LOGINภาพนั้นเหมือนมีดคมกริบกรีดผ่านหัวใจ แต่หลินเวยกลับไม่ร้องไห้ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดโหมดบันทึกวิดีโอ บันทึกทุกอย่างเอาไว้ จากนั้นจึงถ่ายรูปทะเบียนรถ เวลาที่ออกจากโรงแรม และชื่อโรงแรมอย่างละเอียด ทั้งสองขึ้นรถคันเดียวกันแล้วขับออกไป
หลินเวยไม่ได้ตาม เธอรู้ว่าหลักฐานเพียงเท่านี้ยังไม่พอ ถ้าจะเปิดโปงคนทั้งคู่เธอต้องรู้ให้หมด หญิงสาวกลับถึงคอนโดเกือบตีหนึ่ง ภาคินยังไม่กลับ เธอนั่งอยู่บนโซฟาอย่างสงบนิ่ง ตีสอง เสียงเปิดประตูดังขึ้น ภาคินเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าอ่อนล้า เมื่อเห็นหลินเวยนั่งอยู่ เขาสะดุ้งเล็กน้อย
"ยังไม่นอนอีกเหรอ"
"รอคุณ"
"ผมประชุมเพิ่งเลิกน่ะ"
หลินเวยมองใบหน้าของชายตรงหน้า เขาโกหกได้แนบเนียนเหลือเกิน
"เหนื่อยไหม" เธอถามด้วยน้ำเสียงปกติ
"มากเลย"
"กินอะไรมาหรือยัง"
"กินกับลูกค้าแล้ว"
"ดีจัง"
ภาคินยิ้มบาง ๆ ก่อนเดินเข้าห้องน้ำ ทันทีที่ประตูปิด หลินเวยลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ เธอหยิบโทรศัพท์ของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะ เครื่องยังไม่ล็อกคงเพราะรีบเข้าห้องน้ำ หลินเวยเปิดแอปแชต รายชื่อบนสุดถูกตั้งชื่อไว้ว่า
"ช่างแอร์" เธอแตะเข้าไป บทสนทนาทั้งหมดถูกลบ แต่หลินเวยเป็นนักวิเคราะห์ข้อมูล สิ่งที่เธอมองหาไม่ใช่ข้อความ แต่เป็นรายละเอียดอื่น เวลาที่ติดต่อ เวลาที่โทร รูปโปรไฟล์ เธอกดเข้าไปดูข้อมูลผู้ใช้ หมายเลขโทรศัพท์ปรากฏขึ้น เป็นเบอร์ที่เธอจำได้ทันที เบอร์ของหลินรั่ว หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง จังหวะนั้นเอง มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมา
"คืนนี้เธอเกือบโดนจับได้หรือเปล่า"
ตามด้วยอีกข้อความ
"อย่าลืมเรื่องประกันนะ อีกไม่นานเราจะสบายแล้ว"
หลินเวยนิ่งงัน ประกัน...อีกไม่นานเราจะสบายแล้ว
เธอรีบใช้โทรศัพท์ของตัวเองถ่ายภาพหน้าจอเอาไว้ทุกหน้า ก่อนลบการแจ้งเตือนอย่างรวดเร็ว เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกพอดี หลินเวยวางโทรศัพท์กลับที่เดิม แล้วนั่งลงบนโซฟาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ภาคินเดินออกมาเช็ดผม
"ทำไมยังไม่นอน"
หญิงสาวยิ้มอ่อนโยนเหมือนเดิม "รอคุณกลับ"
ชายหนุ่มเดินเข้ามาลูบศีรษะเธอ "ขอโทษนะ ช่วงนี้งานหนัก"
หลินเวยมองดวงตาของเขา เมื่อก่อนเธอเคยเห็นแต่ความรัก แต่คืนนี้...เธอเห็นเพียงคำโกหกและความโลภที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มแสนอบอุ่น เธอยิ้มตอบอย่างอ่อนโยนไม่ต่างกัน
"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเชื่อใจคุณเสมอ"
ภาคินยิ้มอย่างโล่งอกโดยไม่รู้เลยว่าผู้หญิงที่เขาคิดว่าหลอกได้ง่ายได้เริ่มมองเห็นแผนการทั้งหมดแล้วหลินเวยหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง สายฝนยังคงโปรยปรายไม่หยุด ในดวงตาของหญิงสาวไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว มีเพียงความเย็นชาและคำสาบานเงียบ ๆ หากพวกเขาคิดเล่นเกมกับเธอ เธอจะเล่นกลับ และจะขุดความจริงทุกอย่างออกมาให้ได้ แม้ว่าความจริงนั้น...อาจแลกมาด้วยชีวิตของเธอก็ตาม
คนรักที่แทงข้างหลัง
คืนนั้นหลินเวยนอนอยู่บนเตียงเดียวกับภาคินโดยที่หัวใจของเธอไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ชายหนุ่มหลับสนิทอยู่ข้างกาย ลมหายใจสม่ำเสมอราวกับคนที่ไม่มีความลับใด ๆ ซ่อนอยู่ แต่สำหรับเธอ ทุกสิ่งที่เคยเรียกว่าอบอุ่นกลับกลายเป็นความเย็นเยียบจนน่าขยะแขยง มือที่เคยกุมมือเธอในวันที่เธออ่อนแอ มือที่เคยลูบผมและบอกว่าจะรักเธอไปตลอดชีวิต
มือคู่นั้นอาจเป็นมือเดียวกับที่กำลังวางแผนผลักเธอไปสู่ความตายเพื่อเงินประกัน หลินเวยลืมตาในความมืด เธอไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้ถาม ไม่ได้เขย่าตัวเขาให้ลุกขึ้นมาสารภาพ เพราะเธอรู้ดีว่าคนโกหกจะไม่ยอมรับความจริงง่าย ๆ หากไม่มีหลักฐานมากพอจะกดเขาให้จมลงไปด้วยตัวเอง
เช้าวันต่อมา หลินเวยยังคงทำตัวเหมือนเดิม เธอตื่นก่อนภาคิน ทำกาแฟให้เขา ปิ้งขนมปัง วางเสื้อเชิ้ตที่รีดเรียบไว้บนโซฟา ทุกอย่างเหมือนคู่รักที่กำลังเตรียมแต่งงานในอีกไม่กี่เดือน ภาคินเดินออกมาจากห้องนอนด้วยสีหน้าง่วงงุน เขากอดเอวเธอจากด้านหลังแล้วก้มลงจูบข้างแก้มอย่างเคย
“วันนี้ทำไมตื่นเช้าจัง”
หลินเวยยิ้มบาง ๆ ขณะเทกาแฟใส่แก้ว
“มีงานต้องรีบไปจัดการค่ะ คุณล่ะ วันนี้มีนัดลูกค้าอีกหรือเปล่า”
ภาคินชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนหัวเราะเบา ๆ
“มีตอนเย็นนิดหน่อย ช่วงนี้ลูกค้าเยอะจริง ๆ”
เธอพยักหน้าเหมือนไม่สงสัย ทั้งที่ในใจจดจำจังหวะการหลบสายตาของเขาไว้อย่างแม่นยำ
“เหนื่อยก็พักบ้างนะ ฉันเป็นห่วง”
คำพูดอ่อนโยนนั้นทำให้ภาคินยิ้มอย่างพอใจ เขาคงคิดว่าเธอยังเป็นหลินเวยคนเดิม ผู้หญิงฉลาดเรื่องงานแต่โง่เรื่องความรัก
หลังภาคินออกจากห้อง หลินเวยเก็บแก้วกาแฟของเขาใส่ถุงพลาสติกเล็ก ๆ แล้วซ่อนไว้ในลิ้นชัก เธอไม่ได้ต้องการตรวจพิสูจน์อะไรในตอนนี้ เพียงแต่ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขาอาจกลายเป็นหลักฐานได้ในภายหลัง จากนั้นเธอถ่ายเอกสารกรมธรรม์ประกันชีวิตทั้งหมด
ทุกอย่างกำลังเรียงตัวเข้าที่ ไทเฮามีความแค้น มีเหตุผล มีความชอบธรรม และตอนนี้ยังมีเหตุให้กลัวว่าหลินเวยจะปิดปากพระนาง สำหรับกุ้ยจงเหยา สิ่งเหล่านี้มากพอแล้วที่จะทำให้เขาเลิกสงสัยในความร่วมมือที่กำลังก่อตัวเขามองข้อความจากตำหนักฉือหนิงอีกครั้ง ก่อนกล่าวอย่างมั่นใจ “พระนางเลือกแล้ว”กุ้ยเยว่หรงถาม “ท่านแน่ใจ?”“แน่”“เลือกใคร”กุ้ยจงเหยายิ้มบาง “เลือกฝ่ายที่ทำให้พระนางกลับมามีเสียงได้อีกครั้ง”และเพราะคำโกหกเพียงครั้งเดียวของหญิงชราที่เขาคิดว่ากำลังถูกต้อนจนมุม ในที่สุด กุ้ยจงเหยาก็เชื่อว่าไทเฮาอยู่ฝ่ายตนแล้วกุ้ยเยว่หรงสร้างคลื่นประชาชนข่าวเรื่องราชโองการจากรัชกาลก่อนหลุดออกจากวงขุนนางเร็วกว่าที่ราชสำนักคาดไว้ ช่วงแรกมีเพียงคนในโรงน้ำชาใหญ่ ๆ พูดถึงว่าอดีตฮ่องเต้อาจเคยคิดแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการ แต่เมื่อผ่านไปไม่กี่วัน เรื่องก็ถูกเล่าใหม่จนกลายเป็นคำถามที่แทงตรงเข้าหาหัวใจของราชสำนักหากไทเฮาเคยได้รับอำนาจโดยชอบธรรมจริง เหตุใดวันนี้พระนางจึงถูกกักอยู่ในตำหนักและจากคำถามนั้น เรื่องก็เริ่มเปลี่ยนอีกครั้ง“ได้ยินว่าราชโองการเขียนไว้ว่าไทเฮามีสิทธิ์ดูแลราชสำนักร่วมกับขุนนางอาวุโส”“ถ้าเป
กุ้ยเยว่หรงถาม “ท่านจะขอให้ไทเฮาพูดต่อสาธารณะหรือ”“ยัง”“ทำไม”“เพราะถ้าเร่งเกินไป พระองค์อาจถอย” กุ้ยจงเหยาหยิบพู่กัน “ให้คนส่งข้อความกลับไปว่า ถ้าฮองเฮาข่มขู่พระองค์จริง ตระกูลกุ้ยจะหาทางทำให้พระองค์มีโอกาสพูดต่อหน้าราชสำนักโดยไม่ถูกกดดัน”กุ้ยเยว่หรงมองเขา “ท่านกำลังเสนอการคุ้มครอง?”“ไม่ เสนอทางออก”“ต่างกันหรือ”“มาก คนที่ถูกขังไม่ชอบให้ใครบอกว่าจะคุ้มครองแต่จะสนใจคนที่บอกว่ามีทางให้เลือก” กุ้ยจงเหยาตอบข้อความนั้นถูกส่งกลับไปยังตำหนักฉือหนิง เมื่อไทเฮาได้ฟัง พระนางหัวเราะทันที“เขากัดเบ็ดแล้ว”นางกำนัลชราถาม “พระองค์จะทรงตอบอย่างไรเพคะ”“ยังไม่ตอบ”“ทำไม”“ปลาเพิ่งกัด จะรีบดึงเชือกทำไม ปล่อยให้เขาคิด” พระนางลุกขึ้นเดินไปหน้าต่าง“คิดอะไรเพคะ”“คิดว่าเรากำลังกลัว คิดว่าเราต้องการคนช่วย คิดว่าเราต้องการเวทีพูด แล้วเมื่อเขาเชื่อมากพอ…” ไทเฮายิ้ม “เขาจะเอาของที่ซ่อนอยู่มาเสนอเอง”นางกำนัลชรานิ่งไป ทันใดนั้นก็เข้าใจว่า พระนางไม่ได้ต้องการเพียงหลอกกุ้ยจงเหยาแต่ต้องการล่อให้เขาเปิดหลักฐานทั้งหมดที่ยังซ่อนไว้“พระองค์คิดว่าเขายังมีอะไร?”“แน่นอน” ไทเฮาตอบ “คนอย่างกุ้ยจงเหยาไม่มีวันเอาไ
คำโกหกของไทเฮาหลังจากหลินเวยออกจากตำหนักฉือหนิง ไทเฮายังคงนั่งอยู่ที่เดิมเป็นเวลานานนางกำนัลชราข้างกายไม่กล้าถามซ้ำเพราะรู้ว่าพระนางกำลังคิด และทุกครั้งที่ไทเฮาเงียบเช่นนี้ มักหมายความว่าพระนางไม่ได้คิดเพียงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นตรงหน้า แต่กำลังมองไปถึงสิ่งที่จะเกิดตามมาอีกหลายก้าวในที่สุด ไทเฮาจึงหยิบถ้วยชาขึ้นมา ชาเย็นไปแล้ว พระนางจิบเพียงเล็กน้อยก่อนถาม “มีใครรู้หรือไม่ว่าหลินเวยมาหาเรา”นางกำนัลชราตอบ “คนในตำหนักรู้เพคะ ส่วนด้านนอกน่าจะรู้เพียงว่าฮองเฮาได้รับคำเรียกจากพระองค์”“กุ้ยจงเหยาจะรู้ไหม”“มีความเป็นไปได้สูงเพคะ”ไทเฮายิ้มบาง “เขาต้องถาม”หญิงชรามองพระนาง “พระองค์จะทรงตอบอย่างไรเพคะ”“เจ้าคิดว่าเราควรตอบอย่างไร”“ตามความจริง?”ไทเฮาหัวเราะเบา ๆ “ความจริงอะไร”“ว่าฮองเฮามาตามคำเรียกของพระองค์ และพระองค์ทรงถามเรื่องฝ่าบาทกับอำนาจ”“แล้วหลังจากนั้น?”“ก็…” นางกำนัลชราหยุด เพราะทันใดนั้นก็มองเห็นปัญหาถ้ากุ้ยจงเหยารู้ว่าหลินเวยไม่ได้ขอร้อง ไม่ข่มขู่ ไม่พยายามซื้อใจ และยังยืนยันว่าหากความจริงทำร้ายตัวเองก็ให้ไทเฮาพูดออกมา เขาย่อมรู้ทันทีว่าความสัมพันธ์ระหว่างไทเฮากับฮองเฮาไ
“เจ้ากล้าพูดเพราะยังไม่ถึงวันนั้น”“ถูกต้อง” คำตอบทำให้ไทเฮาประหลาดใจ หลินเวยไม่ได้รีบอ้างว่าตนสูงส่ง“หม่อมฉันไม่รู้ว่าถ้าวันนั้นมาถึงจริงจะเจ็บเพียงใด อาจโกรธเขาด้วย อาจทะเลาะ อาจคิดว่าไม่ยุติธรรม แต่สุดท้ายหม่อมฉันยังไม่คิดใช้ชีวิตของเขา สุขภาพของเขา หรือบัลลังก์ของเขาเป็นราคาสำหรับอำนาจของตัวเอง”ไทเฮาเงียบลงหลินเวยมองพระนางแล้วถามสิ่งที่ไม่ควรถามที่สุด “พระองค์กำลังถามหม่อมฉัน หรือถามตัวเองเพคะ”สายตาไทเฮาเย็นลงทันที “เจ้ากล้ามาก”“ทราบเพคะ”“เจ้าคิดว่าเรากำลังเสียใจ?”“ไม่ทราบ”“เรายังเกลียดเจ้า”“ทราบเพคะ”“ถ้ามีโอกาสเห็นเจ้าตกจากตำแหน่ง เราอาจยังรู้สึกดี”“เรื่องนั้นก็พอเดาได้เพคะ”“แล้วเจ้ายังกล้าพูดกับเราเช่นนี้”“เพราะพระองค์ไม่ได้เรียกหม่อมฉันมาเพื่อฟังคำประจบ”ไทเฮามองนาง ไม่มีคำตอบหลินเวยจึงกล่าวต่อ “พระองค์ถามว่าหม่อมฉันจะเลือกอำนาจหรือเยี่ยนจิ่งเฉิน แต่หม่อมฉันคิดว่า ครั้งหนึ่งพระองค์อาจเคยตอบคำถามนี้ผิด”พระพักตร์ไทเฮาแข็งขึ้น “หลินเวย”“พระองค์รักเขาเพคะ”“อย่าทำเหมือนรู้จักเรา”“หม่อมฉันไม่ได้รู้จักพระองค์ทั้งหมดแต่ถ้าพระองค์ไม่รักเขา พระองค์คงฆ่าเขาไปแล้วในตอนที่
ไทเฮากลับถาม “เจ้ากับเขากำลังแสดงละคร?”“พระองค์เรียกหม่อมฉันมาเพื่อถามเรื่องชีวิตคู่หรือเพคะ”“เราอยากรู้ว่าลูกชายเราโง่แค่ไหน”“ถ้าเรื่องนี้ หม่อมฉันคงตอบไม่ได้ เพราะจะดูไม่เคารพสามี”ไทเฮาหลุดหัวเราะจริง ๆ เป็นครั้งแรกแต่เพียงชั่วครู่ พระพักตร์ก็กลับมาเคร่งขรึม“หลินเวย เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดเราเรียกเจ้ามา”“ไม่ทราบ”“ไม่เดา?”“เดาได้หลายอย่าง”“พูดมา”“พระองค์อาจอยากถามเรื่องราชโองการ อาจอยากถามว่าหม่อมฉันจะทำอย่างไรถ้าเอกสารเป็นของจริง อาจอยากรู้ว่าหม่อมฉันคิดอย่างไรกับอันกุ้ยเฟยหรืออาจอยากลองดูว่าหม่อมฉันจะขอให้พระองค์ช่วยหรือไม่”ไทเฮามองนาง “ข้อสุดท้ายใกล้ที่สุด”หลินเวยไม่แปลกใจ “แล้วพระองค์เห็นอะไรเพคะ”“เจ้าไม่ได้ขอ”“หม่อมฉันไม่มีสิทธิ์ขอให้พระองค์โกหก”“ถ้าเราเพียงพูดความจริงที่เป็นประโยชน์กับเจ้า?”“นั่นเป็นสิทธิ์ของพระองค์”“แล้วถ้าความจริงทำร้ายเจ้า?”หลินเวยตอบทันที “ก็พูดเพคะ”ไทเฮาขมวดคิ้ว “แม้มันทำให้เจ้าถูกปลด?”“ถ้าหม่อมฉันทำผิดจริงจนสมควรถูกปลด ก็ต้องปลด”“พูดง่าย”“ไม่ง่ายเพคะ หม่อมฉันชอบตำแหน่งของตัวเอง” หลินเวยตอบ คำตอบตรงไปตรงมาทำให้ไทเฮามองนางใหม่“ชอบ?”“
หลินเวยมองข้อความอยู่นาน คนทั้งราชสำนักกำลังต้องการคำตอบจากไทเฮา กุ้ยจงเหยาส่งหลักฐาน อันกุ้ยเฟยส่งความปรารถนาดี ขุนนางส่งคำถามแต่ไทเฮาไม่เปิดใจให้ใคร บัดนี้พระนางกลับเป็นฝ่ายเรียกคนที่เคยทำให้ตนสูญเสียอำนาจมากที่สุดเข้าไปหาหลินเวยพับกระดาษ “เตรียมชุดให้ข้า”ชิงหลัวหน้าเปลี่ยน “พระองค์จะเสด็จจริงหรือเพคะ”“แน่นอน”“แต่พระนางบอกให้ไปคนเดียว”“ข้าอ่านออก”“หม่อมฉันหมายถึงมันอันตราย”หลินเวยยิ้มบาง “ถ้าไทเฮาต้องการฆ่าข้าจริง พระนางไม่เลือกเวลาที่คนทั้งราชสำนักรู้ว่าพระนางเป็นคนเรียกข้าเข้าไปหาหรอก”“แล้วพระองค์คิดว่าพระนางต้องการอะไร”คราวนี้หลินเวยไม่ตอบเพราะนางเองก็อยากรู้เช่นกัน และในวันที่กุ้ยจงเหยา อันกุ้ยเฟย รวมถึงคนทั้งราชสำนักต่างพยายามเปิดปากไทเฮาแต่ไม่มีใครทำสำเร็จ คนที่พระนางเลือกให้เข้ามาฟังสิ่งที่อาจเปลี่ยนทั้งกระดานกลับมีเพียงคนเดียว ไทเฮาเรียกหลินเวยมาพบเพียงลำพังศัตรูสองรุ่นยามซื่อของวันถัดมา หลินเวยมาถึงตำหนักฉือหนิงตามคำเรียกของไทเฮา นางมาคนเดียวตามที่พระนางต้องการ ชิงหลัวถูกสั่งให้รออยู่ด้านนอกประตูชั้นแรก แม้จะไม่พอใจอย่างยิ่งก็ตาม ส่วนเฉินอวี้ไม่ได้ปรากฏตัวให้เห็น







