บทที่ 10 อยากไปเมืองไฮ่โจว

เมื่อได้ฟังไป๋กงกงกับหม่ากูกูเล่าเรื่องเมืองไฮ่โจวให้ฟังองค์หญิงหลิงเซียงก็ยิ่งมีความอยากที่จะไปเมืองไฮ่โจวมากขึ้นไปอีก

ลมยามบ่ายพัดกลิ่นดอกเหมยแผ่วผ่านระเบียงตำหนัก เหล่านกกระจิบเกาะอยู่ตามขื่อไม้ร้องจิบจิบเบา ๆ เป็นเสียงที่ขับให้บรรยากาศยามบ่ายอบอุ่นและชวนฝัน

องค์หญิงหลิงเซียงนั่งอยู่ใต้ศาลาไม้ไผ่ในสวนหลังตำหนัก มือเรียวถือพัดโปร่งแกว่งเบา ๆ ดวงตาคู่สวยทอดมองไป๋กงกงและหม่ากูกูที่ยืนค้อมตัวอยู่ตรงหน้า ทั้งสองกำลังเล่าเรื่องเมืองชายทะเลที่พวกเขาเคยไปเมื่อครั้งตามเสด็จอดีตฮองเฮาไปตรวจภาษีทางใต้แทนอดีตฮ่องเต้ เสียงของหม่ากูกูนุ่มนวลแต่แฝงความตื่นเต้น

“เมืองไฮ่โจวน่ะเพคะ องค์หญิง ทะเลกว้างใหญ่จนสุดสายตาเลยเจ้าค่ะ! ตอนยามเช้า ฟ้ากับน้ำสีเดียวกันหมด เหมือนโลกทั้งใบกลายเป็นผืนผ้าไหมสีฟ้า” หม่ากูกู

ไป๋กงกงหัวเราะเสียงแหบอย่างนอบน้อม เสริมต่อด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“ท่าเรือนั้นใหญ่ยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ เรือสำเภาจากแคว้นใต้และตะวันตกเทียบท่าไม่เว้นวัน คนจากต่างแดนมากหน้าหลายตา มีทั้งผมทอง ตาสีเทา เครื่องแต่งกายประหลาด แต่ใจดีและชอบแลกของแปลก ๆ กับพวกเรา” ไป๋กงกง

หลิงเซียงฟังแล้วดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที แววอยากรู้อยากเห็นส่องอยู่ในนั้นราวแสงดาวสะท้อนน้ำ

“เมืองที่มีทั้งเสียงคลื่น กลิ่นเครื่องเทศ และแสงตะวันสะท้อนทะเล... ช่างฟังดูต่างจากเมืองหลวงเหลือเกิน” หลิงเซียง

หม่ากูกูหัวเราะเบา ๆ พลางยื่นถ้วยชาให้

“เพคะ องค์หญิง เมืองนั้นไม่เหมือนที่ใดในแคว้น ท่านจะได้เห็นทั้งพ่อค้าต่างถิ่น ทั้งโรงน้ำชาริมทะเลที่มองเห็นเรือสำเภาแล่นผ่านเป็นแถว ๆ ... ใครได้ไปก็ว่าหลงเสน่ห์ทั้งนั้นเพคะ” หม่ากูกู

องค์หญิงพยักหน้าช้า ๆ ดวงหน้ามีรอยยิ้มอ่อน แต่แววตากลับลึกซึ้งกว่าปกติ

“ข้าอยากเห็นด้วยตาของตัวเอง อยากรู้ว่าโลกนอกกำแพงวัง นอกกำงแพงตำหนักไฉ่หงและเมืองที่ห่างไกลเมืองหลวงนั้นงดงามเพียงใด...” หลิงเซียง

แสงแดดลอดผ่านกิ่งไม้กระทบผิวแก้มของนาง สีทองอ่อนจับปลายผมดำขลับจนดูราวกับประกายคลื่นในยามเย็น

หัวใจขององค์หญิงเริ่มเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความปรารถนาที่จะเห็น อิสระ และ ขอบฟ้าใหม่ ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจ ข้าจะออกไปแตะขอบฟ้าเมืองไฮ่โจว

