LOGINโจวมามาวางซองจดหมายลงข้างถ้วยชา บนหน้าซองมีลายมือเรียบร้อยของเวินหนิงซี ระบุชื่อผู้รับไว้อย่างชัดเจน ลู่หานเซียว
“ฮูหยินฝากส่งถึงนายท่านเจ้าค่ะ”
หลี่ซูเจินหันจากกระจก สายตาหยุดอยู่บนซองนั้น ก่อนยื่นมือหยิบขึ้นมา
“เพิ่งออกจากจวนได้วันเดียว นางก็รีบฟ้องลูกชายข้าเสียแล้ว”
ลูกสะใภ้หรือคนรับใช้
เสียงเคาะประตูดังขึ้นขณะที่เสี่ยวถาวกำลังช่วยหนิงซีสวมเสื้อชั้นนอก
ผ้าบริเวณคอถูกพับออกเพื่อไม่ให้เสียดสีกับรอยแดง แต่เพียงขยับแขนลอดแขนเสื้อ ความเจ็บตรงไหล่ก็ทำให้นางต้องหยุดพัก เสี่ยวถาวจึงค่อย ๆ ดึงเนื้อผ้าลงทีละน้อย
“บ่าวจะบอกว่าท่านยังแต่งตัวไม่เสร็จ”
“เปิดเถอะ หากปล่อยให้รอ เดี๋ยวจะเป็นเรื่องอีก”
สาวใช้เม้มปาก ก่อนเดินไปเปิดประตู โจวมามายืนอยู่ด้านนอกพร้อมสาวใช้อีกคน ในมือของนางมีซองจดหมายซึ่งเสี่ยวถาวจำได้ทันที
“ฮูหยินผู้เฒ่าให้มาถามว่า เรื่องในจวนมีสิ่งใดร้ายแรงถึงขั้นต้องรบกวนนายท่านที่กำลังเดินทางไปแนวหน้า”
หนิงซีหันมามองช้า ๆ
“เหตุใดจดหมายข้าจึงอยู่กับเจ้า”
“พ่อบ้านนำไปให้ฮูหยินผู้เฒ่าตรวจดูเจ้าค่ะ”
เสี่ยวถาวก้าวออกไปหนึ่งก้าว
“ท่านแม่ทัพบอกเองว่าให้ฝากผ่านพ่อบ้าน”
“ข้ากำลังพูดกับฮูหยิน ไม่ใช่เจ้า”
โจวมามาตวัดสายตาใส่สาวใช้ ก่อนวางซองลงบนโต๊ะ
ขอบซองถูกเปิดแล้ว
หนิงซีมองมันอยู่ครู่หนึ่ง มือซึ่งเพิ่งจับชายเสื้อค่อย ๆ คลายออก
“เป็นจดหมายที่ข้าเขียนถึงสามี เหตุใดต้องเปิดอ่าน”
“เพราะฮูหยินผู้เฒ่าต้องดูแลจวนแทนนายท่าน จะปล่อยให้ท่านส่งข้อความตามอารมณ์ออกไปไม่ได้ ท่านบอกว่ายังไม่ได้พบหมอ ทั้งที่บาดเจ็บเพียงเล็กน้อย หากนายท่านอ่านแล้วเป็นห่วงจนเสียสมาธิ ใครจะรับผิดชอบ”
หนิงซีเงยหน้าขึ้น
“ข้าขอให้เรียกหมอ ไม่ได้ขอให้เขาทิ้งกองทัพกลับมา”
“ฮูหยินผู้เฒ่าบอกแล้วว่า หากจำเป็นจะเรียกให้”
ความเงียบทอดอยู่ระหว่างทั้งสอง
หนิงซีรู้แล้วว่าจดหมายฉบับนี้จะไม่มีวันออกจากจวน ไม่ว่านางอธิบายอย่างไร คนที่ตัดสินว่านางเจ็บมากพอหรือไม่ก็ยังเป็นคนเดียวกับผู้ทำให้นางบาดเจ็บ
โจวมามาหยิบจดหมายเก็บกลับไป
“เมื่อแต่งตัวเสร็จแล้ว ให้ไปลานซักผ้าด้านหลังเจ้าค่ะ”
“ไปทำอะไร”
“ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นว่าท่านยังไม่เข้าใจความลำบากของคนรับใช้ จึงให้ไปช่วยซักผ้า จะได้รู้จักอ่อนน้อมและไม่ถือฐานะฮูหยินมาข่มคนในจวน”
