ตอนที่ 19 เรื่องเล่าของอวี่หนิง

 “เจ้ารู้สิ่งใดเกี่ยวกับเรื่องนี้” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยกระตือรือร้นอยากจะรู้ถึงสิ่งที่ฉู่อวี่หนิงกล่าวถึงเหตุการณ์ปราบกบฏที่ซีโจวนั้นเป็นสิ่งที่ตนเองก็สงสัยอยู่ไม่น้อย

ในตอนนั้นเองก็มีทหารสองนายเดินตรงมาหาทั้งคู่ ทำการคารวะแม่ทัพมู่ตงด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม

“เรียนท่านแม่ทัพ สำนักคุ้มกันภัยของสกุลหยวนอยู่ข้างหน้าขอรับ” หนึ่งในสองคนนั้นรายงานหลังจากที่ไปสอบถามเส้นทางมาแล้ว

“ข้ารู้แล้ว นี่คือภรรยาของใต้เท้าหยวน นางกำลังนำทางข้าไปที่สกุลหยวน” ประโยคนั้นบอกเป็นนัยว่าไม่ให้ทั้งสองกล่าวอะไรที่ไม่ควรออกไปต่อหน้านาง เพราะไม่รู้ว่าฉู่อวี่หนิงผู้นี้เป็นคนเช่นไร

“คารวะหยวนฮูหยิน” นายทหารทั้งสองกล่าวอย่างพร้อมเพรียงพร้อมทั้งทำการคารวะนางตามธรรมเนียม

“เชิญท่านแม่ทัพทางนี้ สิ่งที่ท่านอยากรู้เมื่อถึงสกุลหยวนค่อยหาที่เงียบสงบพูดกันเป็นการส่วนตัวจะดีกว่า” หยวนฮูหยินน้อยผายมือเชิญให้แม่ทัพมู่ตงเดินไปพร้อมกับนางอีกครั้ง

“ได้” เขากล่าวแล้วส่งสัญญาณให้ทหารคนสนิททั้งสองติดตามไป

ฉู่อวี่หนิงเริ่มก้าวเดิน ริมฝีปากเผยรอยยิ้มน้อย ๆ ที่เจ้าเล่ห์ออกมา ไม่ต้องรออาศัยอำนาจของสามีในการดำเนินการ นางจะใช้มู่ตงในการที่จะเปิดโปงความชั่วของหลี่โม่เทียน หากทำสำเร็จตำแหน่งแม่ทัพปราบอุดรต้องไม่ตกไปถึงมือคนชั่ว

นางจะคืนความยุติธรรมให้แก่ชาวบ้านของเมืองซีโจว ทวงคืนความแค้นที่ถูกเขาสังหารในชาติที่แล้ว จะทำให้หลี่โม่เทียนเจ็บปวดจนกระอักโลหิตออกมาเป็นสาย

เมื่อมาถึงสกุลหยวนฉู่อวี่หนิงก็เชิญให้แม่ทัพมู่ตงไปที่ห้องโถงในเรือนหลัก แม่ทัพหนุ่มทำการคารวะเจ้าบ้านทั้งสองตามมารยาท ก่อนที่ฉู่อวี่หนิงจะให้คนจัดหาของว่างและน้ำชามาต้อนรับในระหว่างที่รอหยวนไป๋เยี่ยนกลับมาถึง

ทั้งสองยังไม่ได้พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องปราบกบฏเมืองซีโจว เนื่องจากตอนนี้หยวนเฮ่อหลานกำลังพูดคุยกับแม่ทัพมู่อยู่อย่างติดพัน

จวบจนฉางฉุยมือขวาของหยวนเฮ่อหลานเข้ามารายงานเกี่ยวกับขบวนสินค้าที่จะคุ้มกันไปยังต่างเมือง ตอนนั้นนางจึงได้โอกาสเชื้อเชิญให้มู่ตงออกไปนั่งที่ศาลาด่านนอก

เมื่อไปถึงก็ให้เสี่ยวชิ่งและสาวใช้อีกสองคน รวมถึงผู้ติดตามของแม่ทัพมู่ยืนรออยู่ห่าง ๆ ไม่ให้รบกวนการสนทนาลับ

“ตอนนี้เราก็อยู่ตามลำพังแล้ว คุณหนูฉู่มีอันใดจะบอกกล่าวแก่ข้า” น้ำเสียงนั้นนุ่มทุ้มหากแต่แฝงด้วยความจริงจัง

