Mag-log inดวงตากลมโตของหลี่หนิงหนิงมองพินิจใบหน้านั้นก่อนเพื่อค้นหาในความทรงจำว่าหญิงสาวท่าทางดูร้ายกาจตรงหน้านี้คือใคร
เธอคือหลี่เสวี่ยเหมย น้องสาวต่างมารดาของร่างนี้ ด้านหลังมีบ่าวรับใช้สองคนยืนประกบสีหน้าของพวกนั้นดูราวกับว่ากำลังจะได้ทำเรื่องสนุก
จากความทรงจำของร่างเดิมหลี่เสวี่ยเหมยคนนี้ชอบรังแกพี่สาวที่สติไม่ดีเนื่องจากริษยาความงามของหลี่หนิงหนิงที่ได้รับถ่ายทอดมาจากมารดาที่เป็นถึงหญิงงามเลื่องชื่อจากแดนเหนือ อาศัยความสติไม่ดีของหลี่หนิงหนิงคนเก่าเป็นที่ระบายอารมณ์โดยที่มีมารดาของตนให้ความร่วมมือปกปิดเรื่องนี้ไม่ให้มีผู้ใดรู้
แต่ในความคิดของเธอก็คิดว่าถึงมีคนรู้ก็คงไม่มีผู้ใดมาสนใจอยู่ดี เพราะความทรงจำที่ถูกถ่ายทอดมาเข้ามาในหัวนั้นสกุลหลี่ตั้งแต่บนยันล่างล้วนไม่มีตัวดีสักตัว
พ่อก็เอาแต่ร่วมมือกับขุนนางตำแหน่งใหญ่โตทำเรื่องชั่วๆ เพื่อให้ตนเองมีอำนาจมากขึ้น แม่เลี้ยงและพี่น้องแต่ละคนในจวนก็ล้วนร้ายกาจคอยแต่จะจ้องอิจฉาริษยากันเอง ชิงดีชิงเด่นกันไม่เว้นวัน บ่าวรับใช้แบ่งพรรคแบ่งพวกดังนั้นหลี่หนิงหนิงคนก่อนที่สติไม่ดีจึงกลายเป็นเป้าให้ผู้คนสกุลหลี่รังแกเพื่อระบายอารมณ์
นี่มันไม่ต่างอะไรกับละครที่เธอได้รับบทเล่นเลยสักนิด!
"ตื่นแล้วหรือนังบ้า" หลี่เสวี่ยเหมยแค่นเสียง ดวงตามองดูพี่สาวต่างมารดาที่อายุมากกว่าตนด้วยสายตาเหยียดหยามทว่าในนั้นกลับมีความริษยาขณะที่มองใบหน้าเปลือยเปล่าไร้ซีดเซียวเครื่องประทินผิวของหญิงสาว
นางเกลียดใบหน้านี้นัก แม้ไม่ได้ประทินโฉมกลับงดงามยิ่งกว่าตนเสียอีก!
เหตุใดสวรรค์ไม่มอบใบหน้านี้ให้แก่นางแต่กลับให้นังบ้าสติไม่ดีผู้นี้กัน!
หลี่เสวี่ยเหมยก้าวเข้าใกล้ ก่อนจะเงื้อมือหมายจะตบหน้าอย่างที่เคยทำ ทันใดนั้นคนที่นางคิดว่าบ้ากลับคว้าข้อมือของตนไว้แน่นก่อนที่หญิงสาวจะได้รับแรงบีบจากฝ่ามือเล็กซีดขาวจนต้องร้องออกมาอย่างเจ็บปวด
"โอ๊ย! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ นังบ้า!"
หลี่หนิงหนิงบิดข้อมือจนอีกฝ่ายทรุดลงกับพื้น ทำให้คนตั้งใจมาหาเรื่องได้มีโอกาสเงยหน้ามองผู้เป็นพี่สาวจนได้เห็นว่าดวงตาคู่งามที่เดิมทีมักจะมีแต่ความเลื่อนลอยและหวาดกลัวตนเองกลายเป็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความแข็งกร้าวอย่างคนไม่ยอมคน
"นังหนิงหนิง ปล่อยข้านะ!"
"คิดจะทำร้ายคนอื่น พอโดนเองซะบ้างก็ร้องเป็นหมาถูกน้ำร้อนลวกเลยนะ" เสียงใสที่เต็มไปด้วยความเหน็บแนมถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากแห้งแตก
สีหน้าของหลี่เสวี่ยเหมยเหยเกเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "แก! นังบ้า! กล้าทำร้ายข้าหรือ โอ๊ย!"
