ตอนที่ 16: นางพญาคืนรัง นกกระจอกตกตระหนก

 

สายลมปลายวสันต์พัดพาเอาละอองเกสรดอกหลิวปลิวว่อนไปทั่วท้องถนนสายทิศประจิม หน้าประตูใหญ่ของจวนเหยียนอ๋องที่เคยเงียบเชียบดั่งป่าช้า บัดนี้กลับมีเกี้ยวหลังคาทรงแปดเหลี่ยมสีแดงชาดหรูหราจอดเทียบอยู่

ตัวเกี้ยวบุด้วยผ้าแพรต่วนชั้นดีปักลวดลายดอกโบตั๋นล้อมเมฆา มีคนหามรูปร่างกำยำถึงสี่คน และบ่าวรับใช้ติดตามอีกครึ่งโหล นี่คือเกี้ยวของคุณหนูใหญ่แห่งจวนขุนนางขั้นสี่ไป๋รั่วหลัน

ม่านเกี้ยวถูกเปิดออกด้วยมือเรียวที่ประดับด้วยแหวนหยกสีเขียวมรกต ไป๋รั่วหลันเยื้องย่างก้าวลงมาจากเกี้ยวด้วยท่วงท่าเย่อหยิ่งดั่งนางพญา นางสวมชุดกระโปรงผ้าไหมต่วนสีชมพูกลีบบัวซ้อนทับด้วยเสื้อคลุมขนกระต่ายสีขาวบริสุทธิ์ บนศีรษะปักปิ่นทองคำฝังไข่มุกเม็ดโตระย้าส่ายไหวตามจังหวะก้าวเดิน ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยแป้งผัดหน้าราคาแพงและชาดสีสดเชิดรั้นขึ้นอย่างถือดี

นางมองดูกำแพงอิฐสีเทาของจวนด้วยสายตารังเกียจระคนสะใจ

‘นังลู่หลิน... ป่านนี้คงมีสภาพไม่ต่างจากผีเฝ้าหลุมศพ’

รั่วหลันแสยะยิ้มในใจ ข่าวลือในเมืองหลวงเรื่องที่จวนเหยียนอ๋องถูกพายุพัดจนหลังคาพัง และท่านอ๋องพิการอาการทรุดหนักจนหมอหลวงส่ายหน้า ย่อมไม่อาจรอดพ้นหูของนางไปได้ มารดาของนางฮูหยินใหญ่เฉินซื่อจึงส่งนางมาที่นี่ เพื่อ ‘แสดงความห่วงใย’ ตามมารยาท ทว่าเป้าหมายที่แท้จริงคือการมาเหยียบย่ำ ซ้ำเติม และดูความพินาศของน้องสาวต่างมารดาผู้ต่ำต้อยที่บังอาจตัดขาดจากตระกูลไป๋

“คุณหนูใหญ่... จวนแห่งนี้ช่างดูอัปมงคลยิ่งนักเจ้าค่ะ ประตูไม้เก่าคร่ำเช่นนี้ เกรงว่าจะทำให้ชายกระโปรงของท่านเปรอะเปื้อนเสียเปล่าๆ” สาวใช้คนสนิทเอ่ยประจบพลางเอาผ้าเช็ดหน้าปิดจมูก

“ช่วยไม่ได้นี่นะ...” รั่วหลันหัวเราะคิกคัก เสียงแหลมใสเต็มไปด้วยความหยามเหยียด “ในเมื่อนังลูกอนุชั้นต่ำเลือกที่จะแต่งกับคนพิการปางตาย ข้าในฐานะพี่สาวสายตรงผู้เปี่ยมด้วยเมตตา ย่อมต้องมาดูดำดูดีมันเสียหน่อย เผื่อว่าวันใดมันกลายเป็นม่าย ข้าจะได้เมตตาโยนเศษเงินให้มันไปซื้อโลงศพ”

