ตอนที่ 18 บุคคลสำคัญ

หลายเดือนต่อมา ขบวนทหารที่กำลังเดินทางไปเฉลิมฉลองต้อนรับตำแหน่งรองแม่ทัพคนใหม่กำลังควบม้าผ่านเมืองหนานอันเพื่อไปยังเมืองอี้โจว ผู้ที่ได้รับตำแหน่งรองแม่ทัพก็เป็นไปตามคาด นั่นก็คือนายกองหลี่โม่เทียนที่ผ่านการสอบ

ส่วนหนึ่งก็คือฝีมืออีกส่วนก็คือการสนับสนุน จากสกุลจางที่ติดสินบนกับเจ้าหน้าที่คุมสอบพร้อมทั้งผู้ที่เกี่ยวข้อง ให้เขาสอบได้คะแนนระดับสูง ประกอบกับความดีความชอบในช่วงเวลาที่ผ่านมาจึงทำให้ได้รับตำแหน่งรองแม่ทัพได้อย่างง่ายดาย

ขบวนทหารที่จะไปร่วมต้อนรับและแสดงความยินดีให้กับรองแม่ทัพหลี่กำลังจะเคลื่อนไปที่อี้โจว ท่ามกลางสายตาที่สนใจของชาวเมืองหนานอันที่พบเห็น

“ไม่อยากเชื่อเลยว่านายกองหลี่ผู้นั้นจะก้าวหน้าได้เป็นถึงรองแม่ทัพในเวลาอันรวดเร็ว” เสี่ยวชิ่งที่ยืนมองดูทหารที่กำลังควบม้าผ่านกลางเมืองกล่าวขึ้นอย่างชื่นชม ในขณะที่ฉู่อวี่หนิงมีใบหน้าที่เรียบไม่ได้ยินดีอะไร

ผ่านมาสองปีแล้วหลังจากที่นางหวนกลับมาอยู่ในร่างของตนเมื่อยังวัยเยาว์ ปีนี้นางก็อายุสิบเจ็ดแล้ว นางมีเวลาอีกแค่สองปีกว่าจะถึงกำหนดชะตาที่นางจะต้องถูกเขาสังหาร รวมไปถึงเสี่ยวชิ่งที่กำลังยืนชื่นชมโดยไม่รู้เรื่อง

“หลายเดือนก่อนปราบกบฏที่ชายแดนตะวันตกได้ แล้วยังสอบผ่านขุนนางฝ่ายบู๊ได้สำเร็จ นายกองหลี่ ไม่ใช่สิ รองแม่ทัพหลี่ผู้นี้มากความสามารถเสียจริง”

เมื่อได้ยินเสี่ยวชิ่งกล่าวชื่นชมไม่หยุดก็ไม่ได้กล่าวอะไรแม้แต่ครึ่งคำ สายตาที่มองเหล่าทหารที่กำลังไปฉลองตำแหน่งรองแม่ทัพคนใหม่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด

คนทำชั่วแล้วได้ดีและได้รับการยกย่องเห็นแล้วก็รู้สึกถึงความไม่ยุติธรรมที่เกิดขึ้นภายในใจ

“เราไปทางด้านโน้นกันเถอะ” เมื่อทนเห็นภาพความสำเร็จของหลี่โม่เทียนไม่ไหวจึงชักชวนให้สาวใช้คนสนิทเดินไปยังถนนอีกฝั่ง

 ยิ่งเห็นผู้คนสนใจมองดูทหารม้าเหล่านี้และชื่นชมความเก่งกาจของคนโฉดชั่วก็รู้สึกโกรธไม่น้อย ตำแหน่งที่ได้มาด้วยความไม่ชอบธรรม คำยกยอสรรเสริญของคนที่ไม่รู้เบื้องหลัง แต่ว่าเขาก็ยังรับมันเอาไว้ได้อย่างหน้าซื่อตาใส

