LOGIN“ทำหน้าเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร”
“ข้าเพียงไม่ค่อยสบายท้อง”
“เมื่อครู่ยังไปส่งสามีได้ พอกลับมารับใช้ข้าก็ป่วยเสียแล้ว”
เสี่ยวถาวขยับเข้ามาหนึ่งก้าว
“ฮูหยินกินข้าวได้น้อยตั้งแต่เมื่อคืนเจ้าค่ะ บ่าวคิดว่าอาจจะ—”
“ข้าถามนายของเจ้า”
สาวใช้ถูกตวาดจนหยุด หนิงซีรีบยื่นมือห้ามนางไว้
“ข้าพักสักครู่ก็คงดีขึ้น ไม่ได้ตั้งใจเสียมารยาทต่อท่านแม่”
หลี่ซูเจินไม่ตอบ นางยกผ้าเช็ดมือขึ้นซับหยดชาตรงปลายนิ้ว ก่อนเหลือบมองโจวมามา หญิงสูงวัยเดินมาหยุดตรงหน้าหนิงซี
“ขอกุญแจคลังด้วยเจ้าค่ะ”
หนิงซีเงยหน้าขึ้น “กุญแจคลังใด”
“คลังเสบียงกับห้องเก็บผ้าของจวน ฮูหยินผู้เฒ่าจะเป็นผู้ดูแลเอง”
นางยกมือแตะพวงกุญแจที่ผูกอยู่ข้างเอว นี่เป็นหน้าที่ไม่กี่อย่างที่ได้รับหลังแต่งเข้ามา หานเซียวเคยบอกให้นางดูแลของใช้ในจวนตามสมควร แม้รายจ่ายส่วนใหญ่ยังต้องผ่านความเห็นแม่สามี แต่นางก็ตรวจนับทุกเดือน ไม่เคยปล่อยให้ของขาด
“บัญชีเดือนนี้ยังตรวจไม่เสร็จ ข้าขอส่งพร้อมบัญชีบ่ายนี้ได้หรือไม่เจ้าคะ”
“เหตุใดต้องรอถึงบ่าย” หลี่ซูเจินถาม
“ข้าอยากให้รายการครบ จะได้ส่งมอบชัดเจน”
“เจ้าคิดว่าข้าจะเอาของในจวนตัวเองไปหรือ”
หนิงซีเม้มปาก ก่อนส่ายหน้า “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”
“เช่นนั้นก็ส่งมา”
ในห้องเงียบจนได้ยินเสียงฝาถ้วยชากระทบกัน หนิงซีมองโจวมามาที่ยื่นมือรออยู่ แล้วค่อย ๆ แก้เชือกตรงเอว พวงกุญแจมีเสียงเบา ๆ ขณะนางวางลงบนฝ่ามืออีกฝ่าย โจวมามารับไปทันที
หนิงซีประสานมือไว้ด้านหน้า ความรู้สึกว่างตรงข้างเอวทำให้นางไม่คุ้น นางอยากถามว่าต่อจากนี้ยังมีหน้าที่ใดเหลือให้ทำ แต่เมื่อมองใบหน้าแม่สามี คำถามนั้นก็ไม่จำเป็นอีก หลี่ซูเจินเอนหลังลงกับพนักเก้าอี้ มองสะใภ้ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
“เมื่อลูกชายข้าไม่อยู่ เจ้าก็ควรรู้ว่าใครเป็นเจ้าของจวนนี้”
น้ำแกงร้อนบนศีรษะ
พวงกุญแจถูกนำออกจากห้องไปแล้ว แต่เวินหนิงซียังยืนอยู่ที่เดิม
หลี่ซูเจินหยิบถ้วยชาที่เพิ่งเปลี่ยนใหม่ขึ้นจิบ คราวนี้น้ำร้อนจนมีไอลอยเหนือปากถ้วย นางไม่ได้ตำหนิอีก เพียงเหลือบมองสะใภ้ซึ่งประสานมืออยู่ตรงหน้า ก่อนหันไปสั่งโจวมามาเรื่องผ้าที่จะนำออกจากคลัง
หนิงซีรอจนทั้งสองพูดจบจึงเอ่ยขึ้น
“หากท่านแม่ไม่มีสิ่งใดจะสั่งแล้ว ข้าขอกลับเรือนก่อนนะเจ้าคะ”
“กลับไปทำอะไร”
“ข้าจะนำบัญชีมาส่งให้โจวมามา”