“บางที... หากข้ามีโอกาส ข้าอยากไปไฮ่โจวสักครั้ง” หลิงเซียง

เสียงนางเบา แต่แน่วแน่ ราวกับคลื่นลูกแรกที่เริ่มกระทบฝั่งแห่งโชคชะตา

กลางคืนในตำหนักไฉ่หงที่อยู่นอกกำแพงวังหลวงนั้นสงัดนัก แสงจันทร์สีเงินร่วงผ่านหน้าต่างบานงาม มันส่องกระทบกระดาษแผนที่ผืนใหญ่ที่กางอยู่บนโต๊ะไม้หอม ภายในห้องเงียบงัน มีเพียงเสียงปลายพู่กันที่ขีดลงบนกระดาษอย่างระมัดระวัง

องค์หญิงหลิงเซียงนั่งอยู่ใต้แสงตะเกียงอ่อน แววตานิ่งสงบแต่เต็มไปด้วยประกายของความตั้งใจ นางค่อย ๆ วาดเส้นทางจากเมืองหลวงเว่ยจิง ลงไปทางใต้ ผ่านเมืองหนานโจว เมืองหลิงโจว จนถึงเมืองท่าไฮ่โจว ที่ตั้งอยู่สุดชายฝั่งทะเล

“ถ้าข้าออกจากวังในคืนที่ขบวนเครื่องเทศของกรมคลังออกเดินทางพอดี... พวกองครักษ์ที่ประตูทิศใต้คงไม่ทันสังเกต” หลิงเซียง

เสียงนางแผ่วเบา แต่ชัดเจนในความมุ่งมั่น หม่ากูกูที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับเบิกตากว้าง

“องค์หญิงเพคะ! จะเสด็จออกนอกวังโดยมิได้ขอพระบรมราชานุญาตเช่นนั้นมิได้เพคะ หากทรงถูกจับได้” หม่ากูกู

หลิงเซียงวางพู่กันลงแล้วหันมามองนางด้วยรอยยิ้มบาง

“ข้ารู้ แต่บางครั้งชีวิตคนเราก็ต้องก้าวพ้นประตูวังออกห่างไปให้ไกลสักครั้ง ถึงจะรู้ว่าฟ้ากว้างเพียงใด” หลิงเซียง

ไป๋กงกงที่ยืนอยู่ด้านหลังเงียบมานาน ในที่สุดก็ถอนหายใจเบา ๆ

“หม่ากูกู เอาเถิด พระองค์ทรงตัดสินพระทัยแล้ว พวกเราก็มีแต่ต้องช่วยให้ปลอดภัยที่สุด...” ไป๋กงกง

องค์หญิงหลิงเซียงลุกขึ้น เดินไปที่ตู้ทรงไม้จันทน์ หยิบผ้าคลุมยาวสีเทาและหมวกกว้างที่ใช้สำหรับหญิงชาวบ้าน

“ข้าจะออกในนามของ สาวพเนจรจากหุบเขาเมฆา ไม่มีใครจำได้แน่” หลิงเซีย

นางหันกลับมาหาทั้งสอง

“ช่วยเตรียมเงินทองเท่าที่จำเป็น และม้าสำหรับข้าเพียงตัวเดียวไว้ที่นอกเมืองด้วยนะ เมื่อสลัดตัวออกจากขบวนเครื่องเทศได้ขึ้นจะเดินทางต่อด้วยม้า” หลิงเซีย

แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างกระทบแก้มขาวของนาง ดวงตานั้นสะท้อนประกายคลื่น คลื่นแห่งความกล้าและความฝันที่รอจะออกเดินทาง ในค่ำคืนนั้น เสียงลมพัดผ้าม่านให้กระเพื่อมเบา ๆ เหมือนจะพยักหน้ารับรู้ถึงความลับที่เพิ่งถือกำเนิดขึ้น ความลับขององค์หญิงผู้กำลังจะก้าวออกจากกรงทอง มุ่งหน้าไปยังเมืองที่อยู่สุดขอบฟ้าเมืองไฮ่โจว เมืองแห่งคลื่นและโชคชะตา

ค่ำคืนนั้นเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตนเองเต้น ใต้แสงจันทร์ขาวนวลเหนือยอดหลังคาในวังหลวง องค์หญิงหลิงเซียง สวมผ้าคลุมสีเทาและหมวกปีกกว้าง ซ่อนเรือนผมยาวและความงามอันลือเลื่องไว้จนหมดสิ้น นางก้าวเท้าเบาเช่นแมว ผ่านสวนหลวงที่มีหมอกบางลอยคลออยู่เหนือบึงบัว ไฟจากคบเพลิงขององครักษ์ตามแนวกำแพงยังคงส่องสว่างอยู่ห่าง ๆ แต่หัวใจของนางกลับเต้นแรงขึ้นทุกย่างก้าว