รั่วหลันก้าวข้ามธรณีประตูใหญ่เข้ามาอย่างไม่เกรงกลัว นางคาดหวังว่าจะได้เห็นเศษกระเบื้องแตกหัก ลานหินที่เต็มไปด้วยวัชพืช และบ่าวไพร่ที่แต่งกายซอมซ่อเดินคอตกไร้เรี่ยวแรง

ทว่า... ภาพที่ปรากฏต่อสายตาของนางในวินาทีต่อมา กลับทำให้ฝีเท้าของนางต้องหยุดชะงักลงในทันใด

ลานหินกว้างหน้าตำหนักใหญ่ที่เคยมีข่าวว่าทรุดโทรม บัดนี้กลับสะอาดสะอ้านหมดจด ไร้เศษฝุ่นผงหรือคราบตะไคร่น้ำแม้แต่ตารางนิ้วเดียว ทางเดินหินแกรนิตถูกขัดถูจนขึ้นเงาวับสะท้อนแสงแดด สองข้างทางมีกระถางต้นโบตั๋นพันธุ์หายากจากแดนใต้เรียงรายส่งกลิ่นหอมละมุนตัดกับลมแล้ง

ทว่าสิ่งที่ทำให้ไป๋รั่วหลันต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง หาใช่ความสะอาดหรือดอกไม้ราคาแพง...

แต่เป็น ‘ระเบียบวินัยอันน่าสะพรึงกลัว’ ของผู้คนในจวน

บ่าวรับใช้ ชายตัดฟืน และหญิงซักล้างกว่าสามสิบชีวิต บัดนี้สวมชุดผ้าฝ้ายเนื้อหนาสีน้ำเงินเข้มตัดเย็บอย่างประณีต ยืนเข้าแถวอย่างเงียบกริบดั่งกองทัพทหาร ไม่มีเสียงกระซิบกระซาบ ไม่มีสายตาล่อกแล่ก ทุกลมหายใจนิ่งสนิทดั่งป่าช้า

และตรงกึ่งกลางลานหิน...

มีร่างของขันทีเฒ่าคนหนึ่งกำลังคุกเข่าอยู่บนผืนดินแข็ง ร่างกายของเขาสั่นเทาดั่งลูกนกต้องพายุ เสื้อผ้าแพรเนื้อดีหลุดลุ่ย หน้าผากกระแทกพื้นหินจนเลือดซึมออกมาเป็นรอยด่าง นั่นคือ พ่อบ้านหลี่ ผู้กุมอำนาจในจวนที่ตำหนักในส่งมา

ข้างๆ กันนั้น มีองครักษ์ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะหนังดำสองนายยืนคุมเชิงอยู่ มือของพวกเขากุมด้ามดาบเหล็กกล้าไว้มั่น แววตาคมปลาบเปี่ยมไปด้วยไอสังหารที่ผ่านสมรภูมิเลือดมาอย่างโชกโชน

และเบื้องหน้าของคนเหล่านั้น...

บนเก้าอี้ไม้พะยูงแกะสลักลวดลายหงส์เหินที่ปูทับด้วยเบาะกำมะหยี่สีแดงเลือดนก มีสตรีนางหนึ่งนั่งตระหง่านอยู่อย่างสง่างาม

นางสวมชุดกระโปรงตัวยาวตัดเย็บจากผ้าไหมเมฆาผืนบางเบาสีครามเข้ม ปักดิ้นเงินเป็นรูปนกกระเรียนเหินฟ้า คอเสื้อเปิดกว้างเล็กน้อย เผยให้เห็นลำคอระหงขาวผ่องดั่งหยกเนื้อดี ทรงผมเกล้าสูงอย่างประณีต ปักด้วยปิ่นหยกขาวและปิ่นทองคำฝังทับทิมระย้าเม็ดงามที่ฮ่องเต้เคยพระราชทานให้ชินอ๋อง ใบหน้ารูปไข่ผุดผ่องดั่งดวงจันทร์วันเพ็ญ ริมฝีปากอิ่มสีชาดเรียบเฉย ทว่าดวงตาดอกท้อที่ทอดมองลงมายังเบื้องล่างนั้น กลับเยือกเย็น คมกริบ และเปี่ยมไปด้วยอำนาจบารมี

