Home / รักโบราณ / เคียงรักใต้เงาพยัคฆ์ / ตอนที่ 17: ลานล่าเหมันต์ คมเขี้ยวใต้เสียงเย้ยหยัน

Share

ตอนที่ 17: ลานล่าเหมันต์ คมเขี้ยวใต้เสียงเย้ยหยัน

Author: Poinsettia
last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-13 19:30:56

 

สายลมหนาวต้นเหมันต์พัดกระหน่ำทุ่งล่าสัตว์หลวง ‘ไป๋หลงซาน’ จนเกล็ดหิมะบางเบาปลิวเคว้งคว้าง ธงทิวสีเหลืองอร่ามปักลายมังกรห้าเล็บสะบัดพรึบพรับท้าทายไอหมอกที่ลอยต่ำ ยอดสนเขียวชอุ่มถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลนตัดกับผืนพรมแดงสดที่ปูทอดยาวจากหน้าพลับพลาที่ประทับขององค์จักรพรรดิลงสู่ลานประลองธนู

เสียงกลองศึกดังกึกก้องกังวานสลับกับเสียงเป่าเขาสัตว์ส่งสัญญาณเปิดงานเทศกาลล่าสัตว์ประจำปี เหล่าขุนนาง แม่ทัพหนุ่ม และเชื้อพระวงศ์ต่างสวมชุดรัดกุมสำหรับล่าสัตว์สีสันสดใส ขี่อาชาพันธุ์ดีเหยียบย่ำหิมะจนแหลกละเอียด ธนูคันงามและกระบอกเกาทัณฑ์ทองคำสะท้อนแสงแดดระยิบระยับ ทุกผู้ต่างหมายมั่นจะคว้าชัยชนะ นำหัวกวางทองคำหรือหนังพยัคฆ์ขาวมาถวายเบื้องพระพักตร์เพื่อหวังความก้าวหน้าในราชสำนัก

ทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศอันคึกคักและเสียงหัวเราะกึกก้องนั้น

ตรงมุมตะวันตกเฉียงใต้ของพลับพลาหลวง อันเป็นตำแหน่งที่ลมหนาวพัดโกรกแรงที่สุดและไร้แสงแดดส่องถึง กลับมีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่อย่างโดดเดี่ยว

รถเข็นไม้จันทน์ดำคันเดิมจอดนิ่งสนิทอยู่บนพื้นหินที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็งบางๆ

บนรถเข็นนั้น บุรุษผู้เคยเป็นตำนานแห่งสมรภูมิประจิมกำลังนั่งพิงพนักอย่างเกียจคร้าน

เซียวเหยียนสวมเสื้อคลุมยาวสีเทาหม่นตัวหนาเตอะ คอเสื้อบุด้วยขนสัตว์ราคาถูกที่เปื่อยยุ่ย สาบเสื้อด้านหน้าดึงขึ้นปิดทับลำคอจนมิดชิด ท่อนล่างคลุมทับด้วยผ้าห่มขนสัตว์ผืนเดิมที่ปิดทับขาทั้งสองข้างไว้อย่างแน่นหนา ใบหน้าคมคายถูกแต่งแต้มด้วยแป้งสมุนไพรสูตรพิเศษของลู่หลินจนแลดูซีดเซียว ไร้สีเลือด ริมฝีปากแห้งผากเป็นขุย ดวงตาคู่คมปลาบที่เคยฉายประกายดุร้าย บัดนี้กลับปรือปรอย เหม่อลอย และไร้ประกายชีวิต ดั่งคนป่วยไข้ที่กำลังรอคอยวันสิ้นลมหายใจ

ข้างกายเขา... คือ ไป๋ลู่หลิน

นางสวมชุดกระโปรงผ้าไหมต่วนสีครามเข้มเรียบง่าย ไร้เครื่องประดับหรูหรา มีเพียงปิ่นหยกขาวเล่มเดิมที่ปักตรึงมวยผมไว้หลวมๆ ทว่าความเรียบง่ายนั้นกลับขับเน้นให้ผิวขาวผ่องดั่งหิมะบริสุทธิ์และดวงหน้ารูปไข่ของนางดูสง่างาม โดดเด่น และเยือกเย็นดั่งดอกบัวหิมะที่เบ่งบานกลางหุบเหวน้ำแข็ง สองมือเรียวขาวผ่องของนางคอยประคองถ้วยเตาพกทองเหลือง คอยส่งไออุ่นให้แก่บุรุษบนรถเข็นอย่างเงียบเชียบ

“หนาวหรือไม่เพคะ” ลู่หลินก้มลงกระซิบชิดใบหูของเขาเบาๆ ลมหายใจอุ่นร้อนของนางลอยเป็นไอขาว

เซียวเหยียนไม่แม้แต่จะขยับเปลือกตา ทว่าริมฝีปากที่แห้งแตกกลับขยับเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่เบาจนแทบสูญหายไปในสายลม