“ให้สาวใช้ของเจ้าไปเอา เจ้าอยู่ช่วยจัดอาหารเช้าที่นี่”
หนิงซีชะงักเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า
“เจ้าค่ะ”
เสี่ยวถาวมองนายสาวอย่างเป็นห่วง ตั้งแต่ตื่นมาหนิงซียังไม่ได้กินอะไร นางดื่มน้ำอุ่นบนรถม้าเพียงไม่กี่อึก ใบหน้าซีดกว่าตอนออกจากจวนเสียอีก
แต่เมื่อเห็นโจวมามาจ้องอยู่ สาวใช้ก็ทำได้เพียงก้มหน้ารับคำสั่งแล้วออกไปนำสมุดบัญชี
บทที่ 3
ห้องอาหารของเรือนใหญ่เปิดหน้าต่างไว้ด้านหนึ่ง ลมเย็นพัดม่านบางขยับเป็นระยะ บนโต๊ะกลมมีอาหารจัดวางเกือบครบ เหลือเพียงน้ำแกงซึ่งคนในครัวกำลังนำมา
หนิงซีตรวจดูตะเกียบกับช้อนตามความเคยชิน แล้วเลื่อนจานผักตุ๋นไปใกล้ที่นั่งของแม่สามี
สองวันก่อน หมอที่มาตรวจหลี่ซูเจินบอกให้ลดอาหารเค็ม เนื่องจากนางมักปวดศีรษะและมีอาการบวม หนิงซีเป็นคนรับรายการอาหารที่ควรหลีกเลี่ยงไว้ จึงกำชับครัวให้ปรุงอ่อนลงเล็กน้อย
นางเพียงต้องการให้ทุกอย่างเรียบร้อย
หากเช้านี้ไม่มีเรื่องผิดพลาดอีก แม่สามีอาจอารมณ์ดีขึ้นบ้าง
สาวใช้สองคนนำหม้อแกงมาวางบนแท่นรอง ไอน้ำสีขาวลอยขึ้นทันทีที่เปิดฝา กลิ่นเนื้อกับขิงทำให้หนิงซีรู้สึกมวนท้อง นางรีบหันหน้าไปอีกด้านแล้วกลืนความคลื่นไส้ลง
“ฮูหยินจะให้ตักเลยหรือไม่เจ้าคะ” สาวใช้ถาม
“รอท่านแม่เข้ามาก่อน จะได้ไม่เย็น”
หนิงซีตอบพร้อมถอยออกห่างจากหม้อเล็กน้อย ไม่นานหลี่ซูเจินก็เข้ามา โจวมามาประคองนางลงนั่ง ก่อนหันมาพยักหน้าให้หนิงซี นางจึงตักแกงใส่ชาม ยกไปวางบนจานรองตรงหน้าแม่สามี แล้วใช้ตะเกียบกลางคีบผักให้ หลี่ซูเจินรับประทานไปสองคำ ก่อนหยิบช้อนตักน้ำแกงขึ้นชิม ใบหน้าของนางเปลี่ยนทันที
“ใครเป็นคนทำแกงถ้วยนี้”
สาวใช้ข้างประตูรีบก้มหน้า หนิงซีวางตะเกียบลง
“ครัวเป็นผู้ทำเจ้าค่ะ มีสิ่งใดไม่ถูกปากหรือ”
“เจ้าลองชิมดูเอง”
นางรับช้อนอีกคันจากสาวใช้ ตักน้ำแกงเพียงเล็กน้อยขึ้นชิม รสชาติอ่อนกว่าที่เคย แต่ไม่ได้จืดจนกินไม่ได้
“ข้ากำชับให้ลดเกลือลงเจ้าค่ะ วันก่อนท่านหมอบอกว่า—”
ช้อนในมือหลี่ซูเจินกระทบขอบชามเสียงดัง
“ข้าถามว่าใครทำ ไม่ได้ถามว่าหมอพูดอะไร”