เสี่ยวถาวมองนายสาวอย่างไม่เชื่อหู
ตั้งแต่เมื่อคืน หนิงซีแทบไม่ได้นอน นางต้องนั่งพักเพราะนอนทับไหล่ไม่ได้ ตอนเช้ายังดื่มน้ำไปเพียงครึ่งถ้วย แต่คนในเรือนใหญ่กลับเรียกให้นางไปซักผ้า
“ผิวของฮูหยินยังเจ็บอยู่ จะยกของหนักได้อย่างไรเจ้าคะ”
โจวมามาไม่ตอบสาวใช้ นางมองหนิงซีโดยตรง
“จะให้ข้ากลับไปบอกว่าท่านขัดคำสั่งหรือไม่”
หนิงซีค่อย ๆ ผูกสายเสื้อให้เสร็จ
“ข้าจะไป”
หลังคนจากเรือนใหญ่ออกไป เสี่ยวถาวก็หันกลับมาทันที
“ท่านไม่ควรไปเลยเจ้าค่ะ”
“ตอนนี้ต่อให้ข้าไม่ไป นางก็จะเรียกคนมาพาตัวไปอยู่ดี”
นางหยิบผ้าสะอาดผืนเล็กขึ้นมารองตรงปกเสื้อ มือหยุดอยู่ครู่หนึ่งเมื่อความแสบแล่นจากต้นคอลงไปถึงหัวไหล่
“เอาน้ำอุ่นใส่ขวดไปให้ข้าด้วย”
เสี่ยวถาวพยักหน้าอย่างจำใจ แล้วรีบจัดของตามคำสั่ง ลานซักผ้าอยู่หลังกำแพงเรือนคนรับใช้ แสงเช้ายังส่องมาไม่ถึงบริเวณนั้น พื้นอิฐชื้นมีแอ่งน้ำขังอยู่ตามร่อง ข้างบ่อวางอ่างไม้หลายใบกับตะกร้าผ้าสูงเกือบถึงเอว คนซักผ้าสองคนหยุดมือเมื่อเห็นหนิงซี
“ฮูหยิน”
ทั้งสองรีบลุกคำนับ แต่โจวมามาซึ่งรออยู่ก่อนแล้วกลับชี้ไปที่ตะกร้าข้างอ่าง
“กองนี้เป็นของคนในครัวกับคนเฝ้าประตู วันนี้ให้ท่านทำ”
หนิงซีมองเสื้อผ้าที่มีทั้งคราบมันและดินแห้ง ก่อนก้มดูน้ำในอ่าง ไอเย็นลอยขึ้นบาง ๆ เมื่อคนงานเพิ่งตักจากบ่อ
“ขอน้ำอุ่นผสมสักหน่อยได้หรือไม่”
“คนอื่นซักเช่นนี้ได้ทุกวัน”
“ฮูหยินมีแผล”
“เสี่ยวถาว”
หนิงซีเรียกห้าม นางไม่อยากให้สาวใช้ถูกลงโทษเพิ่ม จึงค่อย ๆ นั่งลงบนม้านั่งเตี้ยข้างอ่าง
ทันทีที่จุ่มมือลงไป ความเย็นจัดก็ทำให้ปลายนิ้วเกร็ง นางหยิบเสื้อตัวหนึ่งขึ้นมาแช่ ขยี้คราบตรงแขนเสื้ออย่างระมัดระวัง ทุกครั้งที่ออกแรงดึงผ้า ไหล่ก็เจ็บจนต้องหยุดหายใจชั่วขณะ เสี่ยวถาววางขวดน้ำอุ่นใกล้มือ แล้วนั่งลงจะช่วยอีกด้านหนึ่ง โจวมามากลับเอ่ยทันที
“ฮูหยินผู้เฒ่าให้เจ้ามายืนดู ไม่ได้ให้ลงมือแทน หากเจ้าช่วย วันนี้ก็ต้องซักใหม่ทั้งหมด”
มือของเสี่ยวถาวชะงักอยู่เหนือผ้า หนิงซีส่ายหน้าให้นางน้อย ๆ
“ไปยืนตรงนั้นเถอะ”
สาวใช้ลุกขึ้น น้ำตาคลอแต่ไม่กล้าร้อง นางเห็นหญิงซักผ้าคนหนึ่งหลบตา ส่วนอีกคนค่อย ๆ เลื่อนตะกร้าซึ่งบรรจุผ้าบางส่วนออกไปอย่างเงียบงัน อย่างน้อยก็ยังมีคนสงสารนายของนางอยู่บ้าง