“หนาวกาย... ยังพอบรรเทาได้ด้วยไอร้อนจากเจ้า”

เขากระซิบ น้ำเสียงแหบพร่าทว่ามั่นคงลึกซึ้ง “แต่สายตาและวาจาของสุนัขรอบกาย... กำลังทำให้เลือดในกายของข้าร้อนระอุจนอยากจะลุกขึ้นไปฟันคอพวกมันให้ขาดกระเด็นเสียประเดี๋ยวนี้”

ลู่หลินลอบยิ้มที่มุมปาก นางวางมือลงบนไหล่กว้างของเขา บีบเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณเตือน

“อดทนไว้เพคะ... ยิ่งพวกมันคิดว่าท่านเป็นเพียงซากสัตว์ที่ไร้พิษสงมากเท่าใด วันที่ท่านลุกขึ้นมาฉีกกระชากพวกมัน... ความตายของพวกมันจะยิ่งน่าอภิรมย์มากขึ้นเท่านั้น”

“ฮะๆๆ ข้าก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็ ‘พยัคฆ์ประจิม’ ผู้เกรียงไกรนี่เอง”

เสียงหัวเราะอันเย่อหยิ่งดังก้องแหวกสายลมหนาวเข้ามา ร่างของบุรุษหนุ่มในชุดล่าสัตว์สีทองอร่ามปักลายหงส์เพลิงกำลังก้าวย่างเข้ามาอย่างลำพองใจ ด้านหลังของเขามีเหล่าแม่ทัพรุ่นเยาว์และขุนนางติดตามนับสิบคน

นั่นคือ องค์ชายสี่ เซียวเฉิง พระโอรสองค์โปรดของฮองเฮา ผู้มีรอยยิ้มประดับใบหน้าทว่าซ่อนคมดาบไว้ใต้แขนเสื้อ

และที่เดินเคียงข้างองค์ชายสี่... คือ ไป๋รั่วหลัน ในชุดล่าสัตว์ผ้าต่วนสีแดงเพลิงหรูหรา ขนจิ้งจอกขาวพันรอบลำคอขับเน้นใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างประณีต นางเชิดหน้าขึ้นสูง สายตาที่มองตรงมายังลู่หลินและเซียวเหยียนเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ชิงชัง และลำพองใจ ราวกับลืมเลือนความอัปยศที่เคยคุกเข่าตัวสั่นที่หน้าจวนเหยียนอ๋องไปจนหมดสิ้น

“องค์ชายสี่เสด็จ...” ขุนนางรอบข้างรีบคุกเข่าทำความเคารพ

เซียวเหยียนแสร้งทำเป็นพยายามใช้แขนดันร่างขึ้นจากรถเข็นเพื่อถวายบังคม ทว่าขาทั้งสองข้างกลับทอดนิ่ง ร่างกายสั่นเทาจนเกือบจะเซตกจากรถเข็น ลู่หลินรีบก้าวเข้าไปประคองเขาไว้ แสร้งทำสีหน้าตื่นตระหนกและละล่ำละลัก

“ท่านอ๋องทรงพระประชวรหนัก... ไม่อาจลุกขึ้นถวายบังคมได้ ขอองค์ชายสี่โปรดอภัยด้วยเพคะ” ลู่หลินย่อกายลงคำนับอย่างนอบน้อม

เซียวเฉิงปรายตามองเซียวเหยียนตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาสมเพชระคนสะใจ เขายกมือขึ้นโบกสะบัดอย่างไม่ใส่ใจ

“ช่างเถอะ... ข้าจะถือสาคนพิการได้อย่างไรกัน เสด็จอานั่งลงเถิด พักผ่อนให้สบาย... ในค่ายล่าสัตว์หลวงแห่งนี้ อากาศหนาวเหน็บนัก หากเสด็จอาเผลอตกใจเสียงเกาทัณฑ์จนช็อกสิ้นพระชนม์ไป งานมงคลล่าสัตว์ของเสด็จพ่อคงต้องมัวหมองเสียเปล่าๆ”

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเหล่าขุนนางฝ่ายฮองเฮาดังก้องไปทั่วบริเวณ

ไป๋รั่วหลันก้าวออกมาข้างหน้า นางใช้พัดขนนกในมือเคาะลงบนที่พักแขนของรถเข็นไม้จันทน์ดำเบาๆ แววตาฉายประกายเย้ยหยันอย่างเปิดเผย

