บทที่ 2 แม่นางเฟลิเซีย ข้าไม่ใช่ชาวไร่!

บทที่ 2

แม่นางเฟลิเซีย ข้าไม่ใช่ชาวไร่!

เสียงลูกบิดประตูดังขึ้น เจมส์ขนหัวลุกขึ้นมาทันที สายตาที่ถูกฝึกปรือให้มองทะลุทุกอันตรายมากว่าสองชั่วโมงกวาดมองอย่างรวดเร็ว เจมส์ก้าวพรวดผ่านเอ็นพีซี[1]ผู้แทนพระราชาและเอ็นพีซีแม่พระเอก มือคว้าผ้ากันเปื้อนของคุณแม่โยนไปที่แอ่งน้ำหน้าประตูห้องอย่างพลิ้วไหว

แอ๊ด

ประตูไม้เก่าคร่ำครึเปิดออก กวาดเอาผ้ากันเปื้อนออกไปด้วย

“เสร็จกัน!” เจมส์สบถด้วยความหัวเสีย เขามองข้าวของเครื่องใช้ในบ้านทั้งหมด หาไอเทมช่วยชีวิตโดยด่วน หมอนี่เป็นพระเอกประสาอะไร ทำไมถึงได้แร้นแค้นขนาดนี้ ในบ้านแทบจะไม่มีอะไรด้วยซ้ำนอกจากโต๊ะกินข้าวกับเก้าอี้

เฟลิกซ์ก้าวออกมาจากห้องแล้ว เท้าขวาวางลงบนพื้นลื่นเปียกน้ำเป็นแอ่งตามความคาดหมาย จังหวะที่เจ้าตัวกำลังจะล้มหงายหลังเด็กหนุ่มกลับคว้าขอบประตูไว้ได้ เจมส์ถอนหายใจโล่งอก ดูท่าในความเป็นจริงเจ้าหนุ่มนี่ก็ไม่ได้สิ้นหวังเท่าในเกม

ขอบประตูไม้เก่าผุพังจนรองรับน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นมาไม่ได้แตกหักออก ทำให้เฟลิกซ์ที่กำลังดึงตัวกลับมาลื่นน้ำอีกครั้งหกคะเมนล้มไปข้างหน้าแทน

ข้างหน้า ที่มีขอบโต๊ะกินข้าวรออยู่!

เจมส์เบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน เป็นไข่ห่านที่แดงก่ำด้วยเส้นเลือดปูดโปน เขารีบวิ่งไปโดยไม่คิดชีวิต ตวัดขาสุดแรงเกิดเตะโต๊ะให้พ้นทาง วินาทีนี้เจมส์รู้สึกเหมือนเป็นผู้ทำประตูนำชัยให้กับทีมฟุตบอลระดับชาติทั้งที่ในชีวิตจริงไม่ได้ลงสนามมาหลายปีมากแล้ว อะดรีนาลินพวยพุ่งในร่างกายพาให้เขารู้สึกไร้เทียมทาน

แต่เฟลิกซ์ก็ยังคงร่วงหล่น ถัดจากขอบโต๊ะก็ยังมีพื้น

และรอบตัวของเจมส์ก็ไม่เหลือสิ่งใดให้เขาใช้ช่วยชีวิตเฟลิกซ์อีกแล้ว

ไม่สิ ตอนนี้เขาเข้ามาอยู่ในเกมแล้ว ไม่ได้บังคับควบคุมผ่านหน้าจออีก งั้นก็ยังเหลือมือเหลือเท้าของเขาเองไม่ใช่หรือไง!

เจมส์พุ่งตัวอย่างไม่คิดชีวิต ใช้ร่างของตนต่างเบาะรองรับร่างที่กำลังร่วงหล่นเอาไว้

ตุบ!

เซฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ!

เจมส์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แม้จะเจ็บหลังที่กระแทกพื้นอย่างแรงด้วยกลัวว่าจะทิ้งตัวลงมากำบังให้อีกฝ่ายไม่เร็วพอ แต่ก็คุ้มค่า เพราะตอนนี้เฟลิกซ์ยังรอดปลอดภัยดีบนตัวเขา!

