Beranda / รักโบราณ / เคียงรักใต้เงาพยัคฆ์ / ตอนที่ 18: พายุโลหิตกลางหุบผา คมเขี้ยวพยัคฆ์เงา

Share

ตอนที่ 18: พายุโลหิตกลางหุบผา คมเขี้ยวพยัคฆ์เงา

Penulis: Poinsettia
last update Tanggal publikasi: 2026-11-14 19:30:20

 

สายลมกรรโชกหวีดหวิวพัดพาเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาอย่างหนัก ท้องฟ้าเหนือเทือกเขาไป๋หลงซานแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นดั่งเถ้าถ่าน เสียงแตรเขาสัตว์และเสียงโห่ร้องของขบวนล่าสัตว์ใหญ่ค่อยๆ แว่วหายไปในม่านหมอกหนาทึบ หลงเหลือไว้เพียงความเงียบงันอันวังเวง

ลึกเข้ามาใน ‘หุบเขาพยัคฆ์คำรณ’ เส้นทางแคบคดเคี้ยวขนาบข้างด้วยหน้าผาสูงชันและป่าสนทึบ หิมะที่ทับถมหนาเกือบครึ่งคอกวางทำให้การสัญจรเป็นไปอย่างยากลำบาก ลู่หลินก้าวเท้าอย่างระมัดระวัง สองมือเรียวยังคงดันด้ามจับรถเข็นไม้จันทน์ดำไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ล้อไม้บดขยี้แผ่นน้ำแข็งส่งเสียงกรอบแกรบเป็นจังหวะเนิบช้า

บนรถเข็น เซียวเหยียนยังคงนั่งนิ่งคู้กายอยู่ใต้ผ้าห่มขนสัตว์หนา แสร้งทำเป็นคนป่วยที่แทบไร้ลมหายใจ ทว่าใต้เปลือกตาที่ปรือลงครึ่งหนึ่ง ดวงตาดำสนิทคู่นั้นกำลังจับจังหวะลมหายใจและเสียงสั่นสะเทือนของเกล็ดหิมะรอบทิศทางอย่างใจเย็น

“พวกมันเลือกชัยภูมิได้ไม่เลว...”

เสียงกระซิบแหบพร่าของเซียวเหยียนแผ่วเบาราวกับเสียงลมพัดผ่านกิ่งสน “หุบเขาตัน หน้าผาสูงชัน ลมพัดจากเหนือลงใต้ ปิดกั้นเสียงสะท้อนจากภายนอก หากเกิดการฆ่าฟันที่นี่ ต่อให้ร้องจนคอแตกตาย ทหารลาดตระเวนด้านนอกก็ไม่มีวันได้ยิน”

ลู่หลินหยุดรถเข็นลงตรงลานหินแคบๆ ชายกระโปรงสีครามเข้มของนางเปียกชื้นไปด้วยละอองหิมะ ดวงตาดอกท้อทอดมองรอยเท้าบนผืนหิมะเบื้องหน้าที่มีรอยเกลือกกลิ้งของสัตว์ป่าอย่างจงใจ

“กลิ่นเลือดสด...” นางเอ่ยเสียงเรียบ “มิใช่เลือดมนุษย์ แต่เป็นเลือดกวางป่าที่ถูกชำแหละทิ้งไว้เพื่อล่อสัตว์กินเนื้อ และ... ล่อพวกเรา”

ยังไม่ทันที่คำพูดของนางจะขาดสาย สัญชาตญาณระวังภัยก็ส่งสัญญาณเตือนอย่างฉับพลัน

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

เสียงแหวกฝ่าอากาศอันแหลมคมดังกึกก้องกัมปนาท ลูกธนูหัวเหล็กกล้าอาบยาพิษสีเขียวคล้ำนับสิบดอกพุ่งทะลวงผ่านม่านหมอกหิมะลงมาจากยอดหน้าผาทั้งสองฟาก เล็งเป้าหมายมาที่ร่างของคนทั้งสองบนพื้นหินอย่างแม่นยำดั่งห่าฝน

“ท่านอ๋อง!”

ลู่หลินไม่รอช้า นางเตะสกัดกลไกใต้รถเข็นอย่างรวดเร็ว ส่งร่างของเซียวเหยียนให้ไถลเลื่อนเข้าไปหลบอยู่ใต้ชะง่อนผาหินยื่นเพื่อกำบังวิถีธนู ขณะที่ร่างบางของนางดีดตัวลอยขึ้นสู่อากาศ ตวัดมีดสั้นด้ามเงินในมือควงเป็นวงกลมดั่งกงล้อแสง

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

ประกายไฟสว่างวาบกลางม่านหิมะ คมมีดสั้นปัดป้องลูกธนูมรณะจนหักสะบั้นร่วงหล่นลงสู่พื้น ทว่าลูกธนูดอกหนึ่งกลับเฉียดผ่านต้นแขนของนางไปอย่างหวุดหวิด กรีดผ้าไหมสีครามจนขาดเป็นแนวยาว เผยให้เห็นรอยเลือดซึมออกมาบางเบา

พรึ่บ! พรึ่บ! พรึ่บ!

