ตอนที่ 16 เยือนถิ่นเดิม

สำนักคุ้มกันภัยสกุลหยวนทำการคุ้มกันสินค้าจากเมืองหนานอันไปยังเมืองต่าง ๆ ได้อย่างราบรื่น กลยุทธ์ที่ใช้ป้องกันโจรที่เข้ามาปล้นชิงทรัพย์นั้นเต็มไปด้วยความเด็ดขาดและแยบยล ทำให้จับโจรป่าส่งทางการได้สำเร็จอยู่หลายครั้ง

คนของหลี่โม่เทียนที่แสร้งทำเป็นโจรป่าก็ไม่กล้าที่จะลงมือเมื่อเห็นว่าเป็นสำนักคุ้มกันภัยของสกุลหยวน แผนการที่จะสร้างผลงานของหลี่โม่เทียนด้วยการปราบโจรป่าจึงไม่สำเร็จ ทว่าเขากลับใช้วิธีที่เหี้ยมโหดมากขึ้น ซึ่งสิ่งเหล่านี้ฉู่อวี่หนิงมั่นใจว่าสกุลจางไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง

แผนการชั่วนั่นก็คือการที่กุข่าวลือเรื่องกบฏ แล้วทำทีว่ากำลังสืบหาเพื่อที่จะปราบปราม ซึ่งบัดนี้ก็ยังไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วแผนการนั้นจะเป็นอย่างไร เพราะมันเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นในชาติที่แล้ว

“การที่ข้าเปลี่ยนแปลงเหตุการณ์หลักที่เกิดขึ้น ชะตาของหลี่โม่เทียนก็เปลี่ยนไปตาม แต่สุดท้ายก็ยังต้องลงเอยด้วยผลลัพธ์เช่นเดิม หากเป็นเช่นนี้เขาจะต้องได้เป็นรองแม่ทัพในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้อย่างแน่นอน นี่ข้าจะแก้ไขอะไรไม่ได้เลยหรือ หากเป็นเช่นนั้นสวรรค์ส่งข้ามาให้ได้รับความเจ็บปวดอีกครั้งหรืออย่างไร” น้ำเสียงนั้นพึมพำออกมาด้วยความเจ็บปวดใจ

เดือนที่แล้วงานแต่งงานระหว่างหลี่โม่เทียนและจางเยี่ยนฟางได้ถูกจัดขึ้น แม้จะไม่ยิ่งใหญ่สมฐานะเจ้าสาวเนื่องจากต้องไว้หน้าฝ่ายบ้านเจ้าบ่าว หากแต่ก็เป็นที่พูดถึงอยู่ไม่น้อยที่บุตรีคนเดียวของคหบดีแห่งเมืองเสียนเป่ยออกเรือนกับนายกองที่มีฐานะธรรมดา

ผู้คนต่างก็พูดถึงอย่างลับ ๆ ถึงความไม่เหมาะสมที่เกิดขึ้น ต่างก็ร่ำลือถึงคุณหนูจางว่าเสียดายฐานะและความงามของนาง บ้างก็ว่าไม่น่าที่จะลดตัวลงมารักกับ ทหารระดับนายกองอย่างหลี่โม่เทียนเลย

ตอนนั้นนางเองก็คงเป็นเช่นนี้ ไม่รู้เลยว่าความรักระหว่างคนสองคนจะถูกคนที่สามมองออกอย่างทะลุปรุโปร่ง ส่วนตนก็หูมืดตามัวหลงเชื่อคำหวานจากคนโฉดชั่ว ทำทุกอย่างให้เขาก้าวหน้าแต่สุดท้ายกับโดนทรยศหักหลังเสียเอง ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเจ็บแค้นในอก

เหตุใดสวรรค์ไม่ส่งนางมาเกิดในร่างบุรุษ จะได้ฝึกซ้อมฝีมือดาบ แล้วสังหารบุคคลนี้ให้สิ้นใจไปเสีย

“ฮูหยิน ฮูหยิน” เสียงเรียกนั้นทำให้นางหลุดจากภวังค์แล้วหันมองสามีที่กำลังนั่งจ้องมองนางอยู่ด้วยสายตาที่หวานเชื่อม

“ท่านพี่ ท่านกลับมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่” นางกล่าวถามเมื่อเห็นว่าวันนี้สามีอยู่ตรงหน้า วันนี้เขาเข้าวังตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อที่จะประชุมงานราชการ สองเดือนตั้งแต่ที่ได้รับตำแหน่งมา ขุนนางหนุ่มผู้นี้ก็ถูกเรียกให้เข้าเฝ้าอยู่บ่อยครั้ง

