บทที่ 3

 เก็บไฟล์ภาพไว้ในคลาวด์ส่วนตัวที่ตั้งรหัสหลายชั้น และส่งสำเนาอีกชุดไปยังอีเมลลับที่ไม่มีใครรู้ เธอทำงานด้านความเสี่ยงมานานจนเข้าใจดีว่าหลักฐานที่อยู่กับตัวเพียงชุดเดียวอาจหายไปได้ง่ายที่สุด คนที่คิดฆ่าเธอเพื่อเงิน ย่อมไม่ปล่อยให้เอกสารสำคัญหลุดมือ หากเธอพลาดแม้เพียงก้าวเดียว เธออาจไม่มีโอกาสแก้ตัวอีก

ตลอดทั้งวันหลินเวยทำงานตามปกติ แต่สายตาของเธอไม่ได้จดจ่ออยู่แค่รายงานตรงหน้า เธอเปิดข้อมูลธุรกรรมเก่าของตนเอง ตรวจสอบรายจ่ายที่เกี่ยวข้องกับภาคินอย่างละเอียด บ้านที่จองร่วมกัน เงินดาวน์ที่เธอออกมากกว่าเขา

รถยนต์ที่ซื้อโดยใช้ชื่อเขาแต่ผ่อนจากบัญชีเธอ เครื่องประดับหมั้นหมายที่เขาบอกว่ายืมเงินเพื่อนมาซื้อ ทั้งหมดค่อย ๆ เผยความจริงอันน่าขมขื่น ภาคินไม่ได้เริ่มหลอกเธอเมื่อไม่นานมานี้ แต่เขาอาจหลอกเธอมาตั้งแต่แรก ใช้ความรักเป็นเสื้อคลุมความโลภ ใช้คำสัญญาเป็นเชือกมัดเธอไว้ แล้วค่อย ๆ ดูดทุกอย่างจากชีวิตเธออย่างแนบเนียน

เย็นนั้นภาคินส่งข้อความมาว่าเขาต้องไปพบลูกค้า อาจกลับดึก หลินเวยตอบกลับอย่างอ่อนหวานว่าให้เขาดูแลตัวเอง ก่อนจะเปิดแอปติดตามตำแหน่งรถอีกครั้ง จุดสีฟ้าไม่ได้มุ่งหน้าไปย่านธุรกิจ แต่เลี้ยวเข้าสู่คอนโดหรูแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากห้างดัง

เธอขับรถตามไปอย่างเงียบ ๆ จอดอยู่ฝั่งตรงข้ามอาคารและรอด้วยความอดทน ไม่นานนัก หลินรั่วก็เดินออกมาจากล็อบบี้ในชุดเดรสราคาแพง ภาคินลงจากรถไปเปิดประตูให้เธอ ทั้งสองพูดคุยกันอย่างสนิทสนม

หลินรั่วหัวเราะแล้วตีแขนเขาเบา ๆ ก่อนจะเขย่งปลายเท้าจูบแก้มเขาต่อหน้าผู้คน หลินเวยยกโทรศัพท์ขึ้นบันทึกภาพอีกครั้ง มือของเธอนิ่งมาก นิ่งจนแม้แต่ตัวเองยังแปลกใจ

จากนั้นเธอไม่ได้ตามต่อ แต่กลับไปยังคอนโดและจัดการติดตั้งกล้องขนาดเล็กไว้ในห้องนั่งเล่น เธอไม่ได้หวังแอบดูชีวิตของภาคิน เธอเพียงต้องการรู้ว่าเมื่อเธอไม่อยู่

เขาจะทำอะไรกับพื้นที่ที่เคยเป็นบ้านของทั้งคู่ คืนเดียวกันนั้นเอง เธอแกล้งบอกภาคินว่าพรุ่งนี้ต้องไปต่างจังหวัดสองวันเพื่อประชุมกับสาขา ภาคินทำสีหน้าเสียดายอย่างแนบเนียน

 “ไปกะทันหันแบบนี้ผมคิดถึงแย่”

หลินเวยยิ้มและช่วยจัดเนกไทให้เขา “แค่สองวันเองค่ะ เดี๋ยวก็กลับ”

