Se connecterวางแผนจีบเมีย
อเล็กซ์ยืนนิ่งค้างอยู่หลายวินาที สมองกำลังประมวลหลายสิ่งเข้าด้วยกัน แรงปะทะเมื่อครู่หนักหน่วงเอาการ และการสานสบสายตากับสาวเสิร์ฟที่มีหน้ากากผ้าประหลาดทำให้เขารับรู้สัญญาณจากอีกฝ่าย และหล่อนยังจงใจเหยียบเท้าเขา ในชีวิตอเล็กซ์มีเหตุบังเอิญนับครั้งได้ เขาเชื่อว่าสิ่งที่เกิดคืนนี้ เป็นความต้องการเอาคืนจากอีกฝ่าย
พิมพ์พิกาเห็นสภาพแฟนหนุ่มเข้าก็หัวเสีย เธอจ้องไปทางปองคุณ และหลุดเสียงกราดเกรี้ยวใส่
“ทำไมเฮียปองถึงเล่นพิเรนทร์อย่างนี้”
“เฮ้ย มาโทษกันได้ไง ผมไม่รู้เรื่อง ไอ้กิ๊กหรือเปล่า มันเมายืนเซไปเซมา และตะกี้เล็กก็เกือบต่อยมันด้วย”
ปองคุณว่าแล้วก็หันไปทางกิ๊กเพื่อนรุ่นน้อง แต่พอเห็นสภาพอีกฝ่ายนั่งคอพับคออ่อนบนเก้าอี้ก็เปลี่ยนความคิดใหม่
“ไม่ใช่นายนั่น แล้วเป็นใคร พิมพ์ไม่ยอมจริงๆ ด้วย ทำอะไรไม่เข้าท่า” พิมพ์พิกาเดือดจัด ผิดวิสัยที่วางฟอร์มนิ่งๆ ใจเย็นมาตลอด
“ไม่เป็นไรพิมพ์” อเล็กซ์เอ่ยเสียงเข้ม พลางปัดเค้กออกจากรอบดวงตา เขารู้สึกขายหน้าอยู่มาก แต่ยังไม่เท่าความสงสัย
ในจังหวะที่สาวเสิร์ฟส่งเค้กใส่มือ อเล็กซ์สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ ซึ่งไม่ได้มาจากเค้กช็อกโกแลตสตรอว์เบอร์รี หากเป็นกลิ่นนมสดที่คุ้นเคย นอกจากนั้นเขายังรับรู้ได้ถึงแรงดึงดูดมหาศาลจากอีกฝ่าย แม้หล่อนจะสวมหน้ากากรูปปากสนุกน่ารักน่าชังอำพรางใบหน้า แต่มนุษย์หมาป่าอย่างเขาก็เชื่อสัญชาตญาณตัวเอง
โลกนี้จะมีผู้หญิงสักกี่คนที่มีกลิ่นนมสดติดตัว
“ตาณ!”
“เรียกใครคะ คุณเล็ก”
พิมพ์พิกาว่าพลางช่วยเช็ดหน้าเช็ดตาเขา แต่ชายหนุ่มยกมือห้าม สายตาคมสีน้ำตาลเข้ม จ้องไปยังร่างสมส่วนที่กำลังวิ่งหนีเข้าไปในครัวแม่หุง
“ตาณ เป็นชื่อผู้หญิงคนหนึ่ง...”
