บทที่ 2

การตกน้ำย่อมเป็นเรื่องลวง ทว่าการสั่งสอนอนุชิวต่างหากที่เป็นเรื่องจริง

ยามที่เซวียฉงและคนอื่น ๆ รีบรุดมาถึง ก็ได้เห็นเซวียหว่านอี้ที่ใบหน้าซีดเผือดนอนหลับตาแน่น

โทสะพลันปะทุขึ้นกลางอก

“นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้น?”

สายตาอันเย็นยะเยือกกวาดมองบ่าวไพร่สองสามคนที่อยู่ในห้อง

แม้ตำแหน่งรองเสนาบดีจะเป็นเพียงขุนนางขั้นสาม ทว่าในจวนสกุลเซวียแห่งนี้ เซวียฉงคือแผ่นฟ้าที่ปกคลุมอยู่เหนือศีรษะ

นอกจากฮูหยินเจียงแล้ว คนรอบข้างต่างพากันหวาดกลัวจนตัวสั่น รีบคุกเข่าลงกับพื้น

เฝ่ยชุ่ยดวงตาแดงช้ำ ร้องไห้ไปพลางกล่าวไปพลาง “นายท่าน คุณหนู คุณหนูเจ้าขา…”

นางสะอึกสะอื้น คล้ายมีความกริ่งเกรงบางอย่าง อึกอักมิกล้าเอ่ยถึงต้นเหตุ

อนุชิวที่อยู่ด้านข้างเห็นท่าทีเช่นนั้น ก็ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อไปแล้ว

นางคาดไม่ถึงว่าเซวียหว่านอี้จะกล้าไปหาที่ตายจริง ๆ จึงรีบใช้หางตาถลึงมองเฝ่ยชุ่ยอย่างดุร้าย

หากนางกล้าพูดจาเหลวไหล ย่อมไม่มีจุดจบที่ดีแน่

ทว่ายามนี้ไม่เหมือนกาลก่อน

เซวียหว่านอี้จะต้องแต่งเข้าจวนเจิ้นกั๋วกงตามราชโองการ หากเวลานี้คิดสั้นฆ่าตัวตาย ถ้าเรื่องแพร่งพรายออกไป ย่อมต้องถูกฝ่าบาทลงโทษในข้อหาหมิ่นเบื้องสูง ขัดราชโองการเป็นแน่

“มัวอึกอักอันใดอยู่ พูดมา”

เขาตวาดเสียงขรึม

เฝ่ยชุ่ยตกใจจนตัวสั่นเทา ร่างหมอบราบ หน้าผากจรดพื้น

“ตอนที่คุณหนูกลับมาถึงห้อง อนุชิวมารออยู่ที่นี่เจ้าค่ะ พอทราบว่าคุณหนูจะต้องแต่งเข้าจวนเจิ้นกั๋วกง นางก็เคียดแค้นที่คุณหนูแย่งงานแต่งของคุณหนูใหญ่ไป จึงบอกให้คุณหนูไปตายเจ้าค่ะ...”

อนุชิวได้ยินดังนั้น จะยังมัวหวาดกลัวอยู่อีกหรือ

นางเงยหน้าขึ้น สายตาราวกับอาบยาพิษจ้องเขม็งไปที่เฝ่ยชุ่ย

“นังบ่าวชั่ว ไฉนจึงพูดจาโกหกนายท่านเยี่ยงนี้” จากนั้นนางก็หันไปมองเซวียฉงอย่างตื่นตระหนก “นายท่าน ที่นางพูดมิใช่เรื่องจริงนะเจ้าคะ คุณหนูรองเป็นลูกในไส้ของบ่าว บ่าวจะพูดจาผิดทำนองคลองธรรมเช่นนั้นได้อย่างไร...”