“เจ้าจะทำอะไร”“บ่าวจะไปตามหมอ”“คนเฝ้าประตูไม่ปล่อยเจ้าออกหรอก”“ครัวกำลังจะออกไปซื้อของ บ่าวรู้จักคนเข็นรถ เขาเคยช่วยส่งของให้เรือนเรา”นางหยิบปิ่นเงินด้ามเล็กของตนขึ้นมา เป็นของที่หนิงซีมอบให้ในวันเกิดปีก่อน“อย่าเอาอันนั้นไป เอาเงินในกล่องข้า”“บ่าวจะไม่กลับมาเอาเงินอีก หากออกทางครัวได้ จะตรงไปโรงรับจำนำแล้วไปเชิญหมอเลย”เสี่ยวถาวเก็บปิ่นลงในแขนเสื้อ ก่อนคุกเข่าจับมือนายไว้“ท่านอย่าฝืนลุกนะเจ้าคะ บ่าวจะรีบกลับ”หนิงซีมองประตูที่ปิดลงแล้วค่อย ๆ หลับตา มือยังวางอยู่เหนือท้องน้อย นางไม่รู้ว่าตนเป็นอะไร รู้เพียงว่าครั้งนี้ความเจ็บทำให้นางหวาดกลัวต่างจากบาดแผลบนไหล่เกือบหนึ่งชั่วยามต่อมา เสี่ยวถาวกลับมาพร้อมชายวัยกลางคนผู้ถือหีบยา หมอแซ่เหลียงเป็นผู้รักษาที่ร้านยาใกล้ตลาด เมื่อฟังอาการจากสาวใช้จึงยอมตามมา เขาตรวจชีพจรอยู่ครู่หนึ่ง ถามถึงการกิน การนอน และรอบเดือนครั้งล่าสุดหนิงซีตอบไปทีละคำ ก่อนนิ่งลงเมื่อเริ่มนับวัน นางยุ่งกับการเตรียมของให้สามีและเรื่องในจวนจนไม่ได้สังเกตว่ารอบเดือนขาดไปนานแล้ว หมอเหลียงวางมือจากข้อมือ“ฮูหยินตั้งครรภ์แล้ว ราวสองเดือน”หนิงซีมองเขาโดยไม่ขยับ เสี่ยว
โจวมามาวางซองจดหมายลงข้างถ้วยชา บนหน้าซองมีลายมือเรียบร้อยของเวินหนิงซี ระบุชื่อผู้รับไว้อย่างชัดเจน ลู่หานเซียว“ฮูหยินฝากส่งถึงนายท่านเจ้าค่ะ”หลี่ซูเจินหันจากกระจก สายตาหยุดอยู่บนซองนั้น ก่อนยื่นมือหยิบขึ้นมา“เพิ่งออกจากจวนได้วันเดียว นางก็รีบฟ้องลูกชายข้าเสียแล้ว”ลูกสะใภ้หรือคนรับใช้เสียงเคาะประตูดังขึ้นขณะที่เสี่ยวถาวกำลังช่วยหนิงซีสวมเสื้อชั้นนอกผ้าบริเวณคอถูกพับออกเพื่อไม่ให้เสียดสีกับรอยแดง แต่เพียงขยับแขนลอดแขนเสื้อ ความเจ็บตรงไหล่ก็ทำให้นางต้องหยุดพัก เสี่ยวถาวจึงค่อย ๆ ดึงเนื้อผ้าลงทีละน้อย“บ่าวจะบอกว่าท่านยังแต่งตัวไม่เสร็จ”“เปิดเถอะ หากปล่อยให้รอ เดี๋ยวจะเป็นเรื่องอีก”สาวใช้เม้มปาก ก่อนเดินไปเปิดประตู โจวมามายืนอยู่ด้านนอกพร้อมสาวใช้อีกคน ในมือของนางมีซองจดหมายซึ่งเสี่ยวถาวจำได้ทันที“ฮูหยินผู้เฒ่าให้มาถามว่า เรื่องในจวนมีสิ่งใดร้ายแรงถึงขั้นต้องรบกวนนายท่านที่กำลังเดินทางไปแนวหน้า”หนิงซีหันมามองช้า ๆ“เหตุใดจดหมายข้าจึงอยู่กับเจ้า”“พ่อบ้านนำไปให้ฮูหยินผู้เฒ่าตรวจดูเจ้าค่ะ”เสี่ยวถาวก้าวออกไปหนึ่งก้าว“ท่านแม่ทัพบอกเองว่าให้ฝากผ่านพ่อบ้าน”“ข้ากำลังพูดกับฮูหยิน ไ