“เฮ้ยๆ เดี๋ยวก่อน นี่เจ้านายคงไม่ได้หมายถึง แม่สาวเสิร์ฟหน้ากากหมาคนนั้นหรอกนะ และถ้าผมคิดไม่ผิด แม่คนนั้นแหละที่โปะเค้กใส่หน้าคุณ”
ปองคุณบอก แม้จะไม่ทันสังเกตเหตุการณ์ชุลมุน แต่เขาก็จับพิรุธท่าทางสาวเสิร์ฟได้ตั้งแต่ก้าวเข้ามาที่สวน
อเล็กซ์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่ยิ้มบางๆ และเตรียมก้าวเข้าไปในร้าน แต่พิมพ์พิกาแตะแขนกำยำและรั้งเอาไว้
“จะไปไหนคะ”
เธอถามเสียงสั่น จู่ๆ ความหวาดกลัวก็เล่นงาน และยิ่งสังเกตอาการชายหนุ่มก็ทำให้ฉงนหนัก เขาไม่ได้มีอาการโกรธกับสิ่งที่เกิดขึ้น หากเหมือนคนดีใจที่ได้พบของล้ำค่าที่เคยหายไป
“ผมคิดว่าเจอคุณรู้จัก” เขาตอบตามความจริง ในหัวเกิดคำถามตามมามากมาย และเขาก็กระหายคำตอบจนไม่อาจนิ่งเฉย
“แล้วเขาสำคัญถึงขนาดต้องรีบไปเดี๋ยวนี้เลยหรือ คืนนี้วันเกิดพิมพ์ คุณยังจำได้ใช่ไหม” น้ำเสียงเธอตัดพ้อ
อเล็กซ์ยิ้มน้อยๆ ให้พิมพ์พิกา ก่อนตอบว่า
“เจ็ดปีแล้วที่ผมไม่ได้พบเขา ผมขอเวลาสักประเดี๋ยว คิดว่าพิมพ์คงเข้าใจ”
พิมพ์พิกาไม่ใช่เด็กเล็กๆ เธอเคารพการตัดสินใจของอเล็กซ์เสมอ เมื่อได้ยินเช่นนั้นจึงได้แต่ปล่อยให้ชายหนุ่มก้าวจากไป กระนั้นหัวใจก็โหวงเหวงพิกล ราวกับว่าการปล่อยมืออเล็กซ์ครั้งนี้คือจุดเริ่มต้นในการเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอ
ตาณวิ่งฉิวเข้ามาในร้าน ไม่สนใจใครทั้งนั้น หล่อนทำเรื่องโง่เง่าจนได้ คงเพราะภาพความหวานของอเล็กซ์และหญิงสาวคนนั้น เห็นแล้วมันเจ็บในทรวง กระนั้นสิ่งที่ทำลงไปก็ทำให้เรื่องระหว่างหล่อนกับเขาย่ำแย่ลงไปอีก
ร่างสมส่วนวิ่งฉิวไปจนถึงหลังร้าน ขณะนั้นมีชัยกำลังง่วนอยู่กับการรับของจากร้านค้าซึ่งนำมาส่งพอดี
“เฮ้ยๆ วิ่งเข้ามา ทำไม อั๊วบอกให้ดูแลลูกค้าข้างนอกไม่ใช่หรือ”
หญิงสาวไม่ตอบ หากร้องกรี๊ด เมื่อมีชัยก้าวมาขวางทางไม่ยอมให้หล่อนใช้ประตูหลังออกไปสู่ลานจอดรถ
“จะหนีไปไหนตาณ”
“หนูไม่ได้หนี แค่...ไปหาที่ตั้งหลัก”
มีชัยส่ายหน้าไม่ยอมรับคำขอร้องของหล่อน เขาย่างสามขุมเข้ามาหาตาณ ด้วยหุ่นหนาและเจ้าเนื้อมีน้ำหนักร่วมร้อยยี่สิบกิโลกรัม และเป็นถึงอดีตนักมวยปล้ำ หญิงสาวเห็นแล้วก็ครั่นคร้ามใจ
“เฮียจะจับหนูไปสับและต้มน้ำแกงหรือไง”
“เออ ถ้ามันไม่ผิดกฎหมาย เฮียก็จะทำซะเดี๋ยวนี้” มีชัยยิ้มขู่
ตาณซึ่งกำลังจนตรอก และกลัวความผิดร้องอีกหนึ่งกรี๊ด ก่อนจะหมุนตัวและวิ่งไปอีกทาง แต่เมื่อเห็นภาพตรงหน้าเข้า หล่อนก็เข่าอ่อน
“เจ้เบบี้ เจ้ทำอะไรลงไป หา!”
