บทที่ 7.1 : บัญชาแห่งเทพมารดร

ร่างของราชันย์อสูรพองออกและระเบิดตูม กลายเป็นเข็มหมอกสีดำสนิทนับพันเล่ม พุ่งทะลวงฝ่ากำแพงน้ำแข็งของเฉิงหลันเข้ามาทุกทิศทาง มันคือ 'พิษอสูรฝันกลืนจิต' คำสาปบรรพกาลที่ไร้ซึ่งยารักษา!

เฉิงหลันตวัดกระบี่ปัดป้องด้วยความเร็วสูงสุด ทว่ามีเข็มหมอกเพียงเล่มเดียวที่รอดพ้นคมกระบี่...มันพุ่งเสียบเข้าที่หัวไหล่ขวาของเขาอย่างจัง!

ฉึก!

"อึก!" เฉิงหลันกัดฟันกรอด คิ้วเข้มกระตุกเข้าหากัน พิษร้ายนั้นไม่ได้สร้างบาดแผลทางกาย แต่มันแทรกซึมผ่านเกราะเงิน ทะลวงเข้าสู่เส้นชีพจรและแกนเซียนโดยตรง ความเจ็บปวดราวกับถูกไฟนรกแผดเผาแล่นปราดไปทั่วร่าง

แม้จะถูกพิษ แต่มหาเทพสงครามหาได้ทรุดลงไม่ เขากัดข่มความเจ็บปวด รวบรวมตบะเฮือกสุดท้ายฟาดฟันกระบี่หานเหมย ปลดปล่อยพลัง 'ศูนย์องศาสัมบูรณ์' แช่แข็งรอยแยกมิติและปิดผนึกแดนกลืนดาราได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เมื่อการศึกสงบลง แสงอรุณแรกเริ่มสาดส่องลงมา ทว่าร่างสูงสง่าที่ยืนตระหง่านอยู่บนกองซากศพอสูรกลับโซเซเล็กน้อย

เฉิงหลันใช้กระบี่ยันพื้นดินไว้เพื่อพยุงตัว เขากระอักโลหิตสีดำสนิทออกมาคำโต หยดเลือดเปื้อนอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์จนดูน่ากลัว พิษอสูรฝันเริ่มกัดกินสติสัมปชัญญะของเขาอย่างบ้าคลั่ง ความเยือกเย็นกำลังถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่พยายามปะทุขึ้นมา

'ต้อง... กลับไปที่วังหิมะ... ข้าจะให้ใครเห็นสภาพนี้ไม่ได้...' มหาเทพสกัดจุดชีพจรของตนเองเพื่อชะลอพิษ ร่างสูงแข็งใจร่ายอาคมเคลื่อนย้าย หายตัววับไปจากแดนกลืนดาราทันที ทิ้งไว้เพียงสมรภูมิที่ถูกแช่แข็งและตำนานบทใหม่ของมหาเทพผู้ไร้พ่าย

*********************

รุ่งเช้า ณ ลานหน้าวังหิมะโปรย เสี่ยวเถากำลังฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี มือหนึ่งถือไม้กวาดเซียนปัดกวาดหิมะอย่างลวกๆ อีกมือแอบลูบกล่องไม้หอมที่ว่างเปล่าในอกเสื้อ

"ปากบอกว่าเกลียดของหวาน แต่กินกุยช่ายสวรรค์ของข้าเสียเกลี้ยงเชียว... ท่านนี่มันน่าหมั่นไส้จริงๆ มหาเทพ" นางหัวเราะคิกคักกับตัวเอง อสูรดอกท้อตัวกลมสามสี่ตัวพากันกลิ้งไปมาบนกองหิมะอย่างร่าเริง

ทว่าจู่ๆ ท้องฟ้าเบื้องบนที่เคยสดใสกลับแปรปรวน เมฆาแหวกออกเป็นช่องว่าง พร้อมกับลำแสงสีเงินยวงที่พุ่งดิ่งลงมาด้วยความเร็วประดุจอุกกาบาต!

"หืม ดาวตกเวลากลางวันแส..."

โครมมม!!!

