บทที่ 8 องค์หญิงหลิงเซียงเปลี่ยนไป

ยามบ่ายหลังออกจากวังหลวง มู่เทียนหลางตั้งใจจะกลับจวน แต่เมื่อเดินผ่านสวนหลวงก็ได้ยินเสียงนกกระจอกส่งเสียงจ้อกแจ้กกับเสียงหัวเราะเบา ๆ ของหญิงสาวแว่วมา เสียงนั้นช่างคุ้นหูอย่างประหลาด เมื่อเดินเข้าไปใกล้เขาพบหญิงสาวในอาภรณ์สีเขียวอ่อนปักดิ้นแดง กำลังย่อตัวเก็บกลีบดอกเหมยใส่มือเล่นอย่างเพลิดเพลิน ใบหน้าของนางสดใสเสียจนยากจะเชื่อว่าเป็นองค์หญิงหลิงเซียงผู้เคยเย็นชาในสายตาของผู้คน

 

“องค์หญิง…ทรงกำลังเก็บดอกเหมยไปทำยา หรือจะทำขนมอีกหรือพ่ะย่ะค่ะ” เทียนหลาง

เสียงของมู่เทียนหลางดังขึ้นอย่างเรียบแต่แฝงรอยยิ้ม องค์หญิงเงยหน้าขึ้นดวงตาเป็นประกาย

 

“ข้าจะเอาไปทำน้ำหอมต่างหาก เจ้าอยากได้สักขวดไหมล่ะคุณชายมู่ กลิ่นจะได้หอมเสียจนขุนนางฝ่ายบุ๋นทั้งวังจำหน้าเจ้าได้ขึ้นใจ” หลิงเซียง

 

มู่เทียนหลางยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

 

“หอมเกินไปอาจดึงดูดผึ้งและมดพ่ะย่ะค่ะ องค์หญิงคงไม่อยากให้ข้ารับสั่งให้คนตามไล่มดในวังหรอกกระมัง” เทียนหลาง

 

องค์หญิงหัวเราะพรืดพระโอษฐ์ยกยิ้มอย่างคนไม่ยอมแพ้

 

“ขุนนางฝ่ายบุ๋นอย่างเจ้าก็พูดเหมือนคนมีอารมณ์ขันได้ด้วยหรือนี่ ข้าเริ่มสงสัยแล้วว่าที่เจ้าทำหน้านิ่งตลอดนั้นเพราะตั้งใจหรือหน้าแข็ง” หลิงเซียง

 

เขาสูดลมหายใจเบา ๆ พยายามกลั้นรอยยิ้ม

 

“กระหม่อมเพียงรักษามารยาทตามตำราว่าด้วยการวางตนของขุนนางฝ่ายบุ๋น มิกล้าแสดงอารมณ์เกินควรพ่ะย่ะค่ะ” เทียนหลาง

องค์หญิงหลิงเซียงแสร้งถอนพระทัย

 

“น่าเบื่อเสียจริง ขุนนางที่ดีควรรู้จักหัวเราะบ้าง เจ้าไม่เคยหัวเราะออกมาจริง ๆ เลยหรือ” หลิงเซียง

 

มู่เทียนหลางประสานมือไว้หลัง เอียงศีรษะเล็กน้อย

 

“หากมีผู้ทำให้กระหม่อมอยากหัวเราะได้…ก็คงจะหัวเราะเองโดยไม่รู้ตัวพ่ะย่ะค่ะ” เทียนหลาง

 

คำพูดนั้นทำให้หลิงเซียงนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะส่งเสียง ฮึ แล้วหันไปอีกทาง

 

“เจ้าช่างพูดเก่งขึ้นกว่าคราวก่อนมาก ข้าเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมคนทั้งราชสำนักถึงบอกว่าเจ้าคมกริบยิ่งกว่ามีดแกะหิน” หลิงเซียง

 

มู่เทียนหลางโค้งศีรษะอย่างนอบน้อม

 

“กระหม่อมไม่กล้าเทียบกับองค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ มีดแกะหินคมเพียงใดก็ยังไม่เท่าพระวาจาที่ฟันตรงเข้าหัวใจคน” เทียนหลาง 