ในขณะที่กำลังนึกเรื่องนี้นางก็เดินไปเรื่อย ๆ โดยไม่ทันระวังก็ชนกับบุรุษผู้หนึ่งเข้า

คนในสำนักคุ้มกันภัยจำนวนสองคนที่ติดตามมารีบเข้ามายืนขวางเพื่อปกป้องฮูหยินของตน แต่นางใช้มือยกขึ้นห้ามเอาไว้เสียก่อนเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายแต่งกายด้วยชุดข้าราชการทหาร

“ขออภัยแม่นาง ข้าเดินไม่ทันมอง” น้ำเสียงนุ่มทุ้มนั้นรีบเอ่ยคำขอโทษออกมา ยืดอกรับผิดอย่างองอาจไม่ได้แสดงความหยิ่งผยอง

“ข้าเองก็ไม่ทันระวังเช่นเดียวกัน ต้องขออภัยใต้เท้าด้วย” นางกล่าวขอโทษกลับด้วยท่าทีที่สุภาพ ดูจากเครื่องแต่งกายแล้วอีกฝ่ายก็คงจะเป็นทหารที่ยศสูงพอสมควร

“ใต้เท้ามาร่วมขบวนทหารม้าที่จะไปแสดงความยินดีกับรองแม่ทัพหลี่เช่นนั้นหรือ” นางเปล่าถามหลังจากที่คาดเดาทุกอย่างเอง

“แม่นางเข้าใจผิดแล้ว ข้ามาที่หนานอันเพื่อขอพบใต้เท้าหยวน ไม่ทราบว่าแม่นางพอจะรู้หรือไม่ว่าสำนักคุ้มกันภัยสกุลหยวนไปทางไหน” กล่าวไปแววตาก็จ้องมองนางด้วยความชื่นชม ไม่รู้ว่าเป็นคุณหนูจากสกุลใดช่างงดงามและอ่อนหวานจนละสายตาไปจากนางแทบไม่ได้

“ที่แท้ใต้เท้าก็เป็นแขกของใต้เท้าหยวน ข้าฉู่อวี่หนิงเป็นภรรยาของที่ปรึกษาหยวนไป๋เยี่ยนขอคารวะใต้เท้า” 

“แม่นางคือคุณหนูใหญู่ฉู่ หยวนฮูหยินน้อยนี่เอง” น้ำเสียงนั้นกล่าวด้วยความเสียดายเล็กน้อย หยวนไป๋เยี่ยนมีภรรยาที่งดงามเช่นนี้ถือว่ามีวาสนานัก

“ข้ามู่ตง ยินดีที่ได้เจอหยวนฮูหยินน้อย ข้าได้ยินมาว่าท่านเป็นผู้ที่ช่วยดูแลและวางกลยุทธ์ของสำนักคุ้มภัยสกุลหยวน วันนี้ได้เจอตัวจริง นับถือ นับถือ”  น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความชื่นชม แม้ตอนแรกจะชื่นชอบแต่ตอนนี้กลายเป็นชื่นชมเมื่อรู้ว่านางมีเจ้าของเสียแล้ว

“ท่านคือแม่ทัพมู่ตงที่จะไปประจำการที่ชายแดนทางฝั่งเหนือ” นางกล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้น นึกย้อนไปชาติก่อน เป็นเพราะมู่ตงถูกธนูปริศนาสังหารในสนามรบ หลี่โม่เทียนจึงกลายเป็นผู้นำทัพแทนและได้สังหารแม่ทัพของฝ่ายศัตรูได้สำเร็จ

หากมู่ตงผู้นี้ไม่สิ้นชีพในสนามรบ นั่นก็หมายความว่าหลี่โม่เทียนก็ยากที่จะสร้างผลงานจนกลายเป็นแม่ทัพ การที่นางได้เจอเขาในวันนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

“ไม่นึกว่าคุณหนูฉู่จะรู้จักข้า”

