บทที่ 3 ตั๋วสถานการณ์พาหมดตัว

บทที่ 3

ตั๋วสถานการณ์พาหมดตัว

เจมส์ยกกีตาร์ขึ้นสูง ป่าวประกาศอย่างเต็มภาคภูมิ แต่น้ำหนักโปร่งเบาในมือและขนาดที่เล็กไม่ชินมือกลับทำให้เขารู้สึกแปลกใจ เจมส์ลดกีตาร์ลงมาดู

กีตาร์ที่เขาซื้อมาจากร้านค้าระบบมีลักษณะคล้ายลูกแพร์ผ่าครึ่ง ขีดแบ่งเสียงก็มีเพียงเจ็ดขีดทำให้ส่วนลำคอสั้นลงจนยาวเกินครึ่งของกีตาร์ในหอของเจมส์มานิดเดียว แถมสายยังวางตัวเรียงกันเป็นคู่ขนานมากกว่าหกสายตามปกติของกีตาร์โปร่งอีกต่างหาก

‘ระบบ นี่มันอะไร? ไม่ใช่กีตาร์นี่!’

‘นี่คือพิณลูต เครื่องดนตรีสายต้นกำเนิดของกีตาร์โปร่ง ก็เหมือน ๆ กับกีตาร์โปร่งนั่นแหละ ทดแทนกันได้’

คำตอบส่ง ๆ อย่างไร้ความรับผิดชอบของระบบทำเอาเจมส์เส้นเลือดในสมองแทบปริแตกจากเลือดที่พุ่งกระฉูดด้วยความโมโห ‘เหมือนก็แย่แล้ว! ฉันเล่นไอ้นี่ไม่เป็นว้อย หลอกขายกันชัด ๆ!’

‘นักผจญภัยได้ประกาศอาชีพออกไปแล้ว ถึงจะเล่นไม่เป็นก็ต้องเล่นให้เป็น หากคุณไม่มั่นใจในศักยภาพ ในร้านค้าระบบเรามีคู่มือขาย…’

‘ไสหัวไป!’

เจมส์ปัดหน้าจอพิกเซลทิ้งด้วยอารมณ์เดือดดาล ดีที่เอ็นพีซีทั้งหลายเลิกสนใจมองเขาแล้ว ไม่อย่างนั้นคงเห็นภาพเขาเต้นแร้งเต้นกา ตีกับอากาศราวกับคนบ้า

เจมส์สูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อตั้งสติ เมื่อใจเย็นลงแล้วเขาก็มาคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นดูอีกครั้ง แม้เขาจะหลุดเข้ามาในเกม ‘SAVE FELIX!’ ก็จริง แต่เนื้อหากลับดำเนินไม่เหมือนกันไปเสียทีเดียว เฟลิกซ์ที่ควรจะเริ่มความโชคร้ายตั้งแต่อยู่ในห้องนอนกลับมาเริ่มหลังจากออกจากห้องนอนแล้ว ประกาศตามหาผู้กล้าที่จัตุรัสกลางเมืองกลับกลายเป็นมาแต่งตั้งผู้กล้าถึงที่บ้าน และยังมีนักผจญภัยถูกส่งมาร่วมเดินทางเป็นพี่เลี้ยงพระเอกอย่างเขาอีกต่างหาก

แท้จริงแล้วการประกาศหาผู้กล้าไปช่วยเจ้าหญิงที่จัตุรัสแบบเดิมดีกว่ากันเยอะไม่ใช่หรือไง คนได้ยินมากผู้กล้าที่พร้อมจะเสี่ยงชีวิตไปช่วยเจ้าหญิงก็จะมากตามไปด้วย ในบรรดาคนมากมายต้องมีสักคนที่ทำสำเร็จ แต่นี่กลับมาเลือกเจาะจงถึงที่บ้าน แม้ผู้ที่ถูกเลือกจะเป็นพระเอกของเกม แต่หากคิดตามหลักเหตุผลแล้ว ใครจะอยากให้ชีวิตลูกสาวตกอยู่ในกำมือของเด็กหนุ่มยาจกผอมแห้งเนื้อตัวมอมแมมที่ดูไม่มีแม้กระทั่งแรงตัดฟืนกันเล่า นี่มันจะแปลกประหลาดเกินไปแล้ว

