บทที่ 8

 ใบหน้าของอีกฝ่ายซีดลงทันที เยี่ยนจิ่งเฉินยกมือขึ้นเล็กน้อย ทุกคนจึงเงียบลง

 “ให้เวลาฮองเฮาหนึ่งวัน” เขากล่าวเสียงเรียบ “แต่ระหว่างนี้ตำหนักคุนหนิงต้องถูกเฝ้า ห้ามผู้ใดเข้าออกโดยไม่ได้รับอนุญาต”

หลินเวยยอบกาย “ขอบพระทัยฝ่าบาท”

นางรู้ว่านี่ไม่ใช่ความเมตตา แต่เป็นการจับตามอง ทว่าอย่างน้อยนางก็ได้เวลาหายใจ สตรีทั้งหลายจำต้องถอยออกไป แม้แววตาจะไม่ยินยอม แต่ไม่มีใครกล้าขัดรับสั่งฮ่องเต้

เมื่อทุกคนออกไปแล้ว เยี่ยนจิ่งเฉินยังยืนอยู่ในตำหนัก เขามองนางด้วยสายตาประเมิน

 “เจ้าดูไม่เหมือนคนเดิม”

หลินเวยเงยหน้าสบตาเขา “คนที่ตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ย่อมไม่เหมือนเดิมเพคะ”

คำตอบนั้นทำให้บรรยากาศนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ฮ่องเต้ไม่กล่าวอะไรอีก เพียงหมุนตัวเดินออกไป ทิ้งคำสั่งสั้น ๆ ให้หมอหลวงดูแลนางอย่าให้ตายก่อนครบหนึ่งวัน

หลังประตูตำหนักปิดลง หลินเวยแทบทรุดลงทันที นางกำนัลคนเดิมรีบเข้ามาประคอง

 “ฮองเฮาเพคะ!”

 หลินเวยสูดลมหายใจลึก กดความปวดแสบในลำคอไว้แล้วถามเสียงต่ำ

“เจ้าชื่ออะไร”

 นางกำนัลชะงัก ดวงตาแดงขึ้นทันที

“พระองค์จำหม่อมฉันไม่ได้หรือเพคะ หม่อมฉันชิงหลัว เป็นคนรับใช้ข้างกายพระองค์มาตั้งแต่จวนเซี่ย”

หลินเวยจับมือของนางแน่น “ชิงหลัว ฟังข้าให้ดี ตั้งแต่นี้ไป ห้ามไว้ใจผู้ใดในตำหนักนี้ แม้แต่คนที่ร้องไห้ต่อหน้าข้า”

 ชิงหลัวหน้าซีด แต่รีบพยักหน้า “เพคะ”

 หลินเวยมองเงาตนเองในกระจกทองเหลือง ใบหน้างดงามซีดขาวแต่ดวงตากลับคมกริบอย่างไม่เข้ากับร่างบอบบางนี้ นางตายจากโลกหนึ่งเพราะถูกคนใกล้ตัวหักหลัง และลืมตาในอีกโลกหนึ่งพร้อมข้อกล่าวหาฆ่าคน ชีวิตใหม่นี้ไม่ได้เริ่มจากความเมตตาของสวรรค์ แต่เริ่มจากกับดักที่รอฉีกนางเป็นชิ้น ๆ

ริมฝีปากซีดของหลินเวยค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา

 “ดี” นางกระซิบกับเงาในกระจก

 “ในเมื่อพวกเจ้าต้อนรับข้าด้วยยาพิษ เช่นนั้นข้าจะตอบแทนด้วยสิ่งที่พวกเจ้าไม่มีวันลืม”

 จากนี้ไป นางจะไม่ใช่หลินเวยผู้ถูกคนรักผลักไปตาย และไม่ใช่เซี่ยอวี้หลันฮองเฮาผู้อ่อนแอที่ถูกวังหลังเหยียบย่ำ นางคือคนที่กลับมาจากความตาย และผู้ใดคิดใช้ชีวิตนางเป็นหมาก ก็ต้องเตรียมใจถูกนางพลิกกระดานทั้งกระดาน!

ห้าสนมงามกับหนึ่งฮองเฮาไร้อำนาจ

รุ่งเช้าหลังจากฟื้นคืนชีพในร่างฮองเฮา แสงอาทิตย์อ่อนส่องลอดหน้าต่างกระดาษเข้ามาในตำหนักคุนหนิง หลินเวยนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งทองเหลือง ปล่อยให้ชิงหลัวหวีผมดำขลับยาวสลวยอย่างแผ่วเบา กระจกทองเหลืองสะท้อนใบหน้าที่งดงามราวภาพวาด ดวงตาหงส์เรียวยาว จมูกโด่งรับกับริมฝีปากแดงระเรื่อ ทุกส่วนสมบูรณ์แบบสมฐานะฮองเฮาแห่งแผ่นดิน แต่ในความงดงามนั้นกลับซ่อนความอ่อนล้าและบาดแผลจากพิษเมื่อคืนเอาไว้

หลินเวยยกถ้วยชาร้อนขึ้นจิบช้า ๆ พลางเรียบเรียงข้อมูลทั้งหมดในหัว เมื่อคืนเธอเพิ่งรอดจากการตกเป็นแพะรับบาป วันนี้เธอเหลือเวลาไม่ถึงหนึ่งวันที่ฮ่องเต้พระราชทานให้พิสูจน์ความบริสุทธิ์ หากทำไม่สำเร็จ ต่อให้ไม่ถูกปลดจากตำแหน่งก็คงไม่มีโอกาสลุกขึ้นมาอีก

แต่ก่อนจะสืบหาคนวางยา สิ่งแรกที่ต้องรู้คือศัตรูของตนมีใครบ้าง

"ชิงหลัว"

"เพคะ ฮองเฮา"

"เล่าเรื่องวังหลังทั้งหมดให้ข้าฟัง ตั้งแต่วันที่ข้าเข้าวังจนถึงวันนี้ อย่าปิดบังแม้แต่คำเดียว"

ชิงหลัวชะงักเล็กน้อย นางรู้สึกว่าฮองเฮาหลังฟื้นขึ้นมาคล้ายเปลี่ยนเป็นคนละคน แต่ก็ไม่กล้าถาม เพียงคุกเข่าลงแล้วเริ่มเล่าอย่างละเอียด

"ในวังหลังมีสนมที่มีอำนาจที่สุดห้าพระองค์เพคะ ทุกคนต่างได้รับการสนับสนุนจากตระกูลใหญ่ในราชสำนัก"

หลินเวยพยักหน้า "เริ่มจากคนแรก"

ชิงหลัวสูดหายใจลึก

"กุ้ยเฟย หลี่ซูเหยา บุตรีแม่ทัพใหญ่หลี่เจิ้งหยวน ตระกูลหลี่คุมกำลังทหารกว่าครึ่งของแผ่นดิน กุ้ยเฟยงดงาม สูงศักดิ์ และมั่นใจว่าตำแหน่งฮองเฮาควรเป็นของนางมาตั้งแต่แรก"

หลินเวยจำชื่อไว้ในใจ

ตระกูลทหาร...

อันตรายที่สุด