บทที่ 3

เจียงซื่อถอนหายใจแผ่วเบา

นางเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้บุตรสาวฟังอย่างคร่าว ๆ

เซวียหมิงเฟยมีรอยยิ้มประดับใบหน้า “ท่านแม่ อย่างไรเสียอนุชิวก็หวังดีต่อลูกนะเจ้าคะ น้องหญิงเองก็ปลอดภัยดีแล้ว โทษทัณฑ์ทั้งหักเบี้ยหวัดและกักบริเวณนี้ ดูจะหนักหนาเกินไปสักหน่อย”

ผู้พูดมิได้ใส่ใจ

แต่ฮูหยินเจียงกลับรู้สึกแสลงหูอย่างน่าประหลาด

เพื่อหวังดีต่อบุตรสาวของนาง ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น

แต่อนุชิวต้องการสิ่งใดกัน?

แม้เจิ้นกั๋วกงในยามนี้จะเป็นคนพิการ แต่บรรดาศักดิ์นั้นคือของจริง

หากเซวียหว่านอี้ได้เป็นฮูหยินเจิ้นกั๋วกง แม้แต่นางที่เป็นนายหญิงใหญ่ของตระกูลเซวีย ก็ยังต้องคารวะอดีตบุตรสาวอนุผู้นี้

ถึงยามนั้น สถานะของอนุชิวย่อมสูงขึ้นตามไปด้วย

เรื่องที่มีแต่ผลดีไม่มีผลเสียต่ออนุชิวเช่นนี้ เหตุใดจึงต้องบีบบังคับบุตรสาวแให้ถึงแก่ความตายด้วย?

ต่อให้นางพยายามเอาอกเอาใจเพียงใด หากสิ้นบุตรสาวในไส้ไปแล้ว ชั่วชีวิตที่เหลือของอนุชิวก็ไร้ที่พึ่งพิง

ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

“อนุชิวดีต่อเจ้ามากหรือ?”

ฮูหยินเจียงเอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เซวียหมิงเฟยซึ่งกำลังจดจ่ออยู่กับผ้าทออันหรูหรา พยักหน้ารับโดยมิได้สังเกตสิ่งใด

“เจ้าค่ะ หลายปีมานี้ เสื้อผ้าของลูกไม่น้อยเลยที่อนุชิวเป็นผู้ตัดเย็บ ฝีเข็มละเอียด ประณีตงดงาม สวมใส่สบาย สมกับเป็นคนที่เคยรับใช้อยู่ข้างกายท่านย่าเจ้าค่ะ”

นางชูผ้าพับหนึ่งขึ้นมา “ท่านแม่ ท่านดูสีนี้สิเจ้าคะ ขับผิวข้าหรือไม่?”

ชาติก่อนไม่มีเหตุการณ์ตกน้ำเช่นนี้

เมื่อชาตินี้เกิดเรื่องราวผิดแผกไป เซวียหมิงเฟยจึงมิได้คิดมาก

มิเช่นนั้นเล่า?

อนุชิวรักใคร่เอ็นดูนาง เมื่อเห็นเซวียหว่านอี้ได้แต่งงานดีกว่านาง จึงดุด่าว่ากล่าวไปไม่กี่คำเท่านั้น

เรื่องเหล่านี้เซวียหมิงเฟยคุ้นชินมานานแล้ว จากการเอาอกเอาใจวันแล้ววันเล่าของอนุชิว

นางเป็นบุตรีสายตรงของตระกูลเซวีย คนทั้งจวนรักใคร่นาง ย่อมเป็นเรื่องสมควรแล้ว

ต่อให้เซวียหว่านอี้เป็นบุตรสาวของอนุชิวแล้วอย่างไร

ก็แค่อนุคนหนึ่ง การเอาใจใส่บุตรีสายตรงเช่นนาง ย่อมมิใช่เรื่องผิดแผกอันใด

ผู้ใดจะคาดคิดว่าน้องสาวต่างมารดาผู้นั้นจะเปราะบางถึงเพียงนี้ เพียงเพราะคำพูดไม่กี่ประโยคก็คิดสั้นฆ่าตัวตาย