ยังไม่ทันที่ฝ่าเท้าของนางจะแตะพื้น ร่างในชุดล่าสัตว์สีน้ำตาลไหม้รัดกุมกว่าสิบห้าร่างก็กระโจนลงมาจากกิ่งสนและสันผาหิน

พวกมันมิใช่นักล่าสัตว์ธรรมดา ทุกคนสวมหน้ากากผ้าปิดบังใบหน้า แววตาดุดันเหี้ยมเกรียม รูปร่างกำยำและเคลื่อนไหวประสานงานกันอย่างเป็นระบบ มือซ้ายถือคันธนูสั้น มือขวาชักดาบโค้งเล่มยาวที่สะท้อนประกายไอพิษสีเขียวมรกตออกมาพร้อมเพรียงกัน

นี่คือ ‘หน่วยเหยี่ยวมัจจุราช’ กองกำลังนักฆ่าส่วนพระองค์ของรัชทายาทเซียวฉี

“ฆ่าอ๋องพิการก่อน อย่าให้เหลือพยาน”

เสียงคำรามสั่งการดังก้อง หัวหน้านักฆ่าร่างยักษ์โบกดาบโค้ง ส่งสัญญาณให้ลูกน้องสี่คนพุ่งตรงไปยังชะง่อนผาที่เซียวเหยียนนั่งอยู่ ขณะที่มือสังหารอีกสิบคนกระจายตัวโอบล้อมลู่หลินไว้ทุกทิศทาง ตัดขาดเส้นทางการหลบหนี

“คิดจะแตะต้องเขา... ข้ามศพข้าไปก่อน”

ลู่หลินคำรามกร้าว แววตาดอกท้อเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นดั่งธารน้ำแข็งขั้วโลก นางสะบัดข้อมือซ้าย ซัดเข็มเงินอาบยาพิษสามเล่มออกไปในวิถีโค้งดั่งงูเลื้อย

ฉึก! ฉึก!

เข็มเงินปักเข้ากลางลำคอของมือสังหารสองคนที่พุ่งเข้าหาเซียวเหยียนอย่างแม่นยำ พิษร้ายแล่นเข้าสู่หัวใจในพริบตาจนร่างทั้งสองชะงักงัน กระอักเลือดสีดำคล้ำแล้วล้มตึงลงจมกองหิมะ ทว่าลูกน้องอีกสองคนกลับเหยียบผ่านซากศพเพื่อนร่วมกลุ่ม พุ่งทะยานเข้าประชิดตัวเซียวเหยียนต่อไปโดยไม่ชะงักแม้แต่น้อย

ลู่หลินหมายจะพุ่งตัวเข้าไปขัดขวาง ทว่าดาบโค้งสี่เล่มจากด้านหลังและด้านข้างกลับฟาดฟันลงมาดั่งตาข่ายมรณะ บังคับให้นางต้องหมุนตัวถอยร่นกลับมาตั้งรับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ชิ้ง! เคร้ง!

เสียงมีดสั้นปะทะกับดาบโค้งดังกึกก้องสะท้อนหุบผา แรงสะท้อนมหาศาลจากการฟาดฟันของบุรุษร่างยักษ์ทำให้นางต้องล่าถอยไปหลายก้าว หิมะใต้ฝ่าเท้าแตกกระจาย ลู่หลินตระหนักได้ทันทีว่าคนพวกนี้มิใช่มือสังหารเกรดต่ำเหมือนที่บุกเรือนหอเมื่อคืนก่อน แต่ละคนมีพลังยุทธ์ไม่ต่ำกว่าขั้นที่หก และฝึกฝนกระบวนท่าประสานค่ายกลสังหารมาเป็นอย่างดี

ฟิ้ว!

คมดาบเล่มหนึ่งกรีดผ่านอากาศ ตัดปอยผมยาวสลวยของนางขาดไปหนึ่งกระจุก ลู่หลินสไลด์ตัวลงบนผืนหิมะ หมุนตัวเตะกวาดข้อเท้าของศัตรู ทว่ามือสังหารอีกคนกลับกระโดดลอยตัวขึ้น ใช้ด้ามดาบฟาดเข้าใส่หัวไหล่ของนางอย่างแรง

อึ่ก!