“อ๊ะ ข้าน้อยขออภัยขอรับ!”

เสียงนุ่มเอ่ยออกมาจากด้านบนเรียกสายตาของเจมส์ให้ช้อนขึ้นไปมอง เขาสบเข้ากับแอเมทิสต์น้ำงามสองก้อนที่ถูกบดบังด้วยปลายเส้นผมสีทองอ่อนระใบหน้า ดวงหน้าขาวนวลของเด็กหนุ่มที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้คราบเขม่าแดงเรื่อด้วยความเขินอาย

สวย...

ไม่คิดเลยว่าพระเอกในเกมที่ภาพกระจอกที่สุดเท่าที่เจมส์เคยเห็นมาในชีวิตจะมีต้นแบบที่สวยน่ารักขนาดนี้! เจ้าเด็กนี่มันอะไรกัน หรือแท้จริงแล้วเป็นเด็กผู้หญิงปลอมตัวมาเป็นเด็กผู้ชาย โครงเรื่องแบบนี้มีให้พบเห็นได้ทั่วไป ส่วนใหญ่เมื่อความจริงถูกเปิดเผยก็จะให้เหตุผลว่าเป็นผู้ชายใช้ชีวิตสะดวกกว่าบ้างล่ะ ไม่ก็ถูกเปิดเผยว่ามาแทนที่พี่ชาย น้องชายที่ตายไปบ้างล่ะ ไม่นึกเลยว่านายเองก็เป็นหนึ่งในนั้น แม่นางเฟลิเซีย!

เอ๊ะ แต่...ทำไมถึงแบนราบขนาดนี้

แผ่นอกที่สัมผัสแนบกับเจมส์ไม่มีความรู้สึกนุ่มนิ่มเลยแม้เพียงน้อย ผู้หญิงจะผอมขนาดไหนก็ยังต้องมีกันบ้างไม่ใช่หรือไง

เป็นผู้ชายจริง ๆ หรือนี่!

เจมส์สะบัดหน้าไล่ความคิด อย่างไรเจ้านี่ก็ยังเป็นเพียงเด็กหนุ่ม ตอนยังไม่โตเต็มที่บอดี้ยังไม่บิลด์ก็มีสับสนกันได้บ้างแหละ แต่นี่มันครบคุณสมบัติของพระเอกนิยายฮาเร็มในต่างโลกเลยไม่ใช่เลยหรือไง หนุ่มหน้าสวยชะตาอาภัพที่สาวสวยอกอึ๋มทุกคนหลงใหลมันควรจะเป็นบทของคนที่มาเกิดใหม่ไม่ใช่หรือ?!

‘ยินดีด้วย คุณช่วยเฟลิกซ์จากอันตรายครั้งแรกได้ เนื่องจากเป็นการเปิดตัวได้อย่างสวยงามจึงได้รางวัลเป็นกรณีพิเศษ ได้รับแต้มโชคดีห้าร้อยแต้ม!’

ตัวอักษรพิกเซลโผล่ขึ้นมาในอากาศด้านข้างใบหน้าที่แม้จะมอมแมมก็ยังกลบเค้าโครงที่งดงามลงไปไม่ได้ของเฟลิกซ์

เจมส์คิดในใจให้ดังที่สุดโดยหวังว่าระบบจะอ่านใจเขาได้ ไม่เช่นนั้นหากพูดออกไปตอนนี้ต้องดูเหมือนคนบ้าแน่ ‘แต้มโชคดี? เอาไปทำอะไรได้?’

ระบบตอบเขากลับมาจริง ๆ ‘แต้มโชคดีสามารถใช้แลกรับไอเทมในร้านค้าจากทางระบบได้ ต้องการเปิดหน้าเมนูร้านค้าหรือไม่?’