คราวนี้ตาณไม่รู้จะหลบไปทางไหน ได้แต่ยืนนิ่งค้างเป็นหุ่น เบบี้ยิ้มแฉ่งและข้างๆ เธอคือหนุ่มเกาหลีหน้าขาว คิ้วเข้ม
บุนซู!!
“เสียงดังทำไม เจ้เป็นแม่สื่อเฉพาะกิจให้ตาณนะเนี่ย”
ตาณทำคอตก หล่อนจะลืมได้ไง คนตาทิพย์ หูหมา จมูกมด อย่างเบบี้มักจะนำพาเรื่องไม่คาดฝันเข้ามาในชีวิตหล่อนเสมอ
“พอดีข้างบนลูกค้าเยอะ เจ้เลยไปช่วยรับรองที่มุมวีไอพี และบังเอิญจริงๆ บังเอิญได้ยินเขาคุยกัน และเหมือนที่แกเคยเล่าเปี๊ยบ คืนนี้มีการนัดดูตัวที่ครัวแม่หุงด้วย แต่ยายผู้หญิงที่มาน่ะ เห็นหน้าแล้วลมแทบจับ หน้างี้แข็งโป๊ก ศัลยกรรมจนจมูกงุ้มเป็นแม่มด หางตาชี้ และนมก็แบน แค่นั้นยังไม่พอ ยายนั่นยังจ้องคุณเขายังกับอดอยากปากแห้งขาดผู้ชายมาเป็นชาติ คุณเขาเห็นแล้วก็ช็อกสิยะ แต่โชคดีที่เจ้อยู่ใกล้ๆ เลยช่วยเขี่ยยายปอบผมหยิกจนกระเด็นออกนอกร้าน และเจ้ก็คิดถึงหนู เลยพาเขามาแนะนำให้รู้จักกันไง” เบบี้เล่าเป็นฉากๆ ถึงเหตุผลที่พาบุนซูมาพบตาณ
“แต่เจ้กำลังจะจับหนูเข้าโรงเชือด เจ้ทำให้หนูผิดหวังมาก”
“หยุดบีบน้ำตา และเลิกเล่นละครเสียที ตอนนี้หนูอยู่ในโลกความจริง และอย่าคิดว่าไอ้ผู้ชายพรรค์นั้นมันจะกลับมาอีก ลองมันได้ตัดหางตัวเองทิ้งอย่างนั้น มีหรือว่าจะโผล่หัวมาให้เห็น”
เบบี้ชี้หน้ารุ่นน้อง แม้การแสดงออกดูรุนแรง แต่ก็ทำให้ตาณกลั้นก้อนสะอื้น และยอมรับความจริงตรงหน้า
ห้าวันผ่านไปอาการของแต้มฝันดีขึ้นเป็นลำดับ สิ่งที่เคยสร้างความทุกข์ใจต่อคนเป็นพ่อและแม่ได้รับความกระจ่างจากคุณหมอ เมื่อไม่มีภาวะแทรกซ้อน กระนั้นทุกอย่างจะทราบผลแน่นอนก็หลังจากผลการตรวจไขกระดูกสันหลังออกมาว่ามีอาการของโรคลูคีเมียหรือไม่ระหว่างนี้เด็กหญิงต้องอยู่ในความดูแลอย่างใกล้ชิดของคุณหมอและพยาบาล โดยมีตาณเฝ้าไข้สลับกับอเล็กซ์กระทั่งชายหนุ่มมีงานที่ต้องเคลียร์ เขาจึงต้องบินไปกรุงเทพฯ เพื่อทำสัญญากับลูกค้าจากยุโรปที่ร่วมหุ้นกับเจ้าของคนไทย พวกเขาต้องสร้างรีสอร์ตพร้อมไนต์คลับ และฟาร์มแกะบนอาณาจักรนับพันไร่ทางภาคอิสานเมื่อมีเวลาว่าง คุณพ่อก็โทร.