“น้องสาม... เจ้าดูผ่ายผอมลงไปมากนะ” รั่วหลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อยที่อาบยาพิษ “การต้องคอยปรนนิบัติบุรุษที่แม้แต่จะขยับตัวยังทำไม่ได้ คงจะเหน็ดเหนื่อยสาหัสนัก... ดูสิ ผิวพรรณที่เคยผุดผ่อง บัดนี้แห้งกร้านดั่งใบไม้ร่วง ช่างต่างจากข้านัก องค์ชายสี่ทรงเมตตา ประทานทั้งโสมร้อยปีและผ้าไหมชั้นเลิศให้ข้าทุกเมื่อเชื่อวัน... หากเจ้าทนความลำบากไม่ไหว จะกราบขอร้องให้ข้าช่วยเจียดเศษเงินไปให้ที่จวนบ้าง ข้าก็ยินดีนะ”

คำพูดที่ดูถูกเหยียดหยามอย่างโจ่งแจ้งต่อหน้าธารกำนัล ทำให้บ่าวไพร่ของจวนอ๋องที่ติดตามมาพากันกำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้น

ทว่าลู่หลินกลับยืนนิ่ง นางมิได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย

ดวงตาดอกท้อคู่งามช้อนขึ้นสบตากับไป๋รั่วหลัน ริมฝีปากอิ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่แฝงความหมายอันลึกซึ้ง

“ขอบคุณในความเมตตาของพี่ใหญ่เจ้าค่ะ...” ลู่หลินเอ่ยเสียงนุ่ม ทว่าชัดถ้อยชัดคำ “แต่ของบางอย่าง... แม้จะดูหรูหราภายนอก ทว่าหากได้มาด้วยการแก่งแย่งประจบสอพลอ ย่อมไร้ราคาในสายตาของข้า ส่วนท่านอ๋องของข้า... แม้พระวรกายจะไม่แข็งแรง แต่พระองค์คือ ‘วีรบุรุษ’ ผู้เคยปกป้องแผ่นดินต้าเซี่ย เกียรติยศของพระองค์สลักไว้บนกระดูกของข้าศึก... มิใช่ได้มาจากการขี่ม้าไล่ยิงกระต่ายในสวนหลวงเช่นคนบางคน”

คำพูดที่เฉียบคมดั่งมีดกรีด ดังก้องกังวานจนเสียงหัวเราะของเหล่าขุนนางพลันเงียบกริบลงในทันที

เซียวเฉิงหน้าเปลี่ยนสีทันที คำว่า ‘ขี่ม้าไล่ยิงกระต่ายในสวนหลวง’ มันคือการตบหน้าเขาอย่างจัง เพราะเขามิเคยผ่านสมรภูมิรบจริงแม้แต่ครั้งเดียว ผลงานการล่าสัตว์ที่ผ่านมาล้วนเป็นฝีมือของทหารองครักษ์ที่ไล่ต้อนสัตว์มาให้เขายิงทั้งสิ้น

“บังอาจ!” เซียวเฉิงตวาดเสียงกร้าว มือคว้าด้ามกระบี่ที่เอว “เป็นเพียงบุตรสาวอนุที่ส้มหล่นได้ตำแหน่งพระชายา กล้าดีอย่างไรมาสั่งสอนข้า”

“เฉิงเอ๋อร์... อย่าได้เสียมารยาทกับเสด็จอาของเจ้า”

เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง เหล่าทหารและขุนนางรีบหลีกทางออกเป็นสองฝั่งทันที

ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีทองลายมังกรสี่เล็บก้าวย่างเข้ามา นั่นคือ รัชทายาท เซียวฉี พี่ชายร่วมอุทรของเซียวเฉิง ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาทว่าดวงตาเรียวรีดั่งอสรพิษ เขาปรายตามองเซียวเฉิงเป็นเชิงตักเตือน ก่อนจะหันมามองเซียวเหยียนบนรถเข็น

“คารวะเสด็จอา...” เซียวฉียกมือขึ้นประสานอกคารวะอย่างมีมารยาท ทว่าแววตาใต้เปลือกตากลับเต็มไปด้วยการสำรวจและจับผิด “เมื่อคืนวาน... ได้ยินว่ามีพายุพัดผ่านตำหนักชิงหลวน กระหม่อมเป็นห่วงพระวรกายของเสด็จอายิ่งนัก จึงได้ส่ง ‘ของขวัญ’ ชิ้นเล็กๆ ไปให้... ไม่ทราบว่าเสด็จอาได้รับแล้วหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

คำว่า ‘ของขวัญชิ้นเล็กๆ’... ย่อมหมายถึงมือสังหารทั้งเจ็ดคนที่ถูกส่งไปตายเมื่อคืนวาน

นี่คือการหยั่งเชิงอย่างเปิดเผย

เซียวเหยียนค่อยๆ เงยหน้าขึ้นอย่างเชื่องช้า แววตาเหม่อลอยปรือมองรัชทายาท ลมหายใจของเขาขาดห้วง ร่างกายสั่นเทาน้อยๆ ดั่งคนหวาดผวา

“พะ... พายุรุนแรงนัก...” เซียวเหยียนเค้นเสียงตอบออกมาอย่างยากลำบาก ลำคอแหบแห้ง “ลมพัดจนหลังคาพัง... เสด็จอาตกใจจนแทบสิ้นสติ... หากมิได้ลู่หลินคอยดูแล... ป่านนี้คง... คงไม่มีชีวิตมาร่วมงานในวันนี้แล้ว...”