 

องค์หญิงชะงักไป แล้วกลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่

 

“เจ้ามู่เทียนหลาง! ข้าจะถือว่าเจ้ากำลังล้อข้าอยู่!” หลิงเซียง

 

“กระหม่อมเพียงพูดตามความจริงพ่ะย่ะค่ะ” เทียนหลาง

เขาตอบเรียบ ๆ แต่แววตาแพรวพราวจนแม้แต่พระอาทิตย์ยังอาจอาย องค์หญิงหลิงเซียงกลอกตา พลางปัดกลีบดอกเหมยใส่เขาเบา ๆ

 

“ถ้าเจ้ากวนอีก ข้าจะให้เจ้าไปอยู่กับนางกำนัลในตำหนักข้าเสียเลย จะได้รู้ว่าการถูกคนพูดจาเหน็บแนมทั้งวันเป็นเช่นไร” หลิงเซียง

 

มู่เทียนหลางยิ้มมุมปาก

 

“หากได้อยู่ใกล้องค์หญิงทุกวัน กระหม่อมคงไม่กล้าเอ่ยปากว่าเป็นการลงโทษพ่ะย่ะค่ะ” เทียนหลาง

 

ครานั้น… พระพักตร์ขององค์หญิงแดงระเรื่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว พระหัตถ์ที่ถือกลีบดอกเหมยพลันกำแน่น ก่อนทรงแกล้งเบือนหน้าไปทางสระน้ำ

 

“เจ้าช่าง…ปากไวเสียจริงมู่เทียนหลาง!” หลิงเซียง

 

หลิงเซียงคิดในใจผู้ชายอะไรปากร้ายเหลือเกิน ปากจัดเสียจนไม่อยากเสวนาด้วยแล้ว

 

“กระหม่อมเพียงรับสั่งตามสัตย์พ่ะย่ะค่ะ” เทียนหลาง

 

เสียงหัวเราะเบา ๆ ขององค์หญิงดังแทรกไปกับเสียงลม กลีบดอกเหมยปลิวระหว่างคนทั้งคู่ และไม่มีใครรู้แน่ชัดว่า ระหว่างถ้อยคำกวนประสาทนั้น มีสิ่งใดแฝงอยู่ลึกกว่านั้นหรือไม่

 

ลมเย็นจากสวนหลวงพัดผ่านม่านแพบางเบา เสียงระฆังลั่นเบา ๆ จากปลายยอดเจดีย์คล้ายเตือนให้โลกสงบ แต่ในใจของมู่เทียนหลางกลับไม่อาจสงบตามได้เลย หลังการสนทนาเมื่อครู่เขามองตามแผ่นหลังขององค์หลิงเซียง ที่เดินห่างออกไป พลางขมวดคิ้วแน่นความรู้สึกบางอย่างในดวงตาของนาง ไม่ใช่หลิงเซียงคนเดิมที่เขาเคยรู้จัก

องค์หญิงเคยเป็นคนที่เคยมีแววตานิ่งเรียบ ราวกับผืนน้ำที่ถูกแช่แข็ง แต่วันนี้กลับอ่อนโยน ร่าเริง พูดจาเหมือนสายน้ำ  ไม่มีความรู้สึกอารมณ์ความเย็นชากลับมาเลยแม้แต่น้อย แต่คำพูดที่เอ่ยออกจากริมฝีปากงดงามนั้นก็ดูมีระยะห่าง เหมือนมีม่านบาง ๆ คั่นระหว่างโลกของเขากับโลกของนาง

“องค์หญิง... เปลี่ยนไปหลังจากยาดื่มยาพิษ” เทียนหลาง

เมื่อกลับถึงจวนนั่งอยู่คนเดียวใต้แสงตะเกียงที่ส่องสว่างเพียงครึ่งห้อง ความทรงจำเก่า ๆ ย้อนคืนครั้งที่องค์หญิงเคยหัวเราะเมื่อได้ฟังเสียงพิณของเขา ครั้งที่นางยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ยามเขาบาดเจ็บจากการฝึก แต่ยามนี้... ความอบอุ่นเหล่านั้นกลับกลายเป็นเพียงเงาเลือนในสายลม มู่เทียนหลางกำมือแน่น พลันสายตาแข็งกร้าวขึ้น

