บทที่ 4

ในขณะที่นิรินกำลังรุ่งโรจน์ ทางด้านอธิปกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังพบเจอความรู้สึกแปลกประหลาด ทุกครั้งที่เขาเปิดสมาร์ทโฟน เขาจะต้องเห็นใบหน้ายิ้มแย้มของนิรินที่อยู่ข้างกายธันวา ชายหนุ่มที่เขารู้ดีว่าแอบรักนิรินมานาน ในสายตาผู้ชายด้วยกันย่อมมองออกต่อแววตาแบบนั้น ซึ่งตอนนี้ก็ยังทำแววตาหวานเชื่อมในเวลาที่มองนิรินอยู่เสมอ ภาพที่ทำเขาหงุดหงิดระคายตา

น่าจะเพราะข่าวไร้สาระที่บ้าบอเหล่านั้น ทำให้เขาเหมือนถูกหยามเกียรติ

"ไหนว่าจะทำหน้าที่คู่หมั้นที่ดี ยังไม่เลิกกันอย่างเป็นทางการ แต่กลับออกไปประกาศตัวกับผู้ชายคนอื่นหน้าตาเฉย มันคือการหมิ่นเกียรติฉัน"

อธิปกัดฟันกรอด หงุดหงิดในอกจนน่ารำคาญ เขาพยายามบอกตัวเองว่าที่หงุดหงิดเพราะเรื่อง 'ชื่อเสียง' แต่ในใจลึกๆ เขากลับรู้สึกวูบโหวงอย่างประหลาด เมื่อเห็นสายตาที่นิรินมองธันวา สายตาที่เคยมองแต่เขาเสมอมา มาตอนนี้แววตาคู่นั้นดูมั่นคงและเชื่อมั่น กว่าตอนที่เคยมองเขาเสียอีก

"สัญญาสามเดือน เธอกล้าดียังไงถึงเริ่มชีวิตใหม่ได้ก่อนฉัน!" อธิปพึมพำกับตัวเอง

ถึงทั้งสองจะอยู่อาศัยในบ้านหลังเดียวกัน แต่นิรินก็เหินห่างไม่คอยเฝ้ารอคอยเขากลับบ้านอีกต่อไป นับตั้งแต่สัญญาวันนั้น นิรินก็ทำเหมือนแค่คนร่วมบ้านกัน ไม่ใช่คู่หมั้นกันแต่อย่างใด ยิ่งพอเปิดบริษัท หญิงสาวก็ดูยุ่งวุ่นวายมากกว่าเดิม แทบไม่ได้พบหน้ามากขึ้นเรื่อยๆ

ความเฉยชาของนิรินประกอบกับการปรากฏตัวของธันวา กลายเป็นหนามแหลมที่ทิ่มแทงใจของอธิปอย่างรุนแรง และมันทำให้เขาไม่ปริปากแสดงอาการใดตอนเจอหน้านิริน เพื่อไม่ให้ถูกหาว่าเขามีความรู้สึกต่อเธอ คนที่ถูกวิ่งไล่ตามตลอดอย่างอธิป ไม่มีวันจะหันไปวิ่งไล่ตามใคร หรือง้อใครที่ไหน

หากพอได้ยินนิยามที่ทั้งสองเอ่ยต่อกัน อธิปหงุดหงิดจวนถึงขีดสุด ใจอยากไปเจอนิรินเพื่อสั่งสอนที่เธอกล้าพูดจาแบบนั้นต่อหน้าคนอื่น แต่ทิฐิที่มีมากกว่าทำให้ชายหนุ่มเลือกที่จะนั่งข่มอารมณ์อยู่บนเก้าอี้ทำงาน เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน พลางบอกตัวเองว่านิรินก็แค่เรียกร้องความสนใจจากเขา คนอย่างเธอที่วิ่งหาเขาเสมอมา อ้อนวอนขอให้เขาแลตามอง ไม่มีทางแลตาใส่ผู้ชายอย่างไอ้ธันวานั่นได้หรอก ถ้าสนใจจริงก็คงคบกันไปนานแล้ว ไม่อยู่แค่ในสถานะเพื่อนแบบนี้

เย็นวันนั้น อธิปนัดพบกับมินตราตามปกติ ณ ร้านอาหารสุดหรูที่เขาเคยคิดว่ามันคือสวรรค์ยามที่ได้อยู่ใกล้เธอ ทว่าวันนี้บรรยากาศกลับเปลี่ยนไป อาหารมื้ออร่อยกลับจืดชืดในปาก เสียงเจื้อยแจ้วสดใสกลับระคายหู

"พี่อธิปคะ มินลองชิมขนมร้านนี้แล้วอร่อยมากเลยค่ะ ไว้วันหลังเรา"

"หยุดพูดสักทีได้ไหม" อธิปเอ็ดโดยไม่รู้ตัว

มินตราสะดุ้งสุดตัว ช้อนค้างกลางอากาศ ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความตกใจ อธิปที่เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอปลดปล่อยความหงุดหงิดที่ค้างคามาจากเรื่องนิรินใส่ผิดคน รีบปรับสีหน้าทันที

"มิน... ผมขอโทษ ผมแค่เครียดเรื่องงานนิดหน่อย"