เวลาผ่านไปช้าเหลือเกิน หนิงซีไม่รู้ว่าซักไปกี่ตัว มือของนางเริ่มแดงและชา ชายแขนเสื้อเปียกจนแนบข้อมือ แม้ยกมือขึ้นพัก ความเย็นก็ยังติดอยู่ตามผิว นางดื่มน้ำอุ่นไปสองอึก ก่อนก้มลงทำต่อ
ครู่หนึ่ง อาการหน่วงในท้องน้อยก็เกิดขึ้น หนิงซีคิดว่าเพราะนั่งก้มตัวนาน จึงขยับหลังให้ตรง แต่ความปวดกลับไม่หาย นางวางผ้าในมือลงแล้วกดฝ่ามือกับหน้าท้อง เสี่ยวถาวเห็นทันที
“ฮูหยิน ปวดตรงไหนเจ้าคะ”
“ท้องข้าปวดนิดหน่อย”
นางพยายามลุก แต่เข่าอ่อนจนต้องจับขอบอ่างไว้ เสี่ยวถาวรีบเข้าประคอง ก่อนหันไปหาโจวมามาซึ่งนั่งดื่มชาอยู่ใต้ชายคา
“นายข้าทำต่อไม่ไหวแล้ว”
โจวมามาวางถ้วยลงอย่างไม่พอใจ
“เพิ่งซักไปเท่านี้”
“หน้าท่านซีดจนไม่มีสีแล้ว!”
หนิงซีไม่มีกำลังอธิบาย นางยืนนิ่ง รอให้อาการปวดทุเลา แต่มันกลับบีบขึ้นมาอีกจนต้องก้มตัว หญิงซักผ้าที่อยู่ใกล้ที่สุดรีบเข้ามาช่วยจับแขนอีกข้าง
“ให้ฮูหยินกลับไปพักก่อนเถอะเจ้าค่ะ หากเป็นลมตรงนี้ เกรงว่าจะล้มกระแทกพื้น”
โจวมามามองใบหน้าหนิงซีอยู่ครู่หนึ่ง จึงยอมโบกมือ
“พากลับไป แต่เรื่องวันนี้ข้าจะรายงานฮูหยินผู้เฒ่าตามจริง”
เสี่ยวถาวไม่สนใจคำขู่อีก นางพานายกลับเรือนด้วยมือสั่น ๆ
เมื่อช่วยเปลี่ยนผ้าเปียกและพาขึ้นนั่งบนเตียงแล้ว หนิงซีก็ยังปวดท้อง นางพยายามดื่มน้ำ แต่ความคลื่นไส้ทำให้ต้องวางถ้วยลง เสี่ยวถาวมองประตู ก่อนหันไปเปิดกล่องเครื่องประดับ
“เจ้าจะทำอะไร”“บ่าวจะไปตามหมอ”“คนเฝ้าประตูไม่ปล่อยเจ้าออกหรอก”“ครัวกำลังจะออกไปซื้อของ บ่าวรู้จักคนเข็นรถ เขาเคยช่วยส่งของให้เรือนเรา”นางหยิบปิ่นเงินด้ามเล็กของตนขึ้นมา เป็นของที่หนิงซีมอบให้ในวันเกิดปีก่อน“อย่าเอาอันนั้นไป เอาเงินในกล่องข้า”“บ่าวจะไม่กลับมาเอาเงินอีก หากออกทางครัวได้ จะตรงไปโรงรับจำนำแล้วไปเชิญหมอเลย”เสี่ยวถาวเก็บปิ่นลงในแขนเสื้อ ก่อนคุกเข่าจับมือนายไว้“ท่านอย่าฝืนลุกนะเจ้าคะ บ่าวจะรีบกลับ”หนิงซีมองประตูที่ปิดลงแล้วค่อย ๆ หลับตา มือยังวางอยู่เหนือท้องน้อย นางไม่รู้ว่าตนเป็นอะไร รู้เพียงว่าครั้งนี้ความเจ็บทำให้นางหวาดกลัวต่างจากบาดแผลบนไหล่เกือบหนึ่งชั่วยามต่อมา เสี่ยวถาวกลับมาพร้อมชายวัยกลางคนผู้ถือหีบยา