ลู่หลินส่งเสียงครางแผ่วเบา ร่างบางเซถลาไปกระแทกเข้ากับผนังหินผา ความเจ็บแปลบแล่นริ้วไปทั่วหัวไหล่ มีดสั้นในมือเกือบหลุดร่วง

มือสังหารที่เหลืออีกแปดคนกระชับวงล้อมเข้ามาอย่างรวดเร็ว ปลายดาบโค้งทั้งแปดเล่มชี้ตรงมาที่ลำคอและหัวใจของนาง ระยะห่างไม่ถึงห้าก้าว ด้านหลังของนางคือหน้าผาหินสูงชันที่ไร้ทางปีนป่าย ด้านหน้าคือคมดาบอาบยาพิษที่พร้อมจะฉีกร่างนางออกเป็นชิ้นๆ

นางถูกต้อนจนมุมอย่างแท้จริง

หัวหน้านักฆ่าแสยะยิ้มใต้หน้ากากผ้า สายตามองเรือนร่างบอบบางที่หอบหายใจด้วยความหิวกระหาย “พระชายาคนงาม... ช่างมีฝีมือร้ายกาจนัก แต่วันนี้ หุบเขาไป๋หลงซานจะเป็นหลุมฝังศพของเจ้าและสวามีขาเป๋ของเจ้า ตายเสียเถอะ”

ดาบโค้งทั้งแปดเล่มเงื้อขึ้นสูง ประสานพลังลมปราณพร้อมที่จะฟาดฟันลงมาปลิดชีพพญาหงส์ในคราวเดียว

ลู่หลินกัดริมฝีปากแน่นจนเลือดซึม นางกำมีดสั้นด้ามเงินไว้มั่นในท่าเตรียมพร้อมจะสละชีพเพื่อลากศัตรูลงนรกไปด้วยกันให้มากที่สุด ดวงตาดอกท้อจ้องมองคมดาบที่พุ่งเข้ามาโดยไม่กะพริบตาแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว

และในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง...

ฟึ่บ!

มิใช่เสียงดาบฟาดฟัน...

มิใช่เสียงลูกธนูแหวกอากาศ...

ทว่ามันคือเสียงลมหายใจที่หยุดนิ่งลงของทั้งหุบเขา

อุณหภูมิรอบบริเวณลานหินที่เคยหนาวเหน็บ พลันลดฮวบลงจนถึงจุดเยือกแข็งอย่างกะทันหัน อากาศหนักอึ้งราวกับมีเทือกเขาทั้งลูกกดทับลงมาบนแผ่นหลังของทุกคน รังสีสังหารอันมหาศาล บ้าคลั่ง และไร้ขอบเขตระเบิดออกจากมุมมืดใต้ชะง่อนผาหิน ดั่งการตื่นขึ้นของมังกรหลับใต้บรรพต

มือสังหารสองคนที่กำลังจะเงื้อดาบฟันเซียวเหยียนบนรถเข็น... ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าถึงตัวเขาด้วยซ้ำ

สิ่งที่เกิดขึ้นในสายตาของพวกมัน มีเพียงภาพลวงตาสีดำทมิฬที่พุ่งทะยานผ่านหน้าไปดั่งอสุนีบาตสีชาด

กร๊อบ! กร๊อบ!

เสียงกระดูกลำคอหักสะบั้นดังก้องขึ้นพร้อมกันสองครั้งติดๆ กัน

ร่างของมือสังหารทั้งสองคนลอยเคว้งขึ้นสู่อากาศ ก่อนจะร่วงกระแทกลงบนพื้นหิมะอย่างรุนแรง ศีรษะของพวกมันถูกบิดหมุนกลับหลังหนึ่งร้อยแปดสิบองศา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความสยดสยองโดยที่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียงร้องแม้แต่ครึ่งคำ

และท่ามกลางเกล็ดหิมะที่ปลิวกระจาย...

เซียวเหยียนปรากฏกายขึ้น

ชายหนุ่มมิได้นั่งอยู่บนรถเข็นอีกต่อไป ร่างสูงใหญ่ตระหง่านดั่งอสูรยืนหยัดอยู่บนผืนหิมะ เสื้อคลุมผ้าไหมสีเทาหม่นขาดวิ่นสะบัดพลิ้วตามแรงลมปราณขั้นที่แปดที่แผ่ออกมาเป็นระลอกคลื่นสีทองแดง เส้นผมดำขลับปลิวสยาย แววตาคู่คมปลาบดั่งเหยี่ยวราตรีบัดนี้ลุกโชนไปด้วยประกายสีแดงก่ำแห่งไอสังหารอันไร้ที่สิ้นสุด

ในมือขวาของเขา... หาใช่กระบี่หรือดาบเหล็กกล้า

หากแต่เป็น ‘กิ่งสนแห้ง’ ขนาดยาวสองศอกที่เขาหักมาจากต้นสนข้างทาง

กิ่งไม้ธรรมดาที่ไร้ราคา บัดนี้ถูกห่อหุ้มด้วยพลังลมปราณบริสุทธิ์อันแหลมคมจนเปล่งแสงสีขาวเงิน ดั่งกระบี่เทพเจ้าที่พร้อมจะฟาดฟันทุกสรรพสิ่งให้แหลกราญ

“พวกเจ้า...”

เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าของเซียวเหยียนดังก้องกังวานประหนึ่งเสียงฟ้าร้องคำรามจากก้นบึ้งแห่งนรกานต์ “กล้าดียังไง เอาดาบโสมมพวกนั้น มาชี้หน้า ‘ผู้หญิงของข้า’”

หัวหน้านักฆ่าและลูกน้องที่เหลืออีกแปดคนเบิกตากว้างจนแทบฉีกขาด ร่างกายของพวกมันสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ด้วยความหวาดผวาอันเป็นสัญชาตญาณสัตว์ป่า

“เซียวเหยียน... มะ... ม้าศึกประจิม ขาของมันไม่ได้หัก”

“ถอย! รีบถอยเร็วเข้า!”