แววตาหงส์ฉายแววแห่งความเจ้าเล่ห์ขณะที่ก้มลงลอบยิ้ม ก่อนเงยหน้าขึ้นช้อนตามองแม่ทัพมู่ตงแล้วทำสีหน้าลำบากใจ

“ก่อนอื่นข้าขอถามท่านก่อนว่าคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องกบฏที่ชายแดนเมืองซีโจว” นางกล่าวถามเพื่อหยั่งเชิงว่าเขาคิดเช่นไร

“ข้าเคยไปที่นั่น ชาวบ้านล้วนแต่เป็นมิตร แต่ละครัวเรือนทำการเกษตรไม่ยุ่งเกี่ยวเกี่ยวกับการทหาร ข้าไม่เชื่อว่าจะมีการสั่งสมกองกำลังและอาวุธเพื่อที่จะก่อกบฏ” แม่ทัพมู่กล่าวอย่างหนักแน่นและมั่นใจในวาจาที่กล่าว

“สิ่งที่ข้าจะพูดต่อไปนี้ท่านไม่จำเป็นจะต้องเชื่อข้าหมดทุกอย่าง สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่ข้าเองรับรู้มาหลายทอดและเกิดจากการวิเคราะห์ด้วยประสบการณ์บางอย่าง หากพูดไปแล้วก็ยากที่จะหาหลักฐานมากล่าวอ้างถึง” นางเกริ่นนำแล้วจ้องมองแววตาที่ใคร่รู้นั้น มั่นใจว่ามู่ตงผู้นี้น่าจะขุนนางตงฉิน

“คุณหนูฉู่อย่าได้อ้อมค้อม ข้ารอฟังอยู่” มู่ตงกล่าวถามอย่างร้อนใจ

“มีคนตั้งใจจะใส่ความชาวบ้านที่ซีโจว ยัดเหยียดข้อหากบฏเพื่อที่จะสร้างผลงาน” เมื่อนางกล่าวจบคิ้วของแม่ทัพมู่ก็ขมวดเข้าหากันอย่างเคร่งเครียด เรื่องถูกใส่ความนั้นก็พอเดาได้ แต่ไม่คิดว่านางจะระบุผู้ที่ทำอย่างเปิดเผย

“ท่านหมายถึงรองแม่ทัพหลี่ หลี่โม่เทียนเช่นนั้นหรือ” เรื่องนี้หาใช่เรื่องเล็กน้อยเสียแล้ว

“ใช่แล้ว ที่ข้ามั่นใจว่าเป็นเขา นั่นก็เพราะเรื่องราวก่อนหน้านี้” ฉู่อวี่หนิงตัดสินใจจะโยงเรื่องราวก่อนหน้านี้เพื่อสนับสนุนความน่าเชื่อถือ

“ก่อนหน้านี้เขาได้ว่าจ้างคนให้ปลอมเป็นโจรป่า ตั้งใจจะทำเพื่อสร้างผลงานจากการปราบโจรป่าเหล่านี้ แต่ว่าสกุลหยวนกลับรับมือเราโจรป่าได้เป็นอย่างดี จับได้ทั้งโจรจริงส่งทางกันอยู่หลายหน ส่วนคนที่แอบอ้างเป็นโจรป่าเพื่อให้เขาสร้างผลงานเมื่อเห็นธงของสำนักคุ้มภัยสกุลหยวนก็ไม่กล้าที่จะลงมือ เพราะเหตุนี้อดีตนายกองหลี่หรือก็คือรองแม่ทัพหลี่โม่เทียนในปัจจุบันจึงได้ใช้อุบายใหม่ในการสร้างผลงาน โดยให้ชาวเมืองซีโจวที่อยู่หมู่บ้านตรงชายแดนต้องเป็นแพะรับบาป”

“ท่านรู้หรือไม่ว่ากล่าวสิ่งใดออกมา นี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก แต่เป็นการหลอกลวงเบื้องสูง อย่างน้อยก็มีโทษประหาร” มู่ตงกล่าวออกมาด้วยความจริงจัง ไม่รู้ควรจะตกใจอะไรระหว่างเรื่องที่นางเล่า หรือเรื่องที่นางรู้เรื่องนี้ได้อย่างละเอียด