เข้ามือถือตาณ เพื่อถามไถ่อาการแต้มฝัน“คุณกำลังทำตัวเป็นนาฬิกาปลุกรู้ไหม ถ้ายังไม่หยุดโทร.หาฉันถี่ยิบแบบนี้ ฉันจะปิดเครื่องหนีจริงๆ ด้วย”“ทำแบบนั้นไม่ได้นะ พี่เป็นห่วงลูก และก็ตาณ”ปลายประโยคเขาไม่วายหยอดเสียงชวนเคลิ้มฝัน คนฟังรู้สึกดีอยู่หรอก แต่ต้องระงับความคิดเลื่อนเปื้อนออกจากหัว อย่างไรเสียการเล่นบทคนใจแข็งยังเป็นไม้เด็ดที่กันให้อเล็กซ์ไม่คุกคามหล่อนจนเกินไป“ฉันรู้แล้วว่าคุณได้นิสัยเล่นใหญ่ เล่นโตมาจากใคร?”“ใคร...หรือตาณ” อเล็กซ์ถาม
ดังนั้นเรือนหลังเก่าจึงถูกปิดเอาไว้ และหน้าที่จัดหาคนมาดูแลสถานที่จึงตกเป็นของสมิธ เพราะห่างจากเรือนไทยราวห้ากิโลเมตร มีที่ดินอีกแปลงที่ติดกับภูเขาลูกเตี้ยๆ และเขตวัดป่าเป็นของเขา ซึ่งสมิธชอบพาครอบครัวไปพักผ่อนในช่วงวันหยุด บริเวณที่ติดริมแม่น้ำ เขาสร้างกระท่อมหลังงามเอาไว้ และลิลลี่เป็นคนปลูกดอกไม้หลากหลายพันธุ์ เป็นกระท่อมซึ่งสมัยก่อนอเล็กซ์มักไปขลุกตัวอยู่บ่อยๆ“ก็...” อเล็กซ์กำลังหาข้อแก้ต่าง แต่ไม่ทันใจมารดา“อ้าปากฉันก็รู้แล้วว่าจะแก้ตัวอย่างไร แล้วนี่คงคิดว่าจะปิดหูปิดตาฉันได้สินะ มือระดับนี้แล้ว ถ้าไม่เก่งจริงคงเป็นแม่แกไม่ได้หรอกตาเล็ก!”อเล็กซ์ยิ้มไม่ออก มารดาเขาไม่ใคร่สนใจสิ่งใดง่ายๆ เว้นแต่เรื่องที่จะทำให้ชื่อเสียงของ ‘ตระกูลวิลสัน’ เสื่อมเสีย หลังสูญเสียสามีจากอุบัติเหตุทางเครื่องบิน แมรี่ก็รับผิดชอบทุกอย่างแทนเขา ทั้งธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ และธุรกิจโรงแรมในฮาวาย การมีข่าวไม่สู้ดีย่อมกระเทือนถึงธุรกิจในมือ“ผมพยายามไม่กระโตกกระตากแล้วนะ คุณแม่เนี่ย มีสปายทุกที่จริงๆ” อเล็กซ์ลื่นไหล“พอๆ เลิกยกยอฉันเสียที” แมรี่ว่าแล้วก็มองตาณซึ่งเอาแต่ก้มหน้าต่ำ “แล้วนี่ จะเอาแต่ทำตัวเป็นน
