ตอนที่ 10 ต่อฝีปาก

 ตำราม้วนสุดท้ายถูกม้วนเก็บไปหลังจากอ่านจบ จากนั้นหยวนไป๋เยี่ยนก็ลุกขึ้นยืนยืดตัวแล้วบิดตัวเล็กน้อยเพื่อที่จะคลายกล้ามเนื้อที่ตึงอยู่แผ่นหลัง

ฝีเท้าก้าวอย่างนุ่มเบาออกมาหลังฉากกั้น พบว่าบัดนี้ฉู่อวี่หนิงได้หลับไปแล้ว ในมือของนางกำถุงหอมที่ปักเย็บเรียบร้อยเอาไว้

บัณฑิตหนุ่มเดินเข้าไปหยิบถุงหอมนั้นขึ้นมาดูชื่นชมลายปักที่ประณีต มุมปากก็คลี่ยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ นี่เป็นถุงหอมชิ้นแรกที่กำลังจะได้รับจากสตรี ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยมีผู้ใดยื่นให้แต่เขาไม่เคยรับจากใครเลยเสียมากกว่า

เมื่อวางถุงหอมนั้นลงกลับคืนเสี่ยวชิ่งก็รู้สึกตัวแล้วตื่นขึ้นมาก่อน นางกำลังจะปลุกคุณหนูของตนแต่ทว่าบัณฑิตหนุ่มก็ส่ายหน้าห้ามเอาไว้ จากนั้นก็ส่งสัญญาณให้นางออกไปจากห้อง

เสี่ยวชิ่งจำใจจะออกต้องออกจากห้องไปรออยู่ด้านนอกกับผู้ติดตามของเขาที่รออยู่ พลางคิดว่าคงมีอะไรจะพูดคุยกันเป็นการส่วนตัว

เมื่อได้ยินเสียงเปิดปิดประตูเปลือกตาสีเปลือกไข่ก็ขยับเบา ๆ ก่อนที่จะลืมตาขึ้นแล้วพบว่าหยวนไป๋เยี่ยนกำลังนั่งอยู่ตรงข้ามแล้วจ้องมองมาที่นาง

ฉู่อวี่หนิงรีบยืดตัวขึ้นยังคงอยู่ในท่านั่งจากนั้นก็มองหาสาวใช้คนสนิทไปรอบ ๆ พบว่านางไม่อยู่แล้ว

“ข้าให้นางออกไปรอข้างนอก” ไม่รอให้นางได้สงสัยนานก็รีบตอบออกไปก่อน

“ท่านอ่านตำราเสร็จแล้วหรือ”

“อืม ตอนนี้ก็ใกล้จะค่ำแล้ว ข้าจะไปส่งเจ้ากลับเรือน” ประโยคที่เน้นย้ำเรื่องเวลาให้นางฉุกคิดเรื่องอาหารมื้อเย็นไม่ได้ทำให้นางใส่ใจสักนิด

“ก็ดีเจ้าค่ะ” ใบหน้างามพยักหน้ารับ จากนั้นก็ยื่นถุงหอมส่งมอบให้แก่ชายคู่หมั้น

“ถุงหอมจากข้า คุณชายหยวนได้โปรดรับเอาไว้” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เป็นปกติไม่ได้มีความเอียงอายอย่างเช่นสตรีที่มอบถุงหอมแทนใจให้บุรุษ เหมือนมอบให้ตามมารยาทเสียมากกว่า

“ปกติแล้วข้าไม่รับถุงหอมจากผู้ใด แต่หากไม่รับเอาไว้ก็คงไม่เป็นผลดีนัก” หยวนไป๋เยี่ยนแสดงถึงไม่เต็มใจก่อนที่ฝ่ามือใหญ่จะเอื้อมมารับถุงหอมไปเก็บไว้ช่องลับในแขนเสื้อ

“ไม่ใช่ว่าอีกสามวันข้าจะเห็นมันถูกทิ้งอยู่ริมถนนนะเจ้าคะ หากคิดจะทิ้งก็เก็บเอาไว้ค่อยคืนให้ข้าจะดีกว่า” น้ำเสียงนั้นกล่าวอย่างเสียดาย มองตามถุงหอมของตนที่ตั้งใจทำมันจริง ๆ หากเขาจะทิ้งสู้เอามาคืนจะไม่ดีกว่าหรือ

