ตอนที่ 3 ยอมรับสภาพความเป็นจริง

ฮูหยินใหญ่จางไม่สามารถโต้แย้งใดๆกลับไปได้อีก เมื่อรู้ดีว่านางไม่มีทั้งหลักฐานและพยาน ทำได้เพียงรอให้จื่อเหยาฟื้นขึ้นมารวมทั้งนำกำไลหยกเลือดนกอันล้ำค่าคืนกลับมาเท่านั้น

            “ฮูหยินเจ้าคะ คุณหนูดื่มยาลงไปแล้ว เช่นนี้คงไม่เป็นไรแล้วกระมังเจ้าคะ” ซูเจียวเอ่ยกับฮูหยินใหญ่จางขณะนั่งเฝ้าจื่อเหยาที่ยังคงไม่ได้สติอยู่ด้วยกัน

            “ใช่ เหยาเอ๋อต้องไม่เป็นไร ลูกข้าต้องฟื้นขึ้นมาในไม่ช้านี้แหละ” ฮูหยินใหญ่ทั้งเอ่ยปลอบและให้กำลังใจตนเอง ก่อนจะนั่งเฝ้าจื่อเหยาต่อจนร่างกายเหนื่อยล้าเผลอฟุบหลับไปทั้งนายและบ่าว

            ขณะเดียวกันจื่อเหยาที่หมดสติไปนานหลายชั่วยาม ตอนนี้ก็เริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาแล้ว

            ‘โอย ปวดหัวปวดตัวไปหมดเลย’ จื่อเหยาโอดครวญในใจ ร่างกายรู้สึกหนักอึ้ง ก่อนที่นางจะพยายามลืมตาขึ้นมาช้าๆ

            ‘นี่ ที่ไหนกัน เราถูกรถชนไม่ใช่เหรอ’ จื่อเหยากวาดตามองไปโดยรอบซึ่งเป็นสถานที่ไม่คุ้นตา อีกทั้งยังดูแปลกแตกต่างออกไปจากที่ซึ่งเธอเคยอยู่มาก สิ่งสำคัญคือจากเหตุการณ์ล่าสุดที่เกิดขึ้นกับตนเองนั้น หากเธอไม่ตายก็ควรจะฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ

            ‘ทำไมที่นี่เหมือนกับห้องหรือฉากในละครย้อนยุคเลยล่ะ ทั้งโต๊ะ เตียง หน้าต่าง ข้าวของเครื่องใช้ แล้วสองคนนี้คือใครกัน’ จื่อเหยาสำรวจไปรอบๆ ก่อนจะหันไปเห็นฮูหยินใหญ่จางกับซูเจียวที่นอนฟุบหลับอยู่ไม่ห่างออกไปนัก จากนั้นจู่ๆก็มีแสงสว่างวาบเข้ามาตรงหน้า ต่อมาจื่อเหยาก็ได้เห็นภาพเรื่องราวของหญิงสาวผู้หนึ่งซึ่งรูปร่างหน้าตาอ้วนท้วมสมบูรณ์แต่เค้าโครงหน้ารวมทั้งชื่อสกุลเหมือนกันกับเธอไม่มีผิด หากแต่อายุของสตรีนางนั้นเพียงแค่ 17 ปี ต่างจากเธอที่อายุได้ 25 ปีแล้ว

            สตรีนางนั้นไม่ได้อยู่ในยุคสมัยที่จื่อเหยาจากมาแต่ดูเหมือนว่าจะเป็นยุคจีนโบราณที่คงย้อนกลับไปจากโลกสมัยใหม่ของเธอหลายร้อยปีเลยทีเดียว จื่อเหยาผู้นี้ค่อนข้างเอาแต่ใจ อารมณ์ร้อนและค่อนข้างโง่เขลาเบาปัญญา มักใช้แต่กำลัง ถูกสองแม่ลูกเรือนรองสกุลจางกลั่นแกล้งปั่นหัวอยู่บ่อยครั้ง ทำให้ผู้เป็นมารดาต้องทุกข์ใจ ส่วนผู้เป็นบิดาที่เดิมไม่ชอบใจในตัวนางอยู่แล้ว พอเกิดเรื่องขึ้นบ่อยๆก็รู้สึกเอือมระอาไม่พอใจในตัวนางมากขึ้นไปอีก

