บทที่ 9 เมืองไฮ่โจว

ตอนที่เข้าสัปดาห์ที่สี่แล้วที่ใช้ชีวิตเป้นองค์หญิงหลิงเซียงโดยที่ยังมีชีวิตรอดปลอดภัย แต่หลิงเซียงพึ่งได้รับรู้ว่าก่อนที่จะถูกจับตัวไปนั้น ตัวของเขาคนเดิมนั้นได้มีเรื่องบาดหมางกับพระสมกุ้ยเฟยแห่งตระกูลซู จนฮองเฮาสั่งลงโทษพระสมกุ้ยเฟยที่ทำหน้าเกินความจำเป็น ไม่แน่คนร้ายที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดอาจเป็นนางก็ได้ เพราะนางเองก็ไม่เป็นที่โปรดปราณของฮ่องเต้จิ้งอู่เท่าไหร่ อาจอยากจะมาลงที่องค์หญิงแทนแต่ดันผิดคาดกลับโดนลงโทษเสียเอง จึงอาจแค้นองค์หญิงหลิงเซียงมากเพราะความโกรธความแค้นมันสามารถฆ่าคนได้โดยง่าย คนที่ตกเป็นผู้ต้องสงสัยมากที่สุดก็พระสนมกุ้ยเฟยนี้แหละ

พระสนมกุ้ยเฟยแห่งตระกูลซู ชื่อเสียงของนางดังก้องไปทั่ววังหลัง ทั้งในแง่ของความงามและความร้ายกาจ นางเป็นบุตรสาวคนโตของ ซูเหวินอี้มหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย ผู้มีอำนาจครอบคลุมราชสำนักกว่าครึ่ง ด้วยอำนาจของบิดาเพียงเอื้อมมือเดียวก็สามารถส่งบุตรีเข้าวังให้เป็นสนมของฮ่องเต้จิ้งอู่ได้โดยง่าย แต่ที่จริงแล้วตระกูลซูนั้นเป็นฝ่ายสนับสนุนทางฝั่งขององค์รัชทายาทจิ้งไฉ เพราะพระมารดาของรัชทายาทจิ้งไฉเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของซูเหวินอี้

แต่แม้จะได้ตำแหน่งเป็นถึงกุ้ยเฟยหนึ่งในลำดับสูงสุดของวังหลัง ฮ่องเต้กลับไม่เคยทรงโปรดนางเลยแม้แต่น้อย กุ้ยเฟยเป็นหญิงที่เฉียบคมและทะเยอทะยาน นางมีความงามอันเย้ายวนแต่เย็นเยียบ ดวงตาของนางเหมือนหยกดำงดงามแต่ไม่มีแววอบอุ่นเบื้องหน้าผู้อื่น นางอ่อนหวาน พูดจาเรียบร้อย ดุจดอกเหมยบานกลางหิมะ แต่เบื้องหลังกลับเป็นคนที่วางแผนได้ลึกและเด็ดขาดอย่างน่ากลัว ข้ารับใช้ในตำหนักพูดกันเบา ๆ ว่า ยามพระสนมยิ้ม แปลว่าใครบางคนในวังต้องตกต่ำแน่

นางมักใช้วิธีอ่อนโยนแฝงพิษ เช่น การปล่อยข่าวลือเล็ก ๆ หรือวางแผนให้คู่แข่งลื่นล้มในสายตาฮ่องเต้โดยไม่ต้องลงมือเอง ทุกคำพูดของนางมีน้ำหนัก และทุกการเงียบของนางมีความหมาย ถึงแม้ฮ่องเต้จิ้งอู่จะไม่ทรงรัก แต่ก็ไม่อาจปลดนางได้ เพราะเบื้องหลังของนางคืออำนาจของตระกูลซูเสาหลักที่ค้ำอาณาจักรอยู่ครึ่งหนึ่ง ดังนั้นกุ้ยเฟยจึงดำรงอยู่ในวังเหมือนเงาแห่งอำนาจที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง

แต่สิ่งที่นางไม่รู้คือการเย็นชาของฮ่องเต้ไม่ได้มีเพียงความเบื่อหน่าย หากแต่มีความระแวงที่ค่อย ๆ กัดกินไปทุกวันเพราะทุกครั้งที่พระสนมซูยิ้ม ดวงตาของนางเหมือนจะรู้ความลับทั้งหมดของราชสำนักอยู่แล้ว

นอกจากนี้เรื่องที่สงสัยว่าทำไมองค์หญิงหลิงเซียงถึงต้องไปหอวิญญาณเมฆา และแอบออกไปพระองค์เดียวด้วยมีธุระสำคัญอะไรที่นั้น คงต้องค่อย ๆ เค้นเอาความทรงจำออกมาแล้วล่ะ แต่ก่อนอื่นใดได้ข่างว่าที่เมืองไฮ่โจวเป็นเมืองท่าแห่งศูนย์การกับต่างแคว้นของแคว้นเว่ยรวมถึงชาวหัวแดงจากแดนไกล ต่างก็หลั่งไหลมาค้าขายกับแคว้นเว่ย องค์หลิงเซียงคนใหม่จึงมีความคิดว่าถ้าหากจะออกไปตั้งร้าน และง่ายต่อการหาวัตถุดิบพร้อมกับห่างไกลจากวังหลวงคงต้องเป็นเมืองไฮ่โจวนี้แหละเหมาะที่สุดแล้ว ที่สำคัญของที่มากจากชาวตะวันตกรับประกันได้ว่าคุณภาพดีแน่นอน อาจมีวัตถุดิบที่เขาคุ้นเคยสามารถมาทำขนมทำอาหารขายได้แน่นอน

เมืองไฮ่โจวอัญมณีแห่งชายฝั่งตะวันออกของแคว้นเว่ย เป็นเมืองท่าที่ตั้งอยู่ริมทะเลกว้างสุดสายตา เม็ดทรายขาวสะท้อนแสงอาทิตย์เหมือนเกล็ดเงิน ส่วนคลื่นทะเลสีครามเข้มซัดสาดเข้าหาฝั่งด้วยเสียงที่ไม่เคยหลับใหล ท่าเรือของเมืองนี้ไม่เคยว่าง เรือสำเภาขนาดใหญ่จากต่างแคว้นลอยเรียงรายเต็มอ่าว บางลำมาจากแคว้นเหนือ นำขนสัตว์และหินล้ำค่า บางลำมาจากแดนใต้ บรรทุกเครื่องเทศหอมฉุนและผลไม้แปลกตา ส่วนเรือจากดินแดนตะวันตกผู้คนผมทองหรือพวกหัวแดง ตาสีอำพันชนำเข้ากระจกใส เครื่องเงิน และน้ำหอมหายากที่ทำให้ตลาดทั้งเมืองคลาคล่ำด้วยกลิ่นผสมระหว่างทะเลและเครื่องหอมต่างถิ่น

ถนนหลักของไฮ่โจวกว้างพอให้เกวียนสินค้าสวนกันได้หลายคัน ทั้งสองข้างทางเต็มไปด้วยร้านค้าผ้าไหมจากต่างแดน ผ้ากำมะหยี่จากตะวันตก ชุดเกราะเหล็กจากสำนักช่างหลวง และเครื่องประดับจากพ่อค้าเร่ เสียงต่อรองราคาดังระงม เสียงหัวเราะของพ่อค้าสลับกับเสียงเด็กวิ่งเล่นเป็นจังหวะชีวิตประจำเมือง

ยามค่ำเมืองไม่หลับไหลแสงโคมไฟนับพันจากย่านท่าตะวันตกสะท้อนผิวน้ำระยิบระยับเหมือนหมู่ดาวตกลงสู่ทะเล