เขาไอโขลกๆ ออกมาอย่างรุนแรง ตัวโยนจนลู่หลินต้องรีบเอื้อมมือไปลูบแผ่นหลังให้

รัชทายาทหรี่ตาลง จ้องมองเซียวเหยียนตาไม่กะพริบ เขาพยายามมองหาพิรุธ ทว่าสิ่งที่เห็นมีเพียงคนป่วยใกล้ตายที่น่าสมเพชคนหนึ่งเท่านั้น ไม่มีร่องรอยของยอดฝีมือที่สามารถสังหารมือสังหารระดับพระกาฬทั้งเจ็ดคนได้เลยแม้แต่น้อย

‘หรือว่า... คนที่ลงมือเมื่อคืน จะมิใช่เซียวเหยียน’ รัชทายาทคิดในใจ สายตาของเขาเลื่อนไปหยุดลงที่ไป๋ลู่หลิน

สตรีร่างบอบบางผู้นี้ ดูภายนอกอ่อนแอดั่งกิ่งหลิว ทว่าแววตาคู่นั้นกลับนิ่งสงบเกินไป นิ่งสงบจนน่าขนลุก...

“หากเสด็จอาทรงพระประชวรถึงเพียงนี้...” รัชทายาทกระตุกยิ้มเย็น “การอยู่ในลานกว้างเช่นนี้คงไม่เหมาะนัก วันนี้ในสนามล่าสัตว์หลวง... มักจะมี ‘สัตว์ร้าย’ หลุดรอดออกมาเสมอ กระหม่อมเกรงว่า หากมีเสือดาวหรือหมาป่าพุ่งตรงมาทางนี้... เสด็จอาที่ ‘วิ่งไม่ได้’ คงจะหนีไม่ทันการ”

เซียวเฉิงและเหล่าขุนนางพากันหัวเราะร่าอีกครั้ง

“นั่นสิพ่ะย่ะค่ะ” ขุนนางคนหนึ่งเอ่ยเสริม “หากท่านอ๋องถูกสัตว์ป่าคาบไปกิน พระชายาคนงามคงต้องกลายเป็นม่ายตั้งแต่ยังสาว ช่างน่าเสียดายความงามยิ่งนัก”

คำพูดลวนลามและเหยียดหยามนั้น ทำให้บรรยากาศรอบรถเข็นเย็นเยียบลงจนแทบหายใจไม่ออก

ลู่หลินรู้สึกได้ทันทีว่า กล้ามเนื้อแผ่นหลังของเซียวเหยียนที่อยู่ใต้ฝ่ามือของนาง... พลันเกร็งแน่นขึ้นดั่งแผ่นเหล็กกล้า ลมปราณบริสุทธิ์อันมหาศาลเริ่มหมุนวนอยู่ภายในจุดตันเถียนของเขาอย่างเงียบเชียบ หากเขาปล่อยมันออกมาเพียงเสี้ยวเดียว หัวของขุนนางปากพล่อยผู้นั้นคงระเบิดกลายเป็นเศษเนื้อในพริบตา

ทว่า... ลู่หลินกลับกดปลายนิ้วลงบนจุดชีพจร ‘เจียนจิ่ง’ บนบ่าของเขาเบาๆ ถ่ายทอดความเย็นเยียบเพื่อสะกดข่มโทสะของเขาไว้

นางสบตากับรัชทายาทและเซียวเฉิงอย่างไม่เกรงกลัว

“ขอบพระทัยองค์รัชทายาทที่ทรงห่วงใยเพคะ...” ลู่หลินเอ่ยเสียงเรียบ “แต่โบราณว่าไว้... สัตว์ป่าที่ดุร้ายที่สุด มักมิได้ซ่อนอยู่ในป่าลึก หากแต่มักสวม ‘ชุดผ้าไหม’ และยืนเห่าหอนอยู่กลางธารกำนัลต่างหากเพคะ สัตว์ร้ายเช่นนั้น... แม้ท่านอ๋องจะมิได้ลงมือเอง แต่สวรรค์ย่อมมีตา และส่ง ‘มีดสั้น’ ไปปาดคอหอยมันในไม่ช้าแน่นอนเพคะ”

“เจ้า!” เซียวเฉิงชี้หน้านางด้วยความโกรธจัด

“พอได้แล้ว”

รัชทายาทตัดบท น้ำเสียงเข้มขึ้น แววตาของเขาจ้องมองลู่หลินด้วยความประหลาดใจระคนหวาดระแวง สตรีผู้นี้มิใช่คนธรรมดาจริงๆ วาจาของนางคมกริบและไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว

“เสด็จพ่อกำลังจะเสด็จมาแล้ว... พวกเราไปเตรียมตัวล่าสัตว์เถิด” รัชทายาทหันหลังกลับ นำขบวนขุนนางเดินจากไป ทว่าก่อนไป เซียวเฉิงยังไม่วายหันมาถ่มน้ำลายลงบนพื้นหิมะข้างรถเข็นของเซียวเหยียนอย่างหยาบคาย

“นังแพศยา... เดี๋ยวเจ้าจะได้รู้ ว่าสัตว์ร้ายที่แท้จริงในป่านี้ มันจะฉีกเนื้อเจ้าอย่างไร” เซียวเฉิงขู่ฟ่อ ก่อนจะเดินตามพี่ชายไป โดยมีไป๋รั่วหลันเดินเยื้องย่างตามไปด้วยสายตาเยาะเย้ย

เมื่อคนเหล่านั้นเดินลับสายตาไป บรรยากาศรอบมุมตะวันตกเฉียงใต้ก็กลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหนาวที่พัดหวีดหวิว

เซียวเหยียนค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาเหม่อลอยและท่าทางอ่อนเปลี้ยพลันมลายหายไปในพริบตา

ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น บัดนี้ลุกโชนไปด้วยประกายสีแดงก่ำแห่งไอสังหาร รังสีแห่งจอมทัพที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งระเบิดออกมาจนหิมะรอบรถเข็นละลายกลายเป็นน้ำในชั่วพริบตา

มือหนาที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มขนสัตว์ กำที่พักแขนแน่นจนเนื้อไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าด

“สุนัขสารเลว...” เซียวเหยียนเค้นเสียงรอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำดังก้องราวกับเสียงคำรามจากขุมนรก “ข้าเคยนำทัพประจิมสังหารข้าศึกนับหมื่น ปกป้องบัลลังก์ให้พวกมันได้นั่งเสวยสุข... แต่วันนี้ พวกมันกลับกล้ามายืนถ่มน้ำลายรดหน้าข้า และใช้สายตาโสมมแทะโลมผู้หญิงของข้า”

เขาหันมามองลู่หลิน นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความเจ็บปวดระคนโกรธจัด

“เจ้าต้องทนฟังคำด่าทอพวกนั้นเพราะข้า... ลู่หลิน ข้าทำให้เจ้าต้องอับอาย”

ลู่หลินย่อกายลง นั่งคุกเข่าลงข้างรถเข็นของเขา มือเรียวขาวผ่องกุมมือหนาที่สั่นเทาด้วยโทสะของเขาไว้แน่น สัมผัสที่อบอุ่นและนุ่มนวลของนาง ช่วยดับเปลวเพลิงที่กำลังเผาผลาญสติของเขาให้สงบลงทีละน้อย

นางช้อนสายตาดอกท้อขึ้นสบตากับเขา ริมฝีปากอิ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่งดงามทว่าแฝงความเหี้ยมหาญดั่งนางพญาหงส์

“หม่อมฉันมิได้อับอายเพคะ ท่านอ๋อง...” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “วาจาของคนโง่เขลาที่กำลังจะตาย มีค่าอันใดให้เราต้องใส่ใจ สายตาที่พวกมันมองหม่อมฉันในวันนี้... หม่อมฉันจะควักลูกตาของพวกมันออกมาเหยียบเล่นในวันข้างหน้า”

นางบีบมือเขาแน่นขึ้น

“ท่านอ๋องแสร้งนั่งมองพวกมันเยาะเย้ยในวันนี้ มิใช่เพราะความขลาดกลัว... แต่เพราะท่านกำลัง ‘กางตาข่าย’ เพื่อดักจับพวกมันทั้งหมดต่างหากเล่าเพคะ เมื่อครู่ที่รัชทายาทกล่าวเตือนเรื่อง ‘สัตว์ร้าย’ ในป่า... ท่านอ๋องคิดว่าพวกมันกำลังวางแผนสิ่งใดอยู่เพคะ”

เซียวเหยียนมองลึกเข้าไปในดวงตาของนาง ความเด็ดเดี่ยวและความเข้าใจในตัวเขาของสตรีตรงหน้า ทำให้หัวใจที่ด้านชาของเขากลับมาเต้นระรัวด้วยความลุ่มหลงอย่างลึกซึ้ง

มุมปากคมคายของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มปีศาจ

“พวกมัน... กำลังจะใช้ ‘ลานล่าสัตว์’ แห่งนี้ เป็นสุสานฝังศพข้าและเจ้า”

เขาเอ่ยเสียงพร่าต่ำ แววตาทอดประกายเหี้ยมเกรียม “รัชทายาทคงเตรียมกองกำลังนักฆ่าที่แฝงตัวเป็นนายพรานไว้ในหุบเขาด้านใน เพื่อจัดฉากว่าข้าและเจ้าถูกสัตว์ร้ายทำร้ายจนเสียชีวิต... แผนการตื้นๆ เช่นนี้ ข้าเคยใช้สังหารแม่ทัพแคว้นเป่ยตี๋มานับไม่ถ้วนแล้ว”

“เช่นนั้น...” ลู่หลินยิ้มพราย ดวงตาวาววับ “เราก็เข้าไปในป่า... เพื่อรับ ‘ของขวัญ’ ชิ้นนี้กันเถิดเพคะ”

ตึง! ตึง! ตึง!