ยังไม่ทันสิ้นเสียง ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีเงินก็ร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นหิมะตรงหน้าเสี่ยวเถาพอดิบพอดี แรงกระแทกนั้นทำให้นางล้มหงายหลังจ้ำเบ้า ก่อนที่ร่างหนักอึ้งและเย็นเฉียบของมหาเทพสงครามจะทาบทับลงมาบนตัวนางเต็มๆ!

"อั้ก! ขะ...ข้าหายใจไม่ออก!" เสี่ยวเถาร้องเสียงหลง พยายามดันอกแกร่งที่ทับอยู่บนตัวออก ทว่ากลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งกลับทำให้นางชะงัก

เมื่อก้มลงมอง นางก็ต้องเบิกตากว้าง... อาภรณ์สีขาวและชุดเกราะของมหาเทพเฉิงหลันอาบย้อมไปด้วยโลหิตสีดำสนิท! เลือดพิษนั้นไหลซึมเลอะเทอะอาภรณ์สีชมพูของนางจนเปรอะเปื้อนไปหมด ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาสูงส่งบัดนี้ซีดเผือดและเต็มไปด้วยเส้นเลือดสีดำปูดโปน

"มหาเทพ! ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ!" เสี่ยวเถาหน้าซีดเผือด ตะโกนเรียกสุดเสียง

"กิ๊ว! กิ๊ว!" เหล่าอสูรดอกท้อตกใจสุดขีด พวกมันรีบวิ่งกรูกันเข้ามา เอาตัวกลมๆ ขนปุยพยายามดันร่างมหาเทพออก บางตัวก็ใช้หูยาวๆ เช็ดเลือดสีดำบนใบหน้าของเขาอย่างร้อนรน

เสียงเอะอะโวยวายทำให้ปิงอวี๋ เซียนรับใช้คนสนิทรีบวิ่งหน้าตื่นออกมา เมื่อเห็นสภาพของนายเหนือหัว พวกเขาก็แทบสิ้นสติ

"มหาเทพ! แย่แล้ว! รีบมาช่วยกันประคองพระองค์เร็วเข้า!"

ความโกลาหลบังเกิดขึ้นทันที เซียนรับใช้นับสิบรีบเข้ามาช่วยกันยกขยับร่างสูงใหญ่ของเฉิงหลันขึ้นจากตัวเสี่ยวเถาอย่างทุลักทุเล เพื่อพาเข้าไปยังห้องบรรทมด้านใน

********************

เพียงไม่ถึงก้านธูป ข่าวการบาดเจ็บของมหาเทพสงครามก็สะเทือนไปทั่วสวรรค์เก้าชั้นฟ้า เหล่าเทพชั้นสูงและแม่ทัพสวรรค์ต่างแห่แหนกันมาที่ตำหนักเพียวเสวี่ยกงจนแน่นขนัด บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะบีบคั้นวิญญาณ

ภายในห้องบรรทม เทพโอสถสวรรค์  เหงื่อแตกพลั่ก มือที่เหี่ยวย่นสั่นเทาขณะถอนเข็มเงินออกจากจุดชีพจรของเฉิงหลัน เข็มเงินบริสุทธิ์บัดนี้กลายเป็นสีดำสนิทและหลอมละลายไปต่อหน้าต่อตา

"ว่าอย่างไรท่านเทพโอสถ! มหาเทพเป็นเช่นไรบ้าง!" เทพอาวุโสองค์หนึ่งเอ่ยถามอย่างร้อนรน

เทพโอสถส่ายหน้าช้าๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "พิษอสูรฝันกลืนจิตบรรพกาล... มหาเทพใช้ตบะแช่แข็งจุดชีพจรตนเองเพื่อชะลอการลุกลาม แต่พิษนี้หาได้ทำลายร่างกาย แต่มันกัดกิน 'ดวงจิต' โดยตรง ต่อให้ใช้บัวหิมะหมื่นปีก็ไม่อาจถอนพิษได้ หากปล่อยไว้ไม่เกินพรุ่งนี้ มหาเทพจะตกสู่ภพอสูรและดับสูญตลอดกาลพ่ะย่ะค่ะ!"

สิ้นคำวินิจฉัย ทั้งห้องบรรทมก็ตกอยู่ในความเงียบงันแห่งความสิ้นหวัง เทพธิดาไป๋เหลียนที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตา

"ถอยไปให้หมด พวกเจ้ามัวยืนบื้ออันใดกันอยู่!"