Share

บทที่ 3.1

last update publish date: 2026-03-24 12:55:00

อวิ๋นเสียนเดินไปถามเจ้าหน้าที่ที่คอยตอบคำถามนักเดินทาง “ไม่ทราบว่าตระกูลใดมีงานมงคลหรือ ดูแล้วคงจัดงานยิ่งใหญ่มาก”

“คุณชายใหญ่ตระกูลเซี่ยแต่งคุณหนูใหญ่ตระกูลรั่วเป็นฮูหยิน คหบดีอันดับหนึ่งกับอันดับสองเกี่ยวดองแน่นอนย่อมเป็นงานใหญ่ หากท่านแวะเวียนไปแถวถนนเสินอันที่นั่นมีโรงทานขนาดใหญ่ มีอาหารมีของกินแจกจ่าย อย่าลืมแวะไปเล่า”

นี่เป็นครั้งแรกที่อวิ๋นเสียนเห็นสีหน้าที่ผิดปกติของสตรีที่มากับผู้เป็นนาย นางหันไปมองนายของเขาจากนั้นเอ่ยปากขอเสื้อคลุมโดยไม่เกรงใจ

“เสื้อคลุมของท่านขอข้าได้หรือไม่” เมื่อไม่ถูกปฏิเสธนางก็คว้าเสื้อคลุมมาสวมพร้อมยกหมวกขึ้นคลุมศีรษะ “ข้าต้องไปแล้ว ข้ายังคงยืนยัน ท่านกับข้าไม่มีสิ่งใดติดค้าง ขอให้ท่านโชคดี” กล่าวจบนางก็หมุนตัวเดินฉับๆ โดยไม่รั้งรอ

เขา...รู้สึกว่านางเสียมารยาท แต่ใจหนึ่งกลับคิดว่านางอาจเกี่ยวอันใดกับงานมงคลสองตระกูลใหญ่เป็นแน่ ตอนมองส่งหญิงสาวผู้นั้น อวิ๋นเสียนได้ยินผู้เป็นนายพึมพำเสียงเบา

“ไม่ติดค้าง…อวิ๋นเสียน”

“ขอรับคุณชาย”

“แอบตามนางไป ระวังด้วยอย่าให้นางรู้ตัว สืบให้แน่ชัดว่านางเป็นใคร คอยดูอย่าให้นางเกิดเรื่อง ระหว่างนี้ข้าจะไปรอเจ้าที่คฤหาสน์ตระกูลฟาง”

“ขอรับ”

คฤหาสน์ตระกูลฟางใหญ่โตโอ่อ่า ทุกคนที่เมืองลั่วอี๋รู้จักกันดีว่าผู้เป็นเจ้าของนั้นเป็นบัณฑิตผู้มีชื่อเสียง ฟางเหยียนหยาง ศิษย์คนที่สามของท่านอาจารย์ซุน หัวหน้าผู้อาวุโสแห่งสำนักศึกษาหลวง

“จวินซีหลิว...จวินซีหลิว ลมอะไรพัดพาคุณชายสามจวนแม่ทัพมาเยือนคฤหาสน์ตระกูลฟางได้”

ฟางเหยียนหยางรีบออกมาที่ห้องโถง ทันทีที่พ่อบ้านมาแจ้งถึงผู้มาเยือน เขากำลังจะกล่าววาจาล้อเล่นเช่นเคย ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าและท่าทางของผู้ที่เป็นสหายและศิษย์ร่วมสำนัก เขาถึงกับหน้าซีดทันใด

“เกิดอะไรขึ้น เหตุใดเจ้าจึงบาดเจ็บ!”

“ข้าไม่เป็นอะไร ระหว่างทางเกิดเรื่องเล็กน้อย”

“เล็กน้อย!! เจ้าหมายความว่าอย่างไรที่ว่าเล็กน้อย หากบิดาของเจ้ารู้ว่าเจ้าเกิดเรื่องที่เมืองลั่วอี๋ ยังมีองค์รัชทายาท...ยิ่งไปกว่านั้นหากฝ่าบาททรงทราบ ข้าไม่ถูกตำหนิจนไม่มีหน้าเข้าเมืองหลวงก็แปลกแล้ว!! ตามหมอ...ไม่ได้ข้าต้องตามหมอ ที่นี่มีหมอฝีมือดี...”