เสียงกลองมงคลดังกึกก้องขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงโห่ร้องสรรเสริญเมื่อขบวนเสด็จขององค์ฮ่องเต้ปรากฏขึ้นบนพลับพลาประธาน องค์จักรพรรดิผู้ชราภาพทรงโบกพระหัตถ์เปิดการล่าสัตว์อย่างเป็นทางการ เหล่าองค์ชายและแม่ทัพต่างควบม้าพุ่งทะยานเข้าสู่แนวป่าสนด้วยความเร็วสูง เสียงกีบเท้าม้าดังกึกก้องกัมปนาทจนแผ่นดินสะเทือน

ท่ามกลางฝุ่นหิมะที่ตลบอบอวล...

ลู่หลินค่อยๆ ยืนขึ้น นางก้าวไปด้านหลังรถเข็น วางมือลงบนที่จับไม้ แล้วเริ่มเข็นร่างของเซียวเหยียนเคลื่อนตัวตามหลังขบวนล่าสัตว์เข้าไปสู่แนวป่าอย่างเชื่องช้า

ไร้ซึ่งทหารคุ้มกัน... ไร้ซึ่งขบวนติดตาม...

มีเพียงบุรุษบนรถเข็นที่แสร้งพิการ และสตรีร่างบอบบางที่กุมมีดสั้นไว้ใต้แขนเสื้อ

ทว่า... ในสายตาของสัตว์ป่าและนักล่าที่ซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืดของหุบเขาไป๋หลงซาน คนทั้งสองที่กำลังก้าวเข้าไปในป่านั้น หาใช่ลูกแกะที่รอการเชือดไม่...

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • เคียงรักใต้เงาพยัคฆ์   ตอนที่ 22: เพลิงกำยานซ่อนเขี้ยว คลื่นริษยาในม่านหลิว

    หลังค่ำคืนวันคล้ายวันประสูติผ่านพ้น ลมคิมหันต์ต้นฤดูก็พัดหอบพาไอแล้งเข้ามาแทนที่ ทว่าบรรยากาศในจวนเหยียนอ๋องกลับยิ่งระอุแน่นไปด้วยมวลอากาศที่ชวนอึดอัดใจนับแต่วันที่ฉินหว่านเอ๋อร์ถูกส่งตัวเข้าจวนมาในฐานะนางระบำกำนัลจากอัครเสนาบดีหวังเจี้ยนกั๋ว เซียว‍เห‍ยียนกลับมิได้สั่งลงทัณฑ์หรือกักขังนางไว้แต่ในเรือนไผ่เขียวตามที่ลู่หลินจัดแจงไว้ ตรงกันข้าม... ชินอ๋องพยัคฆ์ผู้เคยเก็บตัวเงียบ กลับเปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขาสั่งให้เปิดศาลาริมสระบัวหยกยามบ่ายทุกวันเพื่อฟังเสียงพิณและชมนางระบำร่ายรำข่าวลือแพร่สะพัดออกไปนอกรั้วจวนอย่างรวดเร็วราวไฟลามทุ่ง ว่าเหยียนอ๋องที่ถูกตัดขาดจากอำนาจ เริ่มปล่อยตัวเสเพล มัวเมาในสุรานารีเพื่อดับความสิ้นหวังในชะตากรรมของตน ข่าวนี้สร้างความเบาใจให้แก่จวนอัครเสนาบดีและตำหนักบูรพาเป็นอย่างยิ่งกรุ๋งกริ๋ง... กรุ๋งกริ๋ง...เสียงกระพรวนทองคำที่ข้อเท้าของฉินหว่านเอ๋อร์ดังแว่วเคล้าคลอไปกับสายลมและเสียงสายพิณเจ็ดสายอันไพเ

