้เห็นแผงอกแกร่ง เส้นผมสีดำสนิทสยายไปตามสายลม ดวงตาคมกริบที่เคยเย็นชาบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำดุจสัตว์ป่าที่กำลังคลุ้มคลั่ง

เขาหอบหายใจหนักหน่วง โน้มใบหน้าลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอขาวผ่องของนางทันที!

"ดะ...เดี๋ยว! มหาเทพ! นี่ข้าเอง เสี่ยวเถา!" นางพยายามใช้สองมือเล็กๆ ดันแผงอกเขาออก แต่อีกฝ่ายกลับแข็งแกร่งดั่งภูผาหิน

เฉิงหลันไม่ฟังเสียงประท้วงใดๆ พิษอสูรฝันได้ทำลายสติสัมปชัญญะและกำแพงน้ำแข็งในใจเขาจนหมดสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อนและความปรารถนาลึกล้ำ จมูกโด่งสันสูดดมกลิ่นหอมหวานของดอกท้อที่แผ่ออกมาจากกายเนื้อของนางราวกับคนเสพติด

"หอมเหลือเกิน" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดใบหู ทำเอาเสี่ยวเถาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ข้าหิวกระหาย ร้อนรุ่มแทบเจียนตาย เจ้าคือโอสถของข้า"

"อื้อ!"

ยังไม่ทันที่นางจะได้อ้าปากเถียง ริมฝีปากหยักลึกก็บดขยี้ลงมาอย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ!

มันไม่ใช่จุมพิตที่อ่อนหวานนุ่มนวล แต่เป็นการกลืนกินที่เต็มไปด้วยความโหยหาและเร่าร้อนดุดัน เฉิงหลันสอดมือหนาเข้าท้ายทอย ล็อกใบหน้าจิ้มลิ้มไม่ให้หนีไปไหน เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในอย่างตะกละตะกลาม ราวกับคนรอนแรมในทะเลทรายที่เพิ่งค้นพบโอเอซิส

เสี่ยวเถาเบิกตาค้าง ร่างกายที่เคยกระโดดโลดเต้นเป็นม้าดีดกะโหลกบัดนี้อ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรง นางสั่นสะท้านไปกับสัมผัสที่แปลกใหม่และอันตราย

และในวินาทีที่รสจูบเริ่มลึกล้ำ ความเจ็บปวดสายหนึ่งก็แล่นแปลบขึ้นที่หัวไหล่ขวาของนาง

มันร้อนผ่าวราวกับถูกนาบด้วยเหล็กเผาไฟ เสี่ยวเถาน้ำตาคลอเบ้า นางรับรู้ได้ทันทีว่า 'อักขระอสูร' เส้นแรกกำลังถ่ายทอดจากร่างของมหาเทพลงมาสลักอยู่บนผิวเนื้อของนางผ่านการเชื่อมต่ออันลึกซึ้งนี้ พิษร้ายกำลังถูกดูดซับออกไปทีละน้อย แลกกับรสหวานที่นางต้องถูกเขากลืนกิน

ในโลกแห่งความเป็นจริง เขาอาจจะมองนางเป็นเพียงธุลีท้อที่ไร้ค่า ทว่าในห้วงฝันที่ถูกจองจำนี้ มหาเทพผู้เยือกเย็นกลับโอบกอดนางไว้แน่นปานจะหลอมรวมเป็นร่างเดียว และปรารถนาเพียงรสสัมผัสจากนางผู้เดียวเท่านั้น

ริมฝีปากหยักลึกบดเบียดคลึงเคล้าอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของบุรุษผู้สูงส่งที่บัดนี้เจือไปด้วยความขมปร่าของไอมารและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ไหลทะลักเข้ามาในโพรงปากของเสี่ยวเถา สติสัมปชัญญะของนางแตกกระเจิงเมื่อเรียวลิ้นร้อนชื้นเกี่ยวตวัด ดูดกลืนหยาดน้ำหวานและลมหายใจของนางไปจนสิ้น

"อื้อ... อึก..."

นางพยายามประท้วง สองมือเล็กกำสาบเสื้อสีขาวที่หลุดลุ่ยของเขาไว้แน่น ขยำจนยับย่น ทว่าแทนที่เขาจะผละออก วงแขนแกร่งกลับยิ่งรัดเอวบางของนางให้แนบชิดกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ความเย็นเยียบจากผิวกายของมหาเทพ ตัดกับความร้อนรุ่มดั่งไฟนรกจากจุมพิตของเขาอย่างสิ้นเชิง มันคือความขัดแย้งที่ทำให้ร่างกายของนางสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่

ในขณะที่รสจูบทวีความลึกล้ำและดุดันขึ้น ความเจ็บปวดที่หัวไหล่ขวาก็ยิ่งทวีความรุนแรงตามไปด้วย

เสียงราวกับเหล็กเผาไฟนาบลงบนเนื้อสดๆ ดังสะท้อนในโสตประสาท เสี่ยวเถากรีดร้องในลำคอ น้ำตาหยดใสทะลักล้นออกจากหางตา นางสัมผัสได้ถึงอักขระอสูรที่กำลังค่อยๆ กรีดลากเส้นสาย ลงหลักปักฐานบนผิวเนื้อเนียนละเอียดของนาง มันคืบคลานดั่งเถาวัลย์พิษที่สูบเอาความบริสุทธิ์ของธาตุไม้ในกายแกนเซียนของนางไป เพื่อแลกกับการดึงเอาไอหมอกสีดำมืดมิดออกจากร่างของบุรุษตรงหน้า