“ตาณ หลานอยู่ในมือหมอแล้ว เลิกทำหน้าอมทุกข์เสียที ฉันเห็นแล้วพลอยใจคอไม่ดีไปด้วย”พอลงจากรถเบบี้ก็ดึงแขนคุณแม่ไปคุย และกันให้ห่างจากสายตาเด็กๆ“เจ้...หนูกลัวนี่นา หมอเคยบอกว่าฝันไม่แข็งแรง” หล่อนเอ่ยถึงความหลัง ตอนแรกเกือบลืมไปแล้ว หากแต้มฝันไม่มีอาการชวนให้ประหวั่นใจอย่างเช่นเมื่อวาน“ไปขุดเรื่องเก่ามาพูดให้กลุ้มใจทำไม นี่มันก็ผ่านมากี่ปีแล้ว”เบบี้เป็นทั้งพี่เลี้ยงเด็ก และแม่ทูนหัว เธอรู้สารทุกข์สุกดิบของสามแฝดเป็นอย่างดี“แต่เมื่อวาน ฝันเลือดออกเต็มหน้าเลย” หล่อนเถียง“คงเล่นซนไปตามประสานั่นแหละ ยายฝันแก่นแก้วจะตาย และถ้าเชื่อฉันกับเฮียชัยตั้งแต่ต้น เหตุการณ์ร้ายๆ คงไม่เกิด”ตาณมองหน้าเพื่อนรุ่นพี่ซึ่งช่วยเหลือเกื้อกูลกันมานาน แต่พออีกฝ่ายกล่าวแบบนั้น หล่อนก็นึกค้าน“เวลาแบบนี้ เจ้ยังจะพูดให้หนูเครียดทำไม”“เฮ้ย ของแบบนี้ไม่เชื่ออย่ามาลบหลู่นะเว้ย แกดูอย่างเฮียชัยสิ ที่รอดตายมาได้หลายครั้งหลายหนเนี่ยเพราะไปแก้กรรมสะเดาะเคราะห์มา อย่างแก พระท่านก็เคยทัก ไหนจะหมอดูตาบอดใต้ต้นมะขามอีก ทำพิธีให้ลูกสักครั้งเถอะ แกก็รู้ ความเชื่อเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ ถ้าไม่งมงายเกินไป”เบบี้พยายามโน้มน
เติมฟ้าส่ายหน้าเร็วแรง ปฏิเสธสิ่งที่แม่พูด“ยังจะไม่ยอมรับอีก และพี่ๆ ยังบอกว่า หนูพ่นน้ำลายใส่คนอื่น ทำแบบนี้มันถูกหรือฟ้า”“ก็...”เติมฟ้าอยากอธิบายสาเหตุที่เขากลายเป็นเด็กเกเร แต่พอเห็นแม่โกรธหนัก และไม่ยอมฟังเหตุผลเขาก็อยากโป้งแม่อีกคน“ฟ้าไม่รักแม่แล้ว ฟ้ารักแค่ลุงคนเดียว” เติมฟ้าว่าแล้วก็สะบัดมือหนีตาณ แล้ววิ่งไปหลบหลังอเล็กซ์ “โป้งแม่ โกรธแล้วอย่ามาดีกันนะ ฟ้าจะรักแต่ลุง รักลุงคนเดียว”“พูดอะไรแบบนั้น มาหาแม่เร็ว”คนเป็นแม่ใจแทบขาด นึกไม่ถึงว่าลูกชายจะแสดงอาการต่อต้านถึงเพียงนี้“ไม่เอา ไม่หาแม่ ฟ้าจะอยู่กับ ‘พ่อใหม่’ ของฟ้า” เติมฟ้าประกาศเสียงดังคุณพ่อใช้มือข้างหนึ่งบีบขมับ สถานการณ์ตอนนี้ไม่ได้เหมือนที่เขาวางแผนไว้“ออกมาตรงนี้ฟ้า”ตาณเสียงดังกว่าเดิม ด้วยคำพูดลูกน้อยเหมือนถูกใครบางคนเสี้ยมสอน และมันบีบคั้นอารมณ์หล่อนให้คุกรุ่น ยิ่งได้ยินเติมฟ้าเรียกอเล็กซ์ว่า ‘พ่อใหม่’ หล่อนก็เก็บกดอารมณ์ไม่อยู่“อย่าขึ้นเสียงดังกับฟ้าเลยตาณ สิ่งที่ผิดพลาดวันนี้ ขอให้พี่เป็นคนสอนแกเถอะนะ”“ก็เพราะคุณนั่นแหละ คอยโอ๋ คอยตามใจฟ้าจนเสียเด็ก ดูสิ อยู่ด้วยกันไม่ถึงเดือน นิสัยก็เปลี่ยน พอดุด่าหน่อ