หัวหน้านักฆ่าตวาดลั่น ละทิ้งเป้าหมายอย่างลู่หลินในทันที สัญชาตญาณบอกพวกมันว่า บุรุษเบื้องหน้ามิใช่มนุษย์... แต่เป็นพญามัจจุราชที่เพิ่งหลุดจากโซ่ตรวน

ทว่า... มันสายเกินไปแล้ว

“คิดจะหนีงั้นรึ สายไปแล้วกระมัง”

ฟึ่บ!

เซียวเหยียนก้าวเท้าเพียงก้าวเดียว ร่างสูงใหญ่พลันเลือนหายไปจากจุดเดิมดั่งหมอกควัน

วิชาตัวเบา ‘พยัคฆ์ข้ามสมุทร’ ถูกใช้ออกมาอย่างเต็มกำลัง รวดเร็วเสียจนสายตามนุษย์ไม่อาจจับภาพได้ทัน พริบตาต่อมา เขาก็ปรากฏกายขึ้นกลางวงล้อมของเหล่านักฆ่า

กิ่งสนในมือขวาตวัดฟาดฟันออกไปดั่งสายฟ้าฟาด

ชัวะ! ชัวะ! ชัวะ!

มิใช่การฟันด้วยเนื้อไม้ ทว่ามันคือ ‘ปราณกระบี่’ ที่คมกริบยิ่งกว่าเหล็กไหลพันปี คลื่นพลังลมปราณรูปจันทร์เสี้ยวพุ่งทะลวงผ่านลำคอของมือสังหารสามคนพร้อมกันในแนวระนาบ!

ศีรษะทั้งสามหลุดกระเด็นออกจากบ่า ลอยเคว้งขึ้นสู่อากาศพร้อมกับสายเลือดสีแดงฉานที่พุ่งกระฉูดดั่งน้ำพุ ย้อมผืนหิมะสีขาวบริสุทธิ์ให้กลายเป็นทะเลเพลิงโลหิตในชั่วพริบตา

มือสังหารอีกสองคนพยายามจะเงื้อดาบฟันสวนกลับมาด้วยความสิ้นหวัง ทว่าเซียวเหยียนกลับไม่แม้แต่จะเหลือบมอง เขาก้าวเท้าสลับฟันปลา ร่างกายกำยำบิดพลิ้วหลบคมดาบอย่างง่ายดายราวกับเดินเล่นในสวนดอกไม้ ก่อนจะยื่นมือซ้ายออกไป คว้าจับดาบโค้งของศัตรูด้วยมือเปล่า

เปรี๊ยะ... เพล้ง!

ดาบเหล็กกล้าชั้นดีถูกพลังลมปราณจากฝ่ามือหนาบดขยี้จนแตกละเอียดกลายเป็นเศษเหล็กชิ้นเล็กชิ้นน้อย

เซียวเหยียนสะบัดแขนเสื้อเพียงครั้งเดียว เศษเหล็กคมกริบนับสิบชิ้นก็พุ่งย้อนกลับเข้าใส่ใบหน้าและลำตัวของมือสังหารทั้งสองคน ปักลึกทะลุผ่านกะโหลกศีรษะและหัวใจจนร่างพรุน ล้มพับลงไปนอนจมกองเลือดทันที

เหลือเพียงหัวหน้านักฆ่าและลูกน้องอีกหนึ่งคน

พวกมันตื่นตระหนกจนแทบเสียสติ ทิ้งอาวุธในมือแล้วกระโจนหนีไปทางหน้าผา ทว่าเซียวเหยียนกลับสะบัดกิ่งสนในมือพุ่งออกไปดั่งลูกเกาทัณฑ์

ฟิ้ววว ฉึก!

กิ่งสนแห้งพุ่งทะลวงผ่านแผ่นหลังของลูกน้องคนสุดท้าย ทะลุผ่านหน้าอกและปักตรึงร่างของมันไว้กับหน้าผาหินอย่างแน่นหนา เลือดสดๆ ไหลรินอาบผิวหินดั่งสายน้ำตกสีเลือด

เวลาผ่านไปไม่ถึงสามอึดใจ... มือสังหารสิบห้าคน บัดนี้เหลือรอดชีวิตเพียง ‘หัวหน้านักฆ่า’ คนเดียวเท่านั้น

หัวหน้านักฆ่าทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นหิมะ ขาทั้งสองข้างสั่นเทาจนก้าวไม่ออก กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งและภาพการสังหารอันโหดเหี้ยมเบื้องหน้าทำลายขวัญกำลังใจของมันจนหมดสิ้น มันมองดูเซียวเหยียนที่กำลังก้าวเดินเข้ามาหาทีละก้าวอย่างช้าๆ ดั่งคนเห็นยมบาลก้าวขึ้นมาจากนรก

“อย่า... อย่าฆ่าข้า... ข้ารับคำสั่งมาจาก...”

“ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนของใคร”

เซียวเหยียนหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของมัน แววตาสีดำสนิทเย็นเยียบไร้ความปรานี

“และข้าไม่ต้องการฟังคำสารภาพจากปากสุนัขรับใช้เช่นเจ้า... สิ่งที่ข้าต้องการ คือส่ง ‘สาร’ กลับไปให้เจ้านายของเจ้าต่างหาก”

กรั่ก!

เซียวเหยียนยกเท้าขึ้น เหยียบลงบนหัวเข่าขวาของหัวหน้านักฆ่าอย่างแรงจนกระดูกแหลกละเอียดเป็นผง

“อ๊ากกกกก!” เสียงกรีดร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วหุบเขา

“จงคลานกลับไปบอกเซียวฉี...” เซียวเหยียนโน้มตัวลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้วิญญาณของคนฟังแทบจะแตกดับ “ว่าเหยื่อที่มันคิดจะล่าในวันนี้ แท้จริงแล้วคือ ‘พญามัจจุราช’ ที่พร้อมจะฉีกกระชากบัลลังก์ของมันในไม่ช้า”

เซียวเหยียนเตะร่างของหัวหน้านักฆ่าจนลอยกระเด็นไปตกข้างซากศพของพรรคพวก ปล่อยให้มันนอนครวญครางด้วยความเจ็บปวดทรมาน ทว่าไม่ยอมปลิดชีพมัน เพื่อให้มันทำหน้าที่เป็นผู้ส่งสารแห่งความตายกลับไปสู่เมืองหลวง

เมื่อการฆ่าฟันสิ้นสุดลง ความเงียบสงัดก็หวนคืนสู่หุบเขาอีกครั้ง มีเพียงเสียงหิมะที่ตกลงกระทบใบสน

เซียวเหยียนหันกลับมามองลู่หลิน

รังสีสังหารและไออำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างของเขา พลันมลายหายไปในพริบตาเมื่อสบเข้ากับดวงตาดอกท้อคู่งามที่กำลังจ้องมองเขาอยู่ แววตาของเขากลับคืนสู่ความอ่อนโยนและห่วงใยอย่างลึกซึ้ง

ชายหนุ่มก้าวยาวๆ ตรงเข้ามาหานาง หยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของสตรีที่เขาเพิ่งช่วยชีวิตไว้

“เจ้าบาดเจ็บหรือไม่”

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นเครือเล็กน้อย มือหนาเอื้อมออกไป คว้าจับต้นแขนของนางที่ถูกลูกธนูกรีดผ้าขาดอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ทะนุถนอมดั่งกลัวว่านางจะแตกสลาย

ลู่หลินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น นางเงยหน้าขึ้นมองบุรุษร่างสูงใหญ่ที่ยอมเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง ยอมใช้วิชาสังหารระดับเทพเจ้าออกมาต่อหน้าธารกำนัล... เพียงเพื่อจะปกป้องนางมิให้มีรอยขีดข่วนแม้แต่ปลายก้อย

หัวใจของนางที่เคยเย็นชาและสร้างเกราะป้องกัน บัดนี้กลับสั่นสะท้านอย่างรุนแรงด้วยความรู้สึกตื้นตันและอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยพานพบมาก่อนในชีวิต

“หม่อมฉัน มิได้เป็นอะไรเพคะ” นางเอ่ยเสียงแผ่วเบา ดวงตาคลอไปด้วยหยาดน้ำตา “เพียงแค่แผลถลอกเล็กน้อย แต่ท่านอ๋อง... ท่านลุกขึ้นมาสังหารคนพวกนี้ และปล่อยให้คนหนึ่งรอดชีวิตไปเช่นนี้ ความลับเรื่องที่ท่านเดินได้และมีวรยุทธ์สูงส่ง ย่อมต้องรั่วไหลไปถึงหูของรัชทายาทและฮ่องเต้แน่นอนเพคะ”

เซียวเหยียนจ้องมองใบหน้างามที่เปรอะเปื้อนละอองหิมะของนาง มุมปากของเขาค่อยๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ความเย่อหยิ่ง และความรักอันลึกซึ้ง

เขาเอื้อมมือทั้งสองข้างออกไป ดึงร่างบางของนางเข้าสู่อ้อมกอดแกร่งทันที

เขาโอบรัดนางไว้แนบอก แผงอกกว้างที่อบอุ่นถ่ายทอดไอความร้อนเข้าสู่ร่างของนาง ขับไล่ความหนาวเหน็บของหิมะรอบกายให้มลายหายไป มือหนาลูบไล้เส้นผมยาวสลวยของนางอย่างอ่อนโยน

“ต่อให้ฟ้าถล่ม ดินทลาย หรือต่อให้คนทั้งใต้หล้าจะรู้ความจริงเรื่องของข้า”

