LOGINช่วงเย็น ธวัชนำรายงานความคืบหน้าจากทีมสืบสวนเข้ามาวางตรงหน้า“ผลการค้นหาในพื้นที่ภาคเหนือยังไม่มีความคืบหน้าครับ ทั้งเชียงใหม่ เชียงราย ลำปาง น่าน และแพร่ ไม่พบข้อมูลที่เชื่อมโยงกับครอบครัวของคุณพาขวัญ ส่วนพื้นที่รอบนอกก็ยังเงียบ”เศรษฐวัฒน์เปิดแฟ้มอ่านคร่าว ๆ แล้วปิดลง“ญาติของภารันต์ล่ะ ตรวจสอบครบหรือยัง”“กำลังดำเนินการครับ แต่ส่วนใหญ่เป็นญาติห่าง ๆ อยู่ในกรุงเทพฯ และปริมณฑล ไม่มีใครทราบว่าครอบครัวย้ายไปที่ไหน บางคนไม่ได้ติดต่อกันมานานแล้ว”“ขยายวงค้นหาต่อไป อย่าจำกัดอยู่แค่ภาคเหนือ”“ครับ” ธวัชยังยืนอยู่ตรงนั้น“มีอะไรอีกหรือเปล่า”“ผมคิดว่าควรปรับแผนครับ เราใช้เวลาไปกับภาคเหนือค่อนข้างมาก หากพวกเขาตั้งใจหลบเลี่ยงจริง ๆ อาจไม่ได้เดินทางไปในทิศทางที่เราคาดไว้ตั้งแต่แรก”เศรษฐวัฒน์เงยหน้าขึ้น มองลูกน้องตรง ๆ“คุณกำลังบอกว่าผมเสียเวลาเปล่า ๆ ใช่ไหม”“ผมแค่คิดว่าควรเปิดทางเลือกอื่นไว้ด้วยครับ”เงียบไปครู่หนึ่ง เศรษฐวัฒน์เอนหลังพิงเก้าอี้“ตรวจสอบรายชื่อญาติทั้งสองฝ่าย เพื่อนเก่าของภารันต์ คนรู้จักของคุณพิมพรรณ รวมถึงบ้านพักตากอากาศหรืออสังหาริมทรัพย์ที่อาจเกี่ยวข้อง ถ้ามีข้อมูลแม้เพีย
หลังจากวันที่กลับมาจากต่างประเทศและตกเป็นข่าวครึกโครม อัญยิกาก็ยิ่งได้ใจกระแสข่าวเรื่องว่าที่คู่หมั้นกลายเป็นช่องทางชั้นดีที่เธอใช้เดินเข้าหาเศรษฐวัฒน์ ทั้งแวะเวียนมาที่บริษัท ออกสื่อพูดถึงความสัมพันธ์ และปรากฏตัวเคียงข้างเขาในทุกโอกาส ราวกับต้องการทำให้คนทั้งสังคมเชื่อว่าเธอกับเขากำลังจะก้าวเข้าสู่ประตูวิวาห์ในไม่ช้า เธอเชื่อว่าเศรษฐวัฒน์จะเลือกเงียบ อย่างน้อยก็เพื่อรักษาภาพลักษณ์ของบริษัทและหลีกเลี่ยงข่าวเสียหาย…แต่เธอคิดผิด สำหรับเศรษฐวัฒน์ ทุกครั้งที่เห็นข่าว ทุกภาพที่อัญยิกาจงใจเผยแพร่ และทุกคำพูดที่พาดพิงถึงงานแต่งงาน ล้วนทำให้ความอดทนของเขาลดลงทีละน้อยเขาไม่ต้องการให้ชื่อของผู้หญิงคนนี้เชื่อมโยงกับตัวเองอีกต่อไป และที่สำคัญ...เขาไม่ต้องการให้พาขวัญเห็นข่าวพวกนั้นอีก โอกาสที่จะยุติเรื่องทั้งหมดมาถึงในงานกาล่าการกุศลประจำปีของสมาคมนักธุรกิจ งานสังคมระดับไฮเอนด์ที่รวบรวมทั้งนักธุรกิจชั้นนำ บุคคลมีชื่อเสียง และสื่อมวลชนสายสังคมไว้มากมาย เศรษฐวัฒน์จำเป็นต้องมาร่วมงานในฐานะประธานบริษัท KC. LUXURY AUTO และหนึ่งในผู้บริจาครายใหญ่ของงาน ทันทีที่ร่างสูงในชุดสูทสากลตัดเย็บประณีตก้า