ทำเอาอนุชิวต้องถูกหักเบี้ยหวัดและกักบริเวณ ช่างอกตัญญูเสียจริง

ฮูหยินเจียงไม่ชอบอนุชิว

ไม่ว่าสามีของผู้ใด หากใส่ใจอนุภรรยา ย่อมไม่มีทางรู้สึกสบายใจได้

ตอนนี้แม้แต่บุตรสาวในไส้ของตนก็ยังเอ่ยปากชมอนุผู้นั้นไม่ขาดปาก ฮูหยินเจียงแม้ภายนอกจะดูสงบนิ่ง ทว่าในใจกลับรู้สึกประหลาดพิกลอย่างบอกไม่ถูก

เป็นความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบายได้

นางสังหรณ์ใจว่าตนเองได้มองข้ามบางสิ่งไป

……

ยามรุ่งสาง เซวียหว่านอี้ลืมตาโพลง หอบหายใจถี่กระชั้น

ความเจ็บปวดที่ไม่อาจทานทนแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย

“ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัว…”

นางนอนขดตัว กอดตัวเองไว้แน่น

บอกตัวเองว่าไม่ต้องกลัว นางได้เกิดใหม่แล้ว ความเจ็บปวดตลอดสี่ห้าปีนั้นไม่มีอยู่แล้ว

ทั้งหมดเป็นเพียงภาพลวงตา

นางพร่ำบอกตัวเองซ้ำ ๆ จนกระทั่งขอบฟ้าเริ่มทอแสงสีขาว จึงได้ผล็อยหลับไปด้วยความสะลึมสะลืออีกครั้ง

คุณหนูรองแห่งเรือนว่างซู เป็นเพียงคนนอกสายตาในจวนแห่งนี้

ไม่ถึงกับถูกทารุณ แต่ก็ถูกเมินเฉยอย่างสิ้นเชิง

ในจวนสกุลเซวีย บ่าวไพร่ต่างพากันเอาอกเอาใจและยกยอปอปั้นเซวียหมิงเฟย

ส่วนคุณหนูรองที่เกิดจากอนุผู้นี้ ภายใต้กฎระเบียบ กลับไม่มีผู้ใดใส่ใจ

ฮูหยินเจียงเป็นผู้ดูแลความเรียบร้อยในเรือน นางย่อมไม่ลดตัวลงมาจัดการกับบุตรีอนุคนหนึ่ง

ถึงจะเป็นลูกอนุ แต่ก็ยังเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลเซวีย เป็นหมากตัวหนึ่งที่ใช้เชื่อมสัมพันธ์ทางการแต่งงานได้

เรื่องที่เงินเพียงเล็กน้อยก็สามารถแก้ไขได้ ไม่มีเหตุผลอันใดที่ต้องไปข่มเหงรังแก

สิ่งเดียวที่แตกต่างคือ สินเดิมของฮูหยินเจียงจะเก็บไว้ให้บุตรสาวของตนเท่านั้น

มารดาผู้ให้กำเนิดของเซวียหว่านอี้ เป็นเพียงสาวใช้ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่า ไม่มีทรัพย์สินติดตัวเลยแม้แต่น้อย

อีกสองเดือนนางจะต้องแต่งเข้าจวนเจิ้นกั๋วกงแล้ว

สถานที่แห่งนั้นเป็นเช่นไร ครึ่งชีวิตหลังของนางถูกกำหนดไว้แล้ว

ไร้บุตร ต้องเป็นม่าย ไร้ซึ่งความหวังใด ๆ

ต่อให้เซวียหว่านอี้ตื่นสาย ไม่ได้ไปคารวะเช้าที่เรือนทิงหลาน ฮูหยินเจียงก็มิได้ว่ากล่าวอันใด

เมื่อวานเพิ่งจะตกน้ำ ศักดิ์ศรีของฮูหยินเจียงในตระกูลเซวีย มิได้ขึ้นอยู่กับการมาคารวะเช้าเย็นของบุตรีอนุคนหนึ่ง

“คุณหนู พวกเรามาทำอะไรที่นี่หรือเจ้าคะ?”