"คุณหนูรองเจ้าคะ!" บ่าวรับใช้ที่เห็นเหตุการณ์ว่านายของตนท่าจะไม่ดีก็รีบเข้ามาหมายจะช่วย แต่หลี่หนิงหนิงกลับรู้ทันยกเท้ายันเข้าที่ท้องจนล้มหงายไปกองกับพื้นทั้งสองคนในเวลาไล่เลี่ยกัน
"โอ๊ย! / โอ๊ย!"
หลี่เสวี่ยเหมยเองก็ถูกหญิงสาวออกแรงผลักลงไปรวมกับสาวใช้ของอีกฝ่าย สามนายบ่าวต่างร้องโอดโอยเช่นเดียวกัน
ร่างผอมบางของหลี่หนิงหนิงยืนเท้าสะเอวมองด้วยสายตาเหยียดหยามกลับ
มองมามองกลับ ไม่โกง!
แม้ว่าตัวเธอจะเป็นคนชอบอยู่อย่างสงบไม่ชอบมีเรื่องกับใคร แต่ถ้ามีคนมาทำเธอก่อนเธอก็ไม่ยอมเหมือนกัน!
"นังหนิงหนิง เจ้ากล้าทำร้ายข้าหรือ ข้าจะให้ท่านแม่จัดการเจ้า!"
หลี่เสวี่ยเหมยที่ลุกขึ้นมาได้เพราะถูกสาวใช้ทั้งสองพยุงขึ้นใช้มือข้างที่ไม่เจ็บชี้หน้าพี่สาวต่างมารดาด้วยสายตามาดร้าย คิดว่าอีกฝ่ายจะแสดงท่าทีหวาดกลัวออกมาให้ได้เห็นอย่างที่เคยเป็นเมื่อยามที่ตนอ้างถึงมารดา
แต่ทว่ากลับไม่ได้เป็นอย่างที่ตนเองคิด เมื่อร่างผอมของผู้เป็นพี่สาวย่างก้าวเข้ามาหาตนก่อนจะประกาศกร้าว
"มาสิ คิดว่ากลัวรึไง แน่จริงก็ไปตามมารดาเจ้ามาพบข้าด้วยสิ ดูซิว่านางจะทำอะไรข้าได้?" หลี่หนิงหนิงยอดมืดขึ้นกอดอกท่าทียียวน หญิงสาวปรับตัวได้อย่างรวดเร็วแถมใช้ภาษายุคโบราณตอบโต้ได้ทันที
เจ้าแม่ซีรีส์ละครพีเรียดไม่รู้ตั้งกี่เรื่องแล้ว แค่นี้สบายมาก
"เจ้าคอยดูเถอะว่าข้าจะจัดการเจ้าอย่างไร!" หลี่เสวี่ยเหมยตะคอกด้วยท่าทีเกรี้ยวกราดแต่มีความตื่นตระหนกในดวงตา
นังบ้าหลี่หนิงหนิงเหตุใดจึงพูดจารู้เรื่องเช่นนี้?
หลี่หนิงหนิงยิ้มยียวนพร้อมเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างท้าทาย "เอาสิ ข้าจะรออยู่ที่เรือนนี้แหละ อยากมาเมื่อไหร่ก็มา"
"เจ้า!" หลี่เสวี่ยเหมยโกรธจนเลือดขึ้นหน้าทำท่าจะปรี่เข้าไปจัดการพี่สาวต่างมารดาที่เคยเป็นที่ระบายอารมณ์ของตนมาโดยตลอดแต่ถูกบ่าวรับใช้ทั้งสองห้ามเอาไว้
"คุณหนูเจ้าคะ พวกเรากลับไปแจ้งฮูหยินดีกว่าเจ้าค่ะ!"สาวใช้ที่ถูกหลี่หนิงหนิงจัดการคนแรกรั้งแขนนายของตนเอาไว้พลางมองคุณหนูใหญ่ของจวนด้วยสายตาหวั่นๆ ไม่คิดว่าพวกตนจะถูกคุณหนูใหญ่ที่สติไม่ดีมาโดยตลอดตอบโต้กลับเช่นนี้
เมื่อได้ยินคำพูดของบ่าวรับใช้หลี่เสวี่ยเหมยก็รู้สึกเห็นด้วย
นางรีบไปบอกมารดามาจัดการดีกว่า หากท่านแม่รู้ว่านังบ้านี่กล้าทำร้ายนางจะต้องจัดการสั่งสอนมันให้หลาบจำแน่!
