Startseite / รักโบราณ / เคียงรักใต้เงาพยัคฆ์ / ตอนที่ 19: วาตะคลั่งกลางพงไพร อัคคีเสน่หาในหุบผา

Teilen

ตอนที่ 19: วาตะคลั่งกลางพงไพร อัคคีเสน่หาในหุบผา

last update Veröffentlichungsdatum: 15.11.2026 19:30:07

 

ลมกรรโชกหวีดหวิวแปรเปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว เมฆาสีหมึกหนาทึบที่กลืนกินแสงตะวันบัดนี้กลั่นตัวลงมาเป็นสายฝนกระหน่ำซัดสาด ท่ามกลางฤดูหนาวที่กำลังเปลี่ยนผ่าน สายพิรุณมิใช่น้ำอันอบอุ่นชะโลมผืนดิน หากแต่เย็นเฉียบดั่งเข็มนับพันเล่มที่ร่วงหล่นลงมาจากสรวงสวรรค์ ปะทะกับพื้นหินและเกล็ดหิมะเก่าจนละลายกลายเป็นโคลนลื่นคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นไอดินและคาวเลือด

เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องกัมปนาทสะท้อนทั่วหุบเขาไป๋หลงซาน อัสนีบาตแลบแปลบปลาบฉีกกระชากม่านนภาสีดำมืดให้สว่างวาบเป็นระยะ

เซียวเหยียนโอบอุ้มร่างบางของไป๋ลู่หลินไว้แนบอก สองขายาวก้าวเหยียบย่ำลงบนโขดหินลื่นชันด้วยวิชาตัวเบาอันเยี่ยมยุทธ์ ชายเสื้อคลุมเปียกชุ่มแนบสนิทไปกับกล้ามเนื้อลำตัว ทว่าท่อนแขนแกร่งที่ช้อนใต้แผ่นหลังและข้อพับขาของนางกลับมั่นคงดั่งคีมเหล็กกล้า ปราณแท้จริงสายอบอุ่นถูกส่งผ่านฝ่ามือหนาเข้าสู่แผ่นหลังของลู่หลินอย่างต่อเนื่องเพื่อสลายไอเย็นยะเยือกที่แทรกซึมผ่านอาภรณ์ของนาง

“ตรงนั้น... มีโพรงถ้ำอยู่หลังม่านเถาวัลย์”

เสียงหวานสั่นสะท้านชี้บอกทิศทาง ลู่หลินซบใบหน้าแนบชิดซอกคอหนา ลมหายใจร้อนผ่าวของนางเป่ารดผิวเนื้อสีทองแดง คมธนูอาบยาพิษที่กรีดผ่านต้นแขนของนางแม้มิได้แทรกซึมลึก ทว่าความชื้นและพิษไอเย็นจากเมฆฝนกลับเริ่มกระตุ้นให้บาดแผลระบมจนผิวขาวผ่องขึ้นรอยแดงก่ำ

เซียวเหยียนพุ่งทะยานร่างฝ่าม่านเถาวัลย์และกิ่งไม้หนาทึบ ร่างทั้งสองร่วงหล่นลงบนพื้นหินแห้งสนิทภายในถ้ำลึก

ตุบ!

ชายหนุ่มประคองวางร่างของลู่หลินลงบนหินเรียบอย่างทะนุถนอม ก่อนจะหมุนตัวหันกลับไปคว้าหินก้อนยักษ์ที่ปากถ้ำ ผลักเลื่อนมันเข้ามาบดบังช่องทางเข้าไว้เหลือเพียงร่องระบายอากาศขนาดเล็ก ตัดขาดพายุฝนภายนอกให้กลายเป็นเพียงเสียงคำรามแผ่วเบาที่สะท้อนอยู่บนหน้าผา

ความมืดมิดเข้าปกคลุมทั่วบริเวณในทันที มีเพียงเสียงหยดน้ำที่ไหลรินตามซอกหิน และเสียงหอบหายใจของคนทั้งสอง

ฟู่...

เสียงเสียดสีของหินเหล็กไฟดังขึ้นสองครา ประกายไฟสีส้มสว่างวาบขึ้นกลางความมืด เซียวเหยียนเก็บรวบรวมกิ่งไม้แห้งและรากสนที่ตกค้างอยู่ก้นถ้ำมาก่อเป็นกองไฟขนาดย่อม เปลวเพลิงสีทองค่อยๆ ลุกโชน ขับไล่ความมืดและไอหนาวเหน็บออกไปทีละน้อย เผยให้เห็นโพรงถ้ำศิลาธรรมชาติที่ลึกและปลอดภัย ผนังหินสะท้อนแสงไฟวูบวาบดั่งม่านทองคำ

เซียวเหยียนทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าลงเบื้องหน้าของลู่หลิน แสงไฟสีส้มสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายดั่งรูปสลัก หยาดน้ำฝนเกาะพราวบนแพขนตาและโครงหน้า เสื้อคลุมสีดำเปียกโชกของเขาถูกถอดเหวี่ยงทิ้งลงข้างกองไฟ เผยให้เห็นแผงอกกำยำที่ชุ่มไปด้วยหยาดน้ำและรอยแผลเป็นนับสิบแห่ง มัดกล้ามเนื้อทุกส่วนตึงแน่นจากการกรำศึกและการพุ่งทะยานฝ่าพายุ

สายตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวของเขาเลื่อนลงมองร่างบางที่นั่งคุดคู้กอดเข่าอยู่บนหิน

เสื้อผ้าไหมสีครามเข้มของลู่หลินเปียกแนบเนื้อจนโปร่งแสง ผิวขาวผ่องดั่งหิมะบริสุทธิ์ปรากฏแก่สายตาอย่างเลือนราง เส้นโค้งเว้าของเอวคอดกิ่วและทรวงอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจทำให้ลำคอของชายหนุ่มแห้งผาก ทว่าสิ่งที่สะกดสายตาของเขาไว้จนประกายตาแข็งกร้าวขึ้นมา... คือรอยฉีกขาดตรงต้นแขนขวาที่มีคราบเลือดสีคล้ำไหลซึมออกมาปะปนกับหยาดน้ำ

“ถอดเสื้อออก...”

น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจสั่งการเด็ดขาด ทว่าแฝงความร้อนรนที่ไม่อาจซ่อนมิด

ลู่หลินช้อนสายตาดอกท้อขึ้นมองเขา ริมฝีปากอิ่มของนางสั่นระริกด้วยความหนาวเหน็บจนเปลี่ยนเป็นสีม่วงซีด นางพยายามยกมือขึ้นเพื่อปลดสายรัดเอว ทว่ากล้ามเนื้อหัวไหล่ที่ถูกฟาดด้วยด้ามดาบกลับเกร็งค้างจนนางต้องนิ่วหน้าครางแผ่วเบา

“อึก...”

“อยู่นิ่งๆ ข้าจัดการเอง”

เซียวเหยียนขยับตัวเข้ามาประชิด เขานั่งคุกเข่าลงระหว่างเรียวขาทั้งสองข้างของนาง มือหนาใหญ่ที่หยาบกร้านเอื้อมไปจับชายสาบเสื้อคลุมของนาง ค่อยๆ ปลดปมเชือกไหมที่เปียกชุ่มออกอย่างระมัดระวัง สัมผัสจากปลายนิ้วร้อนจัดของเขาที่เฉียดผ่านผิวเนื้อเย็นเฉียบของนาง ทำให้ลู่หลินสะท้านยะเยือกไปทั้งสรรพางค์กาย

เสื้อคลุมตัวนอกและเสื้อตัวในที่เปียกโชกถูกลอกออกจากร่างบางอย่างเชื่องช้า ทิ้งตัวลงกองบนพื้นหิน

บัดนี้... ร่างกายท่อนบนของลู่หลินจึงเหลือเพียงเอี๊ยมผ้าต่วนสีแดงเพลิงที่ชื้นแฉะแนบชิดไปกับเต้าทรวงอวบสล้าง ยอดปทุมถันสีชมพูระเรื่อชูชันดันเนื้อผ้าเปียกน้ำจนเห็นรูปทรงกลมกลึงชัดเจน ผิวเนื้อเนียนละเอียดดั่งหยกขาวต้องแสงไฟจากกองเพลิงจนเปล่งประกายสีส้มทองระเรื่อ

เซียวเหยียนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ทว่าเขาสะกดข่มความปรารถนาดิบเถื่อนไว้ในใจ ชายหนุ่มดึงมีดสั้นด้ามเงินที่เสียบอยู่ตรงเอวของนางออกมา จ่อปลายมีดเข้ากับเปลวไฟเพื่อฆ่าเชื้อ

“พิษจากคันธนูเป็นพิษ ‘หญ้าเขี้ยวอสรพิษ’...” เซียวเหยียนเอ่ยเสียงพร่า “หากไม่รีบกรีดเอาเลือดพิษออกก่อนที่ไอเย็นจะปิดกั้นเส้นเลือด แขนขวาของเจ้าจะเน่าเปื่อยจนใช้งานไม่ได้”

“หม่อมฉันรู้เพคะ...” ลู่หลินกัดริมฝีปากล่างแน่น ดวงตาจับจ้องใบหน้าคมคายของเขาอย่างเด็ดเดี่ยว “ลงมือเถิดเพคะ... หม่อมฉันทนได้”

ฉึก!

ปลายมีดร้อนจัดกรีดลงบนรอยแผลที่ต้นแขนอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เลือดสีม่วงดำคล้ำพวยพุ่งซึมออกมาทันที ลู่หลินหลับตาแน่น ข่มความเจ็บปวดจนเล็บมือจิกลงบนหน้าตักแกร่งของเซียวเหยียนอย่างแรงจนเนื้อผ้าฉีกขาด

ทว่าสิ่งที่นางไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

เซียวเหยียนมิได้ใช้เศษผ้าซับเลือด...