หมอแซ่เหลียงเป็นผู้รักษาที่ร้านยาใกล้ตลาด เมื่อฟังอาการจากสาวใช้จึงยอมตามมา เขาตรวจชีพจรอยู่ครู่หนึ่ง ถามถึงการกิน การนอน และรอบเดือนครั้งล่าสุดหนิงซีตอบไปทีละคำ ก่อนนิ่งลงเมื่อเริ่มนับวัน นางยุ่งกับการเตรียมของให้สามีและเรื่องในจวนจนไม่ได้สังเกตว่ารอบเดือนขาดไปนานแล้ว หมอเหลียงวางมือจากข้อมือ“ฮูหยินตั้งครรภ์แล้ว ราวสองเดือน”หนิงซีมองเขาโดยไม่ขยับ เสี่ยว
โจวมามาวางซองจดหมายลงข้างถ้วยชา บนหน้าซองมีลายมือเรียบร้อยของเวินหนิงซี ระบุชื่อผู้รับไว้อย่างชัดเจน ลู่หานเซียว“ฮูหยินฝากส่งถึงนายท่านเจ้าค่ะ”หลี่ซูเจินหันจากกระจก สายตาหยุดอยู่บนซองนั้น ก่อนยื่นมือหยิบขึ้นมา“เพิ่งออกจากจวนได้วันเดียว นางก็รีบฟ้องลูกชายข้าเสียแล้ว”ลูกสะใภ้หรือคนรับใช้เสียงเคาะประตูดังขึ้นขณะที่เสี่ยวถาวกำลังช่วยหนิงซีสวมเสื้อชั้นนอกผ้าบริเวณคอถูกพับออกเพื่อไม่ให้เสียดสีกับรอยแดง แต่เพียงขยับแขนลอดแขนเสื้อ ความเจ็บตรงไหล่ก็ทำให้นางต้องหยุดพัก เสี่ยวถาวจึงค่อย ๆ ดึงเนื้อผ้าลงทีละน้อย“บ่าวจะบอกว่าท่านยังแต่งตัวไม่เสร็จ”“เปิดเถอะ หากปล่อยให้รอ เดี๋ยวจะเป็นเรื่องอีก”สาวใช้เม้มปาก ก่อนเดินไปเปิดประตู โจวมามายืนอยู่ด้านนอกพร้อมสาวใช้อีกคน ในมือของนางมีซองจดหมายซึ่งเสี่ยวถาวจำได้ทันที“ฮูหยินผู้เฒ่าให้มาถามว่า เรื่องในจวนมีสิ่งใดร้ายแรงถึงขั้นต้องรบกวนนายท่านที่กำลังเดินทางไปแนวหน้า”หนิงซีหันมามองช้า ๆ“เหตุใดจดหมายข้าจึงอยู่กับเจ้า”“พ่อบ้านนำไปให้ฮูหยินผู้เฒ่าตรวจดูเจ้าค่ะ”เสี่ยวถาวก้าวออกไปหนึ่งก้าว“ท่านแม่ทัพบอกเองว่าให้ฝากผ่านพ่อบ้าน”“ข้ากำลังพูดกับฮูหยิน ไ
เสี่ยวถาวใช้ผ้าสะอาดรองรับน้ำ เปลี่ยนผืนใหม่เมื่อเปียกชุ่ม นางไม่กล้านำยาที่ไม่รู้ชนิดมาทา ได้แต่ช่วยให้นายสาวคลายความแสบร้อนลงทีละน้อยหนิงซีนั่งตัวตรงอยู่ริมเตียง มือจับขอบฟูกแน่น ทุกครั้งที่น้ำไหลผ่านต้นคอ นางต้องกลั้นหายใจ เสี่ยวถาวมองเห็นรอยน้ำตาบนแก้ม แต่ไม่ได้ยินเสียงร้องอีก“บ่าวจะออกไปตามหมอตอนนี้”“เอาเงินในกล่องเล็กไป”หนิงซีชี้ไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง สาวใช้รับเงินแล้วรีบออกไป ทว่าผ่านไปไม่นานก็กลับมาด้วยใบหน้าซีดเผือดบทที่ 4“โจวมามารออยู่หน้าประตูเจ้าค่ะ นางสั่งคนเฝ้าประตูไว้แล้ว