“แม้ข้าไม่อยากได้แต่ข้าก็ไม่ทิ้ง จะเก็บเอาไว้อย่างดีก็แล้วกัน” น้ำเสียงนั้นกล่าวอย่างเย็นชาแสดงให้นางรู้ว่าเขาไม่ได้เต็มใจอยากรับ จะให้อธิบายให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คือเขาไม่ได้มีใจให้แก่นาง

“ข้ารู้ว่าเราทั้งสองไม่ได้รู้สึกมีใจให้แก่กันเลยแม้แต่น้อย แต่หากท่านจะพูดดีกับข้าบ้างให้เกียรติในฐานะคู่หมั้นและว่าที่ภรรยาก็คงจะดีไม่น้อย ข้าไม่ถือว่าสิ่งนั้นเป็นการให้ความหวังแก่ข้าหรอก อีกอย่างที่ข้ายังไม่ได้บอกท่าน หลังจากแต่งงานสี่ปีข้าจะหย่าให้แก่ท่าน ถึงตอนนั้นท่านก็จะไม่ต้องเห็นหน้าข้าให้รำคาญใจแล้ว” คำกล่าวของนางทำให้บัณฑิตหนุ่มหัวใจกระตุกเล็กน้อยด้วยความเสียหน้า

“ยังไม่ได้แต่งงานเจ้าก็พูดถึงเรื่องหย่าแล้ว เจ้าเป็นสตรีเช่นใด จิตใจทำด้วยสิ่งใดกัน ถึงข้าไม่ได้รู้สึกต่อเจ้า แต่อย่างน้อยเจ้าก็เป็นสตรี จะพูดจาสิ่งใดก็ควรจะให้เกียรติว่าที่สามีอย่างข้า คนที่จะพูดถึงเรื่องหย่าต้องเป็นเจ้าหรือ” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยโทสะ

“ยังไม่ทันแต่งงานกันก็วางอำนาจใส่ข้าแล้ว จำเอาไว้นะหยวนไป๋เยี่ยน ที่ข้าแต่งงานกับท่านค่ะไม่ได้มีใจให้แก่ท่านเลยแม้แต่น้อย ทุกอย่างเป็นไปตามที่เราตกลงกันตั้งแต่แรก ต่างคนต่างอยู่ต่างคนต่างก็มอบผลประโยชน์ให้แก่กันก็เท่านั้น ท่านไม่ได้รักข้า ข้าก็ไม่ได้รักกันเช่นกัน หากท่านอยากให้ข้าทำดีกับท่าน ท่านก็ต้องทำดีกับข้า ข้าเป็นคนกล้ารักกล้าเกลียด ท่านทำสิ่งใดต่อข้า ข้าก็จะปฏิบัติเช่นนั้นกับท่าน”

ไม่คิดเลยว่านางจะกล้ากล่าวเช่นนี้ออกมา เป็นแค่สตรีตัวเล็ก ๆ แต่อาจหาญต่อฝีปากกับบุรุษ แบบนี้แต่งงานกันไปก็ยากที่จะควบคุม

แต่ก็เข้าใจที่นางพูด ทั้งที่ตกลงแต่งงานกันแล้วเขาก็น่าจะพูดดีและถนอมน้ำใจนางมากกว่านี้ เมื่อคิดเช่นนั้นแล้วก็พยายามพ่นลมหายใจผ่อนลงเพื่อระงับความโกรธ

“เอาละ ข้าผิดเองที่วางกิริยาไม่ดีต่อเจ้า” เมื่อผู้ใหญ่เป็นฝ่ายที่ยอมรับผิดก่อนนางจึงต้องสงบลง จริงอยู่ว่าหากนับตามประสบการณ์ในชาติก่อนและอายุของนางแล้วมากกว่าเขาหนึ่งปี แต่บัดนี้นางอายุเพียงสิบห้าจึงถือว่าเป็นผู้น้อย

“ข้าก็ต้องขออภัยที่ใช้กิริยาไม่ดีต่อท่าน ต่อไปหวังว่าเราทั้งสองคนจะมีไมตรีที่ดีกว่ากันและร่วมมือส่งเสริมกันและกันต่อไป” ท่าทีที่ดูเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ลดลง จากนั้นก็รินน้ำชาแล้วยกให้เพื่อเป็นการขอโทษ