เซียวเหยียนกระซิบชิดริมใบหูนิ่มของนาง น้ำเสียงหนักแน่นดั่งคำสาบานฟ้าดิน

“ข้าก็ไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายเจ้าได้แม้แต่ปลายเส้นผม! สำหรับข้า... ชีวิตของเจ้าสำคัญกว่าแผนการครองบัลลังก์ หรือความลับบัดซบใดๆ ทั้งสิ้นในโลกนี้ ไป๋ลู่หลิน”

คำสารภาพอันทรงพลังนั้น ทำลายปราการด่านสุดท้ายในหัวใจของลู่หลินจนพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

นางยกแขนทั้งสองข้างขึ้น โอบกอดรอบเอวของเขาไว้แน่น ซบหน้าลงกับแผงอกแกร่งที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อและกลิ่นไอของนักรบ ปล่อยให้น้ำตาแห่งความสุขไหลรินออกมาอย่างเงียบเชียบ

ทว่า... ท่ามกลางอ้อมกอดอันอบอุ่นนั้น

สายลมหนาวลูกใหม่ก็พัดกรรโชกเข้ามาอย่างรุนแรง เมฆดำทะมึนเริ่มบดบังยอดเขาไป๋หลงซานจนมืดมิด เสียงคำรามของพายุหิมะลูกใหญ่กำลังตั้งเค้า และอุณหภูมิที่ลดต่ำลงอย่างรวดเร็วกำลังจะปิดกั้นเส้นทางกลับสู่ค่ายล่าสัตว์หลวง

“พายุหิมะกำลังจะมา...” ลู่หลินเงยหน้าขึ้นเตือน

เซียวเหยียนมองขึ้นไปบนฟ้า แววตาคมกริบกวาดมองไปรอบหุบเขา ก่อนจะไปหยุดลงที่ถ้ำหินโบราณแห่งหนึ่งบนหน้าผาห่างออกไปไม่ไกล

“เราต้องหาที่หลบภัยก่อน”

เขาก้มลงสบตากับนาง รอยยิ้มพรายปรากฏขึ้นที่มุมปาก ชายหนุ่มช้อนร่างบางของนางขึ้นมาอุ้มไว้ในวงแขนแกร่งอย่างง่ายดาย

“และดูเหมือนว่า คืนนี้... เราสองคนคงต้องติดอยู่ในถ้ำหิมะแห่งนั้นด้วยกันตลอดทั้งคืนเสียแล้วสิ พระชายาของข้า”

สิ้นเสียง ร่างสูงใหญ่ก็ทะยานพาร่างของนางมุ่งหน้าตรงไปยังถ้ำหินโบราณ ท่ามกลางพายุหิมะที่เริ่มโหมกระหน่ำ และเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาที่กำลังจะถูกจุดขึ้นอีกครั้งในค่ำคืนที่หนาวเหน็บที่สุด

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เคียงรักใต้เงาพยัคฆ์   ตอนที่ 21: ระบำมัจจุราชบนแพรต่วน คมเขี้ยวใต้สายตานางโลม

    หลังเหตุการณ์พายุหิมะในหุบเขาไป๋หลงซานผ่านพ้นไปได้เพียงสิบวัน ทั่วทั้งเมืองหลวงต้าเซี่ยต่างร่ำลือถึงความพ่ายแพ้และอัปยศของเหยียนอ๋อง ข่าวลือที่ถูกปล่อยออกมาอย่างแนบเนียนระบุว่า อ๋องพิการเซียวเหยียนถูกฝูงสัตว์ร้ายไล่ต้อนจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด หากมิได้องครักษ์หลวงที่ลาดตระเวนผ่านมาพบเข้า ป่านนี้คงกลายเป็นเศษกระดูกกลางป่าหิมะไปแล้ว และแม้จะรอดชีวิตกลับมาได้ แต่ก็ต้องนอนซมหมดสติ ขาทั้งสองข้างที่เคยขยับไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งทรุดหนักจนไม่อาจทรงกายลุกนั่งบนรถเข็นได้เกินหนึ่งชั่วยามทว่า... ในจวนอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย หวังเจี้ยนกั๋ว ชายชราเคราขาวยาวผู้กุมอำนาจบริหารราชการแผ่นดินครึ่งค่อนราชสำนัก กลับมิได้ปักใจเชื่อรายงานอันไร้ร่องรอยนั้นห้องโถงใหญ่ของจวนอัครเสนาบดีอบอวลไปด้วยควันกำยานไม้จันทน์เทศ หวังเจี้ยนกั๋วนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้พะยูง มือผอมเกร็งดั่งกรงเล็บพญาแร้งกำลังลูบคลำเศษเนื้อไม้ไผ่ที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง เศษซากของกิ่งสนแห้งที่ถูกนำกลับมาจากลานสังหารในหุบเขา“กิ่งสนแห้งเพีย