ทว่าเขากลับโน้มศีรษะลงมา ประกบขอบริมฝีปากร้อนจัดลงบนปากแผลที่ต้นแขนของนางโดยตรง

“อ๊ะ...!” ลู่หลินสะดุ้งสุดตัว ดวงตาดอกท้อเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “ท่านอ๋อง! อย่านะเพคะ... ในเลือดมีพิษ”

เซียวเหยียนไม่รับฟังคำทัดทาน เรียวลิ้นร้อนของเขาตวัดดูดดึงเอาเลือดพิษและน้ำเหลืองที่คั่งค้างออกจากบาดแผลอย่างต่อเนื่อง ก่อนจะหันศีรษะไปถ่มเลือดสีคล้ำทิ้งลงบนพื้นหินข้างตัว เขาก้มลงดูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระทั่งเลือดที่ไหลรินออกมาเปลี่ยนเป็นสีแดงสด

ลิ้นสากชื้นของเขาเลียทำความสะอาดผิวเนื้อรอบรอยแผลอย่างอ่อนโยน ละมุนละไมดั่งสัตว์ป่าที่กำลังเยียวยาบาดแผลให้แก่คู่ครองของตน

ความเจ็บปวดในคราแรก พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยกระแสความรู้สึกซาบซ่านและอุ่นวาบที่แล่นปราดจากต้นแขนเข้าสู่ขั้วหัวใจของลู่หลิน

นางก้มลงมองบุรุษผู้สูงศักดิ์ บุรุษผู้เป็นแม่ทัพใหญ่ที่คุมชะตาคนนับแสน ทว่าบัดนี้เขากลับยอมคุกเข่าลงแทบตักของนาง ยอมกลืนกินเลือดพิษเพื่อช่วยชีวิตนางโดยไม่หวาดเกรงความตายแม้แต่น้อย

“เหตุใด... จึงต้องทำถึงเพียงนี้เพคะ” น้ำเสียงของนางสั่นเครือ หยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันเอ่อล้นคลอเบ้า

เซียวเหยียนค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากต้นแขนของนาง ริมฝีปากของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโลหิตสีแดงสด ทว่าแววตาสีดำสนิทที่จับจ้องนางในยามนี้ กลับไม่มีความเย็นชาหรือร่องรอยของการเสแสร้งหลงเหลืออยู่อีกต่อไป

มันลุกโชนไปด้วย ‘ความรัก’ และ ‘ความปรารถนา’ที่สะกดกลั้นมาเนิ่นนาน

“ข้าบอกเจ้าไปแล้วมิใช่รึ...”

เขาเอ่ยเสียงพร่าต่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อที่เปลือยเปล่าของนาง “ร่างกายนี้เป็นของข้า เลือดทุกหยดของเจ้าเป็นของข้า... แม้กระทั่งพญามัจจุราช ก็ไม่มีสิทธิ์มาพรากเจ้าไปจากอกข้า”

มือหนาของเขายกขึ้น ประคองใบหน้างามรูปไข่ไว้ ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยหยาดน้ำตาออกจากหางตาของนางอย่างนุ่มนวล ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมา บดขยี้ริมฝีปากของเขาลงบนกลีบปากอิ่มของนางในทันที

จุมพิตครานี้ มิได้เริ่มต้นด้วยความรุนแรงหรือการข่มขู่ดั่งเช่นคืนเข้าหอ

ทว่ามันคือจุมพิตที่ลึกซึ้ง อ่อนหวาน และเต็มไปด้วยการหลอมละลายของดวงวิญญาณสองดวงที่ผ่านความเป็นความตายมาร่วมกัน รสคาวเลือดจางๆ บนริมฝีปากของเขากลับกลายเป็นชนวนจุดประกายไฟตัณหาที่ซ่อนเร้นอยู่ในกายของทั้งคู่ให้ระเบิดออก ลิ้นร้อนสอดแทรกทะลวงเข้าสู่โพรงปากหวานล้ำ กวาดต้อนดูดดึงและพัวพันกับเรียวลิ้นเล็กของนางอย่างหิวกระหาย

ลู่หลินครางแผ่วเบาในลำคอ สองแขนที่เคยอ่อนล้าพลันยกขึ้นโอบกอดรอบลำคอหนาของเขาไว้แน่น แอ่นกายเข้าหาไออุ่นอันร้อนระอุของบุรุษเพศอย่างลืมตัว

พรึ่บ!