หลายสัปดาห์ต่อมา…บ้านไม้สองชั้นหลังเก่าสไตล์วินเทจของคุณลุง ซึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางสวนผลไม้ร่มรื่นในจังหวัดจันทบุรี กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง หลังครอบครัวพรรณวัตรย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันแม่พิมใช้เวลาส่วนใหญ่จัดเก็บข้าวของและดูแลบ้านให้เข้าที่ ขณะที่ภารันต์ลงมือปัดกวาด ถางหญ้า และจัดพื้นที่รอบบ้านใหม่ทั้งหมด เพื่อให้ปลอดภัยสำหรับน้องสาวและหลานตัวน้อยที่กำลังจะลืมตาดูโลกเช้าวันหนึ่ง พาขวัญเดินออกจากห้องตรวจฝากครรภ์พร้อมภาพอัลตราซาวนด์แผ่นเล็กในมือ เธอก้มมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกนิ้วแตะลงบนจุดเล็ก ๆ ในภาพอย่างแผ่วเบา... ลูกของเธออายุครรภ์เกือบสองเดือนแล้ว และหัวใจดวงเล็ก ๆ นั้นก็กำลังเต้นอย่างแข็งแรง“เป็นยังไงบ้างขวัญ หมอว่ายังไงบ้างลูก” แม่พิมรีบลุกจากเก้าอี้ทันทีที่เห็นลูกสาวเดินออกมา พร้อมจับมือเธอเอาไว้ด้วยความห่วงใยพาขวัญยื่นภาพอัลตราซาวนด์ให้แม่กับพี่ชายดู รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า ขณะที่ดวงตากลมโตมีน้ำใสคลอเบา ๆ “ลูกแข็งแรงดีค่ะแม่... วันนี้ขวัญได้ยินเสียงหัวใจแกเต้นด้วยค่ะ”ภารันต์รับภาพนั้นไปมอง ปลายนิ้วแตะลงบนจุดเล็ก ๆ กลางภาพ ก่อนรอยยิ้มจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที
ตลอดสามวันที่ต้องบินไปสะสางงานด่วนถึงต่างประเทศ เศรษฐวัฒน์กลับพบว่าตัวเองแทบไม่มีสมาธิจดจ่ออยู่กับการเจรจาธุรกิจมูลค่ามหาศาลเลยแม้แต่น้อย ท่ามกลางตัวเลขในสัญญาและเสียงสนทนาของคู่ค้า ภาพใบหน้าของพาขวัญกลับแทรกเข้ามาอยู่ในความคิดครั้งแล้วครั้งเล่า บางครั้งเป็นตอนที่เธอยืนถือแก้วกาแฟมาวางบนโต๊ะ ตอนที่เธอเงยหน้าขึ้นเรียกเขาเบา ๆ ว่า “พี่ธัน” และบางครั้ง... ก็เป็นเพียงภาพเธอนั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานฝั่งตรงข้าม โต๊ะที่ตอนนี้ไม่มีเธออีกแล้วยิ่งเวลาผ่านไป ความกระวนกระวายในอกกลับยิ่งเพิ่มขึ้น จนในที่สุดเศรษฐวัฒน์ก็ไม่อาจหลอกตัวเองต่อไปได้ สิ่งที่ทำให้เขาอยากรีบกลับประเทศไทยไม่ใช่เรื่องงาน แต่เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาเป็นคนผลักไสออกไปจากชีวิตด้วยตัวเองพาขวัญ…เพียงคิดถึงชื่อของเธอ ความแน่นในอกก็ยิ่งชัดเจนขึ้น ครั้งนี้เขาไม่สนแล้วว่าใครจะผิดใครจะถูก ทันทีที่กลับถึงไทย เขาจะไปหาเธอ เขาจะคุยกับเธอให้รู้เรื่อง และหากยังพอมีโอกาสเหลืออยู่... เขาจะขอเริ่มต้นใหม่อีกครั้งทันทีที่งานเสร็จ เศรษฐวัฒน์จึงรีบจองเที่ยวบินแรกกลับกรุงเทพฯ โดยไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่นาทีเดียว แต่เมื่อก้าวพ้นประตูผู้โดยสารขาเข้า ร่างสูงก
โต๊ะทำงานของพาขวัญ... ว่างเปล่าเศรษฐวัฒน์ยืนนิ่งค้างอยู่หน้าโต๊ะตัวนั้น สายตาคมกริบเลื่อนไปยังประตูห้องทำงานราวกับกำลังรอคอยให้ใครบางคนเปิดประตูเดินเข้ามาในอีกไม่กี่วินาที ชายหนุ่มนิ่วหน้าด้วยความหงุดหงิดระคนร้อนรน ก่อนจะหันไปเอ่ยเรียกธวัช เลขาคู่ใจให้เข้ามาพบทันที“พาขวัญไปไหน... ทำไมป่านนี้ถึงยังไม่มาทำงาน” เขาถามเสียงห้วน แววตากลัดกลุ้มปิดไม่มิดธวัชสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบรายงานตามความจริง “เอ่อ... คุณพาขวัญเหรอครับท่าน คือว่า... คุณพาขวัญไม่ได้มาทำงานสามวันแล้วครับ”สามวันแล้ว…คำตอบนั้นเปรียบเสมือนมีค้อนปอนด์ทุบซ้ำลงกลางอก ท่านประธานชะงักกึก เมื่อลองนับเวลาดูแล้วมันก็คือวันที่เขาตั้งใจพูดจาใจร้าย ไล่ตะเพิดเธอ และฟังคำสารภาพเรื่องโกหกเรื่องท้องจากปากเธอนั่นเอง เธอหายไปจากบริษัทตั้งแต่วันนั้น...วันที่เขาเป็นคนผลักไสเธอออกไปด้วยตัวเอง สมองของเขาตื้อตันไปหมด ความตระหนกวาบขึ้นมาในอก แต่เพียงไม่กี่วินาทีเศรษฐวัฒน์ก็รีบหาเหตุผลมาหักล้างมัน‘ไม่หรอก... เธอคงแค่เสียใจ’ เขาพยายามคิดเข้าข้างตัวเองเพื่อลดความร้อนรนในใจ‘ผู้หญิงอย่างพาขวัญรักเขาจะตายไป... เธอไม่มีทางขาดเขาได้หรอก อยู่ ๆ จะ
เสียงประตูห้องทำงานปิดลง พร้อมกับความเงียบงันที่โรยตัวกลับคืนมาอีกครั้งเศรษฐวัฒน์ยังคงยืนอยู่ที่เดิม เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดบนหลังมือปูดนูน ลมหายใจหนักหน่วงจากอารมณ์โกรธที่ยังไม่จางหาย ภาพรอยยิ้มเย้ยหยันและแววตานิ่งสนิทของพาขวัญเมื่อครู่ยังคงหมุนวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมจางเธอกล้าด่าเขา กล้าตอกหน้าต่อว่าทั้งเรื่องเด็กเป็นเพียงคำโกหก และสิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดที่สุด… คือการที่เธอกล้าหันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามอง ผู้หญิงที่เคยอ่อนหวาน