นั่นคือ... ไป๋ลู่หลิน

รั่วหลันแทบไม่เชื่อสายตาตนเอง สตรีที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานผู้นั้น คือนังลูกอนุที่เคยต้องก้มหน้าคอยรับใช้ เก็บเศษฟืน และกินข้าวเหลือในเรือนหลังของตระกูลไป๋จริงๆ หรือ

รัศมีความสูงส่งและความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากตัวของลู่หลินในยามนี้ ช่างเจิดจ้าจนรั่วหลันรู้สึกราวกับตนเองกลายเป็นเพียงกาฝากชั้นต่ำที่กำลังยืนอยู่เบื้องหน้าพญาหงส์

“พ่อบ้านหลี่...”

เสียงหวานกังวานทว่าเย็นยะเยือกดั่งน้ำแข็งขั้วเหนือดังขึ้นจากริมฝีปากของลู่หลิน นางไม่แม้แต่จะปรายตามองไป๋รั่วหลันที่เพิ่งก้าวเข้ามาในลาน นิ้วเรียวขาวผ่องกำลังหมุนจอกชาลายครามในมืออย่างเชื่องช้า

“เจ้าเป็นคนของตำหนักใน ฮองเฮาทรงส่งเจ้ามาดูแลความเรียบร้อยในจวนเหยียนอ๋อง... แต่เจ้ากลับแอบยักยอกเงินเบี้ยหวัดของบ่าวไพร่ไปเล่นการพนัน ซ้ำยังลักลอบนำเทียบยาบำรุงที่หมอหลวงจัดส่งมา ไปสับเปลี่ยนเป็นเศษสมุนไพรเน่าเสีย”

ลู่หลินปรายตามองสมุดบัญชีเล่มหนาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างกาย

“เจ้าคิดว่าท่านอ๋องทรงพระประชวร และข้าเป็นเพียงสตรีที่เพิ่งแต่งเข้ามา จะไม่รู้เรื่องการจัดซื้อจัดจ้างในเรือนหลังงั้นหรือ”

“พระ... พระชายา บ่าวผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านหลี่ละล่ำละลัก โขกศีรษะลงกับพื้นหินเสียงดังตุบๆ “บ่าวหน้ามืดตามัวไปชั่วขณะ ขอพระชายาทรงเห็นแก่หน้าฮองเฮา... โปรดไว้ชีวิตบ่าวด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

“เห็นแก่หน้าฮองเฮางั้นรึ”

ลู่หลินแค่นหัวเราะบางเบา รอยยิ้มที่มุมปากของนางช่างงดงามทว่าแฝงยาพิษร้ายแรง

“หากฮองเฮาทรงทราบว่าบ่าวรับใช้ที่พระองค์ส่งมา ทำตัวเป็นปลวกแทะกินเสาเรือนของชินอ๋องเช่นนี้ ฮองเฮาคงเป็นผู้แรกที่สั่งให้ลอกหนังเจ้าทั้งเป็น เจ้าทำลายเกียรติของตำหนักใน และทำลายความสงบในจวนของข้า... กฎของจวนเหยียนหวัง มีไว้เพื่อลงทัณฑ์คนทรยศ”

นางยกมือขึ้น โบกสะบัดแขนเสื้อผ้าไหมเบาๆ เพียงครั้งเดียว

“โบยห้าสิบไม้ ยึดทรัพย์สินทั้งหมดที่ยักยอกไปคืนคลังจวน แล้วส่งตัวไปให้กองแรงงานเหมืองหินแดนเหนือ... ห้ามเหยียบย่างกลับเข้าเมืองหลวงอีกตลอดชีวิต”

“พระชายา! พระชายาไว้ชีวิตด้วย! อ๊ากกกก!”