เซียวเหยียนเอื้อมมือไปด้านหลัง กระตุกสายผูกเอี๊ยมสีแดงเพลิงของนางเพียงครั้งเดียว ผ้าไหมชื้นแฉะร่วงหล่นลงสู่พื้นหิน เผยให้เห็นเต้าทรวงขาวผ่องสล้างที่ลอยเด่นท้าทายเปลวไฟ ยอดปทุมถันสีหวานชูชันแข็งเป็นไตสั่นระริกตามจังหวะหายใจ

สายตาคมกริบของเซียวเหยียนกวาดมองเรือนร่างงดงามที่เปิดเปลือยต่อหน้าเขาด้วยความลุ่มหลงอย่างถึงที่สุด เขาก้มหน้าลง ครอบครองยอดอกอวบอิ่มข้างซ้ายด้วยริมฝีปากร้อนจัด ดูดดึงและขบกัดเบาๆ สลับกับการใช้ลิ้นตวัดเลียวนเวียนเป็นวงกลม

“อ๊า... เซียวเหยียน... อื้ม...”

ลู่หลินหวีดร้องครางหวานออกมาอย่างไม่อาจควบคุม ร่างกายของนางแอ่นโค้งขึ้นจากชานหิน ปลายนิ้วมือจิกลงบนกล้ามเนื้อหัวไหล่ที่ตึงแน่นของเขา ความร้อนจากริมฝีปากของเขาแล่นพล่านลงสู่ช่องท้องน้อยราวกับกระแสน้ำวนที่กำลังเดือดพล่าน

มือหนาอีกข้างหนึ่งของเขาไม่ปล่อยให้เวลาสูญเปล่า เลื่อนต่ำลงไปปลดกางเกงผ้าไหมเปียกชื้นของนาง รูดรั้งมันออกจากเรียวขาขาวผ่องและโยนทิ้งไปข้างกองไฟ ปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายออกจากร่างของนางจนหมดสิ้น

ความเย็นยะเยือกของถ้ำหินปะทะเข้ากับผิวกายที่เปลือยเปล่าเพียงชั่วพริบตา ก่อนที่ร่างสูงใหญ่กำยำของเซียวเหยียนจะทาบทับลงมาปกคลุมนางไว้ทั้งร่าง

เขาดึงกางเกงขายาวของตนเองออกอย่างรวดเร็ว ปลดปล่อยแก่นกายขนาดมหึมาที่ตื่นตัวจนถึงขีดสุด ร้อนผ่าวและแข็งแกร่งดั่งท่อนเหล็กกล้าที่ผ่านการหลอมตีในเตาอัคคี ปลายยอดสีเข้มฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำใส ดุนดันเข้ากับเนินเนื้ออวบอูมที่ซ่อนอยู่ระหว่างขาของนางอย่างดุดัน

ลู่หลินสะท้านไปทั้งร่าง เมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุและขนาดอันน่าเกรงขามของเขา ร่องทางรักที่บอบบางเริ่มหลั่งรินน้ำหวานบริสุทธิ์ออกมาเคลือบชโลมปากทางอย่างห้ามไม่อยู่

“เจ้าพร้อมจะเป็นของข้า... อย่างแท้จริงหรือไม่ ลู่หลิน”

เซียวเหยียนกระซิบชิดริมหูนิ่ม นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องลึกเข้าไปในดวงตาดอกท้อของนางอย่างรอคอยคำตอบ

ลู่หลินมองสบตากับพยัคฆ์หนุ่ม แววตาของนางไม่มีความลังเลหรือความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่อีกต่อไป นางยกสองขาเรียวขาวผ่องขึ้น เกี่ยวรัดรอบเอวสอบที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของเขาไว้แน่น ดึงรั้งให้เขาเข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้น

“หม่อมฉันเป็นของท่าน... ทั้งร่างกายและวิญญาณ... เซียวเหยียน”

คำตอบของนางเปรียบเสมือนการปลดปล่อยพันธนาการสุดท้ายของสัตว์ป่า

เซียวเหยียนไม่รอช้าอีกต่อไป มือหนาข้างหนึ่งช้อนใต้สะโพกกลมกลึงของนางให้ลอยเด่นขึ้น ปรับองศาให้ร่องทางรักเปิดกว้าง ก่อนจะ... กดกระแทกสะโพกสอบ ดันแก่นกายขนาดมหึมาแทรกซึมเข้าไปในช่องทางรักที่คับแน่นในคราวเดียวจนมิดด้าม

“กรี๊ดดดดด!”

ลู่หลินหวีดร้องออกมาสุดเสียง ลำคอระหงเชิดขึ้นจนเส้นเลือดปูดโปน ร่างกายแอ่นโค้งรับความคับแน่นที่แทรกตัวเข้ามาจนถึงส่วนลึกที่สุด ความร้อนระอุจากตัวตนของเขาแผดเผาผนังเนื้อนุ่มด้านในจนร้อนฉ่า ช่องทางรักที่คับแคบตอดรัดแก่นกายของเขาแน่นขนัดดั่งปลอกไหมชั้นเลิศที่รัดรึงรอบท่อนเหล็กหลอม

“อึก... แน่นเหลือเกิน... ลู่หลิน...”