คอยเอาอกเอาใจ และยอมทำตามคำพูดของเขาแทบทุกอย่าง บัดนี้กลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนในเวลาเพียงไม่กี่นาทีเศรษฐวัฒน์ขบกรามแน่น เขาควรจะรู้สึกสะใจไม่ใช่หรือ... ในเมื่อเขาได้ทำให้เธอเจ็บปวด ได้ทำให้เธอรู้ว่าความสัมพันธ์ทั้งหมดระหว่างพวกเขาเป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผนการแก้แค้น และในที่สุดเธอก็เป็นฝ่ายเดินออกไปเอง ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาต้องการไว้ทั้งหมดแต่แล้วทำไม... ความเงียบภายในห้องถึงได้ชวนให้อึดอัดถึงขนาดนี้ ชายหนุ่มยกมือขึ้นกุมขมับ เมื่ออาการปวดแล่นตุบ ๆ เริ่มโจมตีขึ้นมาตรงขมับ“ก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง...” เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ“เธอเป็นน้องสาวของภาร
อาคารกระจกสูงของ KC. LUXURY AUTO สะท้อนแสงเช้าจนดูเหมือนประติมากรรมคริสตัลขนาดยักษ์ โลโก้สีเงินนูนเด่นอยู่เหนือประตูทางเข้า ให้ความรู้สึกหรูหราแบบไม่พยายามอวด. พาขวัญก้าวเท้าเข้าไปในล็อบบี้ที่อบอวลด้วยกลิ่นน้ำหอม Signature ของแบรนด์กลิ่นหนังผสมไม้หอมที่ให้ความรู้สึกมั่งคั่งและเข้าถึงยาก “ตื่นเต้น
“พาขวัญ แกกรอกเลย” อัญญาดันโน้ตบุ๊กเข้ามาใกล้ พร้อมชี้หน้าจอเว็บไซต์รับสมัครงาน“เอาจริงเหรอ”“จริงดิ รอไร มาฉันกรอกให้เอง” อัญญาหันโน้ตบุ๊กกลับมากรอกข้อมูลสมัครงานให้เพื่อน“อ่ะ ขวัญ แกเช็คดู แล้วก็โหลดข้อมูล เสร็จแล้ว แกก็กด Submit เลย ไม่ต้องคิดเยอะ” อัญญา พลิกหน้าจอโน้ตบุ๊ก กลับมาทางเพื่อนสนิท
เศรษฐวัฒน์ยืนนิ่งอยู่หน้าต่างอยู่นาน… นานพอที่แสงจากเสาไฟถนนทอดเงาเย็นเยียบลงบนใบหน้าแข็งกร้าวของเขา ความมืดด้านนอกไม่ได้ช่วยให้หัวใจสงบลงแม้แต่น้อย มีเพียงเสียงลมหายใจหนัก ๆ ที่ย้ำเตือนว่าฝันร้ายเมื่อครู่ยังตามหลอกไม่หยุด เขายกมือขึ้นกดสันจมูกแรง ๆ เหมือนกับพยายามบีบความเจ็บให้หายไปกับปลายนิ้ว
เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังเบา ๆ ลมทะเลอ่อน ๆ พัดโชยมา กลิ่นเกลือในอากาศชวนให้รู้สึกสบายใจเศรษฐวัฒน์เดินเหยียบทรายขาวสะอาดเคียงข้างศลิษา น้องสาวคนเดียวของเขา“พี่ธัน ถ่ายรูปให้ลิษาหน่อยสิ” ศลิษาหันมายิ้มกว้าง ผมยาวสลวยปลิวตามลม“ถ่ายให้สวยๆ นะคะ ถ่ายออกมาไม่สวย ลิษางอนจริงๆ ด้วย” ศลิษาส่งเสียงเรียก พลา