เสี่ยวถาวใช้ผ้าสะอาดรองรับน้ำ เปลี่ยนผืนใหม่เมื่อเปียกชุ่ม นางไม่กล้านำยาที่ไม่รู้ชนิดมาทา ได้แต่ช่วยให้นายสาวคลายความแสบร้อนลงทีละน้อยหนิงซีนั่งตัวตรงอยู่ริมเตียง มือจับขอบฟูกแน่น ทุกครั้งที่น้ำไหลผ่านต้นคอ นางต้องกลั้นหายใจ เสี่ยวถาวมองเห็นรอยน้ำตาบนแก้ม แต่ไม่ได้ยินเสียงร้องอีก“บ่าวจะออกไปตามหมอตอนนี้”“เอาเงินในกล่องเล็กไป”หนิงซีชี้ไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง สาวใช้รับเงินแล้วรีบออกไป ทว่าผ่านไปไม่นานก็กลับมาด้วยใบหน้าซีดเผือดบทที่ 4“โจวมามารออยู่หน้าประตูเจ้าค่ะ นางสั่งคนเฝ้าประตูไว้แล้ว ไม่ให้บ่าวออก”หนิงซีนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง “บอกหรือไม่ว่าข้าเจ็บ”“บอกแล้ว นางบอกว่าหากจำเป็น นางจะเป็นคนเรียกหมอเอง”ในห้องเงียบลง เหลือเพียงเสียงน้ำหยดจากผ้าที่วางพาดขอบอ่าง เสี่ยวถาวคุกเข่าลงข้างเตียง“เราส่งข่าวกลับบ้านเถอะเจ้าค่ะ ให้ท่านผู้เฒ่ากับฮูหยินสกุลเวินรู้เรื่อง พวกท่านต้องมารับนายกลับไปแน่”หนิงซีมองเงินที่ยังอยู่ในมือสาวใช้ บิดามารดาอยู่ต่างเมือง จดหมายฉบับล่าสุดเพิ่งส่งมาถึงเมื่อหลายวันก่อน มารดาถามว่านางกินอิ่มนอนหลับหรือไม่ นางตอบกลับไปว่าทุกอย่างดี ไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนั้นนางยังคิดว่า
หนิงซีวางช้อนอย่างระมัดระวัง“เป็นข้าที่สั่งครัวเอง หากท่านแม่ไม่ชอบ ข้าจะให้เปลี่ยนใหม่”“เจ้าสั่งเอง”อีกฝ่ายทวนคำช้า ๆ ก่อนเงยหน้ามองนาง“เพิ่งยึดกุญแจไป เจ้าก็เริ่มทำอาหารประชดข้าแล้วหรือ”“ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ”“แล้วเหตุใดอาหารเมื่อวานยังกินได้ วันนี้กลับจืดชืดเหมือนน้ำล้างหม้อ”“ข้ากำชับเรื่องนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อวาน ก่อนจะส่งกุญแจให้ท่านแม่เสียอีก หากท่านถามคนในครัวก็จะทราบ”ทันทีที่พูดจบ หนิงซีก็เห็นสายตาของโจวมามาเปลี่ยนไปนางนึกถึงคำของสามีเมื่อคืน เขาบอกว่าเมื่อมารดากำลังโกรธ อย่าเพิ่งอธิบายแต่หากไม่อธิบาย นางก็ต้องยอมรับว่าจงใจประชดทั้งที่ไม่ได้ทำหลี่ซูเจินผลักจานผักออกห่าง“นี่เจ้าจะให้ข้าเรียกบ่าวมาสอบคำ เพื่อพิสูจน์ว่าเจ้าถูก ข้าผิดอย่างนั้นหรือ”“ข้าเพียงอยากให้ท่านเข้าใจ”“ข้าเข้าใจดี เจ้าเห็นว่าลูกชายข้าไม่อยู่ จึงเริ่มไม่เห็นข้าอยู่ในสายตา”หนิงซีรู้สึกหนาววาบขึ้นมา นางก้มหน้าลง แม้มือที่วางอยู่ข้างตัวจะเริ่มสั่น“ข้าไม่กล้าคิดเช่นนั้น ข้าจะให้ครัวทำใหม่เดี๋ยวนี้”นางก้าวเข้าไป ยื่นมือหมายจะยกชามแกงออก หลี่ซูเจินกลับคว้าชามไว้ก่อน เหตุการณ์ต่อจากนั้นเกิดขึ้นเร
