บทที่ 1.4

เสื้อผ้าของนางยับย่นไม่เรียบร้อย ผมเผ้าเพิ่งแห้งหมาดยังไม่ได้ม้วนมวยให้ดี รองเท้าของนางยังเสียบอยู่บนปลายไม้ใกล้กองไฟคิดว่าคงยังไม่แห้ง สตรีนางนี้เขาเคยพบ...

ตอนตกลงมาในแม่น้ำและถูกกระแสน้ำพัดมายังท่าน้ำ ชายหนุ่มมองเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับนางทั้งหมด ทั้งตอนที่นางถูกสตรีผู้หนึ่งสั่งให้คนจับโยนลงมาในน้ำ จากนั้นให้คนดันรถม้าที่ไม่มีม้าตามลงไปในแม่น้ำด้วย คิดว่าคงจัดฉากว่าหญิงสาวกับรถม้าตกลงไปในแม่น้ำ

...นับเป็นแผนสังหารชั้นเลิศ

ตอนรอให้คนกลุ่มนั้นจากไป เขากลับไม่อาจเกาะท่าน้ำเอาไว้ได้นานพอ ถูกกระแสน้ำเชี่ยวพัดพาตามหญิงสาวมาอีกคน เขาบาดเจ็บและเสียเลือดมาก รู้ดีว่าเรี่ยวแรงกำลังจะหมดลง ชายหนุ่มกลืนน้ำเข้าไปหลายอึก ร่างกายเจ็บร้าวบาดแผลเสียเลือดมากจนรู้สึกหน้ามืด

ตอนคิดว่าตัวเองคงต้องมาตายทั้งแบบนี้ มือกลับคว้าโดนขาของใครบางคน เขาจำได้เพียงเท่านั้น กระทั่งได้สติกลับมาอีกครั้งและพบว่าสตรีนางหนึ่งได้ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ ตอนนี้รู้แล้วว่านางก็คือคนที่เขาคว้าขาเอาไว้นั่นเอง

“ขอบคุณแม่นางที่ช่วยชีวิต” ชายหนุ่มกล่าวขอบคุณนางเมื่อเปลี่ยนมาสวมชุดตัวนอก นางหันมาด้วยสีหน้าลังเล เขามองสีหน้าของนาง มองหาความตื่นกลัว ความคั่งแค้น ความโกรธกรุ่น ทว่าน่าแปลกนางกลับดูเฉยชากับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น

อีกฝ่ายน่าจะอายุไม่เกินสิบห้าสิบหก ดูจากใบหน้าที่ยังอ่อนเยาว์กับเสื้อผ้าและการม้วนมวยผม บอกชัดว่าเป็นสตรีที่ผ่านการปักปิ่นแล้ว “เจ้ามาทำอะไรแถวนี้เพียงลำพัง”

นางเดินเข้ามารับเสื้อผ้าจากเขาจากนั้นก็ขมวดคิ้ว “ที่บอกให้เปลี่ยนชุด หมายถึงท่านควรจะถอดกางเกงออกมาด้วย” พูดไปนางก็ดูกระดากไม่น้อย “แม้ทำแผลแล้วแต่สวมกางเกงเปียกๆ ...”

เห็นนางพูดไม่ออกเขาเองก็รู้สึกเก้อไปจนกระแอมออกมาเสียงหนึ่ง “ข้า...คิดว่า...”

“ท่านคิดว่ายังไงไม่สำคัญ หากไม่อยากหนาวตาย เป็นไข้ หรือแผลอักเสบ อย่างน้อยๆ ร่างกายควรผ่านคืนนี้ไปแบบแห้งสบาย ข้ายังหวังว่าท่านจะช่วยชี้ทางกลับไปที่เมืองลั่วอี๋”

“เมืองลั่วอี๋?”

“ใช่ ข้าจะกลับไปคิดบัญชีกับคนที่ทำให้ข้าต้องมาติดอยู่ที่นี่” นางกล่าวจากนั้นเดินไปตากเสื้อตัวในของเขา “ดังนั้นหากท่านดีขึ้นแล้ว ดูแลตัวเองได้แล้ว ข้าจะกลับเมืองลั่วอี๋”

เขาได้ยินดังนั้นยิ่งประหลาดใจยิ่งขึ้น สตรีอายุน้อยแต่กลับพูดถึงการเดินทางรอนแรมในป่าเพียงลำพังโดยไม่มีท่าทีลังเล... มองไปรอบๆ ทุกทิศมืดมนไม่รู้เหนือใต้ ชายหนุ่มเองก็ยังไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ใด ไม่รู้ว่าสายน้ำพัดพานางกับเขามาไกลเพียงใด

เห็นอีกฝ่ายเดินกลับมาพร้อมกับยื่นมือออกมารับกางเกงตัวในของเขา ชายหนุ่มทำสีหน้าไม่ถูก แม้ในยามปกติจะมีสาวใช้ทำหน้าที่นี้ แต่สตรีตรงหน้าเป็นคนแปลกหน้า ไม่ว่าจะอย่างไรเขาก็ยังเก้อกระดากอยู่ดี

“คิดเสียว่าข้ากำลังดูแลคนเจ็บ ท่านไม่กระอักกระอ่วน ข้าเองก็จะไม่ลำบากใจ ตกลงหรือไม่”

เขาไม่เคยเจอสตรีเช่นนี้มาก่อนจริงๆ ยิ่งเป็นสตรีที่ถูกเลี้ยงดูในห้องหอ เขายิ่งไม่เคยจินตนาการว่าจะมีสตรีเช่นนี้อยู่ คิดๆ แล้วเขาก็ให้สงสัยว่านางเติบโตมาเช่นไรกันแน่

“ตกลงตามนี้” เขาตอบ

“ท่านเรียกข้าว่าเสี่ยวเซวียนก็แล้วกัน”

ฟังดูเป็นนามเรียกขานที่ไม่ต้องการเปิดเผยตัวตน ชายหนุ่มนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นกล่าวออกมา “ข้าแซ่...หลิว”

“อ้อ เช่นนั้นข้าเรียกท่านว่าคุณชายหลิว?”

“ได้”

ไม่ถามที่มา ไม่อยากรู้ตัวตน นี่ตรงกับความต้องการของเขาอยู่พอดี เพราะการปรากฏตัวของเขานอกเมืองหลวง อาจทำให้แผนการของคนผู้นั้นถูกเปิดโปง...