เฟลิกซ์คุกเข่าลงตรงหน้าพระบัญชา แต่เด็กหนุ่มกลับไม่ได้ยื่นมือออกไปรับม้วนคำสั่ง “ข้าน้อยไม่ได้จะขัดพระกรุณา เพียงแต่ท่านตัวแทนพระราชาเข้าใจผิดแล้วขอรับ ถึงชื่อของข้าน้อยจะมีความหมายว่าโชคดี แต่ทั้งวันและเวลาเกิดล้วนทับซ้อนกับดาวมฤตยูพอดิบพอดี เป็นดวงชะตาที่นำพาโชคร้ายมามากที่สุด ชื่อเฟลิกซ์เองก็เป็นการตั้งเพื่อแก้เคล็ดเท่านั้นขอรับ”

ผู้แทนพระราชาได้ยินดังนั้นก็หน้าเสีย ดูท่าตัวเขาเองก็ไม่เชื่อว่าเด็กหนุ่มตัวเท่าไม้ขีดผู้นี้จะสามารถไปช่วยเจ้าหญิงมาจากมังกรแดงได้ เขากระแอมไอเพื่อเรียกสติ “...อ่ะแฮ่ม! อย่างไรก็ตาม พระราชาทรงมีรับสั่งไว้แล้ว ตามคำทำนายของโหราจารย์หลวง ผู้กล้าอย่างไรก็คือเจ้า เฟลิกซ์ แอชเชอร์ จงออกเดินทางไปช่วยเจ้าหญิงเสีย!”

เอ็นพีซีให้เควสเสร็จแล้วก็จากไป ก่อนไปยังทิ้งของสนับสนุนไว้ให้ไม่น้อย ออกจะเยอะเกินไปจนรกบ้านหลังเล็กมอซอของเฟลิกซ์เสียด้วยซ้ำ เจมส์มองเงินหีบใหญ่ด้วยดวงตาเปล่งประกาย หากเขาเป็นยาจกที่จู่ ๆ ก็มีเงินหล่นมาจากฟ้าแบบเฟลิกซ์ เขาคงจะออกเดินทางไปแล้ว ไม่ใช่เพื่อไปฆ่าตัวตายด้วยการเป็นอาหารให้มังกรย่างกิน แต่เพื่อหนีเอาเงินสนับสนุนไปสร้างชีวิตใหม่กับครอบครัวน่ะสิ!

แต่หากเฟลิกซ์ทำแบบนั้น เขาก็จะหมดความหวังในการกลับไปยังโลกเก่า เจมส์มุ่งมั่นที่จะทำหน้าที่เป็นผู้จับตามองไม่ให้เด็กนี่ออกนอกลู่นอกทางขนเงินหนีไปได้

“ท่านเจมส์ ท่านช่วยเป็นผู้ถือทรัพย์สินเหล่านี้ได้หรือไม่ขอรับ?”

“ฮ่า! กะแล้วเชียว...อะไรนะ?”

เฟลิกซ์เล่นปลายผมยาวสลวยของตนด้วยความประหม่า “อย่างที่ท่านเห็น ข้าน้อยไม่ได้ถือเงินจำนวนมากเท่านี้มานานมากแล้ว กลัวว่าจะจัดการได้ไม่ดี ต้องรบกวนท่านแล้วขอรับ”

เจมส์อ้าปากค้างสลับกับเหลือบมองทรัพย์สมบัติมหาศาลตรงหน้า ในใจแอบรู้สึกผิดเล็กน้อยที่ดันคิดเองเออเอง มองเจ้าพระเอกนี่ในแง่ร้ายไปก่อนแล้ว “จะว่าได้ก็ได้อยู่หรอก แต่มากขนาดนี้คงจะขนไปไม่หมด เก็บบางส่วนไว้ที่บ้านเจ้าก่อนไหม?”

“ไม่ได้เจ้าค่ะ หากเก็บไว้ที่นี่จะต้องถูกขโมยในวันสองวันนี้เป็นแน่ ท่านต้องเอาไปให้หมดนะเจ้าคะ”

เจมส์มองเอ็นพีซีคุณแม่พยายามชี้นำผู้เล่นอย่างเขามือเป็นระวิง เงินนี่เห็นทีจะต้องได้ใช้จนหมดในภารกิจใดภารกิจหนึ่งเป็นแน่

‘คุณกำลังลำบากใช่หรือไม่?’

‘ยังจะต้องถามอีกเหรอ?’

‘ทางระบบมีทางเลือกมานำเสนอ นักผจญภัยสามารถแลกซื้อไอเทมตั๋วสถานการณ์ได้ในราคาหนึ่งร้อยแต้มโชคดี แต่เนื่องจากตอนนี้ทางร้านค้ากำลังจัดโปรโมชันลดราคาพิเศษสำหรับผู้เล่นใหม่ นักผจญภัยจึงสามารถแลกซื้อได้ในราคาเพียงห้าสิบแต้ม!'