เจินจูติดตามอยู่ข้างกายเซวียหว่านอี้ ยืนอยู่หน้าเรือนชิงเหอ ซึ่งเป็นที่พำนักของอนุชิว

แม้จะถูกนายท่านสั่งกักบริเวณ แต่ก็มิได้ห้ามผู้อื่นเข้าไปด้านใน

เซวียหว่านอี้มองดูเรือนตรงหน้าอย่างเงียบงัน

“เฝ่ยชุ่ยยังไม่กลับมาอีกหรือ?”

ก่อนนอนเมื่อคืน นางสั่งให้เฝ่ยชุ่ยออกไปทำธุระตั้งแต่เช้าตรู่

นี่ก็ใกล้จะยามซื่อแล้ว ยังไม่กลับมา นับว่าผิดปกติอยู่บ้าง

เจินจูกับเฝ่ยชุ่ยเป็นสาวใช้คนสนิทของเซวียหว่านอี้ ชาติก่อนพวกนางติดตามนางแต่งเข้าตระกูลฉู่ด้วยความจงรักภักดี

จวบจนฉู่ยวนได้เป็นมหาอำมาตย์ นางถูกคุมขังและทารุณกรรม สาวใช้ทั้งสองพยายามช่วยนางจนถูกบ่าวไพร่ตระกูลฉู่รัดคอตายต่อหน้านางทั้งเป็น

เจินจูลดเสียงต่ำลงเอ่ยว่า “ยังเลยเจ้าค่ะ แต่เฝ่ยชุ่ยหัวไว ไม่ทำให้งานที่คุณหนูสั่งเสียหายแน่นอนเจ้าค่ะ ท่านวางใจเถิด”

นางย่อมวางใจ เพียงแต่กังวลว่าเฝ่ยชุ่ยจะประสบเหตุไม่คาดฝันเท่านั้น

นางก้าวเท้าเดินไปยังเรือนชิงเหอ

“ประเดี๋ยวเจ้ารออยู่ที่หน้าประตู”

เจินจูเดินตามไป “เจ้าค่ะ คุณหนู”

ณ เรือนชิงเหอ

นับตั้งแต่ถูกกักบริเวณเมื่อวาน อนุชิวก็ตกอยู่ในอารมณ์หงุดหงิดกระวนกระวาย และถึงขั้นเคียดแค้น

บ่าวไพร่ในเรือนต่างหวาดกลัวจนไม่กล้าหายใจแรง เกรงว่าจะไปล่วงเกินนายหญิงผู้นี้เข้า

อย่าเห็นว่าอนุชิวเป็นเพียงอนุภรรยา แต่วิธีการทรมานคนของนางนั้นค่อนข้างโหดเหี้ยมอำมหิตนัก

เมื่อเห็นเซวียหว่านอี้ บ่าวไพร่ที่ปกติไม่เคยมีสีหน้าดี ๆ ให้นาง ต่างก็อดดีใจขึ้นมาไม่ได้

เหตุผลไม่มีอะไรมาก อนุชิวไม่ชอบบุตรสาวคนนี้ เมื่อนางมา อนุก็จะได้ระบายโทสะ ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขาก็จะดีขึ้นบ้าง

เซวียหว่านอี้เมินเฉยต่อบ่าวไพร่ในลาน เดินตรงเข้าไปในห้องโถง

ส่วนเจินจูยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู คอยกันไม่ให้ใครเข้าใกล้มาได้ยินวาจาที่ไม่สมควรได้ยิน

“เจ้ามาดูเรื่องน่าขันของข้าหรือ?”