“ข้ามาถึงนานแล้ว นั่งอยู่ต่อหน้าเจ้าอยู่สักพักแล้ว เรียกเท่าไรเจ้าก็ไม่ได้ยิน มิใช่ว่ากำลังคิดถึงผู้ใดอยู่หรอกหรือ”

“ข้าจะคิดถึงผู้ใดได้” นางกล่าวแล้วยิ้มให้แก่เขา อย่างน้อยไมตรีที่มีให้กันในตอนนี้ก็ยังดีกว่าตอนที่หมั้นหมายกันใหม่ ๆ ไม่จำเป็นต้องเย็นชาใส่กัน

ความสัมพันธ์ของสามีภรรยาเป็นไปได้ในทางที่ดีและราบรื่น แม้เรื่องความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งจะไม่ได้เกิดขึ้น แต่ก็ไม่ใช่ว่าขุนนางผู้นี้จะไม่แตะต้องนางเลย

ภูเขาน้ำแข็งอะไรกัน เย็นชาอะไรกัน เขาเองก็ไม่ต่างจากบุรุษทั่วไปที่อยู่ที่ใกล้สตรีแล้วก็อดที่จะหวั่นไหวไม่ได้ หลอกกินเต้าหู้ภรรยาตัวเองอยู่หลายครั้งหลายหน ปากก็บอกว่าจะรอนางยินยอมแต่มือกลับไม่เคยหยุดนิ่ง

“พรุ่งนี้ข้าต้องไปว่าราชการที่อี้โจว และพักที่นั่นเป็นเวลาสองคืน จึงอยากจะชวนให้เจ้าตามไปเที่ยวที่นั่นด้วย สะดวกไปด้วยหรือไม่” คำถามนั้นมีการขอร้องอยู่ในน้ำเสียง นอนกอดนางมาสองเดือน ห่างเพียงสองคืนเขาคงแทบขาดใจ

“อี้โจวหรือเจ้าคะ งั้นข้าไปกับท่านด้วย จะได้ไปดูเส้นทาง และวางแผนกลยุทธ์ในการเดินทางของสำนักคุ้มกันภัยด้วย” นางกล่าว แววตาแต่งยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อนึกถึงการไปเยือนเมืองอี้โจว

“ในหัวเจ้ามีแต่เรื่องงานกับงาน จะว่าไปงานของสำนักคุ้มกันภัยเจ้าก็ช่วยท่านพ่อได้เป็นอย่างดี ทำให้บุตรชายอย่างข้ารู้สึกผิดที่ละเลยกิจการของสกุลหยวน” น้ำเสียงนั้นกล่าวชื่นชมภรรยามากกว่าจะเป็นการตำหนิตนเอง แต่นางก็เข้าใจได้

“ท่านก็มีหน้าที่ของท่านที่จะต้องทำ งานราชการรับใช้ฝ่าบาทเป็นเรื่องที่สำคัญไม่น้อย ส่วนสำนักคุ้มกันภัยข้าจะช่วยท่านพ่อดูแลเป็นอย่างดีแทนท่าน แม้จะไม่เก่งเรื่องบู๊แต่อย่างน้อยข้าก็รู้จักการวางกลยุทธ์ ท่านไม่ต้องห่วงว่าข้าจะทำให้สำนักคุ้มกันภัยสกุลหยวนต้องปิดตัวลงเพียงเพราะความอ่อนประสบการณ์ของข้า”

หยวนไป๋เยี่ยนฟังแล้วก็เผยรอยยิ้มออกมา อย่างนางหรือจะเรียกว่าอ่อนประสบการณ์ ฮูหยินน้อยวัย สิบหกผู้นี้ฉลาดเกินวัย ความคิดความอ่านก็โตเป็นผู้ใหญ่ นางมองสถานการณ์ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง วางแผนกลยุทธ์ในการเดินทางและรับมือกับโจรป่าจนสามารถจับกุมส่งทางการได้หลายครั้งหลายครา หากแต่งงานกับสตรีนางอื่นไม่รู้เลยว่าจะช่วยเหลือกิจการ ของสกุลหยวนได้ดีเท่านางหรือไม่