คิดได้เช่นนั้นหลี่เสวี่ยเหมยก็เอ่ยคาดโทษพี่สาวต่างมารดาของตนไว้แล้วเดินออกจากเรือนซอมซ่อของหลี่หนิงหนิงไป ทิ้งให้เจ้าของเรือนมองตามด้วยสายตาเหนื่อยหน่าย
เห้อ ทะลุมิติทั้งที่ทำไมถึงไม่เข้าไปอยู่ในร่างที่มีชีวิตสุขสบายเป็นคุณหนูร่ำรวยครอบครัวรักใคร่บ้างล่ะ
สวรรค์ไม่รักเธอบ้างรึยังไงนะ...
"ท่านพี่ เรื่องนี้เป็นความผิดของข้าเองเจ้าค่ะ เป็นข้าที่ละเลยหน้าที่ไม่ระวังจนเกิดเรื่องเช่นนี้ ข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยโดยเร็ว!" ร่างอรชรรีบลุกไปคุกเข่าต่อหน้าสามีเพื่อรับความผิดเอง เพราะหากให้เขาเป็นฝ่ายลงมือจัดการคงต้องรู้แน่ว่าเรื่องทุกอย่างเกิดมาจากตนนางจะปล่อยให้เขารู้ไม่ได้!หลี่อี้เทียนได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้ารับทราบ "จัดการให้เรียบร้อย หากจัดการไม่ได้หน้าที่ดูแลจวนข้าจะยกให้มู่หว่านทำแทน" สั่งพร้อมเอ่ยขู่ไปในทีเขาไม่ต้องการให้มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นที่จวนมิเช่นนั้นหากมีข่าวออกไปว่าจวนสกุลหลี่ดูแลบุตรสาวไม่ดีจะส่งผลต่อชื่อเสียงและภาพลักษณ์ของตระกูลและตัวเขาเองเมื่อได้ยินชื่อของสตรีอีกคนในเรือนหูฟางซินก็ตาเบิกกว้างพร้อมกว่าด้วยอาการลนลาน"ไม่นะเจ้าคะ! ข้า..ข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง และจะ..จะลงโทษทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างที่สุดแน่นอนเจ้าค่ะ" หูฟางซินก้มหน้าเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นางจะไม่มีวันยอมให้อำนาจในมือของตนอาจจะตกไปอยู่ในมือของคนอื่นเด็ดขาดแม้ว่าจะต้องเสียคนของตนไปมากน้อยแค่ไหนก็ตามหลี่อี้เทียนได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าพอใจแล้วหันไปหาบุตรสาวแล้วเอ่ย
ยามเว่ย (13.00 น.)หลี่อี้เทียนที่พึ่งกลับมาถึงจวนใบหน้าเคร่งขรึมเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากงานราชการยังไม่ทันได้นั่งพักดี ฮูหยินรองคนโปรดของตนก็น้ำตาคลอรีบเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าพร้อมทั้งกล่าวฟ้องอย่างน่าสงสาร"ท่านพี่! ท่านต้องให้ความเป็นธรรมแก่ข้านะเจ้าคะ!"หลังจากที่หูฟางซินกลับไปที่เรือนเพื่อตั้งหลักใช้เวลาคิดหาทางออกเกือบชั่วยามก็หาทางออกสำหรับเรื่องนี้ได้ไว้เรียบร้อยแล้ว นางวางแผนกับบุตรสาวว่าจะความผิดทั้งหมดจะต้องโยนให้จีถิงหลัว เพราะอย่างไรเสียนังบ่าวชั้นต่ำนั่นก็ไม่กล้าที่จะพาดพิงมาถึงนางอยู่แล้วหากมันกล้าลองดีละก็ตนจะส่งคนไปจัดการครอบครัวของมันที่อยู่ข้างนอกซะ!ส่วนนังเด็กหนิงหนิงนั่นพอเอาเข้าจริงมันก็คงไม่กล้าที่จะพูดอะไรหรอก ที่แล้วมานางสั่งสอนไปตั้งเท่าไหร่แล้วคงจะหวาดกลัวนางอยู่บ้างหลี่อี้เทียนขมวดคิ้วก่อนทอดสายตามองสตรีตรงหน้า หูฟางซินคือฮูหยินรองที่เขารับเข้ามาหลังจากที่แต่งฮูหยินเอกอย่างเฉินอิงหลิวได้เพียงหนึ่งปี แม้นางจะเป็นเพียงบุตรสาวพ่อค้าแต่กลับมั่งคั่งร่ำรวยช่วยส่งเสริมเขาได้เป็นอย่างดี อีกทั้งนางเป็นสตรีที่รู้จักเอาอกเอาใจวางตัวในฐานะฮูหยินรองได้เหมาะสมจึงทำให้