เซียวเหยียนสูดปากครางต่ำในลำคอด้วยความเสียวซ่านที่แล่นปราดเข้าสู่ไขสันหลัง เส้นเลือดที่ขมับและลำคอปูดโปนขึ้นมาอย่างน่ากลัว เขาก้มลงจุมพิตปิดปากนาง ดูดกลืนเสียงครางหวานของนางลงสู่ลำคอ พร้อมกับที่สะโพกสอบเริ่มขยับ

“สวบ... พั่บ! พั่บ!”

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องกังวานเคล้าคลอไปกับเสียงสายฝนที่กระหน่ำซัดสาดอยู่นอกถ้ำ เซียวเหยียนมิได้มีความอ่อนล้าหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย เขากระแทกกระทั้นตัวตนขนาดใหญ่โตเข้าออกอย่างหนักหน่วง ลึกซึ้ง และสม่ำเสมอ ทุกลวดลายการขยับกายเต็มไปด้วยพละกำลังอันล้นเหลือของจอมทัพ

ลู่หลินถูกคลื่นความสุขสมซัดกระหน่ำจนสติแทบหลุดลอย ร่างกายบิดเร่าอยู่ใต้ร่างหนา ทรวงอกอวบอิ่มแกว่งไกวตามแรงกระแทก เซียวเหยียนก้มลงบีบเค้นเต้าทรวงนุ่มหยุ่นอย่างเมามัน ปลายถันสีสดถูกเขาดูดดึงจนเกิดเสียงดังจ๊วบจ๊าบหยาบโลน

“อ๊ะ... อ๊าห์... เซียวเหยียน... แรงอีก... อึก... ข้าไม่ไหวแล้ว...!”

เสียงหวานสะอื้นไห้ครวญครางอย่างไม่อายฟ้าดิน ความหนาวเหน็บของถ้ำศิลาถูกแผดเผาจนกลายเป็นทะเลเพลิงด้วยไฟราคะที่ลุกโชนตลอดทั้งคืน

เซียวเหยียนเปลี่ยนท่วงท่า ดึงร่างบางของนางขึ้นมานั่งคร่อมทับบนตักแกร่งของเขา โดยที่แก่นกายยังคงเชื่อมต่อและฝังลึกอยู่ภายใน เขายกสะโพกของนางขึ้นลง บดขยี้จุดกระสันด้านในสุดของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลู่หลินกอดคอเขาไว้แน่น โยกคลอนสะโพกตอบรับจังหวะรักของเขาอย่างเร่าร้อนและบ้าคลั่งไม่แพ้กัน

หยาดเหงื่อของคนทั้งสองหลอมรวมกันจนเปียกโชกไปทั้งร่าง ท่ามกลางความมืดมิดและแสงไฟสีส้มที่เต้นระริก

พั่บ! พั่บ! พั่บ! พั่บ!

จังหวะสะโพกสอบเร่งเร้าขึ้นจนถึงขีดสุด เซียวเหยียนกระแทกกายเข้าใส่จุดลึกสุดอย่างรุนแรงเป็นชุดสุดท้าย ลู่หลินกรีดร้องออกมา ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ช่องทางรักบีบรัดตอดรัดตัวตนของเขาถี่รัวประหนึ่งจะรีดเค้นเอาทุกหยาดหยด แสงสว่างสีขาวโพลนระเบิดออกในสมองของนาง สายธารแห่งความสุขอันล้นพ้นทะลักบ่าออกมาโอบชโลมตัวตนของเขาจนเปียกชุ่ม

และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เซียวเหยียนก็คำรามลั่นถ้ำดั่งพยัคฆ์คลั่ง

เขากดสะโพกสอบแนบตรึงร่างของนางไว้จนขยับไม่ได้ ก่อนจะ... ปลดปล่อยสายธารแห่งชีวิตอันร้อนระอุ พุ่งฉีดทะลักเข้าสู่ส่วนลึกที่สุดของมดลูกนางอย่างรุนแรง

“อึก... ฮึ่มมม!”

ความร้อนผ่าวดั่งลาวาหลอมเหลวแผ่ซ่านไปทั่วท้องน้อยของลู่หลิน หล่อหลอมให้ร่างของนางและเขากลายเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งสองกอดก่ายกันแน่น หอบหายใจรดรินซอกคอของกันและกัน ปล่อยให้เปลวเพลิงแห่งราคะและหยาดน้ำรัก เชื่อมโยงชะตากรรมของพวกเขาไว้ด้วยกันชั่วนิรันดร์

พายุฝนภายนอกค่อยๆ สร่างซาลงเมื่อยามรุ่งอรุณมาเยือน แสงตะวันสีทองแรกแห่งวันสาดส่องลอดรอยแยกของหินก้อนยักษ์เข้ามาทาบทับลงบนร่างเปลือยเปล่าของคนทั้งสองที่นอนกอดก่ายกันอยู่ข้างกองไฟที่มอดดับเหลือเพียงเถ้าถ่านอุ่น

เซียวเหยียนลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีดำสนิททอดมองสตรีในอ้อมแขนที่กำลังหลับใหลอย่างสงบ ใบหน้างามของนางยังคงมีรอยยิ้มบางเบาประดับอยู่ ริมฝีปากอิ่มบวมเจ่อด้วยพิษจุมพิต ผิวพรรณขาวผ่องมีรอยรักสีแดงชาดประทับอยู่ทั่วเรือนร่าง

เขายกมือหนาขึ้น ลูบไล้เส้นผมยาวสลวยของนางอย่างทะนุถนอม สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาเติมเต็มหัวใจที่เคยเยียบเย็นดั่งก้อนน้ำแข็งมาเนิ่นนาน

ลู่หลินค่อยๆ ปรือตาดอกท้อขึ้น สบตากับบุรุษผู้เป็นเจ้าชีวิตของนาง

“ตื่นแล้วรึ พระชายาของข้า...” เซียวเหยียนกระซิบเสียงนุ่ม โน้มตัวลงจุมพิตหน้าผากมนของนางอย่างแผ่วเบา

ลู่หลินยิ้มรับ นางขยับกายเข้าไปซุกแนบชิดกับแผงอกแกร่งของเขามากขึ้น สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นหนักแน่นและมั่นคง

“ฝนหยุดแล้วเพคะ ท่านอ๋อง...” นางเอ่ยเสียงแผ่วเบา

“อืม... ฝนหยุดแล้ว”

เซียวเหยียนปรายตามองออกไปนอกถ้ำ แววตาของเขากลับมาคมกริบและดุดันดั่งพญามังกรอีกครั้ง

“และเมื่อเราก้าวเท้าออกจากถ้ำแห่งนี้ สงครามที่แท้จริงระหว่างเรากับราชสำนัก กำลังจะเริ่มต้นขึ้น และข้าจะทำให้พวกมันต้องชดใช้ทุกหยาดเหงื่อและรอยแผลที่พวกมันทำกับเจ้า”

ลู่หลินกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น นางรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยคมดาบและยาพิษ ทว่าตราบใดที่นางมีบุรุษผู้นี้อยู่เคียงข้าง... นางก็ไม่หวาดเกรงสิ่งใดในใต้หล้าอีกต่อไป

Lies dieses Buch weiterhin kostenlos
Code scannen, um die App herunterzuladen

Aktuellstes Kapitel

  • เคียงรักใต้เงาพยัคฆ์   ตอนที่ 21: ระบำมัจจุราชบนแพรต่วน คมเขี้ยวใต้สายตานางโลม

    หลังเหตุการณ์พายุหิมะในหุบเขาไป๋หลงซานผ่านพ้นไปได้เพียงสิบวัน ทั่วทั้งเมืองหลวงต้าเซี่ยต่างร่ำลือถึงความพ่ายแพ้และอัปยศของเหยียนอ๋อง ข่าวลือที่ถูกปล่อยออกมาอย่างแนบเนียนระบุว่า อ๋องพิการเซียวเหยียนถูกฝูงสัตว์ร้ายไล่ต้อนจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด หากมิได้องครักษ์หลวงที่ลาดตระเวนผ่านมาพบเข้า ป่านนี้คงกลายเป็นเศษกระดูกกลางป่าหิมะไปแล้ว และแม้จะรอดชีวิตกลับมาได้ แต่ก็ต้องนอนซมหมดสติ ขาทั้งสองข้างที่เคยขยับไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งทรุดหนักจนไม่อาจทรงกายลุกนั่งบนรถเข็นได้เกินหนึ่งชั่วยามทว่า... ในจวนอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย หวังเจี้ยนกั๋ว ชายชราเคราขาวยาวผู้กุมอำนาจบริหารราชการแผ่นดินครึ่งค่อนราชสำนัก กลับมิได้ปักใจเชื่อรายงานอันไร้ร่องรอยนั้นห้องโถงใหญ่ของจวนอัครเสนาบดีอบอวลไปด้วยควันกำยานไม้จันทน์เทศ หวังเจี้ยนกั๋วนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้พะยูง มือผอมเกร็งดั่งกรงเล็บพญาแร้งกำลังลูบคลำเศษเนื้อไม้ไผ่ที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง เศษซากของกิ่งสนแห้งที่ถูกนำกลับมาจากลานสังหารในหุบเขา“กิ่งสนแห้งเพีย

