บทที่ 4

‘งานเลี้ยง’

หลี่เอินถูกนำตัวไปขัดถูผิวอาบนํ้าเเร่เเช่นํ้านม เเม้เธอจะบ่นไม่อยากทำเเค่ไหน ทว่าขัดขืนไม่ได้ทั้งหมดนี้คือคำสั่งของนายหญิงเฉิน ร่างกายของเธอถูกขัดเกลาตั้งเเต่หัวเช้าจรดเที่ยงวัน เพราะเป็นถึงภรรยาของว่าที่รัชทายาท เธอต้องเด่นที่สุดในคํ่าคืนนี้ นายหญิงเฉินยํ้ากับสาวใช้ทุกคนที่หน้าที่กับร่างกายของเธอ

ขัดเกลาผิวเสร็จใช้ว่าจะจบง่าย ๆ เธอถูกนำตัวไปอบผิวอีกหนึ่งชั่วโมง กลับออกมายังต้องมาร์คอีกสองรอบ ทั้งมื้อเช้าเเละมื้ิอกลางวันเธอมากินเอาตอนเย็นช่วงที่รอเเต่งหน้าทำผม ทานข้าวเสร็จเเล้ว ช่างที่จ้างมาก็เริ่มเเต่งหน้าทำผมเเละนี่ก็ทำให้โมซีย์ในร่างของหลี่เอิน ได้เห็นถึงการเป็นภรรยาของทายาท ถูกบังคับให้เเต่งงานไม่พอยังต้องเป็นหน้าเป็นตาให้สามีอีก

เเต่งหน้าเสร็จเธอก็ต้องสวมชุดที่ถูกตระเตรียมเอาไว้ เป็นขุดเดรสสีเเดงยาวเปิดข้างจนเห็นขาอ่อนนิด ๆ ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เธอถูกส่งตัวให้เเก่เฉินซีฮัน เขาสวมสูทสีดำยืนพิงกับรถสปอร์ตหรู ปรายตามองเธอเเค่เเว็บเดียว ก่อนทำการเปิดประตูรถให้เธอเข้าไปนั่ง หลี่เอินกล่าวขอบคุณด้วยการพยักหน้ามุดตัวเข้าไปนั่งข้างคนขับ เขาเดินอ้อมมาอีกฝั่งเพื่อประจำตำเเหน่งคนขับ

เสียงเครื่องยนต์กระหึ่มเเล่นออกจากเขตบ้านสกุลเฉิน มุ่งหน้าหน้าขึ้นทางด่วนตรงดิ่งไปยังงานเลี้ยงเเก๊งใหญ่ทั้งห้า ซึ่งจัดในตึกที่ถูกสถาปนิกชื่อดังออกเเบบ

ไม่นานนักรถสปอร์ตหรูก็ขับมาถึงงานดังกล่าว เฉินซีฮันส่งกุญเเจให้กับคนดูเเลรถเเล้วหันมาควงเเขนกับหลี่เอิน ทั้งสองคนเหยียบพรมเเดงเดินตีคู่เข้าไปในงาน เเสงเเฟลชเยอะเเยะจนหลี่เอินรู้สึกเเสบตาเเละน่ารำคาญ เธอก้มหน้าลงหลบเเสงขณะที่มือควงเข้ากับเเขนเเกร่ง 

เมื่อเข้าด้านในของงานเธอก็ลืมตาขึ้น ผู้คนมากมายสวมชุดเดรสเเละชดสูทเครื่องประดับวิบวับ สะท้อนเเสงเเข่งกันละลานตาคู่สวยไปหมด เธอกระชับเเขนเข้ากับเเขนเขาเเน่นกว่าเดิม ชักรู้สึกประหม่าขึ้นมายังก็ไม่รู้ เฉินซีฮันคงรู้ว่าเธอรู้สึกยังไงอยู่เขาจึงยกฝ่ามืออีกข้างสัมผัสหลังมือของเธอเเผ่วเบาพร้อมกับพูดว่า..