  • เคียงรักใต้เงาพยัคฆ์   ตอนที่ 20: สัญญาร่วมเลือด สละบัลลังก์มังกรสู่เสรีภาพ

    ม่านหมอกสีเทาหม่นที่เคยห่อหุ้มเทือกเขาไป๋หลงซานเริ่มสลายตัวเมื่อสายลมตะวันออกพัดพรู ละอองฝนที่ร่วงหล่นตลอดทั้งคืนชะล้างคราบไอพิษและหยาดโลหิตบนยอดสนจนกลายเป็นหยดน้ำค้างใสเกาะพราวอยู่บนใบเรียวแหลม ทว่าความเยือกเย็นของอากาศหลังพายุใหญ่ก็ยังคงแทรกซึมผ่านรอยแยกของหินปากถ้ำเข้ามา ทักทายผิวกายอันอบอุ่นของคนสองคนที่ยังคงแนบชิดภายในถ้ำศิลาอันเงียบสงบ กองเพลิงที่มอดดับไปเหลือเพียงเถ้าถ่านสีเทาและไอร้อนบางเบาที่ลอยเอื่อยขึ้นสู่ปล่องหินด้านบนไป๋ลู่หลินนอนทอดกายอยู่บนแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของเซียวเหยียน ลมหายใจของนางสม่ำเสมอ ผิวพรรณขาวผ่องดั่งหยกขาวที่เคยซีดเซียวจากไอพิษและบาดแผล บัดนี้กลับคืนสู่สีเลือดฝาดระเรื่อ รอยฟกช้ำและรอยรักสีชาดที่ประทับอยู่ตามแนวลาดไหล่ ซอกคอ และเนินอกอวบอิ่ม เป็นดั่งเครื่องหมายการค้าแห่งความผูกพันอันลึกซึ้งที่เพิ่งผ่านพ้นมาตลอดค่ำคืนนางค่อยๆ ขยับนิ้วมือ เรียวแขนบางที่โอบรอบเอวสอบของเขาไว้เริ่มรู้สึกถึงความอบอุ่นอันมั่นคง บาดแผลที่ต้น

  • เคียงรักใต้เงาพยัคฆ์   ตอนที่ 19: วาตะคลั่งกลางพงไพร อัคคีเสน่หาในหุบผา

    ลมกรรโชกหวีดหวิวแปรเปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว เมฆาสีหมึกหนาทึบที่กลืนกินแสงตะวันบัดนี้กลั่นตัวลงมาเป็นสายฝนกระหน่ำซัดสาด ท่ามกลางฤดูหนาวที่กำลังเปลี่ยนผ่าน สายพิรุณมิใช่น้ำอันอบอุ่นชะโลมผืนดิน หากแต่เย็นเฉียบดั่งเข็มนับพันเล่มที่ร่วงหล่นลงมาจากสรวงสวรรค์ ปะทะกับพื้นหินและเกล็ดหิมะเก่าจนละลายกลายเป็นโคลนลื่นคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นไอดินและคาวเลือดเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องกัมปนาทสะท้อนทั่วหุบเขาไป๋หลงซาน อัสนีบาตแลบแปลบปลาบฉีกกระชากม่านนภาสีดำมืดให้สว่างวาบเป็นระยะเซียวเหยียนโอบอุ้มร่างบางของไป๋ลู่หลินไว้แนบอก สองขายาวก้าวเหยียบย่ำลงบนโขดหินลื่นชันด้วยวิชาตัวเบาอันเยี่ยมยุทธ์ ชายเสื้อคลุมเปียกชุ่มแนบสนิทไปกับกล้ามเนื้อลำตัว ทว่าท่อนแขนแกร่งที่ช้อนใต้แผ่นหลังและข้อพับขาของนางกลับมั่นคงดั่งคีมเหล็กกล้า ปราณแท้จริงสายอบอุ่นถูกส่งผ่านฝ่ามือหนาเข้าสู่แผ่นหลังของลู่หลินอย่างต่อเนื่องเพื่อสลายไอเย็นยะเยือกที่แทรกซึมผ่านอาภรณ์ของนาง“ตรงนั้น... มีโพรงถ้ำอยู่หลังม่านเถาวัลย์”