เขาเอื้อมมือไปกุมมือเธอไว้ พยายามทำตัวเป็นอธิปคนเดิมที่แสนดี ที่เอาอกเอาใจมินตราเสมอมา

"มีเรื่องกังวลใจอะไร เล่าให้มินฟังได้นะคะ" มินตราเอ่ยเสียงเศร้า

"เรื่อง... คุณนิรินใช่ไหมคะ"

อธิปนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ความเงียบของเขากลายเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด มินตราลอบกำหมัดใต้โต๊ะด้วยความหงุดหงิด แต่ใบหน้ายังคงแสร้งทำเป็นหญิงสาวผู้อ่อนหวานแสนใจดี เธอถอนหายใจออกมาอย่างเศร้าสร้อย

"ถ้ามินได้เข้าไปอยู่ใกล้ๆ คอยดูแลพี่ที่บ้านก็คงดีนะคะ พี่จะได้ไม่ต้องเครียดแบบนี้"

ถ้อยคำพูดแผ่วเบา พร้อมสบตาเขาด้วยแววตาอ้อนวอน เป็นการสื่อนัยว่าเธอพร้อมจะเปิดเผยความสัมพันธ์และย้ายเข้าไปแทนที่เจ้าของบ้านคนเดิม พร้อมจะเป็นกำลังใจให้เขาตลอดเวลานับจากนี้ไป หากเป็นเมื่อหลายเดือนก่อน อธิปคงดีใจจนเนื้อเต้นและตอบรับทันที แต่ ณ วินาทีนี้เขากลับรู้สึกนิ่งงัน เมื่อภาพห้องว่างเปล่าที่ไม่มีนิรินลอยเข้ามาในหัว ทำให้สมองเขาชะงักไป

"เอ่อ... คือเรื่องนี้ ผมว่ามันอาจจะเร็วไปหน่อย..." เป็นครั้งแรกที่น้ำเสียงเข้มตอบอ้อมแอ้ม ไม่เต็มปากเต็มคำ และไม่ตอบรับต่อคำขอของเธอเหมือนทุกที

มินตราเห็นท่าทีลังเลนั่นก็นึกแค้นใจ ดวงตาวาววับก่อนจะพยายามข่มอารมณ์กรุ่นในอกลงไป เธอแกล้งก้มหน้าปล่อยให้น้ำตาค่อยๆ ไหลออกมา

"มินเข้าใจค่ะ... มินมันก็แค่คนนอก มินไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวพี่เลย" ดวงหน้าอ่อนหวานกับน้ำตาที่หยาดหยดลงมา ดึงอธิปหลุดจากความคิดตัวเองทันที

"มิน! อย่าร้องสิ" ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนเขาขาดสติ

"ตกลงครับ ผมจะให้คนเตรียมห้องไว้ให้ มินย้ายเข้ามาอยู่กับผมเร็วๆ นี้เลยนะ"

ชายหนุ่มยื่นนิ้วมาปาดซับน้ำตาบนดวงหน้าเธอ   สีหน้าเขาราวกับเจ็บปวดไปด้วย

“อย่าร้องอีกนะครับ”

มินตราพยักหน้าเชื่องช้า อ่อนแรง บอบบางราวกับกลีบดอกไม้ใต้สายฝนพร่ำ

เมื่อกลับถึงบ้าน มินตราเหวี่ยงกระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพงลงบนโซฟาอย่างแรง ใบหน้าที่เคยอ่อนหวานบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธรุนแรง

"ชักช้า! ลังเล!" เธอกรีดร้องในลำคอ

"แค่จะให้ฉันย้ายเข้าไป ถึงกับต้องคิดนานขนาดนั้นเลยเหรออธิป!"

เธอมั่นใจว่าต้นเหตุของความเปลี่ยนแปลงนี้คือนิริน ยิ่งนิรินทำตัวนิ่งเฉย ทำตัวดูมีค่ามากขึ้นเท่าไหร่ อธิปก็ยิ่งไขว้เขว ของตายที่จะหายไป ต่อให้ไม่ได้รักก็มีความเสียดายตามประสาผู้ชายที่มั่นใจในตัวเอง แต่คนอย่างมินตราไม่มีปล่อยให้เกิดขึ้นได้แน่นอน ปากอิ่มเหยียดยิ้มร้าย

"ในเมื่ออยากเล่นบทนักธุรกิจสาวผู้สูงส่งนัก... ฉันก็จะทำลายเธอให้ย่อยยับเอง"

มินตราวางแผนร้ายที่เธอถนัด

เธอตั้งใจจะเข้าไปหว่านเสน่ห์ใส่ 'ธันวา' หุ้นส่วนคนสำคัญและผู้ชายที่นิรินไว้ใจที่สุด

ถ้าเธอแย่งผู้ชายที่นิริน 'รัก' มาได้คนหนึ่งแล้ว ทำไมเธอจะแย่งผู้ชายที่ 'รัก' นิรินมาอีกคนไม่ได้ล่ะ การเห็นนิรินสูญเสียทุกอย่างไปทีละชิ้น คือความบันเทิงที่มินตรารอคอยมานาน