“อีกเพียงไม่กี่ก้าว… ประตูทิศใต้ก็อยู่ตรงหน้า”

นางกระซิบกับตนเอง พลางเดินขนาบข้างขบวนรถขนเครื่องเทศ เสียงลมพัดผ่านยอดไม้ ทว่าในเงามืดของระเบียงศิลานั้น มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องอย่างเยือกเย็น ขณะนางกำลังจะข้ามประตูชั้นใน ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากความมืด เงารัชทายาทจิ้งไฉ ยืนขวางไว้ใบหน้าคมสง่าแต่แฝงความเย็นเฉียบ

“เจ้าจะไปไหน…ยามดึกเช่นนี้” จิ้งไฉ

เสียงนั้นต่ำแต่ทรงอำนาจพอให้เลือดในกายขององค์หญิงเย็นเฉียบทันที นางหยุดนิ่งก้มหน้าซ่อนสายตาไม่กล้าสบ ความทรงจำแวบหนึ่งเข้ามาในหัวบอกว่าชายตรงหน้านี้คือพี่รองของเขา องค์รัชทายาทจิ้งไฉ

“พะ…พี่รอง ข้าเพียงจะไปชมจันทร์นอกกำแพงวังเท่านั้นเพคะ” หลิงเซียง

มุมปากของจิ้งไฉยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่มีทั้งความขบขันและไม่พอใจ

“ชมจันทร์...พร้อมสัมภาระเดินทางและไป๋กงกงแอบเตรียมม้าไว้อยู่ข้างนอกเมืองอย่างนั้นหรือ” จิ้งไฉ

หลิงเซียงเม้มปากแน่น สีหน้าของนางเผยความลังเล ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว

“เพคะ ข้าจะไปไฮ่โจว ข้าอยากเห็นโลกภายนอก อยากรู้ว่าผู้คนอยู่อย่างไร มิใช่เพียงอ่านจากรายงานในห้องหนังสือของวัง” หลิงเซียง

จิ้งไฉจ้องน้องสาวนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตานั้นมีทั้งความโกรธ ความห่วง และความอ่อนล้าในคราวเดียว

“หลิงเซียง เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าทำสิ่งใดอยู่ การออกนอกวังโดยมิได้กราบทูลคือความผิดร้ายแรง หากมีใครรู้เข้ามิใช่แค่เจ้าที่เดือดร้อน แต่ทั้งคนในตำหนักไฉ่หงของเจ้าจะต้องถูกสอบสวน!” จิ้งไฉ

เสียงของพระองค์ขึงขังจนแม้ลมยามค่ำยังเหมือนหยุดพัด หลิงเซียงก้มหน้าน้ำเสียงสั่น

“ข้าขอโทษเพคะพี่รอง แต่ข้าทนอยู่ในกรงทองนี้ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว... ข้าเพียงอยากเป็นตัวของข้าเอง แม้เพียงสักครู่เดียว” หลิงเซียง

คำพูดนั้นทำให้ความโกรธในใจรัชทายาทอ่อนลง เขามองน้องสาวที่เติบโตขึ้นแต่ยังคงมีหัวใจบริสุทธิ์ดั่งเมื่อเยาว์วัย

“เจ้าช่างดื้อดึงนัก หลิงเซียง...” จิ้งไฉ

พระองค์ถอนหายใจหนัก ก่อนคว้าแขนของนางไว้

“กลับตำหนักเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ทหารเวรยามจะตรวจรอบค่ำ หากข้าไม่เจอเจ้าก่อน คนอื่นอาจไม่พูดดีอย่างข้า” จิ้งไฉ

หลิงเซียงกัดริมฝีปาก น้ำตาคลอในตา

“พี่รอง...สักวันหนึ่งข้าจะต้องออกไปแน่ ข้าอยากเห็นทะเลของไฮ่โจวด้วยตาตนเอง” หลิงเซียง

รัชทายาทนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเรียบ

“สักวัน...แต่ไม่ใช่คืนนี้” จิ้งไฉ

พระองค์ปล่อยมือจากแขนนาง พลางพาน้องสาวกลับไปทางตำหนักไฉ่หงโดยไม่หันกลับ ใต้แสงจันทร์เงียบงัน เหลือเพียงเสียงฝีเท้าสองคู่ที่สะท้อนบนพื้นหินอ่อน หนึ่งหนักแน่น เยือกเย็น อีกหนึ่งเบาแต่เต็มไปด้วยความฝันที่ยังไม่ดับ