“อาเหยียนเจ้าใจเย็นๆ ก่อน ข้าไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ”

ฟางเหยียนหยางชะงักมองสหายของตนขึ้นๆ ลงๆ จากนั้นสูดหายใจเข้าลึก “เจ้า...เอาเป็นว่าเข้าไปพักก่อน ให้ข้าแน่ใจว่าเจ้าไม่เป็นอะไร”

“ได้”

“พ่อบ้าน ให้คนทำความสะอาดเรือนดอกเหมย”

“ขอรับ”

“ข้ามาถึงเมื่อครู่ได้ยินว่ามีงานมงคล”

“ใช่ ตระกูลเซี่ยกับตระกูลรั่ว สองคหบดีชื่อดังของเมืองลั่วอี๋ แล้ว...อวิ๋นเสียนเล่า ยามปกติเขาเป็นดังเงาของเจ้าเหตุใดเขาไม่อยู่กับเจ้า”

“ข้าให้เขาไปทำบางอย่างคงกลับมาอีกไม่ช้า พูดถึงตระกูลคหบดีสองตระกูลก่อน”

ฟางเหยียนหยางชะงัก “เจ้าไม่เคยมาที่เมืองลั่วอี๋ เหตุใดสนใจเรื่องของคหบดีสองตระกูลนั่น ไม่สิ เจ้ามาทำอะไรที่นี่”

“ข้ามาเพราะเรื่องการหลอมเงินปลอม องค์รัชทายาททรงให้ข้าสืบเรื่องนี้ลับๆ ตอนกำลังแฝงตัวเข้าไปไม่ระวังถูกพบตัวเข้า หลบหนีมาได้แต่ก็มีสภาพอย่างที่เจ้าเห็น”

ด้านนอกมีเสียงแตรมโหรีของขบวนเจ้าบ่าวผ่านไป ฟางเหยียนหยางหยุดฟังครู่หนึ่งจากนั้นถอนหายใจออกมา จวินซีหลิวเลิกคิ้ว “เหตุใดทำท่าทางราวกับไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานนี้”

“ข้าเปล่า ข้าเพียง...” ฟางเหยียนหยางถอนหายใจอีกครั้ง “ได้ยินมาว่าเดือนที่แล้วคุณหนูสี่ตระกูลรั่วหายตัวไป ตระกูลรั่ว ตระกูลฝั่งเจ้าสาวน่ะ”

“แล้วอย่างไร”

“ก็ไม่อย่างไร เดิมทีคนที่ควรขึ้นเกี้ยวแต่งงานก็คือคุณหนูสี่ นางหมั้นหมายกับคุณชายใหญ่ตระกูลเซี่ยตั้งแต่ยังเด็ก เดือนที่แล้วมีข่าวว่านางหายตัวไป ลือกันว่านางไม่อยากแต่งงานเพราะมีบุรุษที่พึงใจ ผู้คนซุบซิบกันว่านางหนีไปกับคนรัก นายท่านรั่วแทบจะพลิกแผ่นดินตามหาแต่หาเท่าไรก็หาไม่พบ แถมยังไม่รู้ด้วยว่าบุรุษที่นางพึงใจคือผู้ใด”

“อ้อ” จวินซีหลิวพยักหน้า “หานางไม่พบดังนั้นจึงเปลี่ยนตัวเจ้าสาวทั้งที่ไม่รู้ว่าบุตรสาวอีกคนเป็นตายร้ายดีอย่างไร นายท่านรั่วผู้นี้ช่าง...”

“ไม่ใช่ เรื่องไม่ได้เป็นเช่นนั้น ได้ยินมาว่าคุณชายเซี่ยทั้งเสียใจและรู้สึกเสียหน้า คุณหนูใหญ่หมายใจจะขอโทษเขาแทนน้องสาว แต่ดันใช้วิธีผิดจนมีคนพบและลือกันว่าทั้งสองลอบนัดพบกัน เพื่อรักษาชื่อเสียงของบุตรสาวคนโต นายท่านรั่วจึงไม่มีทางเลือกมากนัก ยิ่งไปกว่านั้นพอมีข่าวลือออกไป คู่หมายของคุณหนูใหญ่ก็มาขอถอนหมั้น ชื่อเสียงของนางด่างพร้อยไปแล้ว นอกจากแต่งเข้าตระกูลเซี่ย นางก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว”

“เป็นแผนที่แยบยลทีเดียว

“ใช่...ไม่สิเจ้าหมายความว่าอย่างไร”

“รออวิ๋นเสียนกลับมาเจ้าก็รู้ จริงสิ คุณหนูสี่ตระกูลรั่วที่หายตัวไป นางชื่ออะไรนะ”

“รั่วเซวียน”

“รั่วเซวียน...เสี่ยวเซวียน” ชายหนุ่มอมยิ้ม

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!   บทที่ 6.8 จบ

    นางหัวเราะ “แล้วสำเร็จหรือไม่”“สักสองไหได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”“น้อยๆ หน่อย ข้ามีเพียงสองไหเท่านั้นเพราะการหมักซับซ้อน ปีหน้าไม่แน่ว่าจะได้มากกว่าสอง”“เช่นนั้นปีหน้ากระหม่อมจะมารับส่วนแบ่งของกระหม่อมแน่นอน สองไหอย่าลืมนะพ่ะย่ะค่ะ”“ได้” นางตกลงเซียวจื่ออวี่ยิ้มเขากระตุ้นม้าให้ออกวิ่ง “คำไหนคำนั้น!!”“คำไหนคำนั้น!!!” นางมองส่งแม่ทัพหนุ่มควบม้าจากไปด้วยรอยยิ้ม ในใจคลายความกังวลลงในทันที เรื่องในราชสำนักนางตระหนักดีว่าหาความสงบสุขนั้นยาก ยิ่งเป่ยโจวสงบสุขและรุ่งเรืองมากเพียงใด คนในเมืองหลวงก็จะยิ่งจับจ้องมากขึ้นเท่านั้นด้านหลังมีเสียงฝีเท้า “ท่านอ๋อง”“คนจากไปแล้วหรือ”“เพคะ”“ข้ามารับเจ้ากลับเรือน” เสวียนปั๋วหย่ายื่นมือมาให้นางจับ“ทรงรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่เพคะว่าหม่อมฉันแอบออกมา”“ไม่มีเจ้าเคียงข้าข้าจะวางใจนอนหลับได้อย่างไร”นางยิ้ม “เช่นนั้นดึกมากแล้วกลับไปพักผ่อนเถิดเพคะ พรุ่งนี้ยังมีทหารใหม่ที่ต้องฝึก”“เจ้าเองก็อย่าหักโหม หากมีอาการแพ้จะต้องรีบพัก”“เพคะหม่อมฉันจะไม่หักโหม แล้วนี่ท่านพ่อส่งข่าวมาบ้างหรือไม่เพคะ”“อืม หยวนซื่อโหวไม่ได้เขียนเป็นจดหมายเพราะเกรงจะถูกติดตาม เขาส่งคนมาเมื

  • เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!   บทที่ 6.7

    “แล้วเพราะอะไรทรงเกิดความขัดแย้งในพระทัย”“เพราะวันนั้น...อยู่ๆ เสด็จพ่อก็มีราชโองการบังคับให้รุ่ยรุ่ยเป็นเช่อเฟยของข้า นับตั้งแต่พบและนางพาข้าเข้ามาถึงเมืองหลวง ข้าไม่เคยบีบบังคับนาง ไม่เคยมีความคิดนั้น ในใจของข้าถึงขั้นเคยคิดที่จะช่วยนางก่อเรื่อง ขอเพียงไม่ใช่เรื่องผิดศีลธรรม ไม่ได้ฆ่าใคร ข้าพร้อมจะช่วยนางเต็มที่ ข้าทะนุถนอมนางถึงเพียงนี้ แต่เพราะตัวข้าเองกลับทำให้นางต้องยอมจำนน”เซียวจื่ออวี่ถอนหายใจ“เจ้าอาจมองว่าข้าโง่งม เพียงเพื่อสตรีนางเดียว ข้ากลับทำลายทุกอย่าง แต่ว่าเซียวจื่ออวี่ นางเป็นสตรีที่ข้ารัก ชั่วชีวิตข้าต้องการสิ่งเดียวและเป็นสิ่งแรก นั่นก็คือมีนางอยู่เคียงข้าง”“แล้วตอนนี้ท่านอ๋อง...มีความสุขหรือไม่”“ข้ามีความสุขมาก ข้ามีทุกอย่างที่ใจของข้าปรารถนาแล้วที่เป่ยโจว”“นั่นคือคำตอบทั้งหมดที่กระหม่อมมาเพื่อฟังด้วยตัวเอง” เซียวจื่ออวี่ยิ้มตอนนั้นเองที่หม่าเหอขยับเดินเข้ามาใกล้ เขามองเสวียนปั๋วหย่าที่กระโดดลงจากหลังม้า เดินเข้าไปหาคนสนิทด้วยใบหน้ากังวลตอนนั้นเขาเองก็เคร่งเครียดเพราะคิดว่ามีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น เพียงแต่...หลังได้รับการบอกประโยคเดียว สีหน้าของเสวียนปั๋วหย่า

  • เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!   บทที่ 6.6

    “ตื่นแล้ว” เขาประคองตัวลุกขึ้นนั่ง “เจ้าได้พักบ้างหรือไม่”“หม่อมฉันไม่เหนื่อย รู้สึกอย่างไรบ้างเพคะ”“เหมือนกำลังฝัน”นางหัวเราะขยับเข้าไปหาเขา ยื่นหน้าเข้าไปจุมพิตเขา “ดีขึ้นแล้วหรือยังเพคะ”เขากะพริบตา นางยื่นหน้าเข้าไปอีก จุมพิตนานอีกนิด “แล้วเช่นนี้...”“เหมือนดีขึ้นเล็กน้อย”นางมองเขาอย่างรู้ทันแต่ก็ยังขยับเข้าไปอีก ครั้งนี้เขาตรึงศีรษะนางเอาไว้ จุมพิตกอดเกี่ยวเนิ่นนาน... ทั้งสองหอบหายใจตอนเขาปล่อย เสวียนปั๋วหย่ากอดนางพร้อมลูบหลังและเกยคางลงไปบนไหล่หญิงสาว “รุ่ยรุ่ย”“เพคะ”“ข้ารักเจ้า”นางยิ้ม “จะแข่งกับหม่อมฉันหรือเพคะ”“วันนี้ข้าเป็นฝ่ายพูดก่อน” เขาโยกตัวไปมาราวกับเด็กเล็กๆ กอดนางแน่นพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “ถึงไหลโจวแล้วจะต้องไหว้ฟ้าดินก่อนเป็นเรื่องแรก พวกเราแต่งงานตามประเพณีไหลโจวดีหรือไม่ กลับมาค่อยไหว้ฟ้าดินแบบต้าฉี”“แต่งงานสองครั้งหรือเพคะ”“ใช่แล้ว ครั้งเดียวจะไปพออะไร รู้หรือไม่ว่าข้าสิ้นหวังเพียงใด”นางยิ้มลูบหลังเขา “ดีขึ้นหรือยังเพคะ”“ดีขึ้นเล็กน้อย” นางกอดแน่นขึ้นอีกนิด “ดีขึ้นมาก”“กอดแน่นกว่านี้ก็เจ็บแล้วเพคะ แผลที่หลังยังไม่ดีขึ้นเลย” หญิงสาวดันตัวออ

  • เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!   บทที่ 6.5

    นางมองเขาจากนั้นถอนหายใจ “ท่านอัครมหาเสนาบดีไปหาท่านหรือไม่”“อืม ครั้งหนึ่งหลังโดนโบย ทำไมหรือ”“เขาพูดอะไรกับท่านหรือไม่”เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง “บอกว่าให้ข้าทำหน้าที่ให้ดีก็พอ เรื่องอื่นเข้าจัดการให้แล้ว”นางพลันเข้าใจ...ที่แท้ท่านตาของนางก็เป็นคนจัดการเรื่องนี้ เพียงแต่...ไม่ใช่เป็นการขัดราชโองการหรือ?!ด้านนอกมีเสียงฝีเท้ามาหยุด “ท่านหญิงสวี่เยียน องค์ชายหก หากสนทนากันจบแล้วก็ออกมารับราชโองการเถิด”“ราชโองการ?!” นางเบิกตาทว่าก็เดินออกไปดู “กงกงเจ้าคะ องค์ชายหกทรง...”“ข้าลุกได้” เขาลุกได้แต่ก็ทุลักทุเลมาก“ด้วยเมตตาจากองค์ฮ่องเต้ องค์ชายหกต้องเดินทางไปไกลถึงไหลโจวเพื่อทำหน้าที่ทูตแห่งไมตรี บัดนี้ท่านหญิงสวี่เยียนเองก็ไม่ต้องรั้งอยู่ที่เมืองหลวง ด้วยนิสัยอันโอบอ้อมเฉลียวฉลาด หากเดินทางไปกับคณะทูตจะต้องทำประโยชน์ได้มากล้น แม้ยังไม่ได้พระราชสมรส แต่ทรงเมตตาแต่งตั้งท่านหญิงสวี่เยียนให้เป็นชายาองค์ชายหก มอบตราประจำตัวชายาองค์ชายหกทันที ขอให้ทั้งสองเป็นคู่ที่สวรรค์สรรค์สร้าง ครองรักยืนยาวมั่นคง จบราชโองการ”เยียนหมิงรุ่ย...พูดไม่ออก นางรับราชโองการเสียงเบา ส่วนเสวียนปั๋วหย่ายื่นสองมือออก

  • เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!   บทที่ 6.4

    “ไม่ปิดห้องพักจะพอหรือ คนของเราทั้งขบวนก็เต็มโรงเตี๊ยมแล้ว”นางขมวดคิ้วเพราะโรงเตี๊ยมแห่งนี้ใหญ่มาก มองโรงเก็บม้าด้านหลังที่มีม้าเรียงราย ด้านหลังคล้ายมีคนแต่ดูไม่เหมือนเสี่ยวเอ้อของโรงเตี๊ยม “ศิษย์พี่สิบเจ็ด ไม่ใช่ว่าท่านหลอกข้า พวกท่านคิดจะลักพาตัวข้ากลับแดนเหนือหรือ ท่านบอกข้ามานะ นี่ไม่ใช่เส้นทางกลับเป่ยโจวใช่หรือไม่”เขาถลึงตาให้นาง “เจ้าจินตนาการให้มันน้อยๆ หน่อย ราชโองการเลยนะ ข้าจะหาเรื่องเดือดร้อนให้บิดาเจ้าเลยหรือ อย่าลืมว่าเขายังเป็นท่านโหวอยู่ อีกอย่างเขาเองก็กำลังเดินทางไปไหลโจวหากไม่ระวังยังไงก็ยังถูกสั่งประหารได้อยู่ดี”ก็จริง...นางมองไปรอบๆ ยังไงก็ยังรู้สึกแปลก“ไปพักได้แล้ว เสี่ยวเหมยพานายของเจ้าไปห้องพัก”“เจ้าค่ะ” เสี่ยวเหมยเข้ามาประคองนางให้ออกเดิน “ไปกันเถิดเจ้าค่ะคุณหนู”“เสี่ยวเหมยเจ้าว่ามันแปลกๆ หรือไม่”“แปลกตรงไหนเจ้าคะ”“ที่นี่ใช่เส้นทางกลับเป่ยโจวจริงหรือ”“คุณหนูข้าน้อยเองก็เดินทางไม่บ่อยเหมือนท่าน อีกอย่างนายท่านเฟิงจะหลอกท่านทำไมเจ้าคะ”“ก็ถูกของเจ้า” นางเดินเข้าไปในห้อง ทว่ามารู้ตัวอีกทีก็ถูกเสี่ยวเหมยปิดประตู “เจ้าทำอะไร!?”“คุณหนูท่านรอข้าน้อยในห้องนะ

  • เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!   บทที่ 6.3

    นางมีของให้เก็บไม่มาก ในเมื่อฮ่องเต้เตรียมการให้นางแล้ว แถมยังให้นางออกเดินทางทันทีหลังรับราชโองการจบ “ข้าจะกลับพร้อมพี่รุ่ยรุ่ย ข้าเองก็ไม่มีของให้เก็บมากนัก ข้าปล่อยท่านเดินทางคนเดียวเช่นนี้ไม่ได้”“ข้าเองก็จะไปส่งข่าว” หงฉินรีบปราดออกไปจากจวน คิดว่าคงไปบอกท่านปู่ของนางเยียนหมิงรุ่ย...หลับตาน้ำตาหลั่งริน จนถึงที่สุดแล้วเสวียนปั๋วหย่าก็ยังช่วยนางจนถึงที่สุด แม้แต่บิดาของนางเองก็ไม่ต้องถูกลงโทษ ไม่โดนระลอกคลื่นซัดสาด ไม่ต้องทานทนกับความพิโรธของโอรสสวรรค์“อยากพบเขาเหลือเกิน...อย่างน้อยก็บอกลา แต่ว่า...” สถานการณ์เช่นนี้คงไม่มีทางเป็นไปได้แล้ว หญิงสาวยิ้มมองไปรอบๆ เรือน “ลาก่อน...เมืองหลวง”เพราะการออกเดินทางฉุกละหุกยิ่ง กว่าขบวนเดินทางจะออกมาถึงกำแพงเมืองหลวงก็ล่วงเข้ายามโหย่ว[1] ที่นั่น...ท่านตาอัครมหาเสนาบดีกับฮูหยินของเขาออกมาส่งนาง แม้แต่เจี่ยงฝูชางเองก็มา“ฉุกละหุกนักแต่ท่านตาก็มา ขอบคุณนะเจ้าคะ” นางยิ้มให้อีกฝ่ายอัครมหาเสนาบดีชราส่งขวดบางอย่างให้นางสองขวด “นี่เป็นยาสมานแผลชั้นดี เจ้าเก็บเอาไว้ ส่วนนี่เป็นยาบำรุงหัวใจ ใช้ในยามที่เจ้าเสียเลือดมาก ยานี่ล้ำค่ามากหาไม่ได้อีกแล้วในเ

  • เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!   บทที่ 9.4

    “เป็นสตรีที่น่าสนใจใช่หรือไม่” จวินฮูหยินยิ้ม“แล้ว...ท่านแม่คิดเช่นไรกับเรื่องนี้ขอรับ”“แม่คิดอย่างไรไม่สำคัญ เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับเจ้าสามต่างหาก แต่แม่ว่าเขาเป็นเอามาก ของที่ถูกส่งมาเขาทะนุถนอมรักษาอย่างดี หวงแหนราวกับของมีค่า ทั้งจดหมายและของฝากที่ถูกส่งมาพร้อมกัน ยิ่งใกล้ถึงวันที่คนส่งข่าวจะกลั

  • เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!   บทที่ 2.4

    ระหว่างการเดินทางต้องใช้เวลาราวห้าถึงหกวัน การหยุดพักค้างแรมในป่าจึงเลี่ยงไม่ได้ เขากำลังนั่งสนทนาอยู่กับอวิ๋นเสียนซึ่งกำลังรายงานเรื่องราวที่เขาพลาดไปนับตั้งแต่วันที่เขาตกลงไปในแม่น้ำ ทว่าตอนนั้นเองที่หญิงสาวนำยาที่เคี่ยวแล้วเข้ามาให้“ยามาแล้ว”“ขอบคุณ วางเอาไว้ข้าจะดื่มทีหลัง” เขากล่าวพร้อมกับหั

  • เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!   บทที่ 2.3

    “ท่านลุงจางทำให้ เช่นนี้ข้าจึงสามารถช่วยตัวเองได้ในหลายๆ เรื่อง”“แผลที่ต้นขาท่านเป็นอย่างไรบ้าง”เขาเดินเข้ามาและขยับลงนั่ง หญิงสาวลุกขึ้นช่วยพยุงเขาให้นั่งลง สีหน้าของเขาดีขึ้นมากแต่เมื่อขยับขาก็มองออกว่ายังเจ็บอยู่ “เดินเหินยังไม่สะดวกไม่ควรขยับบ่อย แผลอาจปริได้ทุกเมื่อ”“นั่งๆ นอนๆ มาหกวันแล้ว

  • เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!   บทที่ 2.2

    “แต่...เสแสร้งไปก็ไม่ช่วยให้ท่านป้ารู้สึกดี”“แถวบ้านข้าเรียกถนอมน้ำใจ” นางถลึงตาให้เขา “คนเขาดีด้วยท่านเสแสร้งแค่นี้แลกกับข้าวอีกหลายมื้อ หรือไม่ท่านคิดว่าตัวเองมีทางเลือกมากนักหรือ อยู่ที่นี่ทำตัวเป็นคุณชายให้น้อยๆ หน่อย” พูดจบนางก็มองเขาด้วยสายตาเรียบเฉยด้านนอกมีเสียงเอะอะโวยวายหญิงสาวสบตากับเข

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status