‘เปิด ๆ ให้ไวเลย’

‘รับทราบ’

ตัวอักษรพิกเซลแปรเปลี่ยนเป็นกล่องสี่เหลี่ยมที่ภายในมีสินค้าให้เลือกมากมาย แต่ทำไมสินค้าทุกอย่างต้องเป็นภาพเหมือนในเกมด้วยเล่า ไม่ใช่ว่าพอซื้อมาแล้วจะได้ของหน้าตาโหลยโท่ยแบบนั้นจริง ๆ หรอกนะ

“เอ่อ...คือ...”

เสียงที่นุ่มแต่ติดจะแหบแห้งเหมือนคนไม่ค่อยได้กินน้ำของเฟลิกซ์เรียกให้เขาหันกลับไปมอง “มีอะไรเหรอ?”

“คือว่า...” เฟลิกซ์กลับเบือนสายตาไปทางอื่น แก้มที่เปรอะคราบขี้เถ้ามอมแมมดั่งเพิ่งไปกลิ้งบนกองไฟมาขึ้นสีได้อย่างน่ามอง “รบกวนปล่อยมือด้วยขอรับ”

เจมส์หน้าชาไปแล้ว เขาเพิ่งจะรู้ตัวว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ในท่าทางแบบไหน! เฟลิกซ์นอนปลอดภัยอยู่บนตัวของเขา แต่ที่แผ่นอกของทั้งสองแนบสนิทจนเจมส์การันตีได้ว่าอย่างไรหมอนี่ก็เป็นผู้ชายเป็นเพราะสองแขนของเขาโอบรัดกอดอีกฝ่ายเอาไว้เสียแน่น!

เจมส์รีบปล่อยมือแล้วดันตัวเฟลิกซ์ขึ้นไปนั่งลงด้านข้างอย่างนุ่มนวลเพื่อความปลอดภัย สองมือยังคงไม่ชักกลับเตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ไม่คาดฝันที่จะตามมา เจ้าเด็กนี่โชคร้ายถึงขั้นที่ว่าแค่นั่งอยู่เฉย ๆ พื้นก็พังตกลงไปตายในหลุม ไม่ก็หลังคาเกิดทรุด กระเบื้องตกลงมาปักหัวได้เลยทีเดียว

“ขอบคุณขอรับ” เฟลิกซ์ผงกศีรษะขอบคุณแล้วรีบยันตัวลุกขึ้น

ภาพหลอนติดตาทำให้เจมส์ยื่นมือออกไปเตรียมจะคว้ามืออีกฝ่ายไม่ให้ก้าวเดินโดยที่เขายังไม่ตรวจสอบเส้นทาง ก่อนที่จะเอื้อมถึงผู้แทนพระราชากลับกระแอมไอเสียงดัง

“อ่ะแฮ่ม!”

เจมส์หันไปอย่างงุนงง เขาเกือบลืมไปแล้วว่ามีเอ็นพีซีอยู่ในบ้านหลังนี้ด้วย จังหวะที่เขาชะงักอยู่นั้นเอง เฟลิกซ์ก็ไปยืนอยู่ข้างมารดาโดยยังมีอวัยวะครบสามสิบสองอย่างน่าอัศจรรย์ใจ เจมส์ลูบอกระบายความเสียวสันหลัง บางทีเขาอาจจะกลัวมากเกินไปเอง

“พระราชาทรงมีพระประสงค์แต่งตั้งให้เจ้า เฟลิกซ์ แอชเชอร์ ผู้ถือครองนามแห่งความโชคดีทั้งปวงตามคำนายของโหราจารย์ เป็นผู้กล้าออกเดินทางไปช่วยเจ้าหญิงคลาริซเซผู้ถูกมังกรแดงลักพาตัวไปโดยทันทีตามฤกษ์ยามมงคล หากช่วยเจ้าหญิงสำเร็จ เจ้าจะได้อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงและได้รับตำแหน่งผู้ครองอาณาจักรฟีโฮเดลคนถัดไป”