            ที่สำคัญจื่อเหยาผู้นี้ยังมีคู่หมั้นคู่หมายอยู่ก่อนแล้วนามว่าหานลี่หยางเป็นถึงบุตรชายขุนนางใหญ่ในเมืองหลวงที่บิดากำลังจะย้ายมารับตำแหน่งเป็นเจ้าเมืองเสียนโจวแห่งนี้ด้วย แต่เขาต้องเดินทางมาเตรียมพร้อมดูแลเรื่องกิจการร้านค้าของครอบครัวซึ่งเดิมทีเป็นบ้านเกิดของสกุลหาน ทำหน้าที่ดูแลรับผิดชอบเรื่องต่างๆก่อนที่บิดามารดาจะย้ายกลับมาจากเมืองหลวงในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้

            จื่อเหยาร่างอ้วนท้วมสมบูรณ์หลงรักลี่หยางมานานตั้งแต่เด็กก่อนที่เขาและครอบครัวจะย้ายไปอยู่ที่เมืองหลวงยามนางอายุราว 10 ขวบ เมื่อลี่หยางกลับมาเมืองเสียนโจวอีกครั้งก็ดีใจจนเนื้อเต้น ไปคอยติดตามเฝ้าเขาแทบทุกวัน ในขณะที่ลี่หยางไม่ชอบการตอแยรบเร้าของนางเลยแม้นแต่น้อย ยิ่งจื่อเหยาไปเซ้าซี้ตามติดเขามากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งรำคาญเบื่อหน่ายนางมากเท่านั้น

            หลังจากลี่หยางกลับมายังเมืองเสียนโจวราวสามสี่เดือนก่อน ได้มารู้เห็นการกระทำที่เอาแต่ใจ เจ้าอารมณ์ของจื่อเหยาผนวกกับได้รับรู้รับฟังเรื่องที่รั่วเหรินกับมารดานางสร้างเรื่องปั่นหัวใส่สีตีไข่ให้จื่อเหยาจนนางกลายเป็นคนเย่อหยิ่ง เห็นแก่ตัว ใจแคบ ขี้อิจฉาริษยา ชอบรังแกผู้อื่น รวมทั้งทำเรื่องแย่ๆเอาไว้มากมายในสายตาผู้อื่น ทำให้ลี่หยางไม่พอใจในตัวนางมากขึ้นจนคิดอยากหาทางถอนหมั้นไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด

            ‘จื่อเหยาผู้นี้กับมารดานางช่างน่าสงสารเห็นใจจริงๆ โดยเฉพาะฮูหยินใหญ่จางซึ่งแต่งงานมอบใจให้คนผิดโดยแท้’ จื่อเหยาคิดหลังได้เห็นเรื่องราวมากมายของจางจื่อเหยาเด็กสาวอายุ 17 ปีที่อ้วนถ้วนสมบูรณ์ผู้นั้น  

            “เหยาเอ๋อ รู้สึกตัวแล้วหรือลูก” เสียงฮูหยินใหญ่จางที่ตื่นขึ้นมาและเห็นว่าจื่อเหยาลืมตารู้สึกตัวขึ้นมาแล้วเอ่ยขึ้นด้วยความยินดี

            “คุณหนู ดีจริง ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว” ซูเจียวเองก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยความดีใจเมื่อเห็นว่าคุณหนูของนางฟื้นคืนสติผ่านพ้นความตายมาได้ ในขณะที่จื่อเหยาที่เพิ่งเรียกสติตัวเองกลับมาได้ ตกตะลึงไปแล้วกับภาพและเสียงที่อยู่เบื้องหน้า เพราะมันไม่ใช่ภาพยนตร์สามมิติแต่มันดันเป็นเรื่องจริงเนี่ยสิ