  • เคียงรักใต้เงาพยัคฆ์   ตอนที่ 20: สัญญาร่วมเลือด สละบัลลังก์มังกรสู่เสรีภาพ

    ม่านหมอกสีเทาหม่นที่เคยห่อหุ้มเทือกเขาไป๋หลงซานเริ่มสลายตัวเมื่อสายลมตะวันออกพัดพรู ละอองฝนที่ร่วงหล่นตลอดทั้งคืนชะล้างคราบไอพิษและหยาดโลหิตบนยอดสนจนกลายเป็นหยดน้ำค้างใสเกาะพราวอยู่บนใบเรียวแหลม ทว่าความเยือกเย็นของอากาศหลังพายุใหญ่ก็ยังคงแทรกซึมผ่านรอยแยกของหินปากถ้ำเข้ามา ทักทายผิวกายอันอบอุ่นของคนสองคนที่ยังคงแนบชิดภายในถ้ำศิลาอันเงียบสงบ กองเพลิงที่มอดดับไปเหลือเพียงเถ้าถ่านสีเทาและไอร้อนบางเบาที่ลอยเอื่อยขึ้นสู่ปล่องหินด้านบนไป๋ลู่หลินนอนทอดกายอยู่บนแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของเซียวเหยียน ลมหายใจของนางสม่ำเสมอ ผิวพรรณขาวผ่องดั่งหยกขาวที่เคยซีดเซียวจากไอพิษและบาดแผล บัดนี้กลับคืนสู่สีเลือดฝาดระเรื่อ รอยฟกช้ำและรอยรักสีชาดที่ประทับอยู่ตามแนวลาดไหล่ ซอกคอ และเนินอกอวบอิ่ม เป็นดั่งเครื่องหมายการค้าแห่งความผูกพันอันลึกซึ้งที่เพิ่งผ่านพ้นมาตลอดค่ำคืนนางค่อยๆ ขยับนิ้วมือ เรียวแขนบางที่โอบรอบเอวสอบของเขาไว้เริ่มรู้สึกถึงความอบอุ่นอันมั่นคง บาดแผลที่ต้น

  • เคียงรักใต้เงาพยัคฆ์   ตอนที่ 19: วาตะคลั่งกลางพงไพร อัคคีเสน่หาในหุบผา

    ลมกรรโชกหวีดหวิวแปรเปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว เมฆาสีหมึกหนาทึบที่กลืนกินแสงตะวันบัดนี้กลั่นตัวลงมาเป็นสายฝนกระหน่ำซัดสาด ท่ามกลางฤดูหนาวที่กำลังเปลี่ยนผ่าน สายพิรุณมิใช่น้ำอันอบอุ่นชะโลมผืนดิน หากแต่เย็นเฉียบดั่งเข็มนับพันเล่มที่ร่วงหล่นลงมาจากสรวงสวรรค์ ปะทะกับพื้นหินและเกล็ดหิมะเก่าจนละลายกลายเป็นโคลนลื่นคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นไอดินและคาวเลือดเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องกัมปนาทสะท้อนทั่วหุบเขาไป๋หลงซาน อัสนีบาตแลบแปลบปลาบฉีกกระชากม่านนภาสีดำมืดให้สว่างวาบเป็นระยะเซียวเหยียนโอบอุ้มร่างบางของไป๋ลู่หลินไว้แนบอก สองขายาวก้าวเหยียบย่ำลงบนโขดหินลื่นชันด้วยวิชาตัวเบาอันเยี่ยมยุทธ์ ชายเสื้อคลุมเปียกชุ่มแนบสนิทไปกับกล้ามเนื้อลำตัว ทว่าท่อนแขนแกร่งที่ช้อนใต้แผ่นหลังและข้อพับขาของนางกลับมั่นคงดั่งคีมเหล็กกล้า ปราณแท้จริงสายอบอุ่นถูกส่งผ่านฝ่ามือหนาเข้าสู่แผ่นหลังของลู่หลินอย่างต่อเนื่องเพื่อสลายไอเย็นยะเยือกที่แทรกซึมผ่านอาภรณ์ของนาง“ตรงนั้น... มีโพรงถ้ำอยู่หลังม่านเถาวัลย์”

  • เคียงรักใต้เงาพยัคฆ์   ตอนที่ 18: พายุโลหิตกลางหุบผา คมเขี้ยวพยัคฆ์เงา

    สายลมกรรโชกหวีดหวิวพัดพาเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาอย่างหนัก ท้องฟ้าเหนือเทือกเขาไป๋หลงซานแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นดั่งเถ้าถ่าน เสียงแตรเขาสัตว์และเสียงโห่ร้องของขบวนล่าสัตว์ใหญ่ค่อยๆ แว่วหายไปในม่านหมอกหนาทึบ หลงเหลือไว้เพียงความเงียบงันอันวังเวงลึกเข้ามาใน ‘หุบเขาพยัคฆ์คำรณ’ เส้นทางแคบคดเคี้ยวขนาบข้างด้วยหน้าผาสูงชันและป่าสนทึบ หิมะที่ทับถมหนาเกือบครึ่งคอกวางทำให้การสัญจรเป็นไปอย่างยากลำบาก ลู่หลินก้าวเท้าอย่างระมัดระวัง สองมือเรียวยังคงดันด้ามจับรถเข็นไม้จันทน์ดำไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ล้อไม้บดขยี้แผ่นน้ำแข็งส่งเสียงกรอบแกรบเป็นจังหวะเนิบช้าบนรถเข็น เซียวเหยียนยังคงนั่งนิ่งคู้กายอยู่ใต้ผ้าห่มขนสัตว์หนา แสร้งทำเป็นคนป่วยที่แทบไร้ลมหายใจ ทว่าใต้เปลือกตาที่ปรือลงครึ่งหนึ่ง ดวงตาดำสนิทคู่นั้นกำลังจับจังหวะลมหายใจและเสียงสั่นสะเทือนของเกล็ดหิมะรอบทิศทางอย่างใจเย็น“พวกมันเลือกชัยภูมิได้ไม่เลว...”เสียงกระซิบแหบพร่าของเซียวเหยียนแผ่ว