นานวันฝั่งมนุษย์ก็ยิ่งมีจำนวนคนล้มตายมากมาย ทหารจากห้าแคว้นรวมกันเคยมีจำนวนหลายล้านคนก็ลดเหลือไม่ถึงล้านนาย ในเวลานั้นเองมีแม่ทัพคนหนึ่งนามว่า 'ซ่งจื่อหวง' ซึ่งเป็นแม่ทัพผู้เก่งที่สามารถรับมือกับราชาปีศาจได้อย่างหลายกระบวนท่าถือว่าเป็นผู้ที่เก่งที่สุดในบรรดาแม่ทัพคนอื่นๆ ได้เสนอเจรจายุติสงครามกับราชาปีศาจโดยที่ไม่ฟังคำสั่งของกษัตริย์แคว้นตน ออกคำสั่งให้กองกำลังทั้งหมดของมุนษย์หยุดสู้รบและยอมจำนนแด่ราชาปีศาจเพื่อชีวิตของคนที่เหลืออยู่ราชาปีศาจหรงมู่เหยียนแต่เดิมก็ไม่ใช่คนคิดอยากเปิดสงครามและเห็นแก่ความมีจิตใจที่ดีเห็นแก่ส่วนรวมของแม่ทัพใหญ่ผู้นั้นจึงยอมเจรจาด้วยใช้เวลาไม่นาน โดยได้ข้อสรุปว่าหนึ่ง ฝั่งมนุษย์จะต้องยินยอมให้สังหารเหล่ากษัตริย์แต่ละแคว้นที่เป็นผู้มีความคิดเริ่มต้นเปิดสงครามเพื่อเป็นการไถ่โทษให้กับแดนปีศาจสอง ทุกๆ ร้อยปีทุกแคว้นจะต้องส่งขบวนบรรณาการไปที่แดนปีศาจสาม ฝั่งมนุษย์จะต้องทำพันธะสัญญาเลือดกับราชาปีศาจเพื่อไม่ให้ฝั่งมนุษย์คิดก่อสงครามอีก หากมีมนุษย์คนใดคิดฝ่าฝืนก็จะตายภายในเจ็ดวันหากไม่ตกลงราชาปีศาจหรงมู่เหยียนก็ไม่คิดที่จะปล่อยมนุษย์เอาไว้และประกาศว่าจะล้างบาง
ภายในท้องพระโรงอันโอ่อ่าของแคว้นซ่ง เหล่าขุนนางในชุดขุนนางเต็มยศยืนเรียงรายตามลำดับยศ ศูนย์กลางของการประชุมคือองค์ฮ่องเต้ผู้ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร สีพระพักตร์เรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยบารมี ขุนนางแต่ละฝ่ายทยอยรายงานสถานการณ์บ้านเมืองตามหน้าที่ของตน"ทูลฝ่าบาท บัดนี้ผลผลิตทางการเกษตรของแคว้นเราอุดมสมบูรณ์กว่าปีก่อน ทุกพื้นที่ได้รับการดูแลอย่างทั่วถึง ราษฎรเริ่มมีความเป็นอยู่ดีขึ้นตามลำดับพ่ะย่ะค่ะ คาดว่าผลผลิตในปีนี้อาจจะเพิ่มขึ้นอีกราวๆ สามส่วนเพียงพอสำหรับสำรองในหน้าหนาวพ่ะย่ะค่ะ" ขุนนางฝ่ายเกษตรกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงมั่นใจ"ด้านการค้าก็รุ่งเรืองพ่ะย่ะค่ะ" ขุนนางฝ่ายเศรษฐกิจก้าวออกมารายงาน "พ่อค้าจากต่างแคว้นเดินทางมาแลกเปลี่ยนสินค้ามากขึ้น ท่าเรือทางเหนือก็ได้รับการปรับปรุงใหม่ ทำให้การขนส่งสะดวกขึ้นมาก คาดว่าเงินเข้าท้องพระคลังในปีนี้จะมีมากขึ้นกว่าปีก่อนเกือบสองส่วน""สถาณการณ์ด้านกองทัพเป็นอย่างไรบ้าง?" ฮ่องเต้หันพระพักตร์ไปตรัสถามอีกฝั่งแม่ทัพใหญ่ที่รับผิดชอบเรื่องนี้ก็ก้าวออกมาขานรับ "ทูลฝ่าบาท กองทัพของเรายังคงแข็งแกร่ง ซ้อมรบเป็นประจำ ขณะนี้ไม่มีภัยคุกคามจากศัตรูภายนอก ดินแดนชาย