“ไม่ใช่แค่เปลี่ยนไป... แต่นางเหมือนเป็นคนละคน” เทียนหลาง

เสียงลมพัดผ่านหน้าต่างอีกครั้ง เสียงเหมือนคำกระซิบที่ไม่มีต้นตอ หรือบางทีสิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าวันนี้ อาจไม่ใช่องค์หลิงเซียงที่แท้จริงเลยก็ได้

ค่ำคืนนั้นเมืองหลวงคลุมด้วยหมอกจาง แสงโคมไฟจากถนนหลวงทอดเงาสั่นไหวบนพื้นหินเหมือนลมหายใจของผู้คนที่ซ่อนความลับไว้ในอก มู่เทียนหลางเดินอยู่ลำพังในตรอกเงียบ ชุดคลุมสีดำของเขาแนบไปกับความมืด ดวงตาคมจับทุกความเคลื่อนไหว

เขากำลังสืบหาความจริงเหตุใด องค์หลิงเซียงจึงเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน และทำไมถึงได้คิดสั่นดื่มยาพิษปลิดชีพตนเอง จากหญิงสาวผู้เย็นชาและเงียบงัน กลับกลายเป็นคนที่ร่าเริง อ่อนหวาน และเต็มไปด้วยแววตาอันแปลกประหลาด

ราวกับวิญญาณอีกดวงถูกปลุกให้มาอยู่ในร่างเดียวกัน เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านหลัง เทียนหลางหันขวับ มือแตะดาบที่ข้างเอว

“ออกมา” เทียนหลาง

 เสียงของเขาเย็นเยียบชายชุดเทาโผล่ออกมาจากเงา ก้มศีรษะนอบน้อม 

“ขอรับ นายท่าน ข้าได้เบาะแสเรื่ององค์หญิงแล้ว”

เทียนหลางขมวดคิ้ว 

“พูดมา” เทียนหลาง

“มีข่าวว่าพระองค์ทรงเสด็จไปที่ หอวิญญาณเมฆา เมื่อสองเดือนก่อนที่นั่นเป็นสถานที่ของสำนักเวทลึกลับ ว่ากันว่าใช้วิชาเกี่ยวกับการแลกเปลี่ยนพลังชีวิตหรือจิตวิญญาณ...” 

คำว่าแลกเปลี่ยนจิตวิญญาณทำให้หัวใจของเทียนหลางเต้นแรงขึ้นทันที เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ

“หอวิญญาณเมฆา... ที่อยู่บนเขาเสวียนซานสินะ” เทียนหลาง

“ใช่ขอรับ และหลังจากกลับจากที่นั่น ไม่มีท่าอะไรเปลี่ยนแปลงนะขอรับ แต่จะมีแต่ทางพระสนมกุ้ยเฟย มาตักเตือนลงโทษองค์หญิงและคนในตำหนักไฉ่หงที่ออกไปนอกวังโดยไม่ขออนุญาต จนมีปากเสียงทะเลาะกันใหญ่โตขอรับ”

ลมหนาวพัดผ่าน เสียงผ้าโบกสะบัดดังเบา ๆ มู่เทียนหลางเงยหน้ามองฟ้า  ดวงจันทร์ครึ่งเสี้ยวลอยเด่นกลางหมอกบาง เหมือนรอยยิ้มที่ซ่อนความลับไว้เบื้องหลัง

“ไปสืบมาให้ได้ว่าวันที่องค์หญิงปลิดชีพตนเอง มีใครน่าสงสัยบาง” เทียนหลาง

“ขอรับ”

มู่เทียนหลางเริ่มสงสัยแล้วว่าการที่องค์หญิงดื่มยาพิษ แล้วไปเจอตัวอีกทีที่ตำหนักเย็นมันต้องมีเงื่อนงำบางอย่างแน่นอน