บทที่ 7.2 บัญชาแห่งเทพมารดร

เสียงทรงอำนาจและแหบพร่าดังก้องมาจากหน้าประตู เหล่าเทพชั้นสูงต่างแหวกทางและคุกเข่าลงทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง เมื่อร่างของท่านย่าเทพมารดรจินหมู่ มารดาแห่งเทพชั้นฟ้าก้าวเดินเข้ามา

ท่านย่าจินหมู่คือเทพสตรีที่อาวุโสที่สุดในสวรรค์ แม้เส้นผมจะขาวโพลน แต่ดวงตากลับเฉียบคมและทรงพลัง นางเดินตรงไปที่เตียงหยก ปรายตามองรอยอักขระพิษบนร่างเฉิงหลันเพียงแวบเดียว ก่อนจะพยักหน้า

"เทพโอสถพูดถูก พิษนี้ไม่มียาถอน" ท่านย่าจินหมู่เอ่ยเสียงเรียบ "แต่มิใช่ว่าจะไม่มี 'ผู้รักษาสมดุล' ที่สามารถชำระล้างมันได้"

"ผู้รักษาสมดุลหรือพ่ะย่ะค่ะ? ใครกันที่มีตบะแก่กล้าพอจะรับพิษบรรพกาลแทนมหาเทพได้โดยไม่ตายเสียก่อน?" เทพโอสถถามอย่างตื่นเต้น

ท่านย่าจินหมู่ไม่ตอบคำถามนั้น ทว่าสายตาเฉียบคมของนางกลับตวัดวูบฝ่าฝูงชน ไปหยุดอยู่ที่มุมห้อง... ตรงที่สตรีร่างเล็กในชุดสีชมพูเปื้อนเลือดดำกำลังยืนกอดอสูรดอกท้อตัวสั่นงันงกอยู่

"เสี่ยวเถา...ก้าวออกมานี่"

เสี่ยวเถาสะดุ้งเฮือก นางชี้หน้าตัวเองอย่างงงๆ "ขะ... ข้าหรือเจ้าคะท่านย่า?"

"ใช่ เจ้าคือกุญแจเพียงดอกเดียว" ท่านย่าจินหมู่ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "เทพธิดาจากสวนท้อผู้นี้ มีแกนเซียนธาตุไม้ที่บริสุทธิ์ที่สุดในเก้าชั้นฟ้า นางเป็นเพียงผู้เดียวที่สามารถเข้าสู่ห้วงนิทราของเฉิงหลัน และใช้ร่างกายตนเองเป็น 'เตาหลอม' ดูดซับอักขระพิษอสูรออกมาได้!"

เทพธิดาไป๋เหลียนเบิกตากว้าง ค้านเสียงหลง "ท่านย่าจินหมู่! นางเป็นแค่เทพฝึกหัดต่ำต้อย หากให้นางแตะต้องพระวรกายมหาเทพ"

"ถ้าเจ้าเก่งนัก เจ้าจะรับพิษแทนเขาหรือไม่เล่าไป๋เหลียน" ท่านย่าจินหมู่ตวัดสายตาดุจคมมีดทำเอาอีกฝ่ายหุบปากฉับ ก่อนจะหันมามองเสี่ยวเถาด้วยแววตาที่อ่อนลงเล็กน้อย เพราะนางรู้ดีว่าร่างของเสี่ยวเถาคือหัวใจบรรพกาลที่ถูกผนึกไว้

"เสี่ยวเถา...ภารกิจนี้คือด่านเคราะห์ที่แท้จริงของเจ้า ยี่สิบสองราตรีที่เจ้าต้องชำระมลทินให้เขา เจ้าเต็มใจหรือไม่"

เทพธิดาผู้ดูแลป่าเหมยมองร่างที่นอนไม่ได้สติบนเตียงหยก ชายผู้ที่เคยปากร้ายและเย็นชาใส่ตนสารพัด แต่ในอกของนางกลับบีบรัดด้วยความเจ็บปวดอย่างประหลาด นางนึกถึงกล่องขนมเปล่าๆ ที่เขาแอบกินจนหมด

ร่างเล็กกำหมัดแน่น สููดลมหายใจลึก แล้วเชิดหน้าขึ้น

"ข้าเต็มใจเจ้าค่ะท่านย่า! ต่อให้เขาตื่นมาแล้วจะด่าว่าข้าเป็นม้าดีดกะโหลกอีก...ข้าก็จะรักษาเขาให้จงได้!"

***************

เมื่อบานประตูวังหิมะโปรยปิดลง ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมห้องบรรทมกว้างขวางอีกครั้ง ท่านย่าจินหมู่และเหล่าเทพเซียนถอยร่นออกไปเฝ้าระวังอยู่รอบนอกเขตอาคม ทิ้งให้เสี่ยวเถาอยู่ตามลำพังกับร่างของมหาเทพสงครามที่นอนลมหายใจรวยริน

เสี่ยวเถากลืนน้ำลายอึกใหญ่ นางค่อยๆ ปีนขึ้นไปบนเตียงหยกเย็นเฉียบ นั่งพับเพียบอยู่ข้างกายบุรุษที่นางเคยคิดว่าชาตินี้คงไม่มีวันญาติดีกันได้

นิ้วเรียวเล็กเอื้อมไปปัดปอยผมสีดำสนิทที่ปรกหน้าผากเขาออกอย่างเบามือ แม้ใบหน้าหล่อเหลาจะซีดเซียวและมีเส้นเลือดสีดำปูดโปน ทว่าเค้าโครงความสง่างามดุจเทพบุตรก็ยังคงอยู่

"ยามตื่นท่านเอาแต่ดุด่าและตำหนิข้า...พอหลับแล้วก็ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาหน่อยนะเจ้าคะ" นางพึมพำยิ้มๆ พยายามพูดติดตลกเพื่อคลายความประหม่าที่เต้นตุบๆ อยู่ในอก

นางสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมสมาธิทั้งหมดที่มี สองมือเล็กทาบทับลงบนแผ่นอกกว้างที่เย็นเฉียบดุจน้ำแข็ง ปลดปล่อยพลังตบะธาตุไม้จาก 'หัวใจบรรพกาล' ที่นางไม่รู้ตัวว่าครอบครองอยู่ให้ไหลเวียนออกไป

"ด้วยนามแห่งธุลีท้อ ข้าขอเปิดประตูแห่งจิต... เชื่อมวิญญาณ!"

แสงสีชมพูอ่อนจางสว่างวาบขึ้น โอบล้อมร่างของทั้งสองเอาไว้ ก่อนที่สติของเสี่ยวเถาจะถูกกระชากดิ่งลงสู่ความมืดมิด...

ณ ห้วงฝันจำลอง...ป่าดอกเหมยท่ามกลางพายุคลั่ง

เสี่ยวเถาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ลมพายุหิมะที่เกรี้ยวกราดพัดกระหน่ำจนชุดสีชมพูของนางปลิวสะบัด ทัศนียภาพรอบกายคือป่าดอกเหมยที่นางคุ้นเคย ทว่าบัดนี้มันกลับดูมืดมนและน่ากลัว ท้องฟ้าเป็นสีแดงฉานดุจสีเลือด สะท้อนถึงพิษอสูรที่กำลังกัดกินจิตใจของเจ้าของฝัน

"มหาเทพ! ท่านอยู่ที่ใด!" นางตะโกนฝ่าพายุ ทว่าเสียงกลับกลืนหายไปในอากาศ