หลี่หนิงหนิงหันไปตามเสียง ก็เห็นร่างของสตรีหน้าขาวเด่นผู้หนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับหลี่เสวี่ยเหมยน้องสาวต่างมารดาของนางคนตรงหน้าก็คือฮูหยินรองของจวน หูฟางซิน มารดาของหลี่เสวี่ยเหมย ภรรยาคนโปรดของบิดาของหลี่หนิงหนิงใบหน้าของอีกคนขาวโดดเด่นจากการทาแป้ง ริมฝีปากทาสีแดงสด ส่วนคิ้วก็เขียนเป็นทรงขีดเล็กๆ ลากยาวไปจนถึงหางตานี่เทรนแต่งหน้าของคนยุคนี้เป็นแบบนี้หรอเนี่ย?"ท่านแม่จัดการมันเลยเจ้าค่ะ! " หลี่เสวี่ยเหมยฟ้องมารดาพร้อมหันมายกยิ้มเยาะให้คนเป็นพี่สาวมารดานางมาแล้ว นังหลี่หนิงหนิงถูกตีตายแน่!"ข้าถามว่ามีเรื่องอะไรกัน แล้วหลี่หนิงหนิงเจ้ามาทำอะไรที่นี่?" หูฟางซินเอ่ยถามอีกครั้งพร้อมกับส่งสายตามาดร้ายไปยังร่างผอมของลูกเลี้ยงที่สติไม่ดีของตนหวังว่าจะได้ท่าทีหวาดกลัวอย่างที่เคยเป็น"ข้ามาจับขโมยที่ยักยอกของในจวน"คนเป็นฮูหยินรองชะงักไปเล็กน้อยเมื่อนังเด็กบ้าที่สติไม่ดีกลับตอบโต้ตนและมีสายตาอย่างคนปกติหรือมันจะหายดีอย่างที่เหมยเอ๋อร์ของนางพูดจริงๆ?"ขโมย ขโมยอะไร? ใครจะไปยักยอกของๆ เรือนเจ้ากัน!"หลี่หนิงหนิงหรี่ตาลงรอยยิ้มร้ายปรากฏบนริมฝีปาก "ฮูหยินรอง เหตุใดท่านถึงได้รู้ว่าของๆ เรือนข้า
ร่างผอมบางก้าวเท้าเข้าสู่โรงครัวของจวนอย่างเงียบเชียบ ทำให้เห็นภาพที่บ่าวรับใช้ของโรงครัวกำลังนั่งทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย จมูกโด่งรั้นได้กลิ่นหอมหวานของอาหารปรุงสุกกระจายไปทั่วบริเวณ สายตามองบ่าวแต่ละคนที่ก้มหน้าก้มตากินอาหารอย่างมีความสุขด้วยสายตาโมโหหน๋อย! พวกคนใช้ได้กินของอร่อยๆ แต่กลับให้คุณหนูอย่างหลี่หนิงหนิงกินอาหารที่ดูเหมือนกับของเหลือแบบนั้นหรอเดี๋ยวได้เจอแน่"แม่ครัวจีอยู่ไหน?" เสียงหวานทว่าน้ำเสียงมีความแข็งกระด้างเอ่ยถามเสียงดังบรรดาคนงานในครัวที่กำลังง่วนอยู่กับการกินอาหารหันขวับมามอง ก่อนที่สตรีร่างท้วมผู้หนึ่งจะยืนลุกขึ้นแสดงตัว"ข้าอยู่นี่ ท่านคือ..?" จีถิงหลัวกวาดสายตาพิจารณาหลี่หนิงหนิงตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าพร้อมกับคิดว่าสตรีร่างผอมตรงหน้าคือผู้ใด แม่ครัววัยกลางคนนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อจำได้ว่าใบหน้างดงามทว่าซีดเซียวของคนตรงหน้าคือใครจึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจ"คุณหนูใหญ่!" แม้ใบหน้านี้จะเปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อสี่ปีก่อนไม่น้อย แต่เค้าโครงความงามเช่นนี้ย่อมเป็นคุณหนูใหญ่ที่เกิดจากฮูหยินเอกผู้ล่วงลับอย่างแน่นอน"ยังดีที่เจ้ายังจำได้""ท่าน..เหต