เวลาผ่านไปราวอึดใจ ก็มีลูกกระพรวนเล็กๆ หลุดออกมาจากลำคอลูกหมี“ตายแล้ว ลูกหมีกินอะไรเข้าไป” เปิ้ลโผเข้าไปหาหลานสาว พร้อมกับส่งเสียงดัง ก่อนจะมองเห็นลูกกระพรวนสีทองบนบล็อกตัวหนอน และหัวสมองเธอก็ปะติดปะต่อเรื่องต่างๆ ได้ทันที“คัพเค้ก! ต้องใช่แน่ๆ” เปิ้ลจำได้ว่า ถือคัพเค้กมาให้หลานสาว ตอนแรก ลูกหมีไม่ยอมเอาด้วยหน้าเค้กไม่สวย แต่วิ่งเล่นสักพักก็มาฉวยเอาไปกิน “บ้านนี้ทำอาหารชุ่ยจริงๆ แล้วถ้าเกิดหลานฉันเป็นอะไรไปใครจะรับผิดชอบ”“โวยวายอะไรขนาดนั้นเปิ้ล เด็กแค่สำลักอาหาร”มีชัยโพล่งเสียงดัง เขากำลังดูอาหารในครัว พอออกมาก็พบว่าอดีตสาวเชียร์เบียร์ที่ร้านสร้างปัญหาในงานเลี้ยง“ไม่ได้หรอกเฮีย แบบนี้จงใจฆ่ากันชัดๆ เปิ้ลไม่ยอม” เธอหันไปขอความเห็นจากผู้ปกครองคนอื่นซึ่งต่างเรียกลูกหลานตนให้เข้าไปหา ราวกับกลัวจะเกิดเรื่องร้ายตามมาอีก“เอาอย่างนี้นะครับ เราย้ายจากตรงนี้ ไปรับประทานอาหารร่วมกันข้างในดีไหม” อเล็กซ์กล่าว พร้อมชวนทุกคนให้เดินตาม กระนั้นก็มีบางคนขอตัวพาเด็กๆ กลับบ้าน อ้างว่ามีธุระ หรือไม่เด็กก็เล่นจนเพลียแล้วตั้งต้นยืนอยู่ใกล้ๆ ตาณ เขาดึงแขนหล่อนและเอ่ยว่า“ไอ้นั่น อยู่ที่คอตุ๊กตา”“อะไร
“นี่คุณลุงเล็กนะ ฟ้าไม่อยากคุยด้วยหรือ ลุงเป็นหมอวิเศษ ช่วยได้ทุกอย่าง”“ถ้าเป็นเด็กเกเร ลุงช่วยให้ไม่ถูกแม่ตีก้นลายได้เปล่า”“อืม ก็ต้องขึ้นอยู่กับว่าเด็กคนนั้นทำอะไรผิด และถ้ารีบสารภาพ ลุงจะลดโทษให้ทั้งหมดเลย” เขาเสนอด้วยความใจป้ำ และเด็กชายยิ้มรับทันที“หนูหยิกลูกหมี และพ่นน้ำลายใส่คนอื่น น้ำลายเหม็นๆ น่ะ”อเล็กซ์อึ้ง คาดไม่ถึงว่าจะเกิดสิ่งนี้“ทำไม ฟ้าถึงทำแบบนั้นล่ะครับ รู้ใช่ไหมผู้ชายต้องไม่รังแกผู้หญิง และฟ้าก็เป็นคนเก่งของลุง ต่อไปต้องสัญญาว่าจะไม่ทำเรื่องแบบนี้อีก”เติมฟ้ารู้ว่าสิ่งที่อเล็กซ์บอกเป็นสิ่งดี