ทหารยามร่างยักษ์สองนายไม่รอช้า พุ่งเข้าลากตัวพ่อบ้านหลี่ที่ร้องไห้คร่ำครวญออกไปทันที ไม่นานนัก เสียงไม้พลองหนาหนักกระทบเนื้อดัง ผัวะ! ผัวะ! สลับกับเสียงกรีดร้องโหยหวนปานจะขาดใจก็ดังแว่วมาจากลานด้านหลัง บ่าวไพร่ทุกคนต่างก้มหน้าตัวสั่นงันงก ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจแรง

ลู่หลินวางจอกชาลงบนโต๊ะเสียงดังกริ๊ก นางค่อยๆ เลื่อนสายตาดอกท้อขึ้นมา สบเข้ากับดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตระหนกของไป๋รั่วหลันที่ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงทางเข้า

“อ้าว... พี่ใหญ่มาตั้งแต่เมื่อใดกัน” ลู่หลินเอ่ยทักทาย น้ำเสียงเรียบเรื่อยดั่งสายลมพัดผ่าน “เหตุใดจึงไม่ให้บ่าวไปแจ้งข้าก่อน จะได้จัดเตรียม ‘น้ำชาชั้นเลิศ’ ไว้ต้อนรับท่านอย่างสมเกียรติ”

ไป๋รั่วหลันสะดุ้งสุดตัว ขาทั้งสองข้างสั่นเทาจนแทบก้าวไม่ออก สาวใช้ที่ติดตามมาด้านหลังหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด พ่อบ้านหลี่ผู้มีอำนาจล้นมือและเป็นถึงคนของฮองเฮา... กลับถูกนังลู่หลินสั่งโบยและเนรเทศอย่างไร้ความปรานีต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้เชียวหรือ

นี่มันมิใช่อ๋องพิการที่รอวันตาย... และมิใช่พระชายาหุ่นเชิดที่ไร้อำนาจอย่างที่นางกับมารดาวาดฝันไว้เลยแม้แต่น้อย

รั่วหลันพยายามรวบรวมความกล้า นางสูดลมหายใจเข้าลึก เชิดหน้าขึ้นเพื่อรักษาศักดิ์ศรีของคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลไป๋ ทว่าน้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับสั่นระริกอย่างไม่อาจควบคุม

“ลู่... ลู่หลิน... เจ้า... เจ้าช่างกล้าหาญยิ่งนัก พ่อบ้านหลี่เป็นคนของฮองเฮา เจ้าทำเช่นนี้ ไม่กลัวว่าตำหนักในจะเอาเรื่องงั้นรึ”

ลู่หลินไม่ลุกขึ้นยืน นางเพียงแต่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หงส์ ยกขาข้างหนึ่งขึ้นไขว่ห้างอย่างเกียจคร้าน ชายกระโปรงสีครามสะบัดพลิ้ว เผยให้เห็นปลายรองเท้าปักลายหงส์ทองคำแท้ที่เหยียบอยู่บนพรมขนสัตว์

“ข้าคือ ‘ชินอ๋องเฟย’ ผู้ถือกุญแจคลังและตราประทับฝ่ายในของจวนเหยียนอ๋อง...” ลู่หลินเอ่ยเสียงเนิบช้า ทว่าดังก้องกังวานไปทั่วลาน “การลงทัณฑ์บ่าวไพร่ที่ทำผิดกฎ เป็นอำนาจโดยชอบธรรมของข้า ฮองเฮาทรงเปี่ยมด้วยทศพิธราชธรรม ย่อมต้องสรรเสริญที่ข้าช่วยกำจัดคนชั่วออกจากใต้เบื้องพระยุคลบาท... หรือว่าพี่ใหญ่คิดว่า ข้าควรปล่อยให้คนชั่วมาเหยียบย่ำหัวข้าเหมือนอย่างที่ ‘คนบางคน’ ในตระกูลไป๋เคยทำงั้นหรือ”

คำพูดที่ย้อนกลับมาดั่งคมมีดกรีดลงบนใบหน้าของรั่วหลัน

หญิงสาวหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและเคียดแค้น นางกัดฟันแน่น กำชายเสื้อคลุมขนกระต่ายไว้จนยับยู่ยี่