  • เคียงรักใต้เงาพยัคฆ์   ตอนที่ 17: ลานล่าเหมันต์ คมเขี้ยวใต้เสียงเย้ยหยัน

    สายลมหนาวต้นเหมันต์พัดกระหน่ำทุ่งล่าสัตว์หลวง ‘ไป๋หลงซาน’ จนเกล็ดหิมะบางเบาปลิวเคว้งคว้าง ธงทิวสีเหลืองอร่ามปักลายมังกรห้าเล็บสะบัดพรึบพรับท้าทายไอหมอกที่ลอยต่ำ ยอดสนเขียวชอุ่มถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลนตัดกับผืนพรมแดงสดที่ปูทอดยาวจากหน้าพลับพลาที่ประทับขององค์จักรพรรดิลงสู่ลานประลองธนูเสียงกลองศึกดังกึกก้องกังวานสลับกับเสียงเป่าเขาสัตว์ส่งสัญญาณเปิดงานเทศกาลล่าสัตว์ประจำปี เหล่าขุนนาง แม่ทัพหนุ่ม และเชื้อพระวงศ์ต่างสวมชุดรัดกุมสำหรับล่าสัตว์สีสันสดใส ขี่อาชาพันธุ์ดีเหยียบย่ำหิมะจนแหลกละเอียด ธนูคันงามและกระบอกเกาทัณฑ์ทองคำสะท้อนแสงแดดระยิบระยับ ทุกผู้ต่างหมายมั่นจะคว้าชัยชนะ นำหัวกวางทองคำหรือหนังพยัคฆ์ขาวมาถวายเบื้องพระพักตร์เพื่อหวังความก้าวหน้าในราชสำนักทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศอันคึกคักและเสียงหัวเราะกึกก้องนั้นตรงมุมตะวันตกเฉียงใต้ของพลับพลาหลวง อันเป็นตำแหน่งที่ลมหนาวพัดโกรกแรงที่สุดและไร้แสงแดดส่องถึง กลับมีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่อย่างโดดเดี่ยว

  • เคียงรักใต้เงาพยัคฆ์   ตอนที่ 16: นางพญาคืนรัง นกกระจอกตกตระหนก

    สายลมปลายวสันต์พัดพาเอาละอองเกสรดอกหลิวปลิวว่อนไปทั่วท้องถนนสายทิศประจิม หน้าประตูใหญ่ของจวนเหยียนอ๋องที่เคยเงียบเชียบดั่งป่าช้า บัดนี้กลับมีเกี้ยวหลังคาทรงแปดเหลี่ยมสีแดงชาดหรูหราจอดเทียบอยู่ตัวเกี้ยวบุด้วยผ้าแพรต่วนชั้นดีปักลวดลายดอกโบตั๋นล้อมเมฆา มีคนหามรูปร่างกำยำถึงสี่คน และบ่าวรับใช้ติดตามอีกครึ่งโหล นี่คือเกี้ยวของคุณหนูใหญ่แห่งจวนขุนนางขั้นสี่ไป๋รั่วหลันม่านเกี้ยวถูกเปิดออกด้วยมือเรียวที่ประดับด้วยแหวนหยกสีเขียวมรกต ไป๋รั่วหลันเยื้องย่างก้าวลงมาจากเกี้ยวด้วยท่วงท่าเย่อหยิ่งดั่งนางพญา นางสวมชุดกระโปรงผ้าไหมต่วนสีชมพูกลีบบัวซ้อนทับด้วยเสื้อคลุมขนกระต่ายสีขาวบริสุทธิ์ บนศีรษะปักปิ่นทองคำฝังไข่มุกเม็ดโตระย้าส่ายไหวตามจังหวะก้าวเดิน ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยแป้งผัดหน้าราคาแพงและชาดสีสดเชิดรั้นขึ้นอย่างถือดีนางมองดูกำแพงอิฐสีเทาของจวนด้วยสายตารังเกียจระคนสะใจ‘นังลู่หลิน... ป่านนี้คงมีสภาพไม่ต่างจากผีเฝ้าหลุมศ

Weitere Kapitel
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status