บทที่ 2

ภาพนั้นเหมือนมีดคมกริบกรีดผ่านหัวใจ แต่หลินเวยกลับไม่ร้องไห้ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดโหมดบันทึกวิดีโอ บันทึกทุกอย่างเอาไว้ จากนั้นจึงถ่ายรูปทะเบียนรถ เวลาที่ออกจากโรงแรม และชื่อโรงแรมอย่างละเอียด ทั้งสองขึ้นรถคันเดียวกันแล้วขับออกไป

หลินเวยไม่ได้ตาม เธอรู้ว่าหลักฐานเพียงเท่านี้ยังไม่พอ ถ้าจะเปิดโปงคนทั้งคู่เธอต้องรู้ให้หมด หญิงสาวกลับถึงคอนโดเกือบตีหนึ่ง ภาคินยังไม่กลับ เธอนั่งอยู่บนโซฟาอย่างสงบนิ่ง ตีสอง เสียงเปิดประตูดังขึ้น ภาคินเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าอ่อนล้า เมื่อเห็นหลินเวยนั่งอยู่ เขาสะดุ้งเล็กน้อย

"ยังไม่นอนอีกเหรอ"

"รอคุณ"

"ผมประชุมเพิ่งเลิกน่ะ"

หลินเวยมองใบหน้าของชายตรงหน้า เขาโกหกได้แนบเนียนเหลือเกิน

"เหนื่อยไหม" เธอถามด้วยน้ำเสียงปกติ

"มากเลย"

"กินอะไรมาหรือยัง"

"กินกับลูกค้าแล้ว"

"ดีจัง"

ภาคินยิ้มบาง ๆ ก่อนเดินเข้าห้องน้ำ ทันทีที่ประตูปิด หลินเวยลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ เธอหยิบโทรศัพท์ของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะ เครื่องยังไม่ล็อกคงเพราะรีบเข้าห้องน้ำ หลินเวยเปิดแอปแชต รายชื่อบนสุดถูกตั้งชื่อไว้ว่า

"ช่างแอร์" เธอแตะเข้าไป บทสนทนาทั้งหมดถูกลบ แต่หลินเวยเป็นนักวิเคราะห์ข้อมูล สิ่งที่เธอมองหาไม่ใช่ข้อความ แต่เป็นรายละเอียดอื่น เวลาที่ติดต่อ เวลาที่โทร รูปโปรไฟล์ เธอกดเข้าไปดูข้อมูลผู้ใช้ หมายเลขโทรศัพท์ปรากฏขึ้น เป็นเบอร์ที่เธอจำได้ทันที  เบอร์ของหลินรั่ว หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง จังหวะนั้นเอง มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมา

"คืนนี้เธอเกือบโดนจับได้หรือเปล่า"

ตามด้วยอีกข้อความ

"อย่าลืมเรื่องประกันนะ อีกไม่นานเราจะสบายแล้ว"

หลินเวยนิ่งงัน ประกัน...อีกไม่นานเราจะสบายแล้ว

เธอรีบใช้โทรศัพท์ของตัวเองถ่ายภาพหน้าจอเอาไว้ทุกหน้า ก่อนลบการแจ้งเตือนอย่างรวดเร็ว เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกพอดี หลินเวยวางโทรศัพท์กลับที่เดิม แล้วนั่งลงบนโซฟาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ภาคินเดินออกมาเช็ดผม

"ทำไมยังไม่นอน"

หญิงสาวยิ้มอ่อนโยนเหมือนเดิม "รอคุณกลับ"

ชายหนุ่มเดินเข้ามาลูบศีรษะเธอ "ขอโทษนะ ช่วงนี้งานหนัก"

หลินเวยมองดวงตาของเขา เมื่อก่อนเธอเคยเห็นแต่ความรัก แต่คืนนี้...เธอเห็นเพียงคำโกหกและความโลภที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มแสนอบอุ่น เธอยิ้มตอบอย่างอ่อนโยนไม่ต่างกัน

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเชื่อใจคุณเสมอ"

ภาคินยิ้มอย่างโล่งอกโดยไม่รู้เลยว่าผู้หญิงที่เขาคิดว่าหลอกได้ง่ายได้เริ่มมองเห็นแผนการทั้งหมดแล้วหลินเวยหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง สายฝนยังคงโปรยปรายไม่หยุด ในดวงตาของหญิงสาวไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว มีเพียงความเย็นชาและคำสาบานเงียบ ๆ หากพวกเขาคิดเล่นเกมกับเธอ เธอจะเล่นกลับ และจะขุดความจริงทุกอย่างออกมาให้ได้ แม้ว่าความจริงนั้น...อาจแลกมาด้วยชีวิตของเธอก็ตาม

คนรักที่แทงข้างหลัง

คืนนั้นหลินเวยนอนอยู่บนเตียงเดียวกับภาคินโดยที่หัวใจของเธอไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ชายหนุ่มหลับสนิทอยู่ข้างกาย ลมหายใจสม่ำเสมอราวกับคนที่ไม่มีความลับใด ๆ ซ่อนอยู่ แต่สำหรับเธอ ทุกสิ่งที่เคยเรียกว่าอบอุ่นกลับกลายเป็นความเย็นเยียบจนน่าขยะแขยง มือที่เคยกุมมือเธอในวันที่เธออ่อนแอ มือที่เคยลูบผมและบอกว่าจะรักเธอไปตลอดชีวิต

มือคู่นั้นอาจเป็นมือเดียวกับที่กำลังวางแผนผลักเธอไปสู่ความตายเพื่อเงินประกัน หลินเวยลืมตาในความมืด เธอไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้ถาม ไม่ได้เขย่าตัวเขาให้ลุกขึ้นมาสารภาพ เพราะเธอรู้ดีว่าคนโกหกจะไม่ยอมรับความจริงง่าย ๆ หากไม่มีหลักฐานมากพอจะกดเขาให้จมลงไปด้วยตัวเอง

เช้าวันต่อมา หลินเวยยังคงทำตัวเหมือนเดิม เธอตื่นก่อนภาคิน ทำกาแฟให้เขา ปิ้งขนมปัง วางเสื้อเชิ้ตที่รีดเรียบไว้บนโซฟา ทุกอย่างเหมือนคู่รักที่กำลังเตรียมแต่งงานในอีกไม่กี่เดือน ภาคินเดินออกมาจากห้องนอนด้วยสีหน้าง่วงงุน เขากอดเอวเธอจากด้านหลังแล้วก้มลงจูบข้างแก้มอย่างเคย

 “วันนี้ทำไมตื่นเช้าจัง”

 หลินเวยยิ้มบาง ๆ ขณะเทกาแฟใส่แก้ว

 “มีงานต้องรีบไปจัดการค่ะ คุณล่ะ วันนี้มีนัดลูกค้าอีกหรือเปล่า”

ภาคินชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนหัวเราะเบา ๆ

“มีตอนเย็นนิดหน่อย ช่วงนี้ลูกค้าเยอะจริง ๆ”

 เธอพยักหน้าเหมือนไม่สงสัย ทั้งที่ในใจจดจำจังหวะการหลบสายตาของเขาไว้อย่างแม่นยำ

“เหนื่อยก็พักบ้างนะ ฉันเป็นห่วง”

คำพูดอ่อนโยนนั้นทำให้ภาคินยิ้มอย่างพอใจ เขาคงคิดว่าเธอยังเป็นหลินเวยคนเดิม ผู้หญิงฉลาดเรื่องงานแต่โง่เรื่องความรัก

หลังภาคินออกจากห้อง หลินเวยเก็บแก้วกาแฟของเขาใส่ถุงพลาสติกเล็ก ๆ แล้วซ่อนไว้ในลิ้นชัก เธอไม่ได้ต้องการตรวจพิสูจน์อะไรในตอนนี้ เพียงแต่ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขาอาจกลายเป็นหลักฐานได้ในภายหลัง จากนั้นเธอถ่ายเอกสารกรมธรรม์ประกันชีวิตทั้งหมด