“ไม่ต้องคิดอะไรมาก เเค่เอินอยู่กับฉันก็พอ” เขาพูดเเต่สายตาจ้องไปยังด้านหน้า เขาไม่ได้หันมองเธอสักนิด 

“ค่ะ” หลี่เอินปล่อยวางความรู้สึกทั้งหมดอย่างที่เขาบอก 

เเละสักพักผู้คนรอบข้างก็เริ่มตรงดิ่งเข้ามาเฉินซีฮัน ดูเเล้วเขาน่าจะมีชื่อเสียงในสังคมมาก ๆ นอกจากจะเป็นที่รู้จักเเล้ว เขายังเป็นคนดึงดูดต่อสาว ๆ ซะด้วยหลี่เอินเห็นสายตาที่พวกหล่อนมองยังเฉินซีฮัน มันเป็นสายตาที่บ่งบอกถึงความต้องการในห้วงลึกของจิตใจ เเม้เธอยืนเคียงข้างเขาเป็นหลักฐานชัดเจนว่าหลี่เอินคือภรรยาถูกต้องตามกฎหมายก็มิอาจรั้งห้ามสายตาเหล่านั้นได้ ทว่าเธอก็ไม่ได้สนใจนัก เเค่รังเกียจสายตาเหล่านั้นที่มองเธออีกเเบบกับมองเขาอีกเเบบ

คนเข้าหาเฉินซีฮันมากขึ้น เธอก็ยิ่งไม่มีตัวตนพวกเขาคุยกับเเค่เฉินซีฮัน ทำให้เธอต้องยอมผละมือออกจากเเขนของเขาเเล้วเดินออกมาเงียบ ๆ เธอไม่รู้จะไปไหนจึงเดินไปเรื่อย ๆ รู้ตัวอีกทีตัวเองก็มาโผล่ที่ไหนไม่รู้ คาดว่าน่าจะสวนดอกไม้มีนํ้าพุตั้งอยู่ตรงกลางเเละหมู่ดอกไม้ เผอิญเธอเหลือบไปเห็นโต๊ะหินเข้าจึงทิ้งก้นลงไปนั่ง ก้มมองเท้าตัวเองที่บอบบางซะเหลือเกิน ถูกร้องเท้ารัดจนรู้สึกปวดหนึบ ๆ 

หลี่เอินถอดร้องเท้าออกก้มนวดส้นเท้าเบา ๆ เเล้วถอนหายใจ จริง ๆ เธอก็อดไม่ได้ที่จะไม่คิดถึงชีวิตในอีกใบหนึ่งของเธอ ภารกิจสุดท้ายที่คิดไว้เเละใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อค้นหาความสงบ กลับทำให้เธอเสียชีวิตซะอย่างนั้น เเทนที่เธอจะถูกส่งไปยังขุมนรกกลับส่งเธอมาอยู่ในร่างของใครก็ไม่รู้ หลี่เอินถอนหายใจเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ถึงจะผ่านมาหลายวันเเต่ไม่นานสำหรับเธอ

“เธอมาทำอะไรตรงนี้” 

ท่ามกลางความมืดสนิทมีเเค่เเสงจากดวงจันทร์ที่สาดส่องพอให้เห็นสรรพสิ่ง หลี่เอินหันขวับมองหาต้นตอของเสียงในความมืดตามสัญชาตญาณของนักฆ่า เขาปล่อยให้เธอหาได้ไม่นานนักก็ยอมปรากฏตัวใต้เเสงจันทร์รำไร พร้อมรอยยิ้มดูเป็นมิตร

“ขอโทษคงทำให้ตกใช่ไหม” เขาเอ่ยขอโทษพลางสืบเท้าเข้ามาใกล้ “ถ้าไม่เป็นการรบกวนผมขอนั่ง-”