เฉิงหลันในสภาวะคลุ้มคลั่งรับรู้ได้ถึงหยาดน้ำตาที่เค็มปร่า สัญชาตญาณดิบเถื่อนของเขาสะดุดลงเล็กน้อย ทว่าความหิวกระหายที่จะรอดชีวิตและสัญชาตญาณการครอบครองกลับมีมากกว่า เขายอมถอนริมฝีปากออกเพียงเสี้ยววินาที เพื่อให้คนตัวเล็กได้หอบเอาอากาศเข้าปอด ก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมาย ซุกหน้าลงกับลาดไหล่ที่กำลังถูกพิษแผดเผาของนาง

"อ๊ะ! มหาเทพ... ข้าเจ็บ..." นางครางเสียงสั่น เผยอริมฝีปากหอบหายใจอย่างน่าสงสาร

เฉิงหลันไม่ได้ตอบรับคำวิงวอนนั้น เขาฝังคมเขี้ยวลงบนรอยอักขระที่เพิ่งก่อตัวขึ้นใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ใช่เพื่อกัดกินให้แหลกเหลว แต่เป็นการเชื่อมต่อปราณเซียนเพื่อถ่ายเทพิษระลอกสุดท้ายของค่ำคืนนี้เข้าสู่นางโดยตรง ปลายลิ้นร้อนลากไล้ซับหยาดเลือดสีแดงสดที่ซึมออกมาจากรอยเขี้ยวอย่างตะกละตะกลาม ราวกับกำลังลิ้มรสโอสถสวรรค์ที่ล้ำค่าที่สุด

ทุกครั้งที่เขาดูดกลืน ร่างของเสี่ยวเถาก็ยิ่งอ่อนระทวย เรี่ยวแรงที่เคยใช้ดิ้นรนเหือดหายไปจนสิ้น สองมือที่เคยผลักไส บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นสอดประสานเข้ากับกลุ่มผมสีดำสนิทของเขา เล็บเล็กๆ จิกเกร็งลงบนหนังศีรษะเพื่อระบายความเจ็บปวดที่แผดเผาอยู่ตรงหัวไหล่

...เขาไม่รู้ตัว...เขากำลังทรมาน... เสี่ยวเถาพยายามบอกตัวเองเพื่อไม่ให้เกลียดชังบุรุษที่กำลังย่ำยีความบริสุทธิ์ของนาง นางหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินอาบแก้ม ยอมจำนนต่อพันธนาการของราชสีห์คลุ้มคลั่ง ปล่อยให้พลังธาตุไม้จาก 'หัวใจบรรพกาล' ที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของดวงจิต แผ่ซ่านออกมาชำระล้างความปวดร้าวให้เขาทีละน้อย

ในที่สุด พายุหิมะสีเลือดในห้วงฝันที่เคยโหมกระหน่ำอย่างเกรี้ยวกราด ก็ค่อยๆ อ่อนกำลังลง ท้องฟ้าที่เคยมืดมิดเริ่มทอประกายแสงสีเงินจางๆ อักขระเส้นแรกสลักเสร็จสมบูรณ์ พร้อมกับไอหมอกพิษในกายของมหาเทพสงครามที่สงบราบคาบลงชั่วคราว

ร่างสูงใหญ่ของเฉิงหลันหยุดสั่นสะท้าน ความบ้าคลั่งในดวงตาสีแดงก่ำมลายหายไป เหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่เกาะกุม เขาทรุดฮวบลง ทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดโถมทับลงบนร่างบอบบางของเสี่ยวเถา ใบหน้าหล่อเหลาซบลงกับซอกคอหอมหวานของนาง ลมหายใจที่เคยร้อนระอุกลับมาสม่ำเสมอและผ่อนคลาย ราวกับเด็กหลงทางที่ได้กลับมาสู่อ้อมกอดที่ปลอดภัยที่สุด

เสี่ยวเถานอนหอบหายใจรวยรินอยู่ใต้ร่างของเขา แขนเล็กๆ โอบกอดแผ่นหลังกว้างนั้นไว้โดยไม่รู้ตัว นางรับรู้ถึงจังหวะหัวใจของเขาที่เต้นสอดคล้องกับนาง...

ความเจ็บปวดที่ไหล่ขวายังคงเต้นตุบๆ ตอกย้ำว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่เพียงฝันตื่นหนึ่ง แต่มันคือความเป็นจริงที่นางต้องแบกรับ นี่เป็นเพียงราตรีแรกเท่านั้น นางยังต้องทนให้เขากลืนกินเช่นนี้ไปอีกถึงยี่สิบเอ็ดราตรี

"ท่านติดค้างข้าครั้งใหญ่แล้วนะ...ตาหน้าหิน"

เสียงหวานพึมพำแผ่วเบาเจือเสียงสะอื้น ก่อนที่ความเหนื่อยล้าจะดึงสติสัมปชัญญะของนางให้จมดิ่งลงสู่ความมืดมิด พร้อมๆ กับโลกจำลองในห้วงฝันที่แตกสลายไป เพื่อนำพาทั้งสองกลับคืนสู่แสงอรุณแห่งโลกความเป็นจริง