“เป็นเพราะแผนการของเจ้าและตารางการฝึกซ้อมฝีมือของคนในสำนัก ทำให้เราสามารถปราบโจรป่าได้ แล้วยังยกความดีความชอบมาให้กับข้าอีก ตอนนี้ฝ่าบาททรงโปรดปรานข้าเป็นที่สุด ทั้งหารือราชกิจและเรื่องส่วนพระองค์ ส่วนหนึ่งหากไม่ได้เจ้าสนับสนุนมีหรือว่าข้าจะประสบความสำเร็จได้”

“ฝ่าบาททรงโปรดท่าน เพราะว่าท่านมีความสามารถต่างหากเล่า ไม่เกี่ยวกับข้าเลยแม้แต่น้อย ผลงานของสกุลหยวนก็ย่อมเป็นผลงานของท่าน ฝ่าบาททรงทราบอยู่แล้วว่าท่านมีความสามารถและทุ่มเทกับงานเพียงใด ข้าเชื่อว่าอีกสองปีท่านก็คงจะก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งใหญ่อย่างแน่นอน” ชะตาของเขาถูกกำหนดไว้อยู่แล้ว นางรู้ดีว่าเขาคือเสนาบดีฝ่ายซ้าย ขุนนางใกล้ชิดที่ฮ่องเต้ไว้ใจมากที่สุด

“หากเป็นเช่นนั้นจริงก็ดี ขอบใจที่เชื่อมั่นในตัวข้า” เขากล่าวแล้วยิ้มออกมา รู้สึกดีที่นางเชื่อมั่นในตัวของเขาตั้งแต่ยังเป็นบัณฑิต จนถึงตอนนี้ก็ยังเชื่อมั่นว่าเขาจะก้าวสู่ตำแหน่งใหญ่โตตั้งแต่อายุยังน้อยได้

แล้วแบบนี้จะไม่ให้เขาหลงรักภรรยาตัวเองได้อย่างไร

************************

ณ เมืองอี้โจว ในขณะที่หยวนไป๋เยี่ยนกำลังประชุมงานราชการอยู่กับนายอำเภอ เพื่อที่จะหารือ เรื่องการขอกำลังพลให้ไปช่วยศึกทางภาคเหนือของแคว้นที่กำลังอยู่ในช่วงที่มีการจลาจลเกิดขึ้น ฉู่อวี่หนิงจึงใช้โอกาสนี้ออกไปเดินเที่ยวชมตลาดพร้อมด้วยเสี่ยวชิ่ง

นางรู้จักร้านค้าทุกร้านเป็นอย่างดีจนสาวใช้คนสนิทเกิดความสงสัยว่านายหญิงของตนรู้จักได้อย่างไรว่าร้านไหนตั้งอยู่ตรอกซอยไหน ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยมาที่เมืองอี้โจวเลยแม้แต่ครั้งเดียว

แล้วยังเดินไปไหนมาไหนได้โดยไม่หลงทาง ทำทุกอย่างเหมือนว่าเคยอยู่ที่นี่จนเคยชิน

 “นั่นคุณหนูจะไปไหนเจ้าคะ ทางกลับอยู่ทางนี้” เสี่ยวชิ่งทักขึ้นเมื่อฉู่อวี่หนิงเดินเลยไปยังถนนเส้นอื่น

“ข้าอยากจะเดินไปดูบ้านเรือนแถวนี้ ได้ยินมาว่าที่อี้โจวมีผังเมืองที่สวยงาม ข้าจึงอยากจะเห็นกับตาเสียหน่อย” พูดจบนางก็เดินตรงไปยังถนนที่อยู่ฝั่งตรงข้าม จากนั้นก็เดินไปเรื่อย ๆ จนหยุดที่เรือนหลังหนึ่ง

เรือนสกุลหลี่หลังนี้นางอาศัยอยู่นานถึงสามปีก่อนจะย้ายไปจวนแม่ทัพหลี่แห่งใหม่ที่ทรงพระราชทานให้ และอยู่ที่นั่นเพียงไม่กี่วันก็ถูกสามีขอหย่า พาบุตรีของเจ้าเมืองต่างแคว้นมาหยามเกียรติ พ่อแม่สามีก็ไม่ช่วยเหลือแม้แต่น้อย

‘ชาตินี้ถึงข้าจะขัดขวางความเจริญก้าวหน้าของเจ้าไม่สำเร็จ แต่ข้าจะไม่มีวันให้เจ้าได้อยู่อย่างสงบสุข สกุลหลี่จะต้องชดใช้’ ความคิดที่จะแก้แค้นนั้นแรงกล้า สายตาที่มองยังบ้านสกุลหลี่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

************************