“ไม่ได้ค่ะ ฉันอยากอยู่คนเดียว” หลี่เอินห้ามเขาไว้ เธอไม่ได้โกหกหรอกอยากอยู่คนเดียวจริง ๆ 

“งั้นเหรอครับ ผมคงรบกวนคุณใช่ไหม”

“ก็เปล่านะคะ เเต่มันจะเป็นการดีกว่าหากคุณไปที่อื่น”

“เอางั้นเหรอ เอ่อ..ผมชื่อเเชงค์นะ คุณชื่ออะไรเหรอ” เขาเอ่ยนามตัวเองกับเธอด้วยโทนเสียงสบาย ๆ 

“หลี่เอินค่ะ” เธอไม่ได้หลีกเลี่ยงตอบชื่อของตัวเองออกไปเช่นกัน

“หลี่เอิน..” เขาทวนชื่อเธอเบา ๆ “หรือว่าคุณคือ-”

“เอิน” นํ้าเสียงทุ่มดึงทั้งสองให้หันไปมอง เป็นเฉินซีฮันที่เดินเข้ามาขัดจังหวะ เขาปรายตามองหนุ่มน้อยที่อายุน้อยกว่า “เเชงค์ ทำไมนายมาอยู่ที่นี่”

“พี่ซีฮัน”

“กลับเข้าไปได้เเล้ว พ่อของนายตามหาอยู่” เขากล่าวกับเด็กหนุ่มชื่อเเชงค์ เเล้วเขาก็ยอมเดินกลับเข้าไปในงาน เมื่อเเชงค์ไม่อยู่ซีฮันก็หันกลับมามองเธอ “เอินทำไมไม่อยู่ในงานกับฉัน”

“คนมันเยอะน่ะค่ะ ฉันรู้สึกอัดอึด เลยออกมาสูดอากาศ ขอโทษนะคะที่ไม่ได้บอก”

“ช่างมันเถอะ ตอนนี้เราต้องเข้าห้องประชุมเเก๊งด้วยกัน”

ปฎิเสธไม่ได้เธอต้องยอมเดินตามเขาเข้าไป รอบนี้เฉินซีฮันได้ถือวิสาสะกุมมือเธอเดินเข้าห้องประชุม เหมือนจะเป็นห้องลับสำหรับเเก๊งต่าง ๆ ห้องถูกทำอย่างดีเก็บเสียงทั้งในเเละนอกมีโต๊ะกลมตั้งอยู่กลางห้อง คนจากเเก๊งอื่น ๆ นั่งอยู่ก่อนเเล้ว ซีฮันนั่งลงเเล้วเธอก็นั่งตาม

เมื่อคนนั่งครบหมดเเล้วการประชุมครั้งใหญ่ของห้าเเก๊งก็เริ่มขึ้น หลี่เอินนั่งฟังเงียบ ๆ เธอจับใจความสำคัญเป็นบางจุด เหมือนจะมีการหักหลังเกิดขึ้นในเเก๊ง ลูกน้องของอีกเเก๊งถูกฆ่าตายอย่างน่าอนาถ โดยโบ้ยความผิดให้อีกเเก๊ง ราว ๆ ชั่วโมงกว่าเกือบสามทุ่มได้ กว่าประชุมใหญ่จะเสร็จ 

พูดคุยกันเสร็ตเฉินซีฮันพาหลี่เอินกลับบ้าน ทั้งสองนั่งเงียบไม่มีฝ่ายใดเอ่ยอะไรเลย กระทั่งหลี่เอินเห็นกระจกมองหลังพบว่ามีรถขับตามพวกเขามาได้สักพักเเล้ว เธอคิดว่าเฉินซีฮันเองก็คงรู้เช่นกัน ทว่่่่าไม่นานนักรถคันนั้นหายวับไปจากกระจกมองหลัง เคลื่อนย้ายมาทางฝั่งคนขับ 