เจมส์ได้เห็นทางเลือกที่ว่าก็ถึงกับหางตากระตุก ‘นี่มันกะจะขูดรีดกันจนหมดตัวชัด ๆ มาลดราคาอะไรตอนนี้ ก็แค่ตั้งราคาให้ฉันใช้แต้มจนหมดตั้งแต่กีตาร์เก๊แล้วไม่ใช่หรือไง?!’

‘นักผจญภัยพูดแบบนี้ก็ไม่ถูก ทางระบบพยายามอย่างหนักที่จะช่วยคุณให้ผ่านพ้นสถานการณ์ยากลำบากไปก็เท่านั้น อีกทั้ง นี่ก็เป็นโอกาสในการใช้ตั๋วสถานการณ์ที่ดีมาก ๆ หากได้ของดีตั้งแต่เริ่มเกมก็จะสบายไปตลอดการเดินทาง อย่างไรก็มีแต่ได้ไม่มีเสีย รู้อย่างนี้แล้วทำไมไม่ซื้อตอนที่จัดโปรโมชันอยู่ไปเลยเล่า’

เจมส์ฟังโฆษณาชวนเชื่อหลอกขายของจบก็กัดฟันกรอด แต่เขาก็ไม่สามารถทิ้งเงินทำเควสให้ถูกขโมยอย่างเสียเปล่าไว้ที่นี่ได้เช่นกัน ยอมถูกเอาเปรียบสักครั้งถือเสียว่าเป็นค่าโง่ของผู้เล่นใหม่ก็แล้วกัน แม้จะเจ็บใจเจมส์ก็ตะโกนดังลั่นอยู่ในใจ ‘ซื้อ!’

‘ทำการแลกซื้อตั๋วสถานการณ์สำเร็จ ต้องการจะใช้ไอเทมเลยหรือไม่?’

‘จัดมา เอาให้ไว’

ประตูบ้านแอชเชอร์เปิดขึ้นอีกครั้ง ตัวแทนพระราชาย้อนกลับมา

“เกือบไปแล้ว เพราะเป็นของสำคัญข้าจึงเก็บแยกไว้จากของสนับสนุนชิ้นอื่นจนลืมไปเสียสนิท! พระราชายังมอบของวิเศษจากโหราจารย์ชิ้นนี้ไว้เป็นของสนับสนุนการเดินทางไปช่วยเจ้าหญิงให้กับพวกเจ้าด้วย”

โหราจารย์ผู้นี้คือโหรหลวงที่เขาต้องขอพรเพื่อกลับไปยังโลกเดิมสินะ ขอดูหน่อยเถอะว่าผู้เป็นความหวังกลับบ้านของเขาจะสร้างของวิเศษแบบไหนออกมากัน ว่าแต่สถานการณ์ยากลำบากที่เขาต้องใช้แต้มทั้งหมดที่มีแก้ไข มีสาเหตุมาจากการลืมของเอ็นพีซีหรือนี่?!

ถุงผ้าเนื้อหนาสีน้ำเงินเข้มถูกส่งให้กับเฟลิกซ์ เมื่อทำธุระเสร็จเรียบร้อยเอ็นพีซีก็รีบจากไปทันที เฟลิกซ์ดูของในมืออย่างสนใจใคร่รู้สักพักก็ส่งให้เจมส์ต่อ

‘ได้รับไอเทม ถุงเก็บของของมหาเวทกอนโดลอน’

หน้าจอพิกเซลขึ้นคำอธิบายไอเทมยาวเหยียด เจมส์อ่านแล้วก็รู้สึกว่าเป็นไอเทมที่คุ้มค่ากับราคาห้าสิบแต้มนัก คำแนะนำของระบบก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์ไปเสียทีเดียว ว่าแต่มหาเวทกอนโดลอนในชื่อไอเทมก็คือโหรหลวงสินะ

“งั้นก็ใส่ทั้งหมดลงมาในถุงนี้ก็แล้วกัน”

เฟลิกซ์ถามด้วยความสงสัย “ถุงผ้าใบเท่านั้นจะใส่ของมากมายเหล่านี้ได้หมดหรือขอรับ?”

“ได้แน่นอน นี่คือถุงผ้าที่ทอขึ้นจากด้ายไหมท่องลมแห่งอาณาจักรเครทิส ถูกปลุกเสกคาถาโดยมหาเวทกอนโดลอน ผู้ชักนำสายลมเหนือกาลเวลา แห่งหอคอยลอสต์วิง เจ้าสามารถเก็บทุกอย่างลงไปในนี้ได้แม้กระทั่งบ้านของเจ้าเชียวล่ะ” เจมส์อ่านข้อมูลไอเทมให้เฟลิกซ์ฟังโดยที่ตัวเขาเองฟังไม่เข้าใจสักคำ เขารู้เพียงว่าเจ้าถุงผ้าใบนี้ใส่ของได้ไม่อั้นอย่างกับกระเป๋าวิเศษของโดราเอม่อง เป็นของดีอย่างไม่ต้องสงสัย!