“คำกล่าวของข้าล้วนไม่มีหลักฐาน เพราะอย่างนี้ไงเล่าแม่ทัพมู่ ข้าถึงไม่กล้าบอกเรื่องนี้กับใต้เท้าหยวน ได้แต่เก็บเอาไว้ในใจ หลี่โม่เทียนผู้นี้วางแผนชั่วอยู่บ่อยครั้ง ข้าจึงมั่นใจว่าเป็นเขา” น้ำเสียงของดรุณีตรงหน้าบ่งบอกถึงความจริงจังและแฝงไปด้วยน้ำเสียงที่ราวกับว่ามีเรื่องอะไรที่มากกว่านี้

“ดูเหมือนคุณหนูฉู่ยังมีเรื่องปิดบังข้า” น้ำเสียงนั้นกล่าวอย่างรู้ทันแววตาของนางที่มีบางอย่างซ่อนเอาไว้ ฉู่อวี่หนิงจึงตัดสินใจเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเพื่อสนับสนุนคำพูดของตน

“เมื่อสองปีก่อนมีโจรบุกเข้าเรือนข้า ตอนนั้นหลี่โม่เทียนที่บังเอิญผ่านมาเข้ามาช่วยเหลือ แต่ก็พบว่าบิดาของข้าจับโจรได้ก่อน ถัดมาเพียงเดือนเดียวก็เกิดเหตุการณ์เดียวกันกับสกุลจาง แต่ครั้งนี้เขาช่วยได้สำเร็จ ภายหลังข้าจึงคิดได้ว่าเขาคงตั้งใจจะเข้าหาคุณหนูในสกุลร่ำรวยสักคนเพื่อช่วยให้มีการติดสินบนในการสอบ แต่ทั้งหมดเป็นเพียงการคาดเดาของข้าเท่านั้น”

มู่ตงตั้งใจฟังแล้วคิดทุกอย่างตามที่นางพูด จากที่เล่ามาหลี่โม่เทียนผู้นี้มักใหญ่ใฝ่สูง จากตำแหน่งทหารนายกองก้าวหากผ่านการสอบเพียงอย่างเดียวไม่สามารถก้าวสู่ตำแหน่งรองแม่ทัพได้ ต้องมีผลงานประกอบด้วย และเขาก็เลือกใช้เรื่องก่อกบฏในการสร้างความดีความชอบนั้น

“ที่กล่าวมาล้วนแต่ไม่มีหลักฐาน หากท่านไม่เชื่อสิ่งที่ข้าพูดก็ถือว่าทุกอย่างเป็นเพียงเรื่องเล่าก็แล้วกัน ส่วนข้าถือว่าได้พูดสิ่งที่ค้างคาในใจออกไปแล้ว จากนี้ก็สุดแล้วแต่จะเป็นไป” ฉู่อวี่หนิงกล่าวเสียงเบา นับว่านางวางใจแม่ทัพมู่ตงผู้นี้เป็นอย่างมาก มั่นใจว่าบุรุษผู้นี้คือจุดพลิกผันในชะตาของนาง

“นี้เป็นเรื่องใหญ่ ข้าอาจจะต้องใช้เวลาสอบสวนอย่างลับ ๆ หากเป็นจริงข้าจะไม่ละเว้นรองแม่ทัพหลี่อย่างแน่นอน” มู่ตงกล่าวเป็นนัยว่าเขาเชื่อสิ่งที่นางพูด

ฉู่อวี่หนิงเผยรอยยิ้มออกมาด้วยความพอใจ จากนั้นจึงได้กล่าวถึงอีกเรื่องเพื่อให้เขาระวังตัว

“อีกอย่างท่านต้องระวังตัวให้ดี รองแม่ทัพหลี่ผู้นี้เจ้าเล่ห์และมักใหญ่ใฝ่สูง หากสิ่งที่ข้าคาดเดาคือเรื่องจริงแล้วละก็ ตำแหน่งแม่ทัพของท่านก็คือเป้าหมายต่อไปของเขา” นางกล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

มู่ตงพยักหน้ารับ ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เชื่อคำพูดของนาง อาจจะเป็นเพราะว่าเขาเองก็มีความคลางแคลงใจในเรื่องกบฏซีโจวอยู่แล้วเป็นทุนเดิมก็เป็นได้ อีกอย่างฮูหยินน้อยสกุลหยวนผู้นี้ก็มากไปด้วยความสามารถ นางดูแลสำนักคุ้มภัยได้จนเป็นที่ยอมรับในวัยเพียงเท่านี้ ดังนั้นที่มาถึงหูนางก็ย่อมเป็นจริงไม่น้อย

************************