นักดนตรีจากต่างแคว้นบรรเลงเพลงผสมทำนองจีนโบราณกับเสียงพิณตะวันตก เกิดเป็นเสียงประหลาดหูแต่ไพเราะ ชาวเมืองเรียกย่านนั้นว่าตรอกคลื่นทองที่ซึ่งข้าราชการ พ่อค้า และนักเดินทางมาพบกันโดยไม่มีชนชั้น

กลางเมืองตั้งตระหง่านด้วยหอคอยไห่กวง หอสูงที่ใช้ส่องแสงไฟให้เรือเข้าท่าในยามราตรีตำนานเล่าว่า ใต้ฐานหอคอยนั้นมีห้องเก็บสมุดบันทึกการค้าของราชสำนัก ซึ่งบางเล่มบันทึกชื่อผู้ซื้อขายระหว่างเว่ยกับดินแดนที่อยู่ไกลจนเกินแผนที่ใดจะระบุได้ ไฮ่โจวจึงมิใช่เพียงเมืองท่า หากแต่เป็นหัวใจของการค้าทั้งแคว้น เมืองที่มีกลิ่นอายของเกลือทะเลและทองคำ เมืองที่ผู้คนเรียกด้วยทั้งความเคารพและระวังใจคนเมืองไฮ่โจว เมืองที่คลื่นพัดพาโชคลาภ และความลับมืดมนมาพร้อมกัน

ส่วนในรุ่งอรุณของเมืองไฮ่โจว มาพร้อมกับเสียงคลื่นกระทบฝั่งและเสียงนกทะเลที่ร้องรับแสงแรกของวัน หมอกบางลอยเหนือผืนน้ำ ขณะดวงอาทิตย์สีทองค่อย ๆ โผล่ขึ้นจากเส้นขอบฟ้าเหนือทะเล กวาดแสงอบอุ่นไปทั่วท่าเรือที่เริ่มตื่ ตลาดท่าเรือยามเช้าเป็นหัวใจของเมือง เสียงชีวิตเริ่มขยับตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี เสียงคนตะโกนขายปลา ปะปนกับเสียงไม้กระทบถังเกลือและเสียงโซ่เหล็กของเรือสำเภาที่กำลังเทียบท่า

แผงขายปลาสดเรียงรายยาวเหยียด ปลาทูเงินสะท้อนแสงอาทิตย์ หอยตัวใหญ่กว่าฝ่ามือ วางอยู่บนชั้นน้ำแข็งละลายกลิ่นเค็ม ๆ ของทะเล แม่ค้าผมรวบสูง ตะโกนเรียกลูกค้าด้วยเสียงสดใส ส่วนย่านเครื่องเทศ กลิ่นอบเชย พริกไทยดำ และผงกานพลูจากแดนตะวันตกผสมกันจนคลุ้ง พ่อค้าผิวเข้มจากต่างแคว้นพูดจาภาษาผสมระหว่างเว่ยกับสำเนียงแปลกหู แต่รอยยิ้มเป็นสากล รอยยิ้มของคนที่ค้าขายเพื่อชีวิต

เด็ก ๆ วิ่งส่งของให้แม่ค้ามือเปื้อนน้ำปลาแต่หัวเราะกันเสียงดัง ข้างท่าน้ำมีชายแก่กำลังซ่อมอวน ดวงตาเหี่ยวย่นมองทะเลเหมือนอ่านโชคชะตาในเกลียวคลื่น เสียงเรือสำเภาอีกลำเทียบท่า นำเข้าถังไม้บรรจุน้ำตาลและผ้าเนื้อดีจากแดนใต้

ขบวนเกวียนรอรับสินค้าต่อไปยังเมืองหลวง

แสงแดดยามสายเริ่มแตะยอดหลังคากระเบื้อง สีทองสะท้อนบนผิวน้ำที่ระยิบระยับในยามนั้นทั้งตลาดเหมือนเต้นไปพร้อมกัน เสียงคลื่น เสียงผู้คน และเสียงหัวใจของเมืองที่ไม่เคยหลับใหล