พอเข้ามาในโลกของเกมก็มีรายละเอียดเพิ่มขึ้นมาสินะ เฟลิกซ์มีสกุล เจ้าหญิงมีชื่อ มังกรมีสี และยังหาเหตุผลอ้างถึงการทำนายอะไรนั่นอีก แต่การจะนำเด็กหนุ่มผู้นี้มาเชื่อมโยงกับความโชคดีเป็นเรื่องน่าขันที่สุดที่เจมส์ได้ยินตั้งแต่หลุดเข้ามาในเกมบ้านี่ เจมส์อดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา

สายตาสามคู่หันขวับมามองทางเขา เจมส์แกล้งทำเป็นไอสำลักกลบเกลื่อน

“ท่านผู้นี้คือ...?” เฟลิกซ์ถามด้วยความสงสัย

ผู้แทนพระราชากระแอมไออีกครั้ง “คนผู้นี้คือนักผจญภัยที่จะคอยชี้แนะระหว่างทำภารกิจให้กับเจ้า เอ้า แนะนำตัวสิ”

ครั้งนี้เจมส์ได้สำลักออกมาจริง ๆ แท้จริงแล้วคนที่เป็นเอ็นพีซีก็คือเขาหรอกหรือนี่ ความลับของเอ็นพีซีคือการเอาวิญญาณคนบาปมากักขังเพื่อทรมานหรืออย่างไร?! 

“ฉัน...ข้า เอ่อ...” เจมส์อ้ำอึ้งอย่างไม่รู้จะตอบอะไร ผู้แทนพระราชาก็เกริ่นแทนเขาเสียดิบดี เป็นนักผจญภัย? คอยชี้แนะให้? นี่คือตัวละครแบบสารานุกรมประจำปาร์ตี้ ผู้แบกกลุ่มในยามที่ต้องการไม่ใช่หรือ?

ขณะกำลังพยายามแต่งเรื่องราวตัวละครในหัวอยู่ ตัวอักษรพิกเซลก็โผล่ขึ้นมาตรงหน้า

‘หากนักผจญภัยต้องการความช่วยเหลือ ระบบมีแพ็กเกจตัวละครสำเร็จรูปสำหรับผู้เล่นเริ่มต้นมานำเสนอ’

‘โอ้ ช่วยได้เยอะเลย ไหนขอลองดูซิ’

พิกเซลจัดเรียงตัวกันใหม่ แปรเปลี่ยนเป็นข้อมูลตัวละคร 

‘ชื่อ : จอห์น

อาชีพ : ชาวไร่...’

“…”

เจมส์ปัดตัวอักษรเหล่านั้นทิ้งโดยไม่สนใจจะดูส่วนที่เหลือต่อ “ข้ามีนามว่าเจมส์ อาชีพ...”

‘พ่อมดต้องสืบทอดทางสายเลือด นักผจญภัยไม่สามารถเลือกอาชีพนี้ได้’

เจมส์ที่กำลังจะแนะนำตัวว่าเป็นพ่อมดชะงักค้าง จะให้ทำไงได้เล่า ไม่ว่าเล่นเกมไหนเขาก็มักจะเลือกอาชีพสายเวทก่อนเลยนี่นา ถ้าไม่ให้เป็นพ่อมดแล้วจะให้เป็นอะไร?

“ข้าเป็น...”

‘นักเวทจำเป็นต้องศึกษาจนเข้าถึงพลังเวทมนตร์ได้ก่อน วอร์ล็อก[2]เองก็ต้องเคยทำพันธสัญญากับสิ่งมีชีวิตต่างมิติมาก่อน นักผจญภัยไม่มีคุณสมบัติเหล่านั้น’

เจมส์เลือดขึ้นหน้า นี่มันแทบจะไม่เหลืออะไรให้เลือกแล้วไม่ใช่หรือไง!

‘เลือกไปก่อนแล้วค่อยเรียนรู้สกิลระหว่างการเดินทางไม่ได้หรือไง? เติบโตไปด้วยกัน ฟาร์มเลเวล[3]ไปด้วยกันน่ะ หา?’