ไม่ให้บ่าวออก”หนิงซีนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง “บอกหรือไม่ว่าข้าเจ็บ”“บอกแล้ว นางบอกว่าหากจำเป็น นางจะเป็นคนเรียกหมอเอง”ในห้องเงียบลง เหลือเพียงเสียงน้ำหยดจากผ้าที่วางพาดขอบอ่าง เสี่ยวถาวคุกเข่าลงข้างเตียง“เราส่งข่าวกลับบ้านเถอะเจ้าค่ะ ให้ท่านผู้เฒ่ากับฮูหยินสกุลเวินรู้เรื่อง พวกท่านต้องมารับนายกลับไปแน่”หนิงซีมองเงินที่ยังอยู่ในมือสาวใช้ บิดามารดาอยู่ต่างเมือง จดหมายฉบับล่าสุดเพิ่งส่งมาถึงเมื่อหลายวันก่อน มารดาถามว่านางกินอิ่มนอนหลับหรือไม่ นางตอบกลับไปว่าทุกอย่างดี ไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนั้นนางยังคิดว่า
หนิงซีวางช้อนอย่างระมัดระวัง“เป็นข้าที่สั่งครัวเอง หากท่านแม่ไม่ชอบ ข้าจะให้เปลี่ยนใหม่”“เจ้าสั่งเอง”อีกฝ่ายทวนคำช้า ๆ ก่อนเงยหน้ามองนาง“เพิ่งยึดกุญแจไป เจ้าก็เริ่มทำอาหารประชดข้าแล้วหรือ”“ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ”“แล้วเหตุใดอาหารเมื่อวานยังกินได้ วันนี้กลับจืดชืดเหมือนน้ำล้างหม้อ”“ข้ากำชับเรื่องนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อวาน ก่อนจะส่งกุญแจให้ท่านแม่เสียอีก หากท่านถามคนในครัวก็จะทราบ”ทันทีที่พูดจบ หนิงซีก็เห็นสายตาของโจวมามาเปลี่ยนไปนางนึกถึงคำของสามีเมื่อคืน เขาบอกว่าเมื่อมารดากำลังโกรธ อย่าเพิ่งอธิบายแต่หากไม่อธิบาย นางก็ต้องยอมรับว่าจงใจประชดทั้งที่ไม่ได้ทำหลี่ซูเจินผลักจานผักออกห่าง“นี่เจ้าจะให้ข้าเรียกบ่าวมาสอบคำ เพื่อพิสูจน์ว่าเจ้าถูก ข้าผิดอย่างนั้นหรือ”“ข้าเพียงอยากให้ท่านเข้าใจ”“ข้าเข้าใจดี เจ้าเห็นว่าลูกชายข้าไม่อยู่ จึงเริ่มไม่เห็นข้าอยู่ในสายตา”หนิงซีรู้สึกหนาววาบขึ้นมา นางก้มหน้าลง แม้มือที่วางอยู่ข้างตัวจะเริ่มสั่น“ข้าไม่กล้าคิดเช่นนั้น ข้าจะให้ครัวทำใหม่เดี๋ยวนี้”นางก้าวเข้าไป ยื่นมือหมายจะยกชามแกงออก หลี่ซูเจินกลับคว้าชามไว้ก่อน เหตุการณ์ต่อจากนั้นเกิดขึ้นเร