หยวนไป๋เยี่ยนรับน้ำชาขึ้นมาจิบหนึ่งคำ จากนั้นก็มองหญิงคู่หมั้นด้วยสายตาที่วิเคราะห์ สตรีช่างเป็นเพศที่เข้าใจอารมณ์ได้ยากยิ่ง โดยเฉพาะคุณหนูใหญ่ฉู่ผู้นี้เป็นสตรีที่เขาไม่เคยเข้าใจความคิดของนางเอาเสียเลย

************************

เมื่อกลับมาถึงเรือนฉู่อวี่หนิงก็รีบสอบถามเกี่ยวกับเรื่องของแทนใจที่เสี่ยวชิ่งได้รับ จากนั้นก็พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ก่อนที่เสี่ยวชิ่งจะถามกับเรื่องสร้อยแทนใจที่นางได้รับเช่นกัน

“คุณชายหยวนซื้อของที่มีราคาขนาดนี้ คงกำลังมีใจให้ท่านอยู่แน่”

“ข้าเลือกเองต่างหาก ไหน ๆ ก็จะซื้อให้ทั้งที” ฉู่อวี่หนิงตอบแล้วยิ้มอย่าพอใจ พูดแล้วก็อดนึกถึงหลี่โม่เทียนและจางเยี่ยนฟางที่กำลังปักปิ่นหยกให้แก่ก่อนที่นางจะออกมาไม่ได้

แรก ๆ ก็อยากสงสารนางอยู่หรอก แต่ด้วยสายตาและคำพูดบางอย่าง สตรีนางนี้ก็เหมาะสมดีกับคนชั่วช้าอย่างหลี่โม่เทียนแล้ว

“แล้วถุงหอมที่คุณหนูเอาให้คุณชายหยวน เขาว่าอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

“บอกว่าไม่อยากได้ แต่รับเอาไว้เพราะไม่อยากถูกหยวนฮูหยินบ่น ไม่รู้ว่าจะเอาไปโยนทิ้งที่ไหนหรือไม่ พูดแล้วก็เสียดายนัก รู้เช่นนี้น่าจะปักรูปก้อนหินให้เขาก็พอแล้ว” พูดแล้วก็อดเสียดายถุงหอมที่เพิ่งปักเสร็จไม่ได้

“จะว่าไปแล้ว ฝีมืองานปักชิ้นนี้ของคุณหนูสวยงามมากจริง ๆ นะเจ้าคะ ข้าเห็นแล้วก็ยังอดทึ่งไม่ได้ที่คุณหนูฝีมือพัฒนาอย่างรวดเร็วเข่นนี้” เสี่ยวชิ่งกล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้นระคนสงสัย

“ข้าบอกเจ้าแล้ว เทศกาลซีซีนี้ให้ขอพรจากดาวจือหนี่ว์ เจ้าเห็นไหมว่าพรของข้าสมหวัง”

“ดาวจือหนี่ว์ศักดิ์สิทธิ์จริง ๆ เช่นนั้นหากข้าขอพรเรื่องความรักก็คงจะสมหวังเช่นกัน  นางย่อมอยากเห็นคนสมหวังเช่นนาง” กล่าวถึงอีกเรื่องเสี่ยวชิ่งก็พูดอีกเรื่องเปลี่ยนประเด็นไป ฉู่อวี่หนิงส่ายศีรษะเล็กน้อยด้วยความเอ็นดู

ชาติที่แล้วเพราะนางแต่งงานไปอยู่ต่างเมืองและได้พาเสี่ยวชิ่งติดตามไปด้วย นางกับหวังลู่จึงต้องพลัดพรากจากกัน เพียงเพราะต้องติดตามมารับใช้ตนจนถึงวาระสุดท้าย ชาตินี้จึงอยากจะให้นางได้สมหวัง

หากหวังลู่มีเงินมาไถ่ตัวนางไม่เพียงพอตนก็จะช่วยคืนอิสระให้แก่เสี่ยวชิ่งเอง ให้นางออกไปแต่งงานใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวอย่างมีความสุข จะได้ไม่ต้องจบชีวิตอย่างน่าอนาถ

แต่ก็ได้แต่คิด ไม่รู้ว่านางจะสามารถเปลี่ยนชะตานี้ได้หรือไม่

************************