“เจ้าหุบปาก” เซวียฉงตวาดลั่น

คำพูดขอความเมตตาและแก้ต่างของอนุชิวจุกอยู่ที่ลำคอ ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง

เซวียฉงก้มหน้าลง มองเฟยชุ่ยด้วยสายตาเย็นชา “พูดต่อ”

เฝ่ยชุ่ยกล่าวเสียงสั่นเครือ “อนุชิวบอกว่า ในจวนมีทั้งสระน้ำและบ่อน้ำ ย่อมมีที่ให้คุณหนูตายได้เจ้าค่ะ บอกว่าใครที่ขวางเส้นทางวาสนาของคุณหนูใหญ่ คนผู้นั้นก็ต้องตาย”

อนุชิวในยามนี้เรียกได้ว่ามีปากก็ไม่อาจแก้ต่าง นางเคยพูดวาจาเช่นนี้ที่ไหนกัน

ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าดำทะมึนของเซวียฉง สมองของนางก็ขาวโพลนไปด้วยความหวาดกลัว

แม้แต่ฮูหยินเจียงก็ยังมองอนุชิวด้วยแววตาเคลือบแคลง

เพื่อบุตรสาวของนาง ถึงกับบีบบังคับให้บุตรสาวของตนไปตาย

เรื่องนี้ คิดอย่างไรก็ดูจะ…

เซวียฉงข่มกลั้นโทสะในใจ สายตาที่ตกกระทบร่างอนุชิวหนักอึ้งราวกับขุนเขาพันชั่ง

“นางได้รับพระราชทานสมรสกับเจิ้นกั๋วกง เจ้ากลับบีบบังคับให้นางไปตาย คิดจะฉุดตระกูลเซวียของข้าให้ตกต่ำจนไม่อาจฟื้นคืนหรืออย่างไร?”

ข้อหานี้หนักหนาจนอนุชิวมึนงงไปหมด

ก่อนจะมาเป็นอนุของเซวียฉง นางเป็นเพียงสาวใช้ข้างกายนายหญิงผู้เฒ่า จะไปเข้าใจเรื่องพวกนี้ได้อย่างไร

“...”

ฮูหยินเจียงมองอนุชิวที่ค่อย ๆ เป็นลมหมดสติไป รู้สึกขัดตายิ่งนัก

“นายท่าน”

นางเอ่ยเสียงอ่อนโยน “ตอนนี้จะทำอย่างไรดีเจ้าคะ?”

เซวียฉงกำลังมีโทสะ แม้ยามปกติจะเอ็นดูอนุชิวเพราะความงามอยู่บ้าง แต่ยามนี้คงทำไม่ได้แล้ว

อย่างน้อยในระยะสั้นเขาก็ไม่อยากเห็นหน้านาง

“ก่อนที่คุณหนูรองจะออกเรือน ห้ามก้าวออกจากเรือนแม้แต่ก้าวเดียว”

ฮูหยินเจียงลอบกำหมัด จิกเล็บลงกลางฝ่ามือ

ก่อเรื่องถึงเพียงนี้ บทลงโทษกลับขอไปทีเสียจริง

……

“ท่านพ่อ ท่านแม่...”

เมื่อ “หมดสติ” ไปนานพอสมควรแล้ว เซวียหว่านอี้ก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

เมื่อเห็นคนทั้งสองที่ข้างเตียง แววตาก็ฉายความตกใจ

รีบฝืนยันกายลุกขึ้น แต่กลับล้มลงไปบนตั่งอีกครั้ง

“เจ้าเพิ่งจะตกน้ำ กว่าจะฟื้นขึ้นมาได้ มิต้องมากพิธี”