  • เคียงรักใต้เงาพยัคฆ์   ตอนที่ 21: ระบำมัจจุราชบนแพรต่วน คมเขี้ยวใต้สายตานางโลม

    หลังเหตุการณ์พายุหิมะในหุบเขาไป๋หลงซานผ่านพ้นไปได้เพียงสิบวัน ทั่วทั้งเมืองหลวงต้าเซี่ยต่างร่ำลือถึงความพ่ายแพ้และอัปยศของเหยียนอ๋อง ข่าวลือที่ถูกปล่อยออกมาอย่างแนบเนียนระบุว่า อ๋องพิการเซียวเหยียนถูกฝูงสัตว์ร้ายไล่ต้อนจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด หากมิได้องครักษ์หลวงที่ลาดตระเวนผ่านมาพบเข้า ป่านนี้คงกลายเป็นเศษกระดูกกลางป่าหิมะไปแล้ว และแม้จะรอดชีวิตกลับมาได้ แต่ก็ต้องนอนซมหมดสติ ขาทั้งสองข้างที่เคยขยับไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งทรุดหนักจนไม่อาจทรงกายลุกนั่งบนรถเข็นได้เกินหนึ่งชั่วยามทว่า... ในจวนอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย หวังเจี้ยนกั๋ว ชายชราเคราขาวยาวผู้กุมอำนาจบริหารราชการแผ่นดินครึ่งค่อนราชสำนัก กลับมิได้ปักใจเชื่อรายงานอันไร้ร่องรอยนั้นห้องโถงใหญ่ของจวนอัครเสนาบดีอบอวลไปด้วยควันกำยานไม้จันทน์เทศ หวังเจี้ยนกั๋วนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้พะยูง มือผอมเกร็งดั่งกรงเล็บพญาแร้งกำลังลูบคลำเศษเนื้อไม้ไผ่ที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง เศษซากของกิ่งสนแห้งที่ถูกนำกลับมาจากลานสังหารในหุบเขา“กิ่งสนแห้งเพีย

  • เคียงรักใต้เงาพยัคฆ์   ตอนที่ 20: สัญญาร่วมเลือด สละบัลลังก์มังกรสู่เสรีภาพ

    ม่านหมอกสีเทาหม่นที่เคยห่อหุ้มเทือกเขาไป๋หลงซานเริ่มสลายตัวเมื่อสายลมตะวันออกพัดพรู ละอองฝนที่ร่วงหล่นตลอดทั้งคืนชะล้างคราบไอพิษและหยาดโลหิตบนยอดสนจนกลายเป็นหยดน้ำค้างใสเกาะพราวอยู่บนใบเรียวแหลม ทว่าความเยือกเย็นของอากาศหลังพายุใหญ่ก็ยังคงแทรกซึมผ่านรอยแยกของหินปากถ้ำเข้ามา ทักทายผิวกายอันอบอุ่นของคนสองคนที่ยังคงแนบชิดภายในถ้ำศิลาอันเงียบสงบ กองเพลิงที่มอดดับไปเหลือเพียงเถ้าถ่านสีเทาและไอร้อนบางเบาที่ลอยเอื่อยขึ้นสู่ปล่องหินด้านบนไป๋ลู่หลินนอนทอดกายอยู่บนแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของเซียวเหยียน ลมหายใจของนางสม่ำเสมอ ผิวพรรณขาวผ่องดั่งหยกขาวที่เคยซีดเซียวจากไอพิษและบาดแผล บัดนี้กลับคืนสู่สีเลือดฝาดระเรื่อ รอยฟกช้ำและรอยรักสีชาดที่ประทับอยู่ตามแนวลาดไหล่ ซอกคอ และเนินอกอวบอิ่ม เป็นดั่งเครื่องหมายการค้าแห่งความผูกพันอันลึกซึ้งที่เพิ่งผ่านพ้นมาตลอดค่ำคืนนางค่อยๆ ขยับนิ้วมือ เรียวแขนบางที่โอบรอบเอวสอบของเขาไว้เริ่มรู้สึกถึงความอบอุ่นอันมั่นคง บาดแผลที่ต้น

  • เคียงรักใต้เงาพยัคฆ์   ตอนที่ 19: วาตะคลั่งกลางพงไพร อัคคีเสน่หาในหุบผา

    ลมกรรโชกหวีดหวิวแปรเปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว เมฆาสีหมึกหนาทึบที่กลืนกินแสงตะวันบัดนี้กลั่นตัวลงมาเป็นสายฝนกระหน่ำซัดสาด ท่ามกลางฤดูหนาวที่กำลังเปลี่ยนผ่าน สายพิรุณมิใช่น้ำอันอบอุ่นชะโลมผืนดิน หากแต่เย็นเฉียบดั่งเข็มนับพันเล่มที่ร่วงหล่นลงมาจากสรวงสวรรค์ ปะทะกับพื้นหินและเกล็ดหิมะเก่าจนละลายกลายเป็นโคลนลื่นคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นไอดินและคาวเลือดเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องกัมปนาทสะท้อนทั่วหุบเขาไป๋หลงซาน อัสนีบาตแลบแปลบปลาบฉีกกระชากม่านนภาสีดำมืดให้สว่างวาบเป็นระยะเซียวเหยียนโอบอุ้มร่างบางของไป๋ลู่หลินไว้แนบอก สองขายาวก้าวเหยียบย่ำลงบนโขดหินลื่นชันด้วยวิชาตัวเบาอันเยี่ยมยุทธ์ ชายเสื้อคลุมเปียกชุ่มแนบสนิทไปกับกล้ามเนื้อลำตัว ทว่าท่อนแขนแกร่งที่ช้อนใต้แผ่นหลังและข้อพับขาของนางกลับมั่นคงดั่งคีมเหล็กกล้า ปราณแท้จริงสายอบอุ่นถูกส่งผ่านฝ่ามือหนาเข้าสู่แผ่นหลังของลู่หลินอย่างต่อเนื่องเพื่อสลายไอเย็นยะเยือกที่แทรกซึมผ่านอาภรณ์ของนาง“ตรงนั้น... มีโพรงถ้ำอยู่หลังม่านเถาวัลย์”