  • เคียงรักใต้เงาพยัคฆ์   ตอนที่ 18: พายุโลหิตกลางหุบผา คมเขี้ยวพยัคฆ์เงา

    สายลมกรรโชกหวีดหวิวพัดพาเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาอย่างหนัก ท้องฟ้าเหนือเทือกเขาไป๋หลงซานแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นดั่งเถ้าถ่าน เสียงแตรเขาสัตว์และเสียงโห่ร้องของขบวนล่าสัตว์ใหญ่ค่อยๆ แว่วหายไปในม่านหมอกหนาทึบ หลงเหลือไว้เพียงความเงียบงันอันวังเวงลึกเข้ามาใน ‘หุบเขาพยัคฆ์คำรณ’ เส้นทางแคบคดเคี้ยวขนาบข้างด้วยหน้าผาสูงชันและป่าสนทึบ หิมะที่ทับถมหนาเกือบครึ่งคอกวางทำให้การสัญจรเป็นไปอย่างยากลำบาก ลู่หลินก้าวเท้าอย่างระมัดระวัง สองมือเรียวยังคงดันด้ามจับรถเข็นไม้จันทน์ดำไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ล้อไม้บดขยี้แผ่นน้ำแข็งส่งเสียงกรอบแกรบเป็นจังหวะเนิบช้าบนรถเข็น เซียวเหยียนยังคงนั่งนิ่งคู้กายอยู่ใต้ผ้าห่มขนสัตว์หนา แสร้งทำเป็นคนป่วยที่แทบไร้ลมหายใจ ทว่าใต้เปลือกตาที่ปรือลงครึ่งหนึ่ง ดวงตาดำสนิทคู่นั้นกำลังจับจังหวะลมหายใจและเสียงสั่นสะเทือนของเกล็ดหิมะรอบทิศทางอย่างใจเย็น“พวกมันเลือกชัยภูมิได้ไม่เลว...”เสียงกระซิบแหบพร่าของเซียวเหยียนแผ่ว

  • เคียงรักใต้เงาพยัคฆ์   ตอนที่ 17: ลานล่าเหมันต์ คมเขี้ยวใต้เสียงเย้ยหยัน

    สายลมหนาวต้นเหมันต์พัดกระหน่ำทุ่งล่าสัตว์หลวง ‘ไป๋หลงซาน’ จนเกล็ดหิมะบางเบาปลิวเคว้งคว้าง ธงทิวสีเหลืองอร่ามปักลายมังกรห้าเล็บสะบัดพรึบพรับท้าทายไอหมอกที่ลอยต่ำ ยอดสนเขียวชอุ่มถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลนตัดกับผืนพรมแดงสดที่ปูทอดยาวจากหน้าพลับพลาที่ประทับขององค์จักรพรรดิลงสู่ลานประลองธนูเสียงกลองศึกดังกึกก้องกังวานสลับกับเสียงเป่าเขาสัตว์ส่งสัญญาณเปิดงานเทศกาลล่าสัตว์ประจำปี เหล่าขุนนาง แม่ทัพหนุ่ม และเชื้อพระวงศ์ต่างสวมชุดรัดกุมสำหรับล่าสัตว์สีสันสดใส ขี่อาชาพันธุ์ดีเหยียบย่ำหิมะจนแหลกละเอียด ธนูคันงามและกระบอกเกาทัณฑ์ทองคำสะท้อนแสงแดดระยิบระยับ ทุกผู้ต่างหมายมั่นจะคว้าชัยชนะ นำหัวกวางทองคำหรือหนังพยัคฆ์ขาวมาถวายเบื้องพระพักตร์เพื่อหวังความก้าวหน้าในราชสำนักทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศอันคึกคักและเสียงหัวเราะกึกก้องนั้นตรงมุมตะวันตกเฉียงใต้ของพลับพลาหลวง อันเป็นตำแหน่งที่ลมหนาวพัดโกรกแรงที่สุดและไร้แสงแดดส่องถึง กลับมีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่อย่างโดดเดี่ยว

  • เคียงรักใต้เงาพยัคฆ์   ตอนที่ 16: นางพญาคืนรัง นกกระจอกตกตระหนก

    สายลมปลายวสันต์พัดพาเอาละอองเกสรดอกหลิวปลิวว่อนไปทั่วท้องถนนสายทิศประจิม หน้าประตูใหญ่ของจวนเหยียนอ๋องที่เคยเงียบเชียบดั่งป่าช้า บัดนี้กลับมีเกี้ยวหลังคาทรงแปดเหลี่ยมสีแดงชาดหรูหราจอดเทียบอยู่ตัวเกี้ยวบุด้วยผ้าแพรต่วนชั้นดีปักลวดลายดอกโบตั๋นล้อมเมฆา มีคนหามรูปร่างกำยำถึงสี่คน และบ่าวรับใช้ติดตามอีกครึ่งโหล นี่คือเกี้ยวของคุณหนูใหญ่แห่งจวนขุนนางขั้นสี่ไป๋รั่วหลันม่านเกี้ยวถูกเปิดออกด้วยมือเรียวที่ประดับด้วยแหวนหยกสีเขียวมรกต ไป๋รั่วหลันเยื้องย่างก้าวลงมาจากเกี้ยวด้วยท่วงท่าเย่อหยิ่งดั่งนางพญา นางสวมชุดกระโปรงผ้าไหมต่วนสีชมพูกลีบบัวซ้อนทับด้วยเสื้อคลุมขนกระต่ายสีขาวบริสุทธิ์ บนศีรษะปักปิ่นทองคำฝังไข่มุกเม็ดโตระย้าส่ายไหวตามจังหวะก้าวเดิน ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยแป้งผัดหน้าราคาแพงและชาดสีสดเชิดรั้นขึ้นอย่างถือดีนางมองดูกำแพงอิฐสีเทาของจวนด้วยสายตารังเกียจระคนสะใจ‘นังลู่หลิน... ป่านนี้คงมีสภาพไม่ต่างจากผีเฝ้าหลุมศ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status