            ‘นี่มันฮูหยินใหญ่จางกับซูเจียวสาวใช้คนสนิทของสาวน้อยคนนั้นนี่นา’ จื่อเหยาจ้องมองคนทั้งสองอย่างตกตะลึงและยังตั้งตัวไม่ทันกับสิ่งที่กำลังเผชิญอยู่

            “เหยาเอ๋อ เป็นอะไรไปลูก รู้สึกเจ็บปวดที่ใดงั้นหรือ” ฮูหยินใหญ่จางถามบุตรสาวด้วยความเป็นห่วง จื่อเหยาคิดเอะใจอะไรได้ ก่อนจะมองไปที่แขนขาและลำตัว ยกมือขึ้นมาจับใบหน้าตัวเอง ซึ่งพบว่ามีขนาดใหญ่กว่าเดิมเกือบสามเท่า

            ‘อย่าบอกนะว่าฉันมาเกิดใหม่ในร่างสาวน้อยจื่อเหยาที่อ้วนท้วนนั่นน่ะ โอ๊ยเห็นในความฝันก็น่ารักดีหรอกนะ แต่เฮ้ย..ถ้ามาเป็นตัวเองแล้วยังโดนสองแม่ลูกชั่วร้ายคอยปั่นหัวกลั่นแกล้ง มีพ่อจอมลำเอียงไร้ความเป็นธรรม แถมยังมีคู่หมั้นที่คิดรังเกียจอยากจะถอนหมั้นกับนางอยู่ทุกวันอีก แบบนี้ไม่ไหวนะ’ จื่อเหยาคิดอย่างตกตะลึง ไม่คิดว่าเรื่องเหล่านี้จะเกิดขึ้นกับนางจริงๆ

            ‘นางคงตายไปจากโลกก่อนหน้านี้แล้วสินะ จากนั้นก็ดันได้ย้อนเวลามาเกิดใหม่ในสภาพนี้ อีกทั้งยังเป็นยุคสมัยโบราณเก่าแก่ด้วย’ จื่อเหยาคิด พยายามทำใจยอมรับสภาพความเป็นจริงที่เกิดขึ้นให้ได้

            “เหยาเอ๋อ ลูกไม่เป็นไรใช่ไหม เหยาเอ๋อ” ฮูหยินใหญ่จางเอ่ยถามบุตรสาวด้วยสีหน้าท่าทางห่วงกังวลเมื่อเห็นว่าจื่อเหยานิ่งเงียบเหม่อลอยไปนาน

            ‘จริงสิเรายังมีฮูหยินใหญ่ ไม่ใช่สิ..ท่านแม่ เรายังมีท่านแม่ที่รักและดีต่อเรามากในโลกใบนี้อยู่ จะทำให้นางกังวลใจไปมากกว่านี้ไม่ได้’ จื่อเหยาคิด กระแสความผูกพันสายหนึ่งพุ่งตรงเข้ามาเกาะกุมใจนาง

            “ท่านแม่ ข้าไม่เป็นอันใดแล้วเจ้าค่ะ ท่านสบายใจได้” จื่อเหยาตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ ก่อนจะพยายามพยุงตัวเองขึ้นมานั่งโดยมีฮูหยินใหญ่จางช่วยประคับประคอง

            “เหยาเอ๋อ เจ้าไม่เป็นอันใดก็ดีแล้ว เอาล่ะเจ้าหิวหรือไม่ แม่ให้ห้องครัวเคี่ยวซุปไก่ตุ๋นโสมเอาไว้ให้เดี๋ยวเจ้าทานเสียหน่อยเถอะนะ อาเจียวไปเอาซุปมาที”

            “เจ้าค่ะฮูหยิน” ซูเจียวตอบรับอย่างกระตือรือร้นแล้วเดินออกจากห้องไป เหลือไว้เพียงสองแม่ลูกนั่งพูดคุยกันอยู่เพียงลำพัง