“เจ้าอย่าได้ลำพองใจไปหน่อยเลย นังลู่หลิน” รั่วหลันแผดเสียงแหลม พยายามข่มขวัญอีกฝ่าย “เจ้าคิดว่าเจ้าถืออำนาจในจวนผุๆ พังๆ นี้แล้วจะกลายเป็นหงส์ฟ้าได้งั้นรึ เจ้าก็แค่สตรีที่ต้องนอนกอดคนพิการขาเป๋ที่วันๆ เอาแต่นอนรอความตาย ข้าสิ... อีกไม่กี่วัน การคัดเลือกพระชายาองค์ชายสี่จะเริ่มขึ้น ข้าจะได้แต่งเข้าวังหลวง ได้เป็นพระชายาขององค์ชายผู้มีอนาคตไกล มีอำนาจวาสนาเหนือกว่าเจ้าเป็นร้อยเท่าพันทวี”

รั่วหลันหัวเราะเยาะเย้ย แววตากลับมาลำพองใจอีกครั้งเมื่อนึกถึงองค์ชายสี่

“บุรุษที่เดินไม่ได้อย่างเหยียนอ๋อง จะให้สิ่งใดแก่เจ้าได้ ป่านนี้... แม้แต่บนเตียง เขาคงไม่มีปัญญาแตะต้องเจ้าด้วยซ้ำ ช่างน่าสมเพชยิ่งนัก”

“งั้นรึ?”

เสียงทุ้มต่ำ แหบพร่า ทว่าทรงพลังดั่งเสียงฟ้าร้องคำรามก้อง ดังขึ้นมาจากทางเดินระเบียงไม้ด้านหลังเก้าอี้ประธาน

บรรยากาศรอบลานหินพลันเย็นยะเยือกลงในพริบตา อุณหภูมิลดฮวบลงจนทุกคนรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูกดำ บ่าวไพร่ทุกคนรีบคุกเข่าลงแนบพื้นในทันทีโดยไม่ต้องมีใครสั่ง

ไป๋รั่วหลันชะงักเสียงหัวเราะลง นางหันขวับไปมองตามต้นเสียง

และภาพที่ปรากฏเบื้องหน้านั้น... ก็ทำให้หัวใจของนางแทบจะหยุดเต้น

ไร้ซึ่งรถเข็นไม้จันทน์ดำ...

ไร้ซึ่งผ้าห่มขนสัตว์ที่คลุมทับท่อนล่าง...

เซียวเหยียนกำลังก้าวย่างออกมาด้วย ‘สองขา’ ของตนเอง

ร่างสูงใหญ่กำยำดั่งยักษ์ปักหลั่นตระหง่านอยู่ใต้แสงตะวัน เขาสวมชุดคลุมยาวสีดำขลับปักลายพยัคฆ์เหยียบเมฆาด้วยไหมทอง สาบเสื้อแหวกกว้างเล็กน้อยเผยให้เห็นแผงอกแกร่งและรอยแผลเป็นอันน่าเกรงขาม ท่วงท่าการก้าวย่างของเขามั่นคง หนักแน่น ดุดัน และสง่างามดั่งเทพสงครามที่เพิ่งเสด็จลงมาจากสรวงสวรรค์

ทุกลวดลายการก้าวเดินบดขยี้พื้นไม้จนเกิดเสียงดังสะท้อนก้อง รังสีสังหารและพลังลมปราณขั้นสูงสุดแผ่พุ่งออกจากร่างของเขา จนชายกระโปรงของไป๋รั่วหลันปลิวสะบัดไปตามแรงลม

“ทะ... ท่านอ๋อง... ท่าน... ท่านเดินได้”

รั่วหลันเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้า ใบหน้าของนางซีดเผือดจนกลายเป็นสีขี้เถ้า ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดไม่เป็นคำ ความคิดในสมองของนางพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