“ฝีมือของท่านนั้นเป็นที่เลื่องลือและยังเปี่ยมไปด้วยความสามารถ หากข้าไม่รู้จักท่านคงจะเป็นเรื่องที่น่าแปลกไม่น้อย” นางเอ่ยวาจาที่ยกย่องด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม จากนั้นก็ผายมือเชิญให้เดินไปที่เรือนสกุลหยวนด้วยกัน

ระหว่างทางก็พูดคุยกันไปด้วย โดยมีเสี่ยวชิ่งและคนของสำนักคุ้มภัยสกุลหยวนอีกสองคนที่ติดตามอยู่ห่าง ๆ

“ได้พบแม่ทัพมู่วันนี้ช่างเป็นวาสนา ข้ามีเรื่องที่คิดไม่ตกอยู่เรื่องหนึ่ง แต่ไม่สามารถพูดคุยกับใครได้แม้กระทั่งท่านพี่ แต่เมื่อเห็นท่านราวกับว่าสวรรค์ประทานทางออกให้แก่ข้า” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มเบาและเต็มไปด้วยความลำบากใจ

“เรื่องที่ไม่สามารถบอกผู้ใดได้แม้กระทั่งใต้เท้าหยวนเช่นนั้นหรือ” แม่ทัพหนุ่มกล่าวถามด้วยความสงสัย

“งานในสำนักคุ้มกันภัยต้องออกเดินทางคุ้มกันสินค้าไปยังเมืองต่าง ๆ เรื่องราวที่ได้ยินมาถึงหูข้าก็มีไม่ใช่น้อย แต่ทุกอย่างล้วนขาดหลักฐาน แต่มีบางเรื่องที่ข้าเชื่อว่าน่าจะเป็นเรื่องจริง แต่เสียดายที่...” นางหยุดพูดเพียงเท่านั้นแล้วก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างกลัดกลุ้ม

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น ดูจากที่ท่านเล่าแล้วน่าจะเป็นเรื่องที่ใหญ่พอสมควร” แม่ทัพมู่กล่าวถามด้วยความกระตือรือร้น

“ไม่รู้ควรจะบอกกับท่านได้หรือไม่ เพราะหากเรื่องนี้ล่วงรู้ไปถึงหูท่านพี่ก็จะหาว่าข้าเอาเรื่องไม่สมควรมาพูดกับท่าน หรือไม่ก็อาจจะโกรธที่เรื่องสำคัญขนาดนี้ข้านำมาบอกท่านแทนที่จะเป็นสามีเช่นเขา” พูดแล้วก็แสร้งหน้าเศร้า มือทั้งสองที่จับกันไว้กำลังบีบแน่นแสดงความกังวลใจ ในขณะที่ก้าวเดินไปตามถนนที่มุ่งสู่สกุลหยวน

“ด้วยเกียรติของข้า ข้าจะไม่มีวันแพร่งพรายเรื่องที่ท่านพูด และหากช่วยเหลือได้ข้าก็จะช่วยเหลือโดยไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้ว่าเป็นเรื่องราวจากท่าน”

ฉู่อวี่หนิงลอบยิ้มกับมารยาของสตรี แค่ใช้คำพูดที่อ่อนหวานและแสดงกิริยาที่อ่อนแอ บุรุษผู้นี้ก็ใจอ่อนยอมเชื่อฟังแล้ว

“เรื่องกบฏที่ชายแดนเมืองซีโจวเจ้าค่ะ” นางกล่าวเพียงแค่นั้นฝีเท้าของแม่ทัพหนุ่มก็หยุดชะงัก จากนั้นก็หันมามองนางด้วยสายตาที่สนใจ

“เจ้ารู้สิ่งใดเกี่ยวกับเรื่องนี้” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความจริงจังแววตาเป็นประกายใคร่รู้ ฉู่อวี่หนิงรับรู้ได้ทันทีว่าเรื่องนี้เขาน่าจะกำลังระแคะระคายอะไรบางอย่าง เมื่อนางกล่าวถึงซีโจวจึงได้แสดงอาการเช่นนี้ออกมา

************************