ฮูหยินเจียงแสดงความห่วงใยออกมาได้อย่างเหมาะสม

ไม่ว่าจะอย่างไร เซวียหว่านอี้ในตอนนี้ก็ดูขัดหูขัดตาน้อยกว่าเมื่อก่อนมาก

การที่อนุชิวถูกกักบริเวณ นับว่าเป็นผลงานของนางโดยแท้

นางหลุบตาลง ซ่อนความผิดหวังในแววตา

เพียงแค่กักบริเวณ ยังนับว่าเบาเกินไปสำหรับผู้หญิงคนนั้น

ทว่า…

เซวียหว่านอี้จำต้องยอมรับว่า ตนเองประเมินความสำคัญของอนุชิวในใจบิดาต่ำไป

ค่อยเป็นค่อยไปเถิด

วันนี้สั่งกักบริเวณได้ วันหน้าย่อมทำให้ฆ่าตัวตายได้

ทางที่ดีควรรีบกำจัดผู้หญิงที่ทำลายชีวิตของนางทิ้งเสียก่อนจะออกเรือน

นางเงยหน้ามองเจียงซื่อด้วยความซาบซึ้ง แววตาเปี่ยมด้วยความเคารพรัก

“ลูกทำให้ท่านพ่อท่านแม่ต้องเป็นห่วงแล้วเจ้าค่ะ”

นางมีท่าทางอิดโรย ใบหน้าเล็กซีดเผือด ดูอ่อนแอแบบบาง ชวนให้ผู้คนนึกเวทนา

ฮูหยินเจียงนึกดูแคลนในใจ แต่ปากกลับต้องเอ่ยปกป้อง

“เจ้าเด็กคนนี้ก็จริง ๆ เชียว เพียงแค่ถูกมารดาต่อว่าไม่กี่คำ ไฉนจึงกล้ากระโดดน้ำจริง ๆ เกือบจะเอาชีวิตมาทิ้งเสียแล้ว”

เมื่อได้ยินวาจานี้ ขอบตาของเซวียหว่านอี้ก็แดงเรื่อขึ้นทันที

นางขบเม้มริมฝีปากเบา ๆ คล้ายมีความน้อยเนื้อต่ำใจท่วมท้น ทว่าไม่อาจเอื้อนเอ่ยให้คนนอกรับรู้

“ท่านแม่สั่งสอนได้ถูกต้อง เป็นลูกที่เอาแต่ใจเองเจ้าค่ะ”

เจียงซื่อสามารถกดข่มอนุชิวผู้เป็นที่โปรดปรานมาได้หลายปี ย่อมมิใช่คนโง่เขลา

เห็นดังนั้นจึงก้าวเข้าไปกุมมือเซวียหว่านอี้ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย

“ดูเจ้าสิ ในใจมีความน้อยเนื้อต่ำใจอันใดหรือไม่? บอกแม่มาเถิด แม่จะให้ความเป็นธรรมแก่เจ้าเอง”

เซวียหว่านอี้แสร้งหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด ซ่อนเร้นความเจ้าเล่ห์ในแววตา

ปล่อยให้น้ำตาใสกระจ่างไหลรินอาบแก้ม

“ขอบคุณท่านแม่ที่เป็นห่วง ลูก... ไม่มีความน้อยใจเจ้าค่ะ”

ตอนนี้ ยังไม่ใช่เวลาที่จะเปิดเผยไพ่ในมือ

เจียงซื่อผิดหวังในใจ แต่ก็มิได้ซักไซ้ต่อ

เซวียฉงเห็นดังนั้น จึงเตรียมจะจากไป

“ดูแลคุณหนูรองให้ดี หากกล้าเกียจคร้านอีก จะขายทิ้งให้หมด”

เขาห่วงใยบุตรสาวงั้นหรือ?

อาจจะมีบ้างเพียงเล็กน้อย

แต่ส่วนใหญ่เป็นเพราะกังวลว่านางจะคิดสั้นฆ่าตัวตายเสียมากกว่า

ถึงเวลานั้น คนที่จะต้องแต่งเข้าจวนเจิ้นกั๋วกง ก็คงเหลือเพียงบุตรสาวสายตรงของเขา

บรรดาศักดิ์นั้นสำคัญก็จริง แต่ตอนนี้จวนเจิ้นกั๋วกงก็เหลือเพียงแค่บรรดาศักดิ์นี้เท่านั้น

