Mag-log inหลี่เหมยมองหน้าเซียวติ้งเซิงแล้วยิ้ม นางพยักหน้ารับอย่างไม่ลังเลอีกต่อไป ในที่สุด ความสุขที่เธอโหยหาก็กลับคืนมาอีกครั้ง...***********ค่ำคืนแห่งเทศกาลโคมไฟถูกประดับไปด้วยแสงสีทองและแดงสด เสียงพลุไฟดังก้องสะท้อนอยู่รอบลานกว้างหน้าเรือน เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ผสมผสานกับกลิ่นอาหารที่อบอวลจากหม้อไฟขนาดใ
การสูญเสียที่ไม่อาจยอมรับได้ทำให้หลี่เหมยเลือกที่จะจบชีวิตตัวเองลงด้วยอาการตรอมใจ แต่ในห้วงเวลาสุดท้ายของการจากไป จิตใจของเธอกลับสงบและเต็มไปด้วยความรักที่บริสุทธิ์ การยอมสละทุกสิ่งในชีวิตเพื่อช่วยเหลือเด็กกำพร้า ทำให้เธอได้สร้างบุญกุศลอันยิ่งใหญ่ ที่ได้กลายเป็นสะพานเชื่อมให้เธอกลับไปสู่จุดจุดเดิมท
"อาหยวน! อาจื้อ อาหนิง มานั่งกินข้าวกันเร็ว!"แต่สิ่งที่ตอบกลับมานั้นมีเพียงเสียงสะท้อนแว่ว ๆ ของตนเองในความว่างเปล่า...รอบกายของนางไม่มีใครอีกแล้ว ไม่มีรอยยิ้มสดใสของลูก ๆ ไม่มีเสียงหัวเราะคิกคักของหลาน ๆ ที่วิ่งเล่นซุกซนอยู่ในบ้าน หัวใจของหลี่เหมยบีบรัดแน่นด้วยความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง
เสียงเครื่องวัดชีพจรในห้องคนป่วยดัง "ติ๊ด…ติ๊ด…ติ๊ด…" เนิ่นนานกว่าหนึ่งปีเต็ม ที่ร่างของหลี่เหมยนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลแห่งนี้ สีหน้าของเธอนั้นสงบราวกับคนที่หลับใหลไปในห้วงนิทราอันยาวนานข้างกายของหลี่เหมย มีเพียงป้าหลัว หญิงวัยกลางคนที่จงรักภักดี คอยดูแลเธออย่างใกล้ชิดไม่เคยห่างกาย ถึงจะมี
เขานั่งนิ่ง ร่างสูงใหญ่สั่นเทา ดวงตาที่เคยเด็ดเดี่ยวกลับพร่ามัวไปด้วยน้ำตา ทุกคนจึงได้ตระหนักในชั่วขณะนั้นว่า... หลี่เหมยมีความสำคัญต่อเขามากเพียงใด บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยเสียงสะอื้นขาดห้วง อากาศหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออกทว่าในท่ามกลางความเศร้าโศกนั้น เสี่ยวม่ายที่พยายามควบคุมน้ำตา เดินไปยังโต๊ะกลา
เสียงสะอื้นแผ่วเบาของเด็ก ๆ ทั้งสามดังลอดออกมาจากเรือนนอนที่เงียบสงัด ราวกับสายลมเศร้าที่กำลังร่ำร้องปลุกปลอบวิญญาณของผู้เป็นย่าให้ตื่นขึ้นมา ทว่า...ความเงียบวังเวงกลับเป็นสิ่งเดียวที่โอบล้อมอยู่เซียวติ้งเซิงก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักอึ้ง ใจที่เคยแข็งแกร่งยิ่งกว่าหินผากำลังแหลกสลายอย่างไม่อาจต้าน ดวง
"...""ชีวิตสามีข้าต้องมาจบลงเพราะเต้าหู้สกปรกของพวกเจ้า! พวกเจ้ามันคนรังแกคนจน! พวกเจ้าคิดจะทำร้ายข้าหรือ!" นางกล่าวพร้อมกับทำท่าทางหวาดกลัว หลี่ซานได้ยินแบบนั้นก็ยังคงสงบนิ่ง "แม่นาง วันนี้ที่ท่านมาที่นี่ ต้องการอะไรกันแน่"เจิ้งหว่านหรูเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็ว "ข้าอยากเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับช
"เป็นกลิ่นน้ำปรุงบำรุงผิวสำหรับเด็กอ่อนเจ้าค่ะ" หลี่เหมยตอบ"หอมยิ่งนัก เสียดายที่จวนของข้าไม่มีเด็ก ข้าอยากมีลูกสาวอีกสักคนเหมือนเด็กน้อยคนนี้ หากมีได้จริง ๆ ก็คงจะดี" ฮูหยินท่านเจ้าเมืองกล่าวอย่างกลัดกลุ้มใจ"เช่นนั้นวันหลังเชิญฮูหยินท่านเจ้าเมืองไปที่ร้านของข้าดีหรือไม่เจ้าคะ กินของดีมีประโยชน์ จ
หลี่ซุนจัดเตรียมรถม้าที่เช่ามาอย่างเรียบร้อย ภายในรถม้ามีกลิ่นหอมกรุ่นของเต้าหู้ทอดและเต้าหู้ก้อนที่เตรียมมาอย่างตั้งใจ "เอาล่ะเด็ก ๆ เราไปกันเถอะ" หลี่เหมยกล่าวนางอุ้มซางหนิงที่ดูน่ารักน่าเอ็นดูขึ้นไปบนรถม้า ตามมาด้วยซางจื้อและซางหยวน ส่วนหลี่ซุน ซึ่งคุ้นเคยกับร้านขายยา ก็รับหน้าที่เป็นตัวแทนของ
"..." "เมื่อถึงตอนเย็นก็ให้คำนวณยอดเงินให้ท่านป้าทุกคน แล้วก็ของที่จัดใส่จานให้ลูกค้านั่งกินในร้าน พี่สะใภ้ก็ต้องพากันขีดใส่กระดานที่ข้าเตรียมไว้ให้ 1 ครั้งต่อ 1 จาน เวลาคิดเงินตอนเย็นจะได้ไม่สับสนกัน หากคำนวณถูกผิดก็ให้รีบทักท้วงกันในวัน อย่าได้ปล่อยให้เป็นปัญหาเล็กน้อยที่สะสมไปเรื่อย ๆ"ทุกคนได้ย







![สองพยัคฆ์ขย่มนางพญามังกร (3p) - [PWP] - [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)