บทที่ 7

นางจดจำชื่อไม่ได้ แต่ก่อนที่หลินเวยจะถาม เสียงแหลมของหญิงอีกคนก็ดังขึ้นจากด้านนอก

 “ในเมื่อฮองเฮาฟื้นแล้ว ก็ควรให้พระองค์ออกมาอธิบายเรื่องวางยาสนมเอกเสียที!”

ประตูตำหนักถูกเปิดออกโดยไม่รออนุญาต ลมเย็นพัดเข้ามาพร้อมกลิ่นฝนเปียกชื้น หลินเวยเห็นกลุ่มสตรีงดงามในชุดหรูหราเดินเข้ามา แต่ละคนมีข้ารับใช้ติดตามหลายคน ใบหน้าของพวกนางประดับด้วยความห่วงใยปลอม ๆ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความสะใจ

สตรีในชุดม่วงปักลายหงส์เล็กยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับมุมปาก ก่อนกล่าวด้วยเสียงอ่อนหวาน

 “ฮองเฮาทรงฟื้นก็เป็นเรื่องดีเพคะ มิฉะนั้นหากพระองค์สิ้นพระชนม์ไปทั้งที่คดีของซูเฟยยังไม่กระจ่าง วังหลังคงวุ่นวายยิ่งกว่าเดิม”

อีกคนในชุดเขียวอมฟ้าหัวเราะเบา ๆ “ซูเฟยยังนอนกระอักเลือดอยู่ตำหนักอี๋หลัน หมอหลวงบอกว่าพิษร้ายแรงนัก ส่วนขนมที่นางกินก่อนหมดสติก็มาจากตำหนักคุนหนิงของฮองเฮา หากเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพระองค์ แล้วจะเกี่ยวกับใครได้เล่าเพคะ”

หลินเวยนอนนิ่ง ฟังคำพูดเหล่านั้นโดยไม่รีบตอบ แม้จะยังไม่เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด แต่ประสบการณ์ก่อนตายสอนเธอแล้วว่า เมื่อลืมตาขึ้นมากลางวงล้อมศัตรู สิ่งแรกที่ต้องทำไม่ใช่แก้ตัว แต่คือฟัง ดู และหาช่องว่างของคำโกหก

ภาพความทรงจำประหลาดแล่นผ่านหัวราวกับกระแสน้ำหลาก เซี่ยอวี้หลัน ฮองเฮาแห่งแคว้นต้าเยี่ยน บุตรีตระกูลเซี่ย แต่งเข้าวังตั้งแต่อายุสิบหก ฮ่องเต้เยี่ยนจิ่งเฉินไม่โปรดปรานนาง เพราะเชื่อว่านางเย่อหยิ่งและใช้ฐานะตระกูลกดดันราชสำนัก

วังหลังมีสนมสำคัญห้าคนคอยช่วงชิงอำนาจ หนึ่งในนั้นคือซูเฟย สนมเอกผู้ได้รับความเอ็นดูจากไทเฮา เมื่อคืนมีการส่งขนมดอกกุ้ยจากตำหนักคุนหนิงไปให้ซูเฟย ซูเฟยกินแล้วหมดสติ กระอักเลือด หมอหลวงตรวจพบพิษ

 ฮองเฮาเซี่ยอวี้หลันถูกบุกตำหนักกลางดึก ถูกกดดันจนดื่มยาพิษพิสูจน์ความบริสุทธิ์ตามคำยุยงของใครบางคน สุดท้ายร่างเดิมตายไปแล้ว และหลินเวยจึงมาอยู่ในร่างนี้แทน

หลินเวยค่อย ๆ หลับตาลง ก่อนเปิดขึ้นอีกครั้ง ดวงตาที่เคยสับสนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเย็นนิ่ง นางกำนัลข้างเตียงเห็นแววตานั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย ราวกับฮองเฮาที่เพิ่งฟื้นไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป หลินเวยใช้มือยันตัวลุกขึ้น แม้ร่างกายอ่อนแรงจนแทบทรงตัวไม่ไหว แต่นางไม่ยอมให้ผู้ใดเห็นความหวาดกลัว

“พวกเจ้าพูดจบแล้วหรือยัง”

 น้ำเสียงของนางแหบพร่าเพราะพิษค้างในลำคอ แต่กลับมีความเย็นเยียบที่ทำให้ทั้งตำหนักเงียบลงทันที สตรีชุดม่วงขมวดคิ้ว

“ฮองเฮาหมายความว่าอย่างไรเพคะ พวกหม่อมฉันเพียงเป็นห่วงซูเฟย”

หลินเวยมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

 “เป็นห่วงถึงขั้นรีบบุกตำหนักของข้าทั้งที่ข้าเพิ่งฟื้นจากความตาย ช่างเป็นความห่วงใยที่น่าซาบซึ้งนัก”

บรรยากาศเปลี่ยนไปทันที สตรีชุดเขียวหน้าตึง

 “ฮองเฮาเพคะ เรื่องนี้เกี่ยวพันกับชีวิตของซูเฟย พระองค์ไม่ควรเปลี่ยนประเด็น”