เมื่อเจียงซื่อออกมา เซวียฉงก็แหงนมองเมฆคล้อยบนท้องนภา

กล่าวว่า “หักเบี้ยหวัดอนุชิวครึ่งหนึ่ง”

“เจ้าค่ะ นายท่าน” เจียงซื่อรู้สึกโล่งใจขึ้นบ้าง

เมื่อกลับมาถึงเรือนทิงหลาน เซวียหมิงเฟยกำลังลองผ้าโดยมีความช่วยเหลือจากช่างตัดเย็บเสื้อผ้า

นางเป็นบุตรสาวคนโตของตระกูลเซวีย ย่อมต้องออกเรือนก่อนเซวียหว่านอี้ก้าวหนึ่ง

ทางตระกูลฉู่ อีกสองวันก็จะมาวางของหมั้นแล้ว

แม้เจียงซื่อจะยังไม่พอใจนัก แต่เมื่อนึกถึงสถานการณ์ปัจจุบันของแม่ทัพเย่ บุตรชายตระกูลฉู่ผู้นั้นก็เพียงแค่มีชาติกำเนิดด้อยไปสักหน่อย

อย่างที่บุตรสาวนางว่าไว้ มีตระกูลเซวียคอยเกื้อหนุน จะแย่สักเพียงใดเชียว

จะให้นางทนดูบุตรสาวที่ฟูมฟักมาอย่างดี ต้องไปเป็นม่ายทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ในจวนเจิ้นกั๋วกงได้หรือ?

“ท่านแม่ ทางเรือนว่างซูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?”

เซวียหมิงเฟยไม่ชอบหน้าน้องสาวต่างมารดาผู้นั้น แต่ก็ไม่เคยคิดร้ายรังแกอีกฝ่าย

ตอนนี้ยิ่งหวังให้น้องสาวต่างมารดาผู้นี้มีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี

หากตายไปจริง ๆ นางอาจจะต้องซ้ำรอยเดิมเหมือนชาติที่แล้ว

ชาติก่อน นางคิดว่าการได้เป็นฮูหยินเจิ้นกั๋วกงจะสุขสบายมีเกียรติยศไม่สิ้นสุด

แต่เมื่อแต่งเข้าไป จึงได้รู้ว่าที่นั่นคือนรกชัด ๆ

สามีของนางเสียโฉมจนน่าเกลียด

คืนวันส่งตัวเข้าหอ เพียงแวบแรกที่ได้เห็นเขา เซวียหมิงเฟยก็ตกใจจนเป็นลมล้มพับไป

แม้จะมีชีวิตหรูหราสุขสบาย มีบ่าวไพร่เป็นฝูง แต่กลับถูกสั่งห้ามก้าวออกจากจวนเจิ้นกั๋วกงแม้แต่ครึ่งก้าว

วันสองวัน หรือเดือนสองเดือนยังพอทน

แต่หลายปีผ่านไป ด้วยนิสัยของนางจะทนได้อย่างไร

ท้ายที่สุด ก็ถูกองครักษ์ในจวนล่อลวงจนตกต่ำถึงที่สุด

เมื่อนึกถึงทัณฑ์ทรมานแสนสาหัสที่ได้รับหลังความแตก

วันที่นางสิ้นใจ เป็นวันที่เซวียฉู่ยวนได้ขึ้นเป็นมหาอำมาตย์ของราชสำนักพอดี

ชาตินี้ เซวียหมิงเฟยไม่กล้าโลภมากหวังในจวนเจิ้นกั๋วกงอีกแล้ว

ชีวิตที่สิ้นหวังไร้อาลัยเช่นนั้น สมควรปล่อยให้เซวียหว่านอี้ไปเสพสุขเถิด

ตำแหน่งฮูหยินตราตั้งขั้นหนึ่งอันมีเกียรติยศไม่สิ้นสุด กับมหาอำมาตย์ฉู่ยวนผู้ดุจสายลมบริสุทธิ์จันทรากระจ่าง เป็นของนางแล้ว