อ๋องพิการ... พยัคฆ์ที่ขาหัก... แท้จริงแล้วเขามิได้พิการ เขายืนได้อย่างสง่างาม เขาสูงใหญ่ ทรงพลัง และเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่เหนือกว่าองค์ชายสี่ที่นางหลงใหลหลายเท่านัก

เซียวเหยียนไม่แม้แต่จะมองหน้ารั่วหลันด้วยซ้ำ เขาก้าวเดินตรงเข้ามาหาลู่หลินอย่างมั่นคง

เมื่อมาถึงข้างเก้าอี้ประธาน ชายหนุ่มมิได้มีท่าทีดุดันเหมือนยามปกติ ทว่าเขากลับโน้มตัวลงมา วางมือหนาลงบนไหล่บางของลู่หลินอย่างอ่อนโยน นิ้วมือหยาบกร้านลูบไล้พวงแก้มเนียนของนางอย่างแผ่วเบาต่อหน้าธารกำนัล

“ลมด้านนอกแรงนัก... เหตุใดเจ้าจึงไม่อยู่พักผ่อนบนเตียง”

เซียวเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่นุ่มนวล ทว่าแฝงความหมายอันลึกซึ้งที่ทำให้คนฟังต้องหน้าแดง “เมื่อคืน... เจ้าเหน็ดเหนื่อยกับการ ‘ปรนนิบัติ’ ข้าจนแทบไม่ได้หลับนอน ร่างกายยังระบมอยู่มิใช่รึ หากเจ้าล้มป่วยไป ข้าจะลงทัณฑ์ผู้ใดบนเตียงได้อีกเล่า พระชายาของข้า”

คำพูดนั้นดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางกบาลของไป๋รั่วหลัน

ปรนนิบัติจนไม่ได้หลับนอน... ร่างกายยังระบม... ลงทัณฑ์บนเตียง...

คำพูดเหล่านี้ บ่งบอกชัดเจนว่าเซียวเหยียนมิได้ไร้สมรรถภาพอย่างที่โลกภายนอกเข้าใจ ตรงกันข้าม... เขากลับหลงใหล ลุ่มหลง และร่วมรักกับนังลู่หลินอย่างดุเดือดและเร่าร้อนทุกค่ำคืน

ลู่หลินเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี รอยยิ้มหวานหยดย้อยปรากฏขึ้นบนใบหน้างาม นางยกมือขึ้นทาบทับลงบนหลังมือหนาของเขาเบาๆ

“หม่อมฉันเพียงแต่มาจัดการเรื่องวุ่นวายเล็กน้อยเพคะ... ท่านอ๋องไม่ต้องกังวล หม่อมฉันยังแข็งแรงดี”

เซียวเหยียนกระตุกยิ้มพึงพอใจ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ หันสายตาคมกริบดั่งกระบี่ที่เพิ่งถอดออกจากฝัก ไปมองยังไป๋รั่วหลันที่ยืนตัวสั่นงันงกดั่งคนเสียสติ

รอยยิ้มบนใบหน้าของชินอ๋องพลันเลือนหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเย็นเยียบดั่งธารน้ำแข็งในขุมนรก

“เมื่อครู่... ข้าได้ยินว่ามีสุนัขชั้นต่ำ กำลังเห่าหอนว่าข้าไม่มีปัญญาแตะต้องภรรยาของตนเองบนเตียงงั้นรึ”

น้ำเสียงของเขากดต่ำลงจนอากาศรอบกายแทบจะแข็งตัว รังสีสังหารพุ่งเข้าบดขยี้ร่างของรั่วหลันจนนางรู้สึกราวกับมีภูเขาทั้งลูกกดทับลงมาบนแผ่นอก

กรึ่บ!