“ทำหน้าเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร”“ข้าเพียงไม่ค่อยสบายท้อง”“เมื่อครู่ยังไปส่งสามีได้ พอกลับมารับใช้ข้าก็ป่วยเสียแล้ว”เสี่ยวถาวขยับเข้ามาหนึ่งก้าว“ฮูหยินกินข้าวได้น้อยตั้งแต่เมื่อคืนเจ้าค่ะ บ่าวคิดว่าอาจจะ—”“ข้าถามนายของเจ้า”สาวใช้ถูกตวาดจนหยุด หนิงซีรีบยื่นมือห้ามนางไว้“ข้าพักสักครู่ก็คงดีขึ้น ไม่ได้ตั้งใจเสียมารยาทต่อท่านแม่”หลี่ซูเจินไม่ตอบ นางยกผ้าเช็ดมือขึ้นซับหยดชาตรงปลายนิ้ว ก่อนเหลือบมองโจวมามา หญิงสูงวัยเดินมาหยุดตรงหน้าหนิงซี“ขอกุญแจคลังด้วยเจ้าค่ะ”หนิงซีเงยหน้าขึ้น “กุญแจคลังใด”“คลังเสบียงกับห้องเก็บผ้าของจวน ฮูหยินผู้เฒ่าจะเป็นผู้ดูแลเอง”นางยกมือแตะพวงกุญแจที่ผูกอยู่ข้างเอว นี่เป็นหน้าที่ไม่กี่อย่างที่ได้รับหลังแต่งเข้ามา หานเซียวเคยบอกให้นางดูแลของใช้ในจวนตามสมควร แม้รายจ่ายส่วนใหญ่ยังต้องผ่านความเห็นแม่สามี แต่นางก็ตรวจนับทุกเดือน ไม่เคยปล่อยให้ของขาด“บัญชีเดือนนี้ยังตรวจไม่เสร็จ ข้าขอส่งพร้อมบัญชีบ่ายนี้ได้หรือไม่เจ้าคะ”“เหตุใดต้องรอถึงบ่าย” หลี่ซูเจินถาม“ข้าอยากให้รายการครบ จะได้ส่งมอบชัดเจน”“เจ้าคิดว่าข้าจะเอาของในจวนตัวเองไปหรือ”หนิงซีเม้มปาก ก่อนส่าย
เขาเรียกชื่อนางด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย นางเงียบลงทันที“เจ้าอดทนรอข้ากลับมา ศึกครั้งนี้หากทุกอย่างเป็นไปตามแผน ไม่น่าจะยืดเยื้อนัก”“ท่านจะกลับมาเมื่อใด”“ข้ายังรับปากไม่ได้”นางค่อย ๆ คลายมือที่กำแน่นอยู่ข้างตัว“เช่นนั้น หากข้าส่งจดหมายไป ท่านจะอ่านหรือไม่”“ส่งผ่านพ่อบ้าน เขารู้ว่าจะติดต่อกองทัพอย่างไร”หานเซียวหยิบเสื้อคลุมขึ้นพาดแขน ก่อนเดินผ่านนางไป หนิงซีหันตาม“เดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ”เขาหยุดตรงประตูแล้วพยักหน้า“พักเถอะ อย่ารอจนดึก”ม่านถูกปล่อยลง เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป เสี่ยวถาวยืนถือกาน้ำอยู่ข้างโต๊ะ นางยังไม่ได้รินชาแม้แต่ถ้วยเดียว หนิงซีมองเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ก่อนนั่งลงช้า ๆ“เก็บอาหารเถอะ”“ท่านกินสักหน่อยนะเจ้าคะ”นางหยิบตะเกียบขึ้นคีบผักคำหนึ่ง แต่ยังไม่ทันกลืน กลิ่นจากชามเนื้อก็ทำให้ท้องปั่นป่วน หนิงซีรีบวางตะเกียบ ยกมือปิดปากแล้วหันหนี เสี่ยวถาววางกาน้ำทันที“เป็นอะไรเจ้าคะ”หนิงซีกลืนความคลื่นไส้ลงอย่างยากลำบาก“คงรอนานไปหน่อย ยกชามนั้นออกก่อน”สาวใช้รีบทำตาม แล้วนำโจ๊กอุ่นมาแทน หนิงซีฝืนกินได้ไม่กี่คำก็วางช้อน นางอ่อนเพลียจนไม่อยากคิดถึงสิ่งใดอีก แต่คืนนั้น แ