หลินเวยยิ้มบาง ๆ “ข้าเปลี่ยนประเด็นหรือพวกเจ้ากลัวว่าข้าจะถามถูกจุดกันแน่”

 นางยื่นมือออกไป นางกำนัลข้างกายรีบประคองอย่างรู้หน้าที่ หลินเวยลุกจากเตียงช้า ๆ ปลอกนิ้วทองกระทบกันเบา ๆ ขณะนางก้าวลงพื้น พื้นหินเย็นจัดทำให้ร่างนี้สั่นเล็กน้อย แต่นางยังยืนตรง

“เจ้าบอกว่าขนมมาจากตำหนักคุนหนิง เช่นนั้นผู้ใดเป็นคนทำ ผู้ใดเป็นคนส่ง ผู้ใดรับของระหว่างทาง ผู้ใดตรวจพิษก่อนถวายซูเฟย และผู้ใดเห็นซูเฟยกินขนมนั้นเป็นคนแรก”

 คำถามต่อเนื่องทำให้ทุกคนในห้องนิ่งไป หลินเวยปรายตามองพวกนาง

“หรือวังหลังแห่งนี้ตัดสินคนจากคำพูดของสนมไม่กี่คนโดยไม่ต้องมีหลักฐาน”

เสียงขันทีหน้าประตูดังขึ้น

“ฝ่าบาทเสด็จ!”

 ทุกคนรีบคุกเข่าทันที หลินเวยหันไปมองชายหนุ่มในชุดมังกรสีดำปักทองที่ก้าวเข้ามา ใบหน้าคมคาย เยือกเย็น ดวงตาลึกเหมือนบ่อน้ำกลางฤดูหนาว เขาคือฮ่องเต้เยี่ยนจิ่งเฉิน ชายผู้เป็นสามีของร่างนี้ และเป็นคนที่ไม่เคยยื่นมือช่วยเซี่ยอวี้หลันในยามถูกเหยียบย่ำ เยี่ยนจิ่งเฉินหยุดยืนไม่ไกลจากนาง สายตาคมกวาดมองใบหน้าซีดขาวของฮองเฮา ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ

“เจ้าฟื้นแล้ว”

ตอนที่ 6

หลินเวยย่อตัวคำนับตามความทรงจำของร่างเดิม

“หม่อมฉันยังไม่ตายเพคะ ทำให้หลายคนผิดหวังแล้ว” คำตอบนั้นทำให้สนมหลายคนหน้าเปลี่ยนสี แม้แต่ฮ่องเต้ก็หรี่ตาลงเล็กน้อย

สตรีชุดม่วงรีบกล่าว “ฝ่าบาทเพคะ ซูเฟยยังไม่พ้นขีดอันตราย ฮองเฮากลับไม่ทรงสำนึก ทั้งยังถามหาหลักฐานราวกับพวกหม่อมฉันใส่ร้ายพระองค์”

หลินเวยหันไปมองนาง “เจ้าไม่ใช่คนใส่ร้ายหรือ”

 อีกฝ่ายสะอึก “ฮองเฮา!”

 หลินเวยไม่สนใจ นางหันไปหาฮ่องเต้

“ฝ่าบาท หากหม่อมฉันคิดวางยาซูเฟยจริง เหตุใดต้องส่งขนมจากตำหนักตนเองโดยเปิดเผย เหตุใดต้องใช้พิษที่ตรวจพบได้ง่าย และเหตุใดหลังถูกกล่าวหาหม่อมฉันจึงต้องดื่มยาพิษพิสูจน์ตนเองจนเกือบตาย คนโง่เพียงใดถึงจะวางแผนฆ่าคนแล้วทิ้งหลักฐานทุกอย่างชี้กลับมาหาตัวเองเช่นนี้”

 เยี่ยนจิ่งเฉินไม่ตอบทันที เขามองนางนานราวกับเพิ่งเห็นฮองเฮาผู้นี้เป็นครั้งแรก

หลินเวยรู้ว่าช่วงเวลานี้สำคัญ หากนางแสดงความอ่อนแอ ศัตรูจะเหยียบซ้ำทันที หากนางแข็งกร้าวเกินไป ฮ่องเต้อาจยิ่งระแวง ดังนั้นนางจึงเลือกพูดด้วยเหตุผลที่ไม่มีใครหักล้างง่าย ๆ

“หม่อมฉันขอเวลาหนึ่งวันเพคะ ภายในหนึ่งวัน หม่อมฉันจะพิสูจน์ให้ได้ว่าพิษเข้าสู่ขนมก่อนออกจากตำหนักคุนหนิง หรือหลังจากนั้น หากพิสูจน์ไม่ได้ หม่อมฉันยินดีรับโทษตามกฎวังหลวง”

 สนมชุดเขียวรีบพูด “หนึ่งวันก็พอให้ทำลายหลักฐานแล้วเพคะ”

 หลินเวยมองนางด้วยรอยยิ้มเย็น

 “เช่นนั้นเจ้าคงรู้ดีว่าหลักฐานอยู่ที่ใด จึงกลัวว่าข้าจะทำลายได้ทัน”