  • เคียงรักใต้เงาพยัคฆ์   ตอนที่ 18: พายุโลหิตกลางหุบผา คมเขี้ยวพยัคฆ์เงา

    สายลมกรรโชกหวีดหวิวพัดพาเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาอย่างหนัก ท้องฟ้าเหนือเทือกเขาไป๋หลงซานแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นดั่งเถ้าถ่าน เสียงแตรเขาสัตว์และเสียงโห่ร้องของขบวนล่าสัตว์ใหญ่ค่อยๆ แว่วหายไปในม่านหมอกหนาทึบ หลงเหลือไว้เพียงความเงียบงันอันวังเวงลึกเข้ามาใน ‘หุบเขาพยัคฆ์คำรณ’ เส้นทางแคบคดเคี้ยวขนาบข้างด้วยหน้าผาสูงชันและป่าสนทึบ หิมะที่ทับถมหนาเกือบครึ่งคอกวางทำให้การสัญจรเป็นไปอย่างยากลำบาก ลู่หลินก้าวเท้าอย่างระมัดระวัง สองมือเรียวยังคงดันด้ามจับรถเข็นไม้จันทน์ดำไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ล้อไม้บดขยี้แผ่นน้ำแข็งส่งเสียงกรอบแกรบเป็นจังหวะเนิบช้าบนรถเข็น เซียวเหยียนยังคงนั่งนิ่งคู้กายอยู่ใต้ผ้าห่มขนสัตว์หนา แสร้งทำเป็นคนป่วยที่แทบไร้ลมหายใจ ทว่าใต้เปลือกตาที่ปรือลงครึ่งหนึ่ง ดวงตาดำสนิทคู่นั้นกำลังจับจังหวะลมหายใจและเสียงสั่นสะเทือนของเกล็ดหิมะรอบทิศทางอย่างใจเย็น“พวกมันเลือกชัยภูมิได้ไม่เลว...”เสียงกระซิบแหบพร่าของเซียวเหยียนแผ่ว

  • เคียงรักใต้เงาพยัคฆ์   ตอนที่ 17: ลานล่าเหมันต์ คมเขี้ยวใต้เสียงเย้ยหยัน

    สายลมหนาวต้นเหมันต์พัดกระหน่ำทุ่งล่าสัตว์หลวง ‘ไป๋หลงซาน’ จนเกล็ดหิมะบางเบาปลิวเคว้งคว้าง ธงทิวสีเหลืองอร่ามปักลายมังกรห้าเล็บสะบัดพรึบพรับท้าทายไอหมอกที่ลอยต่ำ ยอดสนเขียวชอุ่มถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลนตัดกับผืนพรมแดงสดที่ปูทอดยาวจากหน้าพลับพลาที่ประทับขององค์จักรพรรดิลงสู่ลานประลองธนูเสียงกลองศึกดังกึกก้องกังวานสลับกับเสียงเป่าเขาสัตว์ส่งสัญญาณเปิดงานเทศกาลล่าสัตว์ประจำปี เหล่าขุนนาง แม่ทัพหนุ่ม และเชื้อพระวงศ์ต่างสวมชุดรัดกุมสำหรับล่าสัตว์สีสันสดใส ขี่อาชาพันธุ์ดีเหยียบย่ำหิมะจนแหลกละเอียด ธนูคันงามและกระบอกเกาทัณฑ์ทองคำสะท้อนแสงแดดระยิบระยับ ทุกผู้ต่างหมายมั่นจะคว้าชัยชนะ นำหัวกวางทองคำหรือหนังพยัคฆ์ขาวมาถวายเบื้องพระพักตร์เพื่อหวังความก้าวหน้าในราชสำนักทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศอันคึกคักและเสียงหัวเราะกึกก้องนั้นตรงมุมตะวันตกเฉียงใต้ของพลับพลาหลวง อันเป็นตำแหน่งที่ลมหนาวพัดโกรกแรงที่สุดและไร้แสงแดดส่องถึง กลับมีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่อย่างโดดเดี่ยว

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status