“ทำหน้าเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร”“ข้าเพียงไม่ค่อยสบายท้อง”“เมื่อครู่ยังไปส่งสามีได้ พอกลับมารับใช้ข้าก็ป่วยเสียแล้ว”เสี่ยวถาวขยับเข้ามาหนึ่งก้าว“ฮูหยินกินข้าวได้น้อยตั้งแต่เมื่อคืนเจ้าค่ะ บ่าวคิดว่าอาจจะ—”“ข้าถามนายของเจ้า”สาวใช้ถูกตวาดจนหยุด หนิงซีรีบยื่นมือห้ามนางไว้“ข้าพักสักครู่ก็คงดีขึ้น ไม่ได้ตั้งใจเสียมารยาทต่อท่านแม่”หลี่ซูเจินไม่ตอบ นางยกผ้าเช็ดมือขึ้นซับหยดชาตรงปลายนิ้ว ก่อนเหลือบมองโจวมามา หญิงสูงวัยเดินมาหยุดตรงหน้าหนิงซี“ขอกุญแจคลังด้วยเจ้าค่ะ”หนิงซีเงยหน้าขึ้น “กุญแจคลังใด”“คลังเสบียงกับห้องเก็บผ้าของจวน ฮูหยินผู้เฒ่าจะเป็นผู้ดูแลเอง”นางยกมือแตะพวงกุญแจที่ผูกอยู่ข้างเอว นี่เป็นหน้าที่ไม่กี่อย่างที่ได้รับหลังแต่งเข้ามา หานเซียวเคยบอกให้นางดูแลของใช้ในจวนตามสมควร แม้รายจ่ายส่วนใหญ่ยังต้องผ่านความเห็นแม่สามี แต่นางก็ตรวจนับทุกเดือน ไม่เคยปล่อยให้ของขาด“บัญชีเดือนนี้ยังตรวจไม่เสร็จ ข้าขอส่งพร้อมบัญชีบ่ายนี้ได้หรือไม่เจ้าคะ”“เหตุใดต้องรอถึงบ่าย” หลี่ซูเจินถาม“ข้าอยากให้รายการครบ จะได้ส่งมอบชัดเจน”“เจ้าคิดว่าข้าจะเอาของในจวนตัวเองไปหรือ”หนิงซีเม้มปาก ก่อนส่าย
เขาเรียกชื่อนางด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย นางเงียบลงทันที“เจ้าอดทนรอข้ากลับมา ศึกครั้งนี้หากทุกอย่างเป็นไปตามแผน ไม่น่าจะยืดเยื้อนัก”“ท่านจะกลับมาเมื่อใด”“ข้ายังรับปากไม่ได้”นางค่อย ๆ คลายมือที่กำแน่นอยู่ข้างตัว“เช่นนั้น หากข้าส่งจดหมายไป ท่านจะอ่านหรือไม่”“ส่งผ่านพ่อบ้าน เขารู้ว่าจะติดต่อกองทัพอย่างไร”หานเซียวหยิบเสื้อคลุมขึ้นพาดแขน ก่อนเดินผ่านนางไป หนิงซีหันตาม“เดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ”เขาหยุดตรงประตูแล้วพยักหน้า“พักเถอะ อย่ารอจนดึก”ม่านถูกปล่อยลง เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป เสี่ยวถาวยืนถือกาน้ำอยู่ข้างโต๊ะ นางยังไม่ได้รินชาแม้แต่ถ้วยเดียว หนิงซีมองเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ก่อนนั่งลงช้า ๆ“เก็บอาหารเถอะ”“ท่านกินสักหน่อยนะเจ้าคะ”นางหยิบตะเกียบขึ้นคีบผักคำหนึ่ง แต่ยังไม่ทันกลืน กลิ่นจากชามเนื้อก็ทำให้ท้องปั่นป่วน หนิงซีรีบวางตะเกียบ ยกมือปิดปากแล้วหันหนี เสี่ยวถาววางกาน้ำทันที“เป็นอะไรเจ้าคะ”หนิงซีกลืนความคลื่นไส้ลงอย่างยากลำบาก“คงรอนานไปหน่อย ยกชามนั้นออกก่อน”สาวใช้รีบทำตาม แล้วนำโจ๊กอุ่นมาแทน หนิงซีฝืนกินได้ไม่กี่คำก็วางช้อน นางอ่อนเพลียจนไม่อยากคิดถึงสิ่งใดอีก แต่คืนนั้น แ