เมื่ออนุชิวเห็นเซวียหว่านอี้ ความอัปยศอดสูตลอดทั้งคืนทำให้ใบหน้าที่เคยงดงามเย้ายวนฉายแววบิดเบี้ยวดูดุร้าย

“ปีกกล้าขาแข็งแล้วจริง ๆ นึกไม่ถึงว่าข้าจะถูกลูกชั้นต่ำอย่างเจ้าเล่นงานเอาได้ รู้อย่างนี้ตอนที่เจ้าเกิดมา ข้าน่าจะบีบคอเจ้าให้ตายไปเสียตั้งแต่แรก”

แววตาของนางฉายแววอำมหิตราวกับภูตผีร้าย จ้องเขม็งไปยังเด็กสาวตรงหน้า

เซวียหว่านอี้กวาดสายตามองไปรอบห้อง นอกจากหญิงรับใช้สูงวัยคนสนิทข้างกายนางแล้ว ก็ไม่มีบุคคลที่สี่อยู่อีก

เซวียหว่านอี้มองนาง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ฐานะนังชั้นต่ำนี้ เหมาะกับท่านยิ่งนัก”

สิ้นเสียง หญิงรับใช้สูงวัยที่ยืนอยู่ข้างอนุชิวก็ถึงกับตะลึงงัน

ดูเหมือนไม่อยากเชื่อว่าเด็กสาวที่เคยขลาดกลัวผู้นั้น บัดนี้จะกล้าต่อปากต่อคำกับมารดาผู้ให้กำเนิด

ประโยคนี้ไปสะกิดถูกปมด้อยเรื่องชาติกำเนิดของอนุชิวเข้าอย่างจัง นางลุกพรวดขึ้นทันที เงื้อมือฟาดลงมาที่เซวียหว่านอี้

นางมิได้หลบ และไม่ได้ตอบโต้

ใบหน้าฉายแววเย้ยหยันขึ้นในทันใด

ฝ่ามือนั้นชะงักค้างอยู่ที่ข้างแก้มของนาง มิได้ฟาดลงมา

เซวียหว่านอี้เลิกคิ้ว รอยยิ้มยิ่งลึกล้ำ “ดูท่า ท่านก็ยังพอมีสมองอยู่บ้าง”

ตบฝ่ามือนี้ลงไปจะแลกกับสิ่งใด อนุชิวย่อมไม่รู้

แต่นางจะไม่ได้ประโยชน์อันใดเลย หนำซ้ำอาจถูกเซวียหว่านอี้เล่นงานหนักกว่าเดิม

“เจ้าต้องการอะไรกันแน่?”

อนุชิวโกรธจนหน้ามืดตาลาย คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีวันที่ตนถูกนังชั้นต่ำที่ตนเคยดูถูกที่สุดวางแผนเล่นงานเอาได้

มิหนำซ้ำ ด้วยสถานการณ์ตอนนี้ นางกลับไม่มีหนทางตอบโต้เลยแม้แต่น้อย

หากเซวียหว่านอี้ตาย ผู้ที่ต้องแต่งเข้าจวนเจิ้นกั๋วกงก็มีแต่บุตรสาวในไส้ของนางเท่านั้น

แม้จะมีเกียรติยศของเจิ้นกั๋วกง แต่อีกฝ่ายพิการซ้ำยังไม่อาจร่วมอภิรมย์ได้ มีเพียงฐานะแล้วจะมีประโยชน์อันใด

ชั่วชีวิตนี้ถูกกำหนดให้ต้องเป็นม่ายทั้งเป็น

เซวียหว่านอี้ยิ้มพลางก้าวเข้าไป กระซิบที่ข้างหูของนาง

กล่าวเสียงแผ่วเบาว่า “อนุ ท่านผู้นั้นช่างเหมือนกับท่านมากขึ้นทุกทีเลยนะเจ้าคะ”

รูม่านตาของอนุชิวหดเกร็งอย่างรุนแรง

ทันใดนั้น ในห้องก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น

“อ๊า—”