‘พื้นเพตัวละครของคุณเคยเป็นนักผจญภัยมาก่อน ไม่สามารถเริ่มต้นจากศูนย์ได้’

เจมส์โมโหจนกัดฟันกรอด ‘ดรูอิด[4]’

‘เช่นเดียวกับพ่อมดที่ต้องสืบทอดทางสายเลือด นักผจญภัยไม่สามารถเลือกอาชีพเหล่านี้ได้’

‘เคลอริค[5]’

‘เสียใจด้วย คุณเป็นคนบาปเกินกว่าพระเจ้าจะแบ่งพลังมาให้ นักผจญภัยไม่สามารถเลือกอาชีพนักบวชได้ แล้วก็กรุณาเรียกสายอาชีพให้เข้ากับธีมเนื้อเรื่องด้วย’

เจมส์ทั้งเดือดดาลทั้งสิ้นหวัง สายเวทอย่างเขาโดนจำกัดอาชีพจนไม่เหลืออะไรให้เล่นแล้ว ขนาดยอมเลี่ยงไปหาสายศักดิ์สิทธิ์อย่างเคลอริคยังถูกตอกกลับมาด้วยเหตุผลที่เถียงไม่ออก อาชีพที่เหลือมีแต่สายกายภาพกับสายสนับสนุนทั้งนั้น

ไม่สิ ยังมีอาชีพหนึ่งที่สามารถพลิกแพลงใช้ได้ทั้งเวทและกายภาพอยู่นี่

‘บาร์ด[6]ล่ะ?’

‘นักกวี ระบบตรวจพบว่านักผจญภัยมีทักษะในการเล่นกีตาร์ ในร้านค้าระบบมีกีตาร์ให้แลกซื้อด้วยแต้มโชคดีสี่ร้อยห้าสิบแต้ม ต้องการแลกซื้อสินค้ากีตาร์เพื่อใช้เป็นอาวุธและเลือกอาชีพนักกวีหรือไม่?’

เจมส์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูด เขาเพิ่งได้แต้มมาห้าร้อย ก็จะโดนไถไปหน้าด้าน ๆ สี่ร้อยห้าสิบ! ระบบบ้าบออะไร นี่มันเว็บหลอกขายของชัด ๆ!

‘ซื้อก็ซื้อวะ ดีกว่าเป็นจอห์น ชาวไร่!’

‘ทำการแลกซื้อสินค้าด้วยแต้มโชคดีสำเร็จ’

น้ำหนักเพิ่มขึ้นมาบนหลัง สายสะพายคาดไอเทมใหม่ที่เพิ่งซื้อมาไพล่ลำตัว เจมส์ปลดสายกีตาร์ลงจากหลังแสดงอาวุธแห่งอาชีพที่เขาเพิ่งได้รับมา

“ข้าชื่อเจมส์ เป็นนักกวี!”

[1] NPC ย่อมาจาก non-player character คือ ตัวละครที่ผู้เล่นไม่ได้ควบคุม หมายถึง ตัวละครที่ถูกออกแบบมาให้เล่นตามบทบาทที่ผู้สร้างวางไว้

[2] Warlock คือ ผู้ใช้เวทมนต์อันเป็นพลังที่ได้มาจากการทำสัญญาแลกเปลี่ยนกับขุมพลังต่างมิติ

[3] เป็นศัพท์แสลงมาจาก farm ที่แปลว่า การทำไร่ ทำนา หรือเพาะปลูก ถูกนำมาปรับใช้ในการเล่นเกมโดยมีความหมายว่า การทำซ้ำไปมา เพื่อให้ได้ทรัพยากรที่ต้องการ เช่น ฟาร์มไอเทม ฟาร์มเลเวล เป็นต้น

[4] Druid คือ นักพรตแห่งศาสนาโบราณผู้ใช้พลังแห่งธรรมชาติ สามารถเปลี่ยนร่างตนเองเป็นสัตว์ แมลง และพืชได้

[5] Cleric คือ นักบวชผู้รับใช้ทวยเทพ ใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ในการรักษาและปกป้อง

[6] Bard คือ นักกวี เป็นผู้มอบแรงบันดาลใจผ่านเวทมนต์ของบทเพลง ช่วยเสริมสร้างกำลังให้กับพวกพ้อง