            “เหยาเอ๋อ เจ้าบอกแม่ได้ไหมว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆเจ้าจึงล้มลงไปได้” ฮูหยินใหญ่จางถือโอกาสถามเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับบุตรสาว ซึ่งจื่อเหยานึกรู้ได้ไม่ยากว่านางหมายถึงเรื่องใด

            “ท่านแม่ ข้าถูกรั่วเหรินผลักจนล้มลงไปเจ้าค่ะ” จื่อเหยาตอบตามสิ่งที่นางได้เห็นจากภาพความจำก่อนหน้านี้

            “แม่ว่าแล้วเชียวว่ารั่วเหรินต้องเป็นคนทำร้ายเจ้าแน่ๆ” ฮูหยินใหญ่จางเอ่ยอย่างคับแค้นใจ

            “ท่านแม่อย่าโกรธไปเลยเจ้าค่ะ เสียสุขภาพเปล่าๆ” จื่อเหยาเอ่ยปลอบใจมารดาพร้อมยื่นมือไปลูบไหล่บอบบางของนางเบาๆ

            “เหยาเอ๋อ แม่คับแค้นใจเหลือเกินที่ทำอะไรสองแม่ลูกคู่นั้นไม่ได้ ปล่อยให้ลูกได้รับความอยุติธรรมเช่นนี้” ฮูหยินใหญ่จางเอ่ยอย่างเศร้าเสียใจที่ปกป้องบุตรสาวไม่ได้ ที่สำคัญสามีนางหรือบิดาแท้ๆของจื่อเหยาก็ช่างใจร้ายลำเอียงอย่างเห็นได้ชัด

            “ท่านแม่อย่าคิดมากไปเลยเจ้าค่ะ คนเราล้างแค้นสิบปียังไม่สาย” จื่อเหยาเอ่ย คิดว่าถึงอย่างไรก็ต้องเอาคืนสองแม่ลูกผู้ชั่วร้าย รวมทั้งบิดาที่ลำเอียงไร้ความเป็นธรรมให้ได้

เมื่อฮูหยินใหญ่จางได้ยินคำกล่าวและท่าทีของบุตรสาวเช่นนั้นก็ถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย เพราะหลังจากบุตรสาวฟื้นขึ้นมาดูเหมือนว่านางจะมีท่าทาง รวมทั้งคำพูดผิดแปลกไปจากเดิม จากที่เคยใจร้อนไม่ยอมคน ถูกยั่วยุได้โดยง่าย กลายเป็นดูสุขุม สงบนิ่ง เป็นผู้ใหญ่มีความคิดความอ่านมากขึ้น

            “เหยาเอ๋อ เจ้าหมายความว่าอย่างไรกัน”

            “ลูกเพียงคิดว่าสองแม่ลูกนั่นคงไม่ปล่อยให้เราใช้ชีวิตอย่างอยู่สุขสบายไปวันๆนึงแน่ หากเป็นเช่นนั้นเราต้องไม่เป็นผู้ถูกกระทำเพียงฝ่ายเดียว แต่ต้องตั้งรับและหาทางเอาคืนกลับไปอย่างชาญฉลาด แบบที่พวกนางใช้เล่ห์เหลี่ยมกระทำกับเรามาโดยตลอดอย่างไรล่ะเจ้าค่ะ” จื่อเหยาเอ่ยด้วยสีหน้าท่าทางแววตาเจ้าเล่ห์

            “เจ้ามีแผนอย่างไรงั้นหรือ” ฮูหยินใหญ่จางถามด้วยความสนใจ

            “ให้ข้าลองคิดตรึกตรองและหาโอกาสเหมาะดูก่อนเถอะเจ้าค่ะ แล้วข้าจะแจ้งให้ท่านแม่ทราบอย่างแน่นอน”

            “อืม..ถ้าเช่นนั้นก็ทำตามที่เจ้ากล่าวนั่นแหละ” ฮูหยินใหญ่จางตอบด้วยรอยยิ้มยินดี ที่บุตรสาวของตนดูท่าว่าจะเฉลียวฉลาดมากขึ้นแล้ว ทั้งยังดูใจเย็นสุขุมมากกว่าแต่ก่อนด้วย