เข่าของไป๋รั่วหลันอ่อนยวบลงทันที นางทรุดฮวบลงไปคุกเข่ากับพื้นหินแกรนิตอย่างไม่อาจต้านทานได้ ชุดกระโปรงผ้าไหมราคาแพงเปรอะเปื้อนฝุ่นผง ปิ่นทองคำบนศีรษะหลุดลุ่ยร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังกริ๊ง

“ทะ... ท่านอ๋อง... หม่อมฉัน... หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจ...” รั่วหลันน้ำตาไหลพรากด้วยความหวาดกลัวจนถึงขีดสุด ร่างกายสั่นเทาจนฟันกระทบกันดังกึกๆ นางไม่เคยรู้สึกเฉียดใกล้ความตายถึงเพียงนี้มาก่อนในชีวิต

เซียวเหยียนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืนตระหง่านอยู่เหนือร่างที่คุกเข่าของนาง

“ไสหัวกลับไปบอกเจ้ากรมไป๋ และนังเฉินซื่อ...”

เซียวเหยียนเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบขาดดั่งคำพิพากษาของยมทัณฑ์

“ว่าในจวนแห่งนี้ ไป๋ลู่หลินคือ ‘นายหญิง’ แต่เพียงผู้เดียว อำนาจของนาง คืออำนาจของข้า ชีวิตของคนในจวนนี้ ล้วนอยู่ในกำมือของนางทั้งสิ้น หากคนตระกูลไป๋ยังกล้าส่งสุนัขบ้าตัวใดมาเห่าหอนรบกวนนางอีกแม้แต่ก้าวเดียว... ข้าจะไม่เพียงแต่ตัดลิ้นของมัน แต่ข้าจะยกทัพไปถอนรากถอนโคนตระกูลไป๋ให้ราบเป็นหน้ากลอง”

“ไสหัวไป”

สิ้นเสียงตวาดก้อง ลมปราณอันมหาศาลก็พัดกระหน่ำจนร่างของไป๋รั่วหลันและสาวใช้ไถลครูดไปกับพื้นหินหลายก้าว

“กรี๊ดดดดด!”

รั่วหลันหวีดร้องด้วยความเสียขวัญ นางไม่สนใจศักดิ์ศรีของคุณหนูใหญ่อีกต่อไป หญิงสาวรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น วิ่งหนีเตลิดออกจากประตูใหญ่ของจวนไปอย่างทุลักทุเลดั่งสุนัขจนตรอก โดยมีเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเหล่าบ่าวไพร่ดังไล่หลังไปตลอดทาง

ความเงียบสงบกลับคืนสู่ลานหินอีกครั้ง

ลู่หลินลุกขึ้นจากเก้าอี้หงส์ นางหันกลับมาสบตากับเซียวเหยียนที่ยืนเคียงข้าง แววตาดอกท้อทอดประกายเจิดจ้าดั่งดวงดารายามราตรี

“ท่านอ๋องทรงเปิดเผยเรื่องที่เดินได้ต่อหน้านางเช่นนี้... ไม่กลัวว่านางจะนำเรื่องนี้ไปบอกใต้เท้าไป๋และองค์ชายสี่หรอกหรือเพคะ”

เซียวเหยียนยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็นและมั่นใจ เขายื่นมือออกไป ดึงร่างบางของนางเข้าสู่อ้อมกอดแกร่ง

“นางจะบอกใคร... ก็ไม่มีใครเชื่อ”

เขาเอ่ยเสียงพร่าชิดริมหูนิ่ม “เพราะในสายตาของคนทั้งเมืองหลวง... คำพูดของสตรีที่อิจฉาริษยาน้องสาวจนเสียสติ ย่อมไร้น้ำหนักเสมอ และที่สำคัญที่สุด... ก่อนที่พวกมันจะทันได้ตรวจสอบความจริง ‘งานเลี้ยงล่าสัตว์หลวง’ ในอีกสามวันข้างหน้า... จะเป็นเวทีที่ข้าและเจ้า จะลงมือเด็ดหัวพวกมันทีละคน”

ลู่หลินยิ้มรับอย่างงดงาม นางซบหน้าลงกับแผงอกแกร่งของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่หนักแน่นและทรงพลัง