“คุณซีฮันด้านข้างคุณ” เธอหันไปเตือน เขาเหยียบคันเร่งเร่งรถไปข้างหน้า ทว่ารถคันนั้นกับเร่งตาม คล้ายกับจะกัดไม่ปล่อยง่าย ๆ

“บัดซบเอ๊ย!” เฉินซีฮันสบถอย่างหัวเสีย

รถสองคันเเข่งความเร็วกันอยู่บนถนน กระทั่งรถของศัตรูเปลี่่ยนเป้าหมาย มันเคลื่อนย้ายรถมายังอีกฝั่งเป็นฝั่งเธออยู่ มันลดกระจกรถลงเเล้วยื่นปลายกระบอกปืนจ่อมาที่กระจกรถของหลี่เอิน 

“เอินหมอบลง!” 

ปัง! ปัง! 

เสียงปืนลั่นสองนัดพังกระจกจนเเตก โชคดีที่หญิงสาวไหวพริบดีก้มหัวหลบกระสุนได้ทัน ทำให้กระสุนไปโดนกระจกอีกบาน เกือบโดนเฉินฮันดีที่เขาหลบได้ เเต่ก็ต้องลำบากเพราะต้องประคองรถไม่ให้เสียหลัก เหมือนพวกมันจะไม่ลดลากับพวกเขาง่าย ๆ เธอต้องทำอะไรสักอย่างจึงหันไปพูดกับเฉินซีฮันว่า..

“คุณขับไหวใช่ไหมค่ะ” หลี่เอินมวนเเล้วใช้ปิ่นที่ติดหัวอยู่ปักลง

“เอินจะทำอะไร”

“ช่วยขยับรถเข้าไปใกล้อีกได้ไหมค่ะ มันมีเเค่คนเดียวค่ะฉันสามารถจัดการได้”

เหมือนว่าเธอจะไม่ได้ฟังที่เขาถาม เฉินซีฮันก็ไม่ได้ขัดเข้าเคลื่อนรถเข้าไปใกล้ตามคำขอของเธอ ไอ้ศัตรูตัวร้ายยื่นปลายกระบอกปืนออกมากำลังจะลั่นไกใส่อีกรอบ ทว่าไม่ทันหญิงสาวจับหมับเข้าที่ข้อมือทำการหักจนได้ยินเสียงกระดูก มันร้องโอดโอ้ยด้วยความเจ็บ ปืนที่ถือไว้หลุดจากมือล่วงลงบนถนน เธอดึงมันออกมาจากรถด้วยเเรงที่เยอะพอตัว ทำให้ได้เห็นหน้าคนร้ายชัดเจน เธอไม่รอช้าใช้หมัดลุ่น ๆ อัดเข้าที่หน้าของมันจนเลือดกำเดาไหล เเล้วปล่อยจากมันเมื่ออัดมันจนหมดสติ รถที่ไร้การควบคุ้มเสียหลักพลิกควํ่าข้างถนนจนระเบิด 

หลี่เอินดูทุกอย่างผ่านกระจกมองหลังเธอคลายผมออกเเล้วพิงหลังทำตัวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เเต่การกระทำของเธอกลับไปเป็นจุดสนใจให้คนข้าง ๆ เธอรู้ว่าตัวเองถูกมองอยู่ เเต่ก็ยังนิ่งกระทั่งถึงบ้าน เฉินซีฮันได้เข้ามาดักทางเธอพร้อมกับถามขึ้นว่า

“เดี๋ยว”

“ค่ะ?”

“เมื่อกี้เอินทำได้ยังไง”

“ทำอะไรเหรอค่ะ”

“อย่าไขสือ”

“อ่อ เมื่อกี้ที่ฉันต่อยหมอนั่นใช่ไหมค่ะ ฉันก็ทำไปตามสัญชาตญาณค่ะ ถ้าไม่มีอะไรเเล้วขอตัวนะคะ”

“…”

“ถ้าไม่มีอะไรเเล้วขอตัวนะคะ”