แต่สำหรับเขาบางเรื่องมันฝืนใจ“แต่ลูกหมีกับผู้หญิงคนนั้นว่าหนู”เขาว่าพร้อมพยักพเยิดไปบริเวณสระว่ายน้ำ ตอนนี้เด็กๆ ต่างกินของว่างและเต้นรำไปตามเสียงเพลงซึ่งเบบี้ทำหน้าที่เป็นดีเจขณะนั้น อเล็กซ์เห็นเปิ้ลยื่นขนมและของกินให้ลูกหมี พอเด็กหญิงได้มาแล้วก็แสดงท่าทางดีใจ เธอวิ่งเข้าไปหาตั้งต้น แต่เด็กชายผละหนี เด็กหญิงจึงแผลงฤทธิ์ด้วยการส่งเสียงดังและเริ่มก่อกวนเขา“ลูกหมีขโมยของลุงด้วย หนูเห็น”“ไม่เป็นไร เดี๋ยวลุงจะจัดการเรื่องนี้เอง” เขาว่าแล้วก็วางมือบนศีรษะที่มีผมหนาเป็นลอนหยั
ของขวัญจากแฟนเก่า“ตาณเอ๊ยตาณ แกมัวแต่ทำอะไรอยู่ ของที่ลูกค้าสั่งอยู่ไหน” เสียงเรียกหญิงสาวดังมาจากหลังครัว คนเรียกหากำลังง่วนอยู่กับการเช็กรายการสั่งซื้อซึ่งยาวเป็นหางว่าว“หนูอยู่นี่เจ้ รอเดี๋ยว กำลังจะไป” ตาณว่าพร้อมถือถุงพลาสติกมาวางที่โต๊ะ“มัวไปทำอะไรอยู่ หายไปเป็นชั่วโมง หรือว่าแอบไปนัดดูตัว
ณ สถานที่รถไฟ (อดีต)ตาณรออเล็กซ์อยู่หัวมุมถนนฝั่งตรงข้ามชานชาลารถไฟ คืนนี้ชายหนุ่มต้องไปกรุงเทพฯ เพื่อรับหน้าที่ในบริษัทของสมิธ ซึ่งเป็นอาของอเล็กซ์เด็กสาวไม่กล้าผลีผลามเข้าไปหาอเล็กซ์ ด้วยรอบกายเขามีหลายชีวิตยืนถ่ายรูปและสนทนากันอยู่กระทั่งอเล็กซ์หันมาเห็น เด็กสาวจึงโบกมือทักทาย จากนั้นเขาก็เดิ
‘แม่หุง’ คือภัตตาคารที่อเล็กซ์เลือกมารับประทานอาหารคืนนี้ ด้วยทำให้คิดถึงภาพเก่าๆ อเล็กซ์มาเมืองไทยครั้งแรกตอนอายุ 12 ปี พร้อมคุณแม่ลูกครึ่งไทยอเมริกันซึ่งเติบโตที่รัฐออริกอนประเทศสหรัฐอเมริกากับคุณพ่อชาวฮาวาย ก่อนที่ทั้งคู่จะย้ายไปใช้ชีวิตที่แคลิฟอร์เนีย ตอนนั้นเขามาร่วมพิธีแต่งงานอาสมิธกับลิลลี่ส
จุมพิตมัดใจเสียงเพลงจากนักร้องหนุ่มวัยรุ่นบนเวทียกพื้นในลานเปิดโล่ง สร้างความสุขให้โต๊ะด้านข้างเวทีเป็นอย่างมาก บางคนตบไม้ตบมือทำเสียงคลอตามจังหวะเพลง และชายหนุ่มซึ่งนั่งหันหลังให้เวทีเจ้าของร่างสูงใหญ่ออกจะสนุกกว่าใคร เพราะได้มีโอกาสกลับมาเยือนเมืองนี้อีกครั้ง“เจ้านายดูจะมีความสุขมากไปนิดนะครับ”