“เช่นนั้นก็รบกวนด้วยขอรับ” เฟลิกซ์พยักหน้าเข้าใจอย่างน่าตกตะลึง คงเป็นปกติของโลกนี้หรือไม่ก็เป็นการกระทำเพื่อให้เกมได้ดำเนินต่อไป “ก่อนหน้าจะออกเดินทางคงต้องไปซื้ออุปกรณ์และเสบียง เรื่องที่หาซื้ออุปกรณ์สวมใส่ข้าน้อยไม่ค่อยมีความรู้นัก ท่านเจมส์มีร้านใดแนะนำหรือไม่ขอรับ?”

เจมส์เหงื่อตก นี่มันคำถามที่ควรไปหาคนท้องถิ่นมาตอบ ไม่ใช่คนที่มาเกิดใหม่แบบเขา! แต่ด้วยภูมิหลังตัวละครที่ระบบปูมาให้ เขาผู้มีประสบการณ์เป็นนักผจญภัยมาก่อนก็สมควรที่จะรู้เรื่องพวกนี้จริง ๆ

‘เฮ้ย ระบบ มีโพยให้หน่อยไหม?’

‘แน่นอนว่าทางเรามีคู่มือการเล่นให้นักผจญภัยครอบคลุมในทุกด้าน เพียงแต่...’

‘เพียงแต่อะไร? รีบ ๆ พูดมาสิ!’

‘เพียงแต่ว่าทุกคู่มือต้องใช้แต้มโชคดีแลกและนักผจญภัยก็ได้ใช้แต้มไปจนหมดแล้ว’

‘…’

ไอ้ระบบหน้าเลือดบัดซบเอ๊ย!

“ถ้าหากไม่เป็นการลำบากเกินไป”

ขณะที่เจมส์กำลังจะทะเลาะกับอากาศ เสียงที่เขาลืมไปแล้วก็ดังขึ้น เป็นเอ็นพีซีคุณแม่นี่เอง

“มีอะไรหรือขอรับ ท่านแม่?” เฟลิกซ์หันไปถามมารดาที่ยืนอยู่ด้านข้าง

“ถ้าไม่ลำบากเกินไป ช่วยแวะไปที่เมืองซอเรนทานาก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ?”

เฟลิกซ์เอียงศีรษะด้วยความสงสัยก่อนจะเบิกตากว้าง “เมืองซอเรนทานา? ...อย่าบอกนะว่า!”

แม่พระเอกพยักหน้าให้ลูกชายของนาง “ถูกแล้ว ลูกรัก”

“เป็นสิ่งนั้นอย่างที่ข้าคิดใช่หรือไม่ขอรับ?”

“ใช่แล้วจ้ะ ลูกรัก”

“เป็นสิ่งนั้นจริง ๆ หรือ?”

“จริงจ้ะ ลูกรัก”

“…”

เจมส์มองสองแม่ลูกโต้ตอบรับส่งกันไปมาอยู่นานก็ไม่ยอมพูดเสียทีว่า ‘สิ่งนั้น’ คืออะไร เห็นทีเกมจะรอให้ผู้เล่นอย่างเขาเข้าไปมีส่วนร่วมจึงจะดำเนินต่อได้ ช่างเป็นเกมที่น่ารำคาญเสียจริง!

“ขออภัยที่ขัดจังหวะ ‘สิ่งนั้น’ คืออะไร?”

เอ็นพีซีคุณแม่รีบหันขวับมาเล่าเรื่องราวอย่างกระตือรือร้น “เมืองซอเรนทานาคือที่ฝังร่างของสามีของข้า อดีตผู้นำตระกูลแอชเชอร์ แต่ไม่ได้มีเพียงเท่านั้น ข้าง ๆ หลุมฝังศพของเขายังฝัง ‘ของ’ สืบทอดประจำตระกูลแอชเชอร์เอาไว้ด้วย”

“แต่ท่านแม่ ‘ของสิ่งนั้น’ ตอนนี้...”

เจมส์อยากจะจับสองแม่ลูกคู่นี้มาตีเค้นคอให้รู้แล้วรู้รอด จะเก็บงำอะไรนักหนา! “แล้วตกลงมันคืออะไรเล่า?!”

สองแม่ลูกหันขวับมาทางเขาอย่างพร้อมเพรียงกันจนเจมส์สะดุ้งตกใจ “ดาบเวทลีอาธิล”