LOGINShare
บทที่ 17
Latest chapter
เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ บทที่ 231
“ได้เจ้าค่ะ” เซวียหว่านอี้พยักหน้า “องค์หญิงได้ยินเรื่องนี้มาจากที่ใดหรือเจ้าคะ?”“จะที่ใดได้อีกเล่า ท่านยายเคยลองลิ้มชิมรสแล้วรู้สึกว่ารสชาติดียิ่งนัก จึงเข้ามาในวังเอ่ยปากกับเสด็จแม่ น่าเสียดายที่สองวันนั้นข้าไม่ได้เข้าวัง จึงมิได้ลิ้มลอง”องค์หญิงหย่งหนิงถอนหายใจแผ่วเบา “ผู้ที่อยู่ตำหนักฟางหัวย้ายตำหนักแล้ว โอรสผู้นั้นก็ถูกกักบริเวณอยู่ในที่พักเหล่าองค์ชาย”เซวียหว่านอี้ระงับความปีติยินดีที่ฉายชัดตรงหางคิ้ว กล่าวว่า “นับว่าเป็นเรื่องมงคล แล้วเหตุใดองค์หญิงจึงทอดถอนใจเล่าเจ้าคะ”“มิใช่ว่าเมตตาสงสารพวกเขา เพียงแต่รู้สึกว่าฉลาดจนเกินเหตุ” องค์หญิงหย่งหนิงมีสีหน้ากลัดกลุ้ม “ดูไปก็น่าจะเป็นคนมีสติปัญญา ไฉนจึงทำแต่เรื่องสิ้นคิดเช่นนี้”เซวียหว่านอี้เอ่ยขึ้น “บางทีอาจจงใจทำกระมังเจ้าคะ?”องค์หญิงหย่งหนิงตะลึงงันไปเล็กน้อยจงใจทำหรือ?นั่นคือเครือญาติฝ่ายมารดาเชียวนะ เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขเดียวกันเดิมทีไม่จำเป็นต้องตาย บัดนี้กลับตายไปหลายคน ที่เหลือล้วนถูกเนรเทศไปยังชายแดนเพื่อการใดกัน?เซวียหว่านอี้กล่าวว่า “คนตระกูลเว่ยทำตัวจองหองพองขน หากพิจารณาให้ถี่ถ้วนแล้ว กลับไม่มีผู้ใดที
เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ บทที่ 230
ไม่พอใจฮูหยินหรือ? หาใช่เช่นนั้นไม่เพียงแต่ยามที่นายน้อยของพวกเขาออกจากเรือน มิได้แจ้งให้ทราบแน่ชัดว่าจะไปทำสิ่งใด ฮูหยินกลับมิเอ่ยถาม กระทั่งความอยากรู้อยากเห็นสักนิดก็ยังไม่มีในฐานะหน่วยกล้าตายและองครักษ์เงาที่ตระกูลเย่ชุบเลี้ยงมา ช่างยากนักที่จะไม่รู้สึกประหลาดใจสตรีผู้นี้มีนามว่าเย่อู่สือเอ้อ นับตั้งแต่เซวียหว่านอี้แต่งเข้าจวนกั๋วกง นางก็ถูกเย่จั๋วส่งมาคอยอารักขาอยู่ข้างกายในอีกแง่หนึ่ง ความจริงแล้วก็ถือเป็นการ “จับตามอง” เช่นกัน“ทางฝั่งนายน้อยเป็นอย่างไรบ้าง?” อู่สือเอ้อเอ่ยถามบุรุษที่อยู่ข้างกายกล่าว “เริ่มทำการรักษาไปเมื่อวานแล้ว ศิษย์ของหมอเทวดาฉีจะพำนักอยู่ที่เรือนรับรองชานเมืองหลวงในหลายปีนี้ ทุกเดือนจำเป็นต้องเดินทางไปที่นั่นเป็นเวลาสิบวัน”ราตีกาลค่อย ๆ เข้มข้นขึ้น เสียงสนทนาจึงแผ่วเบาลงอย่างรวดเร็ว……“พระนาง รับราชโองการเถิด”ณ ตำหนักฟางหัว ขันทีผู้ประกาศราชโองการวางม้วนผ้าแพรศักดิ์สิทธิ์ลงในมือของสตรีที่ทรุดกายลงไปกองกับพื้นใบหน้าของฮุ่ยกุ้ยเฟยซีดเผือดไร้สีเลือด นางเพียงรู้สึกว่าราชโองการในมือนั้นหนักอึ้งดุจขุนเขาพันชั่ง นางตระหนักดีว่าตนเองจบสิ้นแล้ว
เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ บทที่ 229
ใบหน้าน่าสะพรึงกลัวเพียงนั้น จะไม่เก็บไปฝันร้ายจริง ๆ หรือ?“เจิ้นกั๋วกง...” เซวียหมิงเฟยกัดฟันเอ่ย “เกิดเรื่องพรรค์นั้นขึ้น มิอาจรับประกันได้ว่าจิตใจจะไม่บิดเบี้ยว”ผู้ที่สามารถลงทัณฑ์นางด้วยการแล่เนื้อเถือหนังได้ ย่อมมิใช่คนปกติ“พวกเราไม่รู้ว่าเขามีท่าทีเช่นไรต่อเซวียหว่านอี้ เลี่ยงการพบปะไว้เป็นดีที่สุด หากไปล่วงเกินเขาเข้า ผู้ใดจะรู้ว่าจะมีจุดจบเช่นไร”วาจานี้มิใช่การกล่าวลอย ๆ โดยไร้หลักฐานผู้คนไม่น้อยล้วนทราบดีว่า เดิมทีเซวียหว่านอี้สมควรแต่งให้แก่ฉู่ยวนหากฉู่ยวนแสดงความกระตือรือร้นต่อเซวียหว่านอี้มากสักหน่อย ด้วยนิสัยของปีศาจร้ายที่มีจิตใจบิดเบี้ยวเช่นเย่จั๋ว หากคลุ้มคลั่งขึ้นมาจริง ๆ ไม่แน่ว่าอาจพลอยเดือดร้อนมาถึงตนเอง“ฮูหยินหวาดกลัวเจิ้นกั๋วกงมากหรือ?” ฉู่ยวนเริ่มไม่แน่ใจอีกคราหรือว่าชาติก่อนนางคือผู้ที่แต่งงานเข้าไป?หากเป็นเช่นนี้ เซวียหมิงเฟยในชาติก่อนก็น่าจะดูแคลนเขานาง “ถอนหมั้น” แล้ว!ในความฝัน เซวียหว่านอี้น่าจะแต่งให้แก่เขาแทนเซวียหมิงเฟยดังนั้น ที่เซวียหว่านอี้ถูกทารุณกรรมอย่างโหดร้ายเพียงนั้น เป็นเพราะเรื่องนี้ใช่หรือไม่?ความคิดสับสนวุ่นวาย หวนนึ
เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ บทที่ 228
หน้าประตูจวนตระกูลเซวียรถม้าสองคันจอดเรียงรายหน้าหลัง มุ่งหน้าไปคนละทิศทางฉู่ยวนในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ยืนสง่าอยู่หน้าประตูจวน ทอดสายตามองเซวียหมิงเฟยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“ฮูหยิน ได้เวลากลับจวนแล้ว”เซวียหมิงเฟยประหนึ่งแม่ไก่ลายที่เพิ่งชนะศึกมาหมาด ๆ นางปรายตามองเซวียหว่านอี้ด้วยแววตาหยิ่งผยองหลังจากกล่าวลาบิดามารดาพร้อมกับฉู่ยวนแล้ว นางก็เตรียมตัวกลับจวนส่วนฉู่ยวนนั้น สายตาคล้ายจงใจและคล้ายไม่จงใจ ลอบมองไปยังเซวียหว่านอี้ผู้สวมอาภรณ์หรูหราและมีกลิ่นอายสูงส่งเย็นชายามนึกขึ้นได้ว่าบัดนี้นางคือภรรยาของเย่จั๋ว ภายในใจเขาก็มิอาจหักห้ามความรู้สึกไม่พอใจได้ชัดเจนว่า…ไม่ว่าจะเป็นในความฝัน หรือในชาติภพก่อน นางสมควรต้องเป็นสะใภ้ตระกูลฉู่มิใช่ว่าเขาไม่เคยคิดที่จะหลอกถามความอันใดจากปากของภรรยาทว่าเซวียหมิงเฟยนั้นมีสัญชาตญาณเฉียบแหลมไม่น้อย ดูเหมือนนางจะหวาดกลัวว่าเขาจะล่วงรู้อันใด จึงสามารถจับสังเกตและหลีกเลี่ยงคำถามชี้นำของเขาได้เสมอ“เย่กั๋วกงไม่มาด้วยหรือ? ต้องการให้พวกเราไปส่งเจ้าที่จวนหรือไม่?”เขาเอ่ยถามเซวียหว่านอี้ชั่วพริบตาถัดมา ม่านรถม้าก็ถูกเลิกขึ้น ใบหน้าอันเคร่งเ
เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ บทที่ 227
อีกด้านหนึ่งฉินเยว่ชิงและน้องสามีทั้งสองกำลังนั่งสนทนาพาทีกันในห้องโถงบุปผาเซวียหมิงเฟยประคองถ้วยชาผลไม้ พลางขบเคี้ยวของว่าง ท่าทางสบายใจยิ่ง“สตรีนางนั้น พี่สะใภ้ไปเฟ้นหามาจากที่ใดหรือเจ้าคะ?”ดูท่าทางสงบเสงี่ยมเจียมตัว แต่ไม่รู้ว่าธาตุแท้จะเป็นเช่นไร“ข้าให้แม่สื่อทางการช่วยเฟ้นหา คัดเลือกจากผู้คนมากมายจนได้นางมา”ฉินเยว่ชิงกล่าวว่า “ชาติกำเนิดขาวสะอาด บิดามารดาของนางก็นับว่ารู้ความ ข้าให้แม่นมไปสืบความเกี่ยวกับแม่นางผู้นี้มาแล้ว เป็นคนเจียมเนื้อเจียมตัว ทั้งยังทำงานคล่องแคล่วนัก”เซวียหมิงเฟยแค่นหัวเราะ “พี่สะใภ้ มิใช่ว่าข้าพูดจาให้ตื่นตระหนก หากนางดีจริงถึงเพียงนั้น ย่อมสามารถแต่งไปเป็นภรรยาเอกของผู้อื่นได้ มิใช่ต้องแต่งเข้าตระกูลเซวียของเราเพื่อเป็นอนุของพี่ใหญ่”“ก็จริง” ฉินเยว่ชิงพยักหน้า “แต่สุดวิสัยที่นางถูกคนหมายตาเข้าเสียแล้ว ซ้ำยังเป็นบุตรหลานขุนนาง แม้การกระทำของฝ่ายนั้นจะมิได้เกินเลย แต่ครอบครัวเช่นพวกเขาก็มิอาจแบกรับไหว”“หากเปลี่ยนเป็นตระกูลธรรมดาสามัญ ต่อให้รับนางแต่งเข้าเรือนไป ก็เกรงว่าจะต้องพบเจอความลำบากมิใช่น้อย”“อีกประการหนึ่ง เรื่องที่นางถูกบุตรหลาน
เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ บทที่ 226
เซวียหว่านอี้จัดแต่งอาภรณ์จนเรียบร้อยดีแล้ว จึงก้าวขึ้นรถม้านางนำของบำรุงครรภ์ติดตัวไปด้วย อีกทั้งยังเตรียมของกำนัลเล็กน้อยไว้สำหรับคนอื่น ๆ ในจวนวันนี้เป็นวันที่เซวียมู่เจารับอนุ เดิมทีนางมิได้ปรารถนาจะกลับไปเลยทว่าไม่อาจขัดศรัทธาฉินเยว่ชิงที่ส่งเทียบเชิญมาด้วยตนเอง อีกทั้งอนุผู้นั้นยังเป็นบุตรสาวจากตระกูลที่ดี นับเป็นอนุที่มีศักดิ์มีศรีในเมื่อพี่สะใภ้ออกปากเชิญด้วยตนเอง นางย่อมต้องไปร่วมงานล้อรถม้าบดเบียดไปตามทาง เมื่อกลับมาถึงตระกูลเซวีย บรรยากาศภายในจวนกลับดูครึกครื้นอยู่บ้างแม้มิได้ประดับประดาด้วยแพรพรรณสีแดงฉานอันมงคล ทว่าก็พอจะมองออกว่ากำลังมีงานมงคลรับอนุยามก้าวลงจากรถม้า เซวียฉงได้นำคนในครอบครัวเข้ามาคารวะทักทายนางเมื่อทอดสายตามองทุกคน นางพลันรู้สึกคล้ายตกอยู่ในห้วงความฝันจากอดีตที่เคยเป็นเพียงคนไร้ตัวตนที่สุดในเรือน บัดนี้ถึงกับทำให้ประมุขของตระกูลต้องนำบ่าวไพร่ทั้งจวนออกมาต้อนรับด้วยตนเอง“ท่านพ่อ ท่านแม่ มิต้องมากพิธีเจ้าค่ะ” นางก้าวเข้าไปกุมมือฮูหยินเจียง พลางประคองให้ลุกขึ้นทว่านางกลับสัมผัสได้ด้วยสัญชาตญาณว่า รอยยิ้มของฮูหยินเจียงนั้นดูฝืนทนชอบกลเป
You may also like
พระชายาของท่านอ๋องธงแดง NC
กระดิ่งจันทร์386.2K viewsลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ
กุหลาบดิน31.2K viewsทะลุมิติทั้งทีดันมีสามีเป็นผู้พิการ
ฤดูหนาวที่เงียบเหงา22.9K viewsสาวน้อยผู้นำพาครอบครัวสู่ความมั่งคั่ง
พิมพ์สีทอง22.0K viewsโจวเหวินซานแห่งหมู่บ้านต้าลี่
ปลายฝนต้นหนาว107 viewsเว่ยซวงอวี่ หนึ่งรัก สองปรารถนา
หรงเย่า / นาย่า241 viewsแสงจันทร์พันธนาการ
ลิ้มอ้ายเยว่ / เจ้าโยทะกา1.1K viewsตื๊อรักแม่ทัพสาว
lianlian539 views