เขาก้มลงจูบหน้าผากเธอ “เดินทางปลอดภัยนะ”

หากเป็นเมื่อก่อน เธอคงอบอุ่นกับคำพูดนี้ แต่ตอนนี้มันกลับเหมือนคำอำลาที่แฝงความหมายชวนขนลุก

วันรุ่งขึ้นหลินเวยไม่ได้ไปต่างจังหวัดจริง เธอเช็กอินโรงแรมใกล้บริษัทเพื่อสร้างหลักฐานว่าออกจากบ้าน จากนั้นนั่งดูภาพจากกล้องที่ส่งเข้ามือถืออย่างเงียบ ๆ เวลาประมาณสองทุ่ม

 ภาคินพาหลินรั่วเข้ามาในคอนโดของเธอ หลินรั่วเดินสำรวจห้องราวกับเจ้าของคนใหม่ เธอหยิบแก้วน้ำของหลินเวยขึ้นมามองแล้ววางลงอย่างรังเกียจ

“พี่สาวฉันนี่น่าสงสารจริง ๆ เก่งแทบตาย แต่โง่เรื่องผู้ชายจนดูไม่ออกว่าคนข้างตัวไม่เคยรัก”

ภาคินหัวเราะเบา ๆ “อย่าพูดเสียงดัง เดี๋ยวกล้องในโถงทางเดินบันทึกเสียงได้”

หลินรั่วกอดอก “นายกลัวอะไร หล่อนคิดว่านายไปพบลูกค้าอยู่ดี”

ภาคินถอนหายใจ “ช่วงนี้ฉันรู้สึกว่าเวยเวยเริ่มแปลก ๆ เธอมองฉันเหมือนจับผิด”

ตอนที่ 3

หลินรั่วชะงัก ก่อนถามเสียงต่ำ “หรือหล่อนรู้เรื่องประกันแล้ว”

ภาคินส่ายหน้า “ไม่น่าจะรู้ ถ้ารู้คงโวยวายไปแล้ว”

หลินรั่วหัวเราะเย็น

“คนอย่างหลินเวยต่อให้รู้ก็ทำอะไรไม่ได้หรอก ทั้งชีวิตหล่อนมีแต่ภาพลักษณ์คนเก่ง คนดี คนมีเหตุผล หล่อนจะกล้าเชื่อเหรอว่าคนรักกับน้องสาวแท้ ๆ จะอยากให้หล่อนตาย”

คำว่า “ตาย” ทำให้หลินเวยที่นั่งอยู่หน้าแล็ปท็อปนิ่งไปชั่วขณะ แม้จะเดาไว้แล้ว แต่เมื่อได้ยินจากปากคนทั้งคู่ ความรู้สึกเจ็บก็ยังแล่นลึกเหมือนคมมีด หลินรั่วเดินไปนั่งบนโซฟาของเธออย่างถือสิทธิ์ แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงอิจฉาที่ปิดไม่มิด

 “ตั้งแต่เด็ก ทุกคนเอาแต่ชมหล่อน ฉลาดกว่า เรียนดีกว่า ทำงานดีกว่า พ่อก็เอาแต่บอกให้ฉันดูพี่เป็นตัวอย่าง ฉันเกลียดคำนี้ที่สุด หล่อนเป็นแค่ลูกติดของแม่ที่ตายไปแล้ว ทำไมถึงได้ทุกอย่างดีกว่าฉัน”

ภาคินเดินไปนั่งข้างเธอแล้วโอบไหล่ปลอบ

 “อีกไม่นานทุกอย่างก็เป็นของเรา เงินประกัน เงินเก็บของเวยเวย แล้วก็ห้องนี้”

หลินรั่วยิ้มอย่างพอใจ “ต้องทำให้ดูเหมือนอุบัติเหตุ ห้ามมีพิรุธเด็ดขาด ฉันไม่อยากรอนานแล้ว”

 ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง “คืนนี้ฉันจะนัดเธอมาคุย ถ้าเธอเริ่มสงสัยจริง เราต้